Kıyıdaki Değirmen kitap kapağı

39. bölüm / 59

Bölüm VII. — Hesaplaşma Günü

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 59Şu an: Bölüm VII. — Hesaplaşma Günü
  1. 1 Birinci Kitap — Oğlan ve Kız. — Birinci Bölüm. — Dorlcote Değirmeni’nin Dışında606 kelime
  2. 2 İkinci Bölüm. — Dorlcote Değirmeni’nin Sahibi Bay Tulliver, Tom’la İlgili Kararını Açıklıyor1.655 kelime
  3. 3 Üçüncü Bölüm. — Bay Riley, Tom için bir okul konusunda öğüt veriyor3.697 kelime
  4. 4 Dördüncü Bölüm. — Tom’un Dönüşü Bekleniyor1.428 kelime
  5. 5 Beşinci Bölüm. — Tom Eve Dönüyor2.694 kelime
  6. 6 VI. Bölüm — Teyzelerle Amcalar Geliyor3.207 kelime
  7. 7 VII. Bölüm — Teyzeler ve Amcalar Sahneye Çıkıyor6.448 kelime
  8. 8 VIII. Bölüm — Bay Tulliver Zayıf Yanını Gösteriyor2.788 kelime
  9. 9 Bölüm IX. — Garum Firs’e3.843 kelime
  10. 10 X. Bölüm — Maggie Beklediğinden Daha Kötü Davranıyor1.648 kelime
  11. 11 XI. Bölüm. — Maggie Gölgesinden Kaçmaya Çalışıyor3.226 kelime
  12. 12 Bölüm XII. — Bay ve Bayan Glegg Evlerinde3.647 kelime
  13. 13 Bölüm XIII. — Bay Tulliver Hayatın Yumaklarını Daha da Dolaştırıyor816 kelime
  14. 14 İkinci Kitap. — Okul Zamanı. — Bölüm I. — Tom’un “İlk Dönemi”5.559 kelime
  15. 15 II. Bölüm — Noel Tatili2.143 kelime
  16. 16 Üçüncü Bölüm. — Yeni Okul Arkadaşı1.616 kelime
  17. 17 Bölüm IV.2.937 kelime
  18. 18 V. Bölüm — Maggie’nin İkinci Ziyareti1.247 kelime
  19. 19 VI. Bölüm. — Bir Aşk Sahnesi1.298 kelime
  20. 20 VII. Bölüm. — Altın Kapılar Aşılıyor1.799 kelime
  21. 21 Üçüncü Kitap — Çöküş. — Birinci Bölüm — Evde Neler Olmuştu1.773 kelime
  22. 22 İkinci Bölüm. — Bayan Tulliver’ın Ev Tanrıları1.256 kelime
  23. 23 Üçüncü Bölüm. — Aile Toplantısı4.155 kelime
  24. 24 Bölüm IV. — Sönüp Giden Bir Işık978 kelime
  25. 25 Bölüm V. — Tom İstiridyeyi Bıçağıyla Açmaya Girişiyor3.205 kelime
  26. 26 VI. Bölüm. — Cep Çakısı Armağanına Karşı Yaygın Önyargıyı Çürütmeye Doğru1.938 kelime
  27. 27 VII. Bölüm. — Tavuğun Hileye Başvurması3.320 kelime
  28. 28 Sekizinci Bölüm. — Enkaz Üzerine Gün Işığı2.178 kelime
  29. 29 Dokuzuncu Bölüm. — Aile Kaydına Eklenen Bir Kayıt1.532 kelime
  30. 30 Dördüncü Kitap — Aşağılanma Vadisi. — I. Bölüm — Bossuet’nin Bilmediği Bir Protestanlık Yorumu1.382 kelime
  31. 31 II. Bölüm — Yırtık Yuvayı Dikenler Deler1.511 kelime
  32. 32 III. Bölüm — Geçmişten Bir Ses4.179 kelime
  33. 33 Beşinci Kitap — Buğday ve Delice. — I. Bölüm — Kızıl Derinlikler3.392 kelime
  34. 34 İkinci Bölüm — Glegg Teyze, Bob’un Başparmağının Ne Kadar Geniş Olduğunu Öğreniyor4.774 kelime
  35. 35 Bölüm III. — Dengesiz Terazi1.872 kelime
  36. 36 Bölüm IV. — Yeni Bir Aşk Sahnesi1.544 kelime
  37. 37 Bölüm V. — Yarık Ağaç3.227 kelime
  38. 38 VI. Bölüm. — Güçlükle Kazanılan Zafer1.196 kelime
  39. 39 Bölüm VII. — Hesaplaşma Günü1.740 kelime · Okuduğun bölüm
  40. 40 Altıncı Kitap — Büyük Ayartı. — Bölüm I. — Cennette Bir Düet2.266 kelime
  41. 41 II. Bölüm. — İlk İzlenimler3.587 kelime
  42. 42 Bölüm III. — Mahrem Anlar1.139 kelime
  43. 43 Bölüm IV. — Kardeş ve Kız Kardeş1.988 kelime
  44. 44 Bölüm V. — Tom’un İstiridyeyi Açtığını Gösteren Bölüm1.149 kelime
  45. 45 Bölüm VI. — Çekim Yasalarını Açıklayan Bölüm2.820 kelime
  46. 46 VII. Bölüm — Philip Yeniden Sahneye Çıkıyor3.715 kelime
  47. 47 Sekizinci Bölüm — Wakem’e Yeni Bir Gözle Bakış1.868 kelime
  48. 48 Dokuzuncu Bölüm. — Şıklara Bürünmüş Hayırseverlik2.666 kelime
  49. 49 X. Bölüm — Büyü Sanki Bozuluyor1.682 kelime
  50. 50 XI. Bölüm. — Yolda1.760 kelime
  51. 51 XII. Bölüm — Bir Aile Toplantısı1.797 kelime
  52. 52 XIII. Bölüm. — Gelgitin Sürüklediği3.693 kelime
  53. 53 Bölüm XIV. — Uyanış2.872 kelime
  54. 54 Yedinci Kitap — Son Kurtuluş. — I. Bölüm — Değirmene Dönüş1.899 kelime
  55. 55 İkinci Bölüm — St Ogg Halkı Hükmünü Veriyor2.488 kelime
  56. 56 Üçüncü Bölüm — Eski Tanıdıkların Bizi Şaşırtabileceğini Gösteren Bölüm1.802 kelime
  57. 57 Bölüm IV. — Maggie ve Lucy1.772 kelime
  58. 58 V. Bölüm — Son Çatışma2.945 kelime
  59. 59 Sonuç227 kelime

Bölüm VII.

Hesaplaşma Günü
Bay Tulliver özünde ölçülü bir adamdı; içkisini içer, içmekten de kaçınmazdı ama ölçüyü hiçbir zaman aşmazdı. Doğuştan hareketli, atılgan bir mizacı vardı; onu alevlendirmek için sıvı ateşe ihtiyacı yoktu. Coşkulu yaradılışı, böyle bir destek olmadan da çoğu heyecanlı duruma ayak uydururdu. Brendiyle su istemesi, dört yıllık kasvet ve alışık olmadığı kıtlık içinde güçten düşmüş bedenine ansızın çöken sevincin tehlikeli bir sarsıntı yarattığını gösteriyordu. Ama o ilk kararsız, sendeleyen an geçince, heyecanı arttıkça o da güç toplar gibi oldu. Ertesi gün alacaklılarıyla masaya oturduğunda, yeniden onurlu bir duruş sergileyecek olmanın bilinciyle gözleri parlıyor, yanakları kızarıyordu. Bir hafta önce onu, başarısızlık ve borç duygusunun dört yıldır ezdiği hâliyle, eskisi gibi at üstünde başı öne eğik giderken görenlerin mümkün saymayacağı kadar eski gururlu, kendinden emin, yürekli ve öfkeli Tulliver’a benziyordu; dikkatini çekmeye çalışanlara istemsizce kısacık bakışlar atıyordu. Eski güveni ve hevesiyle dürüst ilkelerini anlattı; alçaklardan, aleyhine işleyen talihinden, ama sıkı çabası ve iyi bir oğlun yardımıyla bunların bir ölçüde üstesinden gelişinden söz etti. Konuşmasını, Tom’un gereken paranın büyük bölümünü nasıl bulduğunu anlatarak bitirdi. Ancak Tom’un şerefine kadeh kaldırılması ve Deane Amca’nın onun genel karakteriyle davranışlarını öven birkaç söz söylemesi üzerine Tom ayağa kalkıp hayatının tek konuşmasını yaptığında, içindeki öfke ve düşmanca zafer duygusu bir süreliğine eriyip daha duru bir baba gururuna ve sevincine dönüştü. Konuşması bundan daha kısa olamazdı. Beyefendilere gösterdikleri onur için teşekkür etti. Babasının dürüstlüğünü kanıtlamasına ve temiz adını geri kazanmasına yardım edebildiği için memnundu; kendisine gelince, umarım bu emeği boşa çıkarıp o adı lekelemezdi. Ardından gelen alkış öyle büyüktü ve Tom öyle uzun boylu, düzgün göründüğü kadar öyle beyefendi tavırlıydı ki Bay Tulliver, sağında ve solunda oturan dostlarına açıklama yapar gibi, oğlunun eğitimi için epey para harcadığını söyledi.

Topluluk saat beşte pek ağırbaşlı bir havayla dağıldı. Tom bazı işleriyle ilgilenmek için St Ogg’da kaldı; Bay Tulliver ise eve gidip “zavallı Bessy’ye ve küçük kıza” söylenen, yapılan o unutulmaz şeyleri anlatmak üzere atına bindi. Çevresini saran heyecan havası, güzel ikramlardan ya da başka bir uyarıcıdan değil, olsa olsa zafer sevincinin güçlü şarabından kaynaklanıyordu. Bugün ara sokaklardan gitmedi; başı dik, bakışları özgürce çevresinde gezinerek ana cadde boyunca köprüye kadar ağır ağır ilerledi.

Wakem’e neden rastlamamıştı? Bu karşılaşmanın olmaması canını sıktı, zihnini de huzursuz bir biçimde çalıştırmaya başladı. Belki Wakem, böylesine onurlu bir davranışın kendisine tatsız bir vicdan azabı çektirebileceğini görmemek, duymamak için bugün kasabadan bilerek ayrılmıştı. O sırada Wakem’le karşılaşsaydı, Bay Tulliver dosdoğru gözlerinin içine bakar, o alçağın soğukkanlı, buyurgan küstahlığı belki biraz olsun elinden giderdi. Dürüst bir adamın artık kendisine hizmet etmeyeceğini, dürüstlüğünü zaten sahtekârlıkla doldurduğu cebine para koymak için kullanmayacağını yakında anlayacaktı. Belki talih dönmeye başlamıştı; belki de bu dünyada en iyi kâğıtlar her zaman Şeytan’ın elinde değildi.

Bu düşüncelerle için için kaynayan Bay Tulliver, Dorlcote Değirmeni’nin avlu kapılarına yaklaştı. Kapılardan güzel, siyah bir atın üzerinde çıkan tanıdık birini görebilecek kadar yaklaşmıştı. Büyük kestane ve karaağaç ağaçlarıyla yüksek setin arasında, kapılardan yaklaşık elli yarda ötede karşılaştılar.

“Tulliver,” dedi Wakem her zamankinden daha küstah bir tonla, ansızın, “Far Close’a o sert toprak parçalarını yaymakla ne aptalca bir iş yaptın! Sana nasıl olacağını söylemiştim; ama siz erkekler tarımı hiçbir zaman usulünce öğrenmiyorsunuz.”

“Öyleyse,” dedi Tulliver birden öfkeden kaynayarak, “sana, kendisine çiftçiliği öğretmeni isteyecek başka birini bul; senin için çiftçilik yapsın.”

“İçki içmişsiniz herhâlde,” dedi Wakem; Tulliver’ın kızarmış yüzüyle parlayan gözlerinin nedeninin bu olduğuna gerçekten inanmıştı.

“Hayır, içki içmedim,” dedi Tulliver. “Bir alçağın emrinde daha fazla çalışmayacağıma karar vermek için içkiye ihtiyacım yok.”

“Pekâlâ! Öyleyse yarın mülkümden ayrılabilirsin; küstah dilini tut da geçmeme izin ver.” (Tulliver, Wakem’i önünü kesmek için atını yolda geri geri sürüyordu.)

“Hayır, geçmene izin vermeyeceğim,” dedi Tulliver, öfkesi daha da artarak. “Önce senin hakkında ne düşündüğümü söyleyeceğim. Asılmayacak kadar büyük bir alçaksın—sen…”

“Geçmeme izin ver, cahil hayvan, yoksa üstünden geçerim.”

Bay Tulliver atını mahmuzlayıp kırbacını kaldırarak ileri atıldı. Wakem’in atı şahlanıp sendeleyerek geriye sıçradı; binicisini eyerden yere, yana doğru savurdu. Wakem dizgini hemen bırakacak soğukkanlılığı göstermişti. At yalnızca birkaç adım sendeleyip durduğu için, bir ezik ve sarsıntıdan fazlası olmadan ayağa kalkıp yeniden binebilirdi. Ama o kalkamadan Tulliver da atından indi. Uzun zamandır nefret ettiği o hükmeden adamı yerde, kendi elinin altında görmek onu öyle bir zafer ve öç çılgınlığına sürükledi ki insanüstü bir çeviklikle güç kazanmış gibiydi. Ayağa kalkmaya çalışan Wakem’e atıldı, sol kolundan kavrayıp bütün ağırlığını yerdeki sağ koluna vermeye zorladı ve binici kırbacıyla sırtına acımasızca vurmaya başladı. Wakem yardım diye bağırdı ama kimse gelmedi; ta ki bir kadının çığlığı ve “Babacığım, babacığım!” diye bir ses duyulana dek.

Birden Wakem, bir şeyin Bay Tulliver’ın kolunu durdurduğunu hissetti; kırbaç darbeleri kesilmiş, kendi kolunu kavrayan el gevşemişti.

“Defol, hadi git!” dedi Tulliver öfkeyle. Ama Wakem’e söylemiyordu bunu. Avukat yavaşça ayağa kalktı, başını çevirdiğinde Tulliver’ın kollarının bir genç kız tarafından tutulduğunu gördü. Daha doğrusu, bütün genç gücüyle ona sarılan kızı incitmekten korktuğu için Tulliver kendini tutuyordu.

“Luke… anne… gelin de Bay Wakem’e yardım edin!” diye bağırdı Maggie, özlemle beklediği ayak seslerini duyunca.

“Beni şu kısa ata bindir Luke,” dedi Wakem. “Sonra belki idare ederim; gerçi… kahretsin… galiba bu kolum burkuldu.”

Wakem’i biraz uğraşarak Tulliver’ın atına bindirdiler. Sonra değirmenciye dönüp öfkeyle bembeyaz kesilmiş bir yüzle, “Bunun cezasını çekeceksiniz, efendim. Kızınız bana saldırdığınıza tanık,” dedi.

“Umurumda değil,” dedi Bay Tulliver, boğuk ve öfkeli bir sesle. “Git sırtını göster, seni patakladığımı anlat. Dünyada hesabı biraz olsun dengelediğimi söyle onlara.”

“Atımla benimle eve gel Luke,” dedi Wakem. “Tofton Feribotu’ndan geçelim, kasabanın içinden değil.”

“Babacığım, içeri gel!” dedi Maggie yalvararak. Wakem’in uzaklaştığını ve artık yeni bir şiddet olayının mümkün olmadığını görünce kollarını gevşetti; histerik hıçkırıklara boğuldu. Zavallı Bayan Tulliver ise korkudan titreyerek sessizce yanlarında duruyordu. Maggie kollarını gevşetirken babasının ona sarılmaya, ona yaslanmaya başladığını fark etti. Bu şaşkınlık hıçkırıklarını kesti.

“Kendimi kötü… bayılacak gibi hissediyorum,” dedi. “Yardım et de içeri gireyim Bessy… Başım dönüyor… Başım ağrıyor.”

Karısı ve kızı destek olurken yavaşça yürüdü, sendeleyerek koltuğuna oturdu. Yüzündeki neredeyse mor kızarıklık gitmiş, solgunluğa dönmüştü; eli soğuktu.

“Doktor çağırsak daha iyi olmaz mı?” dedi Bayan Tulliver.

Öyle bitkin ve acı çekiyor görünüyordu ki karısını duymamış gibiydi. Ama karısı Maggie’ye, “Git de doktoru getirecek birini bul,” dediğinde, Bay Tulliver her şeyi anlamış bir hâlde başını kaldırdı ve, “Doktor mu? Hayır, hayır, doktor istemem. Yalnızca başım. Yatağa götürün beni,” dedi.

Hepsine daha iyi günlerin başlangıcı gibi doğan günün hazin sonu! Ama birbirine karışmış tohumlar, birbirine karışmış ürün verir.

Babası yatağa uzandıktan yarım saat kadar sonra Tom eve geldi. Yanında Bob Jakin vardı; “yaşlı efendiyi” kutlamaya gelmişti. Bay Tom’un talihinin dönmesinde kendisinin de payı olduğu için, bunda biraz gurur duyması anlaşılırdı. Tom, günün sonunda babasının en çok Bob’la sohbet etmekten hoşlanacağını düşünmüştü. Ama şimdi akşamı ancak babasının uzun süredir bastırdığı nefretin bu çılgınca patlamasının kaçınılmaz tatsız sonuçlarını kasvetle bekleyerek geçirebildi. Acı haber verildikten sonra sessizce oturdu. Annesine ve kız kardeşine yemekte olanları anlatacak hâli ya da isteği yoktu; onlar da sormaya pek hevesli değildi. Anlaşılan, hayatlarının dokusundaki karışık iplikler öyle tuhaf biçimde birbirine dolanmıştı ki her sevincin hemen ardından bir keder geliyordu. Tom, örnek alınacak çabalarının başkalarının yaptığı kötülükler yüzünden her zaman boşa çıkacağı düşüncesiyle üzgündü. Maggie ise babasının koluna kendini atmak için koştuğu o anı yeniden yeniden yaşıyor, yaklaşan korkunç sahnelerin belirsiz ve ürpertici önsezisini duyuyordu. Üçünden hiçbiri Bay Tulliver’ın sağlığı için özellikle kaygılanmıyordu; belirtiler onun önceki tehlikeli nöbetini hatırlatmıyordu. Saatler süren alışılmadık heyecanın ardından yaşadığı şiddetli öfke ve güç harcamasının kendisini kötü hissettirmesi doğal görünüyordu. Dinlenmek muhtemelen onu iyileştirirdi.

Hareketli günün yorgunluğunu taşıyan Tom hemen uykuya daldı ve derin uyudu. Annesinin sabahın erken saatlerindeki gri ışıkta başucunda durduğunu gördüğünde, sanki daha yeni yatmış gibiydi.

“Oğlum, hemen kalkmalısın; doktoru çağırttım. Baban seni ve Maggie’yi yanına istiyor.”

“Daha mı kötü, anne?”

“Gece boyunca başı çok ağrıdı ama daha kötü olduğunu söylemiyor. Birdenbire yalnızca, ‘Bessy, oğlanla kızı çağır. Çabuk gelsinler,’ dedi.”

Maggie’yle Tom soğuk, gri sabah ışığında alelacele giyinip neredeyse aynı anda babalarının odasına vardılar. Babaları onları, alnında acı dolu bir ifadeyle ama gözlerinde keskin, kaygılı bir bilinçle bekliyordu. Bayan Tulliver yatağın ayak ucunda korku ve titreme içinde duruyor, uykusuzluktan yıpranmış ve yaşlanmış görünüyordu. Yatağın başına önce Maggie vardı; ama babasının bakışı Tom’a çevriliydi. Tom geldi, Maggie’nin yanına dikildi.

“Tom oğlum, başıma geldi… Bir daha ayağa kalkamayacağım. Bu dünya beni alt etti oğlum, ama sen hesabı biraz olsun dengelemek için elinden geleni yaptın. Gitmeden önce bir kez daha elimi sık oğlum.”

Baba oğul el ele tutuşup bir an birbirlerine baktılar. Sonra Tom, sesini sağlam çıkarmaya çalışarak dedi ki—

“Baba, yerine getirebileceğim bir dileğiniz var mı, ... olduğunda—”

“Var oğlum… eski değirmeni geri almaya çalışacaksın.”

“Evet baba.”

“Bir de annen var… kötü talihim yüzünden ona çektirdiklerimi elinden geldiğince telafi etmeye çalışacaksın… bir de küçük kız var…”

Baba gözlerini Maggie’ye çevirdi; bakışlarında daha da büyük bir istek vardı. Maggie’nin yüreği taşacak gibiydi. Yıllar boyunca yanında olmuş, en derin sevgisinin ve en çetin sınavının simgesi hâline gelmiş o sevgili, zamanın yıprattığı yüze yaklaşmak için dizlerinin üzerine çöktü.

“Ona göz kulak olmalısın Tom… üzülme kızım… seni sevip senden yana çıkacak biri çıkar… sen de ona iyi davranmalısın oğlum. Ben kız kardeşime iyi davrandım. Öp beni Maggie. Hadi Bessy. Tom, annenle yan yana yatabilmemiz için tuğladan bir mezar yaptırmaya paran yeter herhâlde.”

Bunları söyledikten sonra hepsinden yana yüzünü çevirdi ve onlar kıpırdamaya cesaret edemeden onu izlerken birkaç dakika sessizce yattı. Sabah ışığı gitgide aydınlanıyor, yüzünde çöken ağırlığı, gözlerindeki donukluğu görebiliyorlardı. Ama sonunda Tom’a dönüp şöyle dedi—

“Ben de sıramı aldım… onu yendim. Bu da adil olandan başka bir şey değildi. Ben hiçbir zaman adil olandan fazlasını istemedim.”

“Ama babacığım, sevgili babacığım,” dedi Maggie; kederine tarifsiz bir kaygı baskın gelmişti, “onu bağışlıyorsunuz… artık herkesi bağışlıyorsunuz, değil mi?”

Gözlerini ona çevirmek için kımıldamadı ama şöyle dedi—

“Hayır kızım. Onu bağışlamıyorum. Bağışlamak da ne demek? Bir alçağı sevemem…”

Sesi boğuklaşmıştı; yine de daha fazlasını söylemek istiyor, dudaklarını tekrar tekrar oynatıp boşuna çabalıyordu. Sonunda sözcükler güçlükle döküldü.

“Tanrı alçakları bağışlar mı?… Bağışlıyorsa bana da sert davranmaz.”

Ellerini huzursuzca oynatıyor, sanki üstüne çöken bir engeli kaldırmalarını istiyordu. İki üç kez ağzından kesik kesik sözler döküldü—

“Bu dünya… çok geldi… dürüst adam… akıl erdiremiyor…”

Çok geçmeden bu sözler anlaşılmaz mırıltılara dönüştü; gözleri artık hiçbir şeyi seçemiyordu. Sonra son sessizlik geldi.

Ama ölüm sessizliği değildi bu. Bir saat ya da daha uzun süre göğsü inip kalktı; gürültülü, ağır solukları gitgide yavaşladı, soğuk terler alnını kapladı.

Sonunda bütünüyle hareketsiz kaldı. Zavallı Tulliver’ın loş ışıklı ruhu, bu dünyanın acı veren bilmecesiyle sonsuza dek didişmekten kurtulmuştu.

Artık yardım gelmişti; Luke’la karısı oradaydı, Bay Turnbull da gelmişti. Her şey için çok geçti; yalnızca, “Bu ölüm demek,” diyebildi.

Tom’la Maggie birlikte aşağıya, babalarının yerinin boş kaldığı odaya indiler. İkisi de aynı noktaya baktı; Maggie konuştu—

“Tom, beni bağışla… hep birbirimizi sevelim.” Birbirlerine sarılıp birlikte ağladılar.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…