Kıyıdaki Değirmen kitap kapağı

48. bölüm / 59

Dokuzuncu Bölüm. — Şıklara Bürünmüş Hayırseverlik

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 59Şu an: Dokuzuncu Bölüm. — Şıklara Bürünmüş Hayırseverlik
  1. 1 Birinci Kitap — Oğlan ve Kız. — Birinci Bölüm. — Dorlcote Değirmeni’nin Dışında606 kelime
  2. 2 İkinci Bölüm. — Dorlcote Değirmeni’nin Sahibi Bay Tulliver, Tom’la İlgili Kararını Açıklıyor1.655 kelime
  3. 3 Üçüncü Bölüm. — Bay Riley, Tom için bir okul konusunda öğüt veriyor3.697 kelime
  4. 4 Dördüncü Bölüm. — Tom’un Dönüşü Bekleniyor1.428 kelime
  5. 5 Beşinci Bölüm. — Tom Eve Dönüyor2.694 kelime
  6. 6 VI. Bölüm — Teyzelerle Amcalar Geliyor3.207 kelime
  7. 7 VII. Bölüm — Teyzeler ve Amcalar Sahneye Çıkıyor6.448 kelime
  8. 8 VIII. Bölüm — Bay Tulliver Zayıf Yanını Gösteriyor2.788 kelime
  9. 9 Bölüm IX. — Garum Firs’e3.843 kelime
  10. 10 X. Bölüm — Maggie Beklediğinden Daha Kötü Davranıyor1.648 kelime
  11. 11 XI. Bölüm. — Maggie Gölgesinden Kaçmaya Çalışıyor3.226 kelime
  12. 12 Bölüm XII. — Bay ve Bayan Glegg Evlerinde3.647 kelime
  13. 13 Bölüm XIII. — Bay Tulliver Hayatın Yumaklarını Daha da Dolaştırıyor816 kelime
  14. 14 İkinci Kitap. — Okul Zamanı. — Bölüm I. — Tom’un “İlk Dönemi”5.559 kelime
  15. 15 II. Bölüm — Noel Tatili2.143 kelime
  16. 16 Üçüncü Bölüm. — Yeni Okul Arkadaşı1.616 kelime
  17. 17 Bölüm IV.2.937 kelime
  18. 18 V. Bölüm — Maggie’nin İkinci Ziyareti1.247 kelime
  19. 19 VI. Bölüm. — Bir Aşk Sahnesi1.298 kelime
  20. 20 VII. Bölüm. — Altın Kapılar Aşılıyor1.799 kelime
  21. 21 Üçüncü Kitap — Çöküş. — Birinci Bölüm — Evde Neler Olmuştu1.773 kelime
  22. 22 İkinci Bölüm. — Bayan Tulliver’ın Ev Tanrıları1.256 kelime
  23. 23 Üçüncü Bölüm. — Aile Toplantısı4.155 kelime
  24. 24 Bölüm IV. — Sönüp Giden Bir Işık978 kelime
  25. 25 Bölüm V. — Tom İstiridyeyi Bıçağıyla Açmaya Girişiyor3.205 kelime
  26. 26 VI. Bölüm. — Cep Çakısı Armağanına Karşı Yaygın Önyargıyı Çürütmeye Doğru1.938 kelime
  27. 27 VII. Bölüm. — Tavuğun Hileye Başvurması3.320 kelime
  28. 28 Sekizinci Bölüm. — Enkaz Üzerine Gün Işığı2.178 kelime
  29. 29 Dokuzuncu Bölüm. — Aile Kaydına Eklenen Bir Kayıt1.532 kelime
  30. 30 Dördüncü Kitap — Aşağılanma Vadisi. — I. Bölüm — Bossuet’nin Bilmediği Bir Protestanlık Yorumu1.382 kelime
  31. 31 II. Bölüm — Yırtık Yuvayı Dikenler Deler1.511 kelime
  32. 32 III. Bölüm — Geçmişten Bir Ses4.179 kelime
  33. 33 Beşinci Kitap — Buğday ve Delice. — I. Bölüm — Kızıl Derinlikler3.392 kelime
  34. 34 İkinci Bölüm — Glegg Teyze, Bob’un Başparmağının Ne Kadar Geniş Olduğunu Öğreniyor4.774 kelime
  35. 35 Bölüm III. — Dengesiz Terazi1.872 kelime
  36. 36 Bölüm IV. — Yeni Bir Aşk Sahnesi1.544 kelime
  37. 37 Bölüm V. — Yarık Ağaç3.227 kelime
  38. 38 VI. Bölüm. — Güçlükle Kazanılan Zafer1.196 kelime
  39. 39 Bölüm VII. — Hesaplaşma Günü1.740 kelime
  40. 40 Altıncı Kitap — Büyük Ayartı. — Bölüm I. — Cennette Bir Düet2.266 kelime
  41. 41 II. Bölüm. — İlk İzlenimler3.587 kelime
  42. 42 Bölüm III. — Mahrem Anlar1.139 kelime
  43. 43 Bölüm IV. — Kardeş ve Kız Kardeş1.988 kelime
  44. 44 Bölüm V. — Tom’un İstiridyeyi Açtığını Gösteren Bölüm1.149 kelime
  45. 45 Bölüm VI. — Çekim Yasalarını Açıklayan Bölüm2.820 kelime
  46. 46 VII. Bölüm — Philip Yeniden Sahneye Çıkıyor3.715 kelime
  47. 47 Sekizinci Bölüm — Wakem’e Yeni Bir Gözle Bakış1.868 kelime
  48. 48 Dokuzuncu Bölüm. — Şıklara Bürünmüş Hayırseverlik2.666 kelime · Okuduğun bölüm
  49. 49 X. Bölüm — Büyü Sanki Bozuluyor1.682 kelime
  50. 50 XI. Bölüm. — Yolda1.760 kelime
  51. 51 XII. Bölüm — Bir Aile Toplantısı1.797 kelime
  52. 52 XIII. Bölüm. — Gelgitin Sürüklediği3.693 kelime
  53. 53 Bölüm XIV. — Uyanış2.872 kelime
  54. 54 Yedinci Kitap — Son Kurtuluş. — I. Bölüm — Değirmene Dönüş1.899 kelime
  55. 55 İkinci Bölüm — St Ogg Halkı Hükmünü Veriyor2.488 kelime
  56. 56 Üçüncü Bölüm — Eski Tanıdıkların Bizi Şaşırtabileceğini Gösteren Bölüm1.802 kelime
  57. 57 Bölüm IV. — Maggie ve Lucy1.772 kelime
  58. 58 V. Bölüm — Son Çatışma2.945 kelime
  59. 59 Sonuç227 kelime

Dokuzuncu Bölüm.

Şıklara Bürünmüş Hayırseverlik
Maggie’nin St Ogg’da hayranlık duyulan bir cemiyet hanımı olarak yükselişinin doruğu kuşkusuz yardım panayırının kurulduğu gündü. Yumuşak, uçuşan türden beyaz bir muslin elbise giymişti; sanırım bu elbise Pullet Teyze’nin gardırobundan çıkmış olmalıydı. Çevresindeki daha süslü, daha alışılmış kadınların arasında sade ve asil güzelliği hemen göze çarpıyordu. Toplum içindeki davranışlarımızın ne kadarının yapmacık tavırlardan oluştuğunu, güzel ve sade birini görmedikçe belki fark etmeyiz; güzellik yoksa sadeliğe sakarlık deme eğilimindeyiz. Miss Guest kardeşler, gösteriş meraklısı bayağılığa özgü yüz buruşturmaları ve yapmacık tonlardan uzak duracak kadar iyi yetişmişlerdi; ama tezgâhları Maggie’ninkinin yanındaydı ve bugün Miss Guest’in çenesini fazla havaya kaldırdığı, Miss Laura’nın da etki bırakmak için durmadan konuşup hareket ettiği yeni yeni göze çarpar olmuştu.

Şık giyimli St Ogg halkı ve çevreden gelenler oradaydı. Eski görkemli salonu görmek için uzaktan gelmeye bile değerdi: açık çatısı, oyma meşe kirişleri, büyük meşe kapıları ve yükseklerden aşağıdaki rengârenk manzaraya dökülen ışığıyla burası görülmeye değerdi. Duvarları geniş, solmuş şeritlerle boyanmış, şurada burada da bu şehir salonunun eski efendileri olan soylu ailenin değer verdiği amblemler, kıllı ve uzun burunlu hayvanlar sergilenmişti. Uç duvarın yukarısına açılmış görkemli bir kemerin altında meşe bir orkestra yeri vardı; arkasındaki açık odada seracılık bitkileriyle yiyecek tezgâhları bulunuyordu. Aşağıda kalabalığın ara sıra yarattığı sıkışıklıktan kurtulup daha rahat bir noktadan çevreyi seyretmek isteyen beyler için hoş bir uğrak yeriydi. Kısacası, hayır işini gerçekten şık hâle getirip gösterişten yola çıkarak bir açığı kapatmaya yarayan bu eski binanın, hayranlık uyandırıcı modern amaca kusursuzca uyduğu öylesine çarpıcıydı ki içeri girenlerin çoğu bu konuda birden fazla kez yorum yapmadan duramıyordu. Orkestra kemerinin yakınında, eski salonun saygıdeğer tutarsızlıklarından biri olan, boyalı camlı taş cumba vardı. Lucy’nin tezgâhı da oradaydı; Bayan Kenn için üstlendiği, büyük ve gösterişsiz eşyaları sergilemeye elverişli bir yerdi. Maggie, tezgâhın açık ucunda oturup bu eşyaları satmayı istemişti; boncuklu hasırlar ve pek anlayamadığı başka el işi ürünleri yerine bunları tercih etmişti. Fakat sattığı ürünler arasındaki erkek sabahlıklarının herkesin dikkatini çekip sorulara yol açtığı, astarlarını ve birbirlerine göre üstünlüklerini merak ettirdiği, üstüne bir de deneyip görme isteği uyandırdığı kısa sürede anlaşıldı; böylece Maggie’nin durduğu yer pek göze çarpan bir nokta oldu. Kendilerine ait ürünleri satıp sabahlık istemeyen hanımlar, herhangi bir terzinin dikebileceği bu malların erkekler tarafından böylesine tercih edilmesini hemen hafiflik ve zevksizlik saydılar. Belki de Miss Tulliver’ın bu halka açık günde çeşitli biçimlerde özellikle dikkat çekmesi, orada bulunan pek çok kişinin zihnine onun daha sonraki davranışlarıyla ilgili çok belirgin bir ışık tutmuştu. Hayırsever hanımların göksel yüreğinde hor görülen güzellik yüzünden öfke barınamaz elbette; daha ziyade, bir zamanlar çok hayranlık uyandırmış kişilerin hataları, sırf karşıtlığın gücüyle daha koyu görünür. Üstelik Maggie’nin bugün ilk kez böylesine dikkat çekici bir yerde bulunması, sonradan açıklayıcı olduğu düşünülecek bazı özelliklerini açığa çıkarmıştı. Miss Tulliver’ın doğrudan bakışlarında biraz cüret, güzelliğinin tarzındaysa tanımlanması güç bir kabalık vardı. Bütün kadın yargıçların gözünde bu özellikler onu kuzeni Miss Deane’in çok gerisine düşürüyordu; çünkü St Ogg hanımları, Bay Stephen Guest’in hayranlığı konusunda varsayımsal haklarını artık tümüyle Lucy’ye bırakmışlardı.

Sevgili küçük Lucy’nin kendisine gelince, değirmen konusunda kazandığı son iyiliksever zafer ve Maggie ile Philip için beslediği sevgi dolu tasarılar bugün keyfini iyice yerine getirmişti. Maggie’nin çekiciliğinin kanıtlarını görmekten başka bir şey hissetmiyordu. Doğrusu, kendisi de çok hoş görünüyordu; Stephen da bu halka açık günde bütün ilgisini ona yöneltmişti. Lucy’nin yaparken elini değdirdiğini gördüğü ürünleri kıskanırcasına satın alıyor, erkek müşterileri en kadınsı, en işe yaramaz şeyleri almaya ikna etmesine neşeyle yardım ediyordu. Şapkasını çıkarıp Lucy’nin işlediği kırmızı bir fes takmayı seçmişti; ama yüzeysel gözlemciler bunu Lucy’ye iltifat etmekten çok züppelik işareti sayabilirdi. “Guest tam bir züppe,” dedi genç Torry. “Ama St Ogg’da ayrıcalıklı biri; nereye gitse istediğini elde ediyor. Başka biri böyle şeyler yapsa herkes kendini rezil ettiğini söylerdi.”

Stephen, Lucy biraz hoşnutsuz bir ses tonuyla şöyle diyene kadar Maggie’den kesinlikle hiçbir şey satın almadı:

“Bak şimdi; Maggie’nin ördüğü şeylerin hepsi satılacak, sen daha bir tanesini bile almadın. Şu bilekler için nefis yumuşak, sıcak şeyler var; alsana onları.”

“Olmaz,” dedi Stephen. “Bu sıcacık günde buzlu Kafkasya’yı düşünerek içini üşütebilecek hayalperestlere göre olmalı. Bilirsin, benim işim katı akılcılık. Şunları Philip’e aldırmalısın. Bu arada, o neden gelmedi?”

“Kalabalık yerlere gitmeyi hiç sevmez, oysa gelmesini tembih ettim. Başkalarının almadığı mallarımın hepsini satın alacağını söyledi. Ama şimdi gidip Maggie’den bir şeyler alsana.”

“Yok, yok; bak, bir müşterisi var. İhtiyar Wakem geliyor.”

Lucy, bu ilk karşılaşmada Maggie’nin, duygularının böylesine tuhaf bir karmaşa içinde olduğu adama nasıl davranacağını kaygıyla izledi. Geçmişte yaşananları acıyla hatırlatan bir karşılaşmaydı bu. Wakem’in panayırdaki mallar hakkında hemen sohbete girişecek kadar ince davranmasına, alışveriş yapacakmış gibi ilgi göstermesine, arada Maggie’ye şefkatle gülümsemesine ve fazla konuşmasını istememesine memnun oldu; Maggie’nin biraz solgun ve titrek göründüğünü fark etmiş gibiydi.

“Wakem kuzenine pek sevimli davranıyor,” dedi Stephen Lucy’ye alçak sesle. “Sırf yüce gönüllülükten mi? Bir aile kavgasından söz etmiştin.”

“Ah, umarım yakında tümüyle tatlıya bağlanır,” dedi Lucy, memnuniyetinden biraz ağzı gevşeyerek ve imalı bir tavırla. Stephen bunu fark etmiş görünmedi. Birkaç hanım alışveriş için yaklaşınca Maggie’nin bulunduğu uca doğru ağır ağır ilerledi; Wakem kesesini çıkarıp alışverişini bitirene kadar ufak tefek eşyalara bakıp kenarda durdu.

“Oğlum da benimle geldi,” dediğini duydu Wakem’in. “Ama binanın başka bir yerine kayboldu, bütün bu hayırseverlik görevlerini bana bıraktı. Bu terbiyesizliği yüzünden onu azarlamanı umarım.”

Maggie konuşmadan gülümsemesine ve selamına karşılık verdi; Wakem dönüp gitti, ancak o zaman Stephen’ı fark edip başıyla selamladı. Stephen’ın hâlâ orada olduğunu bilen Maggie paraları saymaya koyuldu, başını kaldırıp ona bakmaktan kaçındı. Bugün Stephen’ın ilgisini Lucy’ye vermesine ve yanına gelmemesine sevinmişti. Sabahı birbirlerine ilgisiz bir selam vererek geçirmişler, tıpkı iradesini daha önce defalarca yitirmişken bu kez afyon almadan dayanabilmiş bir hasta gibi, birbirlerinden uzak durmaktan ikisi de memnun olmuştu. Son birkaç gündür, onları yakında ayıracak dış koşulları gerekçe gösterip kendilerine hâkim olma çabasını adım adım bırakmaya da hazırlanıyorlardı.

Stephen, istemeye istemeye sürükleniyormuş gibi adım adım ilerledi; sonunda tezgâhın açık ucunu dönüp kumaşların arkasında yarı yarıya gizlendi. Maggie para saymayı sürdürdü. Derken derinden gelen yumuşak bir ses duydu: “Çok yorulmadın mı? Sana bir şey getireyim, biraz meyve ya da jöle ister misin?”

Bu beklenmedik ses, hemen yanında ansızın titreşen bir arp teli gibi onu sarstı.

“Hayır, teşekkür ederim,” dedi güçlükle; bir anlığına başını yarım kaldırdı.

“Çok solgun görünüyorsun,” diye üsteledi Stephen, daha yalvarır bir sesle. “Bitkin olduğuna eminim. Seni dinlemeyip sana bir şey getireceğim.”

“Hayır, gerçekten alamam.”

“Bana kızgın mısın? Ne yaptım? Bana bir bak.”

“Lütfen gidin,” dedi Maggie, çaresizce ona bakarak; gözleri hemen ondan, orkestranın bulunduğu ve eski, solmuş yeşil perdenin kıvrımlarıyla yarı yarıya gizlenen karşı köşeye kaydı. Maggie bu yalvarışı dile getirir getirmez, sözlerinin ima ettiği şeyi açığa vurmuş olmaktan dolayı perişan oldu; ama Stephen hemen arkasını döndü ve onun bakışlarını izleyince, Philip Wakem’in yarı gizlenmiş köşede oturduğunu gördü; oradan salonun, Maggie’nin oturduğu köşesinden başka pek az yerini görebiliyordu. Stephen’ın aklına bambaşka bir düşünce geldi. Wakem’in tavrına ilişkin gözlemleriyle Lucy’nin bu gözleme verdiği yanıtı birbirine bağlayınca, Philip’le Maggie arasında, duyduğu o çocukluk ilişkisinden başka, geçmişte başka bir bağ bulunduğuna ikna oldu. Birden fazla dürtünün etkisiyle salondan çıkıp üst kattaki dinlenme odasına gitti; Philip’in yanına yürüyüp arkasındaki yere oturdu ve elini omzuna koydu.

“Bir portre mi çalışıyorsun Phil,” dedi, “yoksa şu cumbalı pencerenin bir taslağını mı? Tanrı aşkına, bu karanlık köşeden harika görünüyor; perde de tam sınırını çiziyor.”

“İfadeleri inceliyordum,” dedi Philip kısa bir tavırla.

“Ne! Miss Tulliver’ınkini mi? Bugün biraz vahşi ve hüzünlü bir ifade taşıyor bence; tezgâhın arkasında hizmet eden düşmüş bir prenses gibi. Kuzenin, nazikçe bir şeyler ikram etmeyi teklif etmem için beni ona gönderdi, ama her zamanki gibi terslendim. Aramızda doğal bir antipati var herhalde; onu memnun etme şerefine pek nadiren erişiyorum.”

“Ne ikiyüzlüsün!” dedi Philip öfkeyle kızararak.

“Ne! Deneyim bana herkesin benden hoşlandığını öğretmiş olmalı diye mi? Bu kuralı kabul ediyorum, ama burada onu bozan bir güç var.”

“Ben gidiyorum,” dedi Philip, ansızın ayağa kalkarak.

“Ben de — biraz temiz hava almaya; burası insanı bunaltıyor. Sanırım yeterince uzun süre hizmet ettim.”

İki arkadaş konuşmadan birlikte merdivenlerden indiler. Philip dış kapıdan avluya çıktı; Stephen ise, “Ha, aklıma gelmişken, şuraya uğramam gerek,” deyip koridor boyunca binanın öteki ucundaki, kasaba kütüphanesine ayrılmış odalardan birine ilerledi. Odada yapayalnızdı. İnsan, şapkasını masaya fırlatmak, bir sandalyeye at biner gibi oturmak ve yüksek tuğla duvara, dev Python’u öldürüyor olsaydı bile o ana yakışacak bir çatık kaşla dik dik bakmak istediğinde, odanın kendisine kalmasından daha azına razı olmaz. Ahlaki bir çatışmanın doğurduğu davranışlar çoğu zaman kötülüğe öylesine benzer ki, yalnızca eylemleri karşılaştırmaya dayanan dış yargılar aradaki farkı gözden kaçırır. Umarım Stephen’ın ikiyüzlü olmadığını, bencil bir amaç uğruna bile bile ikili oynayabilecek biri olmadığını anlamışsınızdır; yine de bir duygunun peşinden gitmekle onu sistemli biçimde gizlemek arasında gidip gelmesi, Philip’in suçlamasına sağlam bir dayanak oluşturabilirdi.

Bu sırada Maggie tezgâhında üşümüş, titriyordu; gözlerinde, gözyaşlarını kararlılıkla bastırınca duyulan o acı sızı vardı. Hayatı hep böyle mi geçecekti — iç dünyasında yeni bir çatışmanın kaynağını durmadan mı bulacaktı? Çevresindeki kalabalığın kayıtsız, birbirine karışan seslerini belli belirsiz duyuyor; zihninin de o kolayca akıp giden gevezelik akıntısına karışmasını diliyordu. Tam o sırada, salona kısa süre önce gelen ve ellerini arkasında kavuşturmuş, etrafa genel bir göz atarak orta koridorda ilerleyen Dr Kenn ilk kez Maggie’ye baktı; güzel yüzündeki acı ifadesi onu etkiledi. Maggie kıpırtısız oturuyordu; öğleden sonranın bu geç saatinde müşteri akışı azalmıştı. Beyler alışverişe daha çok gün ortasında gelmişti ve Maggie’nin tezgâhı epey boş görünüyordu. Dalgın ve kederli ifadesi de eklenince, arkadaşlarından büsbütün farklı görünüyordu; hepsi canlı, hevesli ve iş başındaydı. Dr Kenn’in dikkati bütünüyle ona yöneldi. Kilisede yeni ve çarpıcı bir yüz olarak karşısına çıktığında Maggie’nin yüzü doğal olarak ilgisini çekmişti. Bay Deane’e işle ilgili kısa bir ziyarette bulunduğunda da onunla tanıştırılmış, ama kendisiyle üç kelimeden fazla konuşmamıştı. Şimdi ona doğru yürüdü. Birinin yaklaştığını fark eden Maggie kendini toparladı, başını kaldırıp konuşmaya hazırlandı. Dr Kenn’in yüzünü görünce, bu çaba sırasında duyduğu huzursuzluktan çocukça ve içgüdüsel bir rahatlamayla sıyrıldı. Bu ciddi, orta yaşlı yüzde, insanın içine işleyen bir iyilik vardı; sanki sağlam ve güvenli bir kıyıya ulaşmış, ama dalgalarla hâlâ oraya buraya savrulanlara yardım etmek için şefkatle bakan bir insanı anlatıyordu. O anda Maggie üzerinde bıraktığı etkiyi sonradan bir vaat gibi hatırladı. En güçlü duygularını yaşamış, ama belleği henüz yalnızca düşüncelere dalacak kadar soğumamış orta yaşlılar, yaşamın eğitip kutsadığı, genç yaşta tökezleyenlerin ve umutsuzluğa kapılanların sığınacağı, imdadına koşacağı doğal bir ruhban sınıfı olmalı. Çoğumuz gençliğimizin bir döneminde, ne tür giysiler giyerse giysin böyle doğal bir ruhban sınıfından birinin yardımını seve seve kabul ederdik; ama Maggie gibi, on dokuz yaşın bütün zorluklarını bu yardım olmadan aşmak zorunda kaldık.

“Bu göreviniz sizi epey yoruyor olmalı, Miss Tulliver,” dedi Dr Kenn.

“Evet, biraz,” dedi Maggie, apaçık gerçekleri basitçe ve nazikçe inkâr etmeye alışık olmadığı için açık yüreklilikle.

“Ama Bayan Kenn’e mallarını çok çabuk elden çıkardığınızı söyleyebilirim,” diye ekledi; “size çok teşekkür edecektir.”

“Ah, ben hiçbir şey yapmadım; beyler sabahlıkları ve işlemeli yelekleri almak için çok çabuk geldiler. Ama sanırım öteki hanımlardan herhangi biri daha fazlasını satabilirdi; onlar hakkında ne diyeceğimi bilemedim.”

Dr Kenn gülümsedi. “Umarım bundan sonra cemaatime sürekli bağlı kalırsınız, Miss Tulliver; öyle mi? Bugüne dek bizden uzakta yaşadınız.”

“Bir okulda öğretmenlik yapıyordum; yakında yine aynı türden bir işe gireceğim.”

“Öyle mi? Bu mahallede yaşayan dostlarınızın arasında kalacağınızı umuyordum.”

“Ah, gitmem gerek,” dedi Maggie içtenlikle; Dr Kenn’e, sanki bu üç kelimeyle bütün hikâyesini anlatmış gibi güven dolu bir ifadeyle baktı. Bu, birbirini yalnızca kısacık bir süre tanıyan insanların arasında bile bazen yaşanan, kendiliğinden bir açılma anıydı — belki bir millik yolculukta ya da yol kenarında dinlenirken. Bir yabancının bir sözü ya da bakışıyla insan kardeşliğine duyduğumuz inancı canlı tutma olasılığı her zaman vardır.

Dr Kenn, Maggie’nin bu kısa güven ifadesinin taşıdığı anlamın bütün işaretlerini kulağıyla ve gözüyle kavradı.

“Anlıyorum,” dedi; “gitmenin doğru olduğunu hissediyorsunuz. Ama umarım bu, yeniden görüşmemize engel olmaz; size bir yardımı dokunabilirse sizi daha yakından tanımama da.”

Arkasını dönmeden önce elini uzatıp Maggie’nin elini şefkatle sıktı.

“Yüreğinde bir derdi var,” diye düşündü. “Zavallı çocuk! Sanki şunlardan biri olacak gibi görünüyor:”

‘Doğası gereği yücelere kanat çırpan ruhlar,

Acıyla dibe vurur.’

“O güzel gözlerinde olağanüstü bir dürüstlük var.”

Maggie’nin pek çok kusuru arasında aşırı hayranlık duyma ve üstünlüğünün kabul edilmesinden aşırı zevk alma da eksik değildi; tıpkı Çingenelere kraliçeleri olma umuduyla ders verdiği zamanlarda olduğu gibi. Öyleyken, bugün kendisine yöneltilen onca bakış ve gülümsemenin yanı sıra, Lucy’nin boy aynasının önüne götürülüp ağır, gür saçlarının gece karanlığıyla taçlanmış uzun boylu güzelliğini baştan aşağı görmenin verdiği hoşnutlukla neden daha fazla gururlanmadığı şaşırtıcı gelebilir. Maggie o zaman kendine gülümsemiş, bir an için güzelliğini düşünmekten başka her şeyi unutmuştu. Bu ruh hâli kalıcı olabilseydi, Stephen Guest’in ayaklarının dibinde, ona her türlü lüksü sunan, yakından ve uzaktan her gün hayranlık tütsüleri yükselten ve kültürün bütün imkânlarını önüne seren bir hayat teklif etmesini isterdi. Ama onda kibirden daha güçlü şeyler vardı: tutku ve sevgi; çocukluğundaki disiplin ve çabayı, sevgi ve merhamet göstermesi beklenenleri hatırlatan eski ve derin anılar. Kibir akıntısı da kısa sürede sürüklenip fark ettirmeden daha geniş bir akıntıya karıştı. Geçen haftanın olayları ve içten gelen dürtülerinin ikili baskısıyla bu akıntı bugün en güçlü hâlindeydi.

Philip, babası tarafından aralarındaki engellerin kalkması hakkında Maggie’yle kendisi konuşmamıştı — buna cesaret edemiyordu; ama Maggie’nin Lucy aracılığıyla her şeyi öğrenmesi ve böylece birbirlerine bu denli yaklaşmalarının kendisini mutlu ettiğini gösterecek yüreklendirici bir işaret vermesi umuduyla Lucy’ye her şeyi anlatmıştı. Lucy, Correggio’nun meleklerinden biri gibi neşeyle parlayan bir yüzle zaferini müjdelerken Maggie’nin çelişkili duyguların yoğunluğu içinde pek bir şey söyleyememesi şaşırtıcı değildi. Lucy de babasının dileğinin gerçekleşeceğini ve Tom’un bütün o çabalarının ödülü olarak Değirmen’i yeniden alacağını düşünerek sevinçle ağlamaktan başka bir şey yapamamasına şaşırmadı. Sonraki birkaç gün boyunca panayır hazırlıklarının ayrıntıları Lucy’nin dikkatini alıp götürdü; kuzenler de daha derin duyguları uyandırabilecek konularda konuşmadı. Philip eve birden fazla kez gelmişti, ama Maggie onunla baş başa konuşamamış; böylece iç savaşını kendi başına vermek zorunda kalmıştı.

Ama panayır sona erip kuzenler yeniden baş başa, evde dinlenirken Lucy şöyle dedi:

“Maggie, öbür gün Moss Teyze’de kalmaya gitmekten vazgeçmelisin; ona bir not yazıp benim isteğim üzerine bunu ertelediğini söyle. Adamı notla gönderirim. Gücenmez; sonra gitmek için bol bol vaktin olacak. Şimdilik gözden uzaklaşmanı istemiyorum.”

“Evet, gerçekten gitmem gerek canım; erteleyemem. Dünyalar verseler Gritty Teyze’yi ziyaret planının dışında bırakmam. Üstelik pek az vaktim var; 25 Haziran’da yeni bir işe başlamak için buradan ayrılıyorum.”

“Maggie!” dedi Lucy, şaşkınlıktan neredeyse bembeyaz kesilerek.

“Sana söylemedim canım,” dedi Maggie, kendine hâkim olmak için büyük çaba göstererek, “çünkü çok meşguldün. Ama bir süre önce eski mürebbiyemiz Miss Firniss’e, bana uygun bir iş bulursa haber vermesini rica eden bir mektup yazmıştım. Geçen gün de ondan bir mektup aldım. Tatilde onun üç yetim öğrencisini deniz kıyısına götürebileceğimi, ardından da yanında öğretmen olarak işe başlayıp başlayamayacağımı deneyeceğimi yazmış. Teklifini kabul ettiğimi dün yazdım.”

Lucy öylesine incinmişti ki birkaç dakika konuşamadı.

“Maggie,” dedi sonunda, “bana nasıl bu kadar acımasız olabildin? Bana söylememek, böyle bir adım atmak, üstelik şimdi!” Bir an duraksadı, sonra ekledi: “Philip ne olacak? Her şeyin mutlu sona ereceğini sanıyordum. Ah Maggie, neden? Vazgeç bu kararından; mektubu ben yazayım. Artık seni Philip’ten ayıracak hiçbir şey yok.”

“Evet,” dedi Maggie, sesi kısık çıkmıştı. “Bir de Tom’un buna karşı çıkışı var. Philip’le evlenirsem ondan vazgeçmem gerektiğini söyledi. Fikrini değiştirmeyeceğini biliyorum — en azından yumuşamasına yol açacak bir şey olmadıkça uzun süre değişmeyecek.”

“Ama ben onunla konuşacağım; bu hafta geri dönüyor. Değirmen’le ilgili bu güzel haber onu yumuşatır. Philip hakkında da konuşurum. Tom bana karşı hep çok anlayışlıdır; o kadar inatçı olduğunu sanmıyorum.”

“Ama gitmem gerek,” dedi Maggie sıkıntılı bir sesle. “Eşyalarımı toplamak için biraz zaman bırakmalıyım. Kal diye ısrar etme, sevgili Lucy.”

Lucy iki üç dakika sessiz kaldı; gözlerini başka yana çevirmiş, düşüncelere dalmıştı. Sonunda kuzeninin yanına diz çöktü, kaygılı ve ciddi bir ifadeyle yüzüne bakıp şöyle dedi:

“Maggie, Philip’le evlenmek için onu yeterince sevmiyor musun? Bana söyle, bana güven.”

Maggie bir süre Lucy’nin ellerini sıkıca tuttu, sessiz kaldı. Kendi elleri buz gibiydi. Ama konuştuğunda sesi berrak ve açıktı.

“Evet Lucy, onunla evlenmeyi seçerdim. Onun hayatını mutlu etmek benim için en iyi, en yüce yazgı olurdu bence. Önce o sevdi beni. Hiç kimse benim için onun yerini tutamaz. Ama ömrüm boyunca kardeşimden kopamam. Gitmeli ve beklemeliyim. Lütfen bu konuda benimle bir daha konuşma.”

Lucy, acı ve şaşkınlık içinde onun dediğini yaptı. Sonraki söylediği söz şuydu:

“Peki sevgili Maggie, hiç değilse yarın Park House’daki baloya gideceksin; bu sıkıcı, görev icabı ziyaretlere gitmeden önce biraz müzik ve neşe yaşarsın. Ah, teyzemizle çay da geldi.”

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…