Bölümler 59Şu an: X. Bölüm — Maggie Beklediğinden Daha Kötü Davranıyor
- 1 Birinci Kitap — Oğlan ve Kız. — Birinci Bölüm. — Dorlcote Değirmeni’nin Dışında606 kelime
- 2 İkinci Bölüm. — Dorlcote Değirmeni’nin Sahibi Bay Tulliver, Tom’la İlgili Kararını Açıklıyor1.655 kelime
- 3 Üçüncü Bölüm. — Bay Riley, Tom için bir okul konusunda öğüt veriyor3.697 kelime
- 4 Dördüncü Bölüm. — Tom’un Dönüşü Bekleniyor1.428 kelime
- 5 Beşinci Bölüm. — Tom Eve Dönüyor2.694 kelime
- 6 VI. Bölüm — Teyzelerle Amcalar Geliyor3.207 kelime
- 7 VII. Bölüm — Teyzeler ve Amcalar Sahneye Çıkıyor6.448 kelime
- 8 VIII. Bölüm — Bay Tulliver Zayıf Yanını Gösteriyor2.788 kelime
- 9 Bölüm IX. — Garum Firs’e3.843 kelime
- 10 X. Bölüm — Maggie Beklediğinden Daha Kötü Davranıyor1.648 kelime · Okuduğun bölüm
- 11 XI. Bölüm. — Maggie Gölgesinden Kaçmaya Çalışıyor3.226 kelime
- 12 Bölüm XII. — Bay ve Bayan Glegg Evlerinde3.647 kelime
- 13 Bölüm XIII. — Bay Tulliver Hayatın Yumaklarını Daha da Dolaştırıyor816 kelime
- 14 İkinci Kitap. — Okul Zamanı. — Bölüm I. — Tom’un “İlk Dönemi”5.559 kelime
- 15 II. Bölüm — Noel Tatili2.143 kelime
- 16 Üçüncü Bölüm. — Yeni Okul Arkadaşı1.616 kelime
- 17 Bölüm IV.2.937 kelime
- 18 V. Bölüm — Maggie’nin İkinci Ziyareti1.247 kelime
- 19 VI. Bölüm. — Bir Aşk Sahnesi1.298 kelime
- 20 VII. Bölüm. — Altın Kapılar Aşılıyor1.799 kelime
- 21 Üçüncü Kitap — Çöküş. — Birinci Bölüm — Evde Neler Olmuştu1.773 kelime
- 22 İkinci Bölüm. — Bayan Tulliver’ın Ev Tanrıları1.256 kelime
- 23 Üçüncü Bölüm. — Aile Toplantısı4.155 kelime
- 24 Bölüm IV. — Sönüp Giden Bir Işık978 kelime
- 25 Bölüm V. — Tom İstiridyeyi Bıçağıyla Açmaya Girişiyor3.205 kelime
- 26 VI. Bölüm. — Cep Çakısı Armağanına Karşı Yaygın Önyargıyı Çürütmeye Doğru1.938 kelime
- 27 VII. Bölüm. — Tavuğun Hileye Başvurması3.320 kelime
- 28 Sekizinci Bölüm. — Enkaz Üzerine Gün Işığı2.178 kelime
- 29 Dokuzuncu Bölüm. — Aile Kaydına Eklenen Bir Kayıt1.532 kelime
- 30 Dördüncü Kitap — Aşağılanma Vadisi. — I. Bölüm — Bossuet’nin Bilmediği Bir Protestanlık Yorumu1.382 kelime
- 31 II. Bölüm — Yırtık Yuvayı Dikenler Deler1.511 kelime
- 32 III. Bölüm — Geçmişten Bir Ses4.179 kelime
- 33 Beşinci Kitap — Buğday ve Delice. — I. Bölüm — Kızıl Derinlikler3.392 kelime
- 34 İkinci Bölüm — Glegg Teyze, Bob’un Başparmağının Ne Kadar Geniş Olduğunu Öğreniyor4.774 kelime
- 35 Bölüm III. — Dengesiz Terazi1.872 kelime
- 36 Bölüm IV. — Yeni Bir Aşk Sahnesi1.544 kelime
- 37 Bölüm V. — Yarık Ağaç3.227 kelime
- 38 VI. Bölüm. — Güçlükle Kazanılan Zafer1.196 kelime
- 39 Bölüm VII. — Hesaplaşma Günü1.740 kelime
- 40 Altıncı Kitap — Büyük Ayartı. — Bölüm I. — Cennette Bir Düet2.266 kelime
- 41 II. Bölüm. — İlk İzlenimler3.587 kelime
- 42 Bölüm III. — Mahrem Anlar1.139 kelime
- 43 Bölüm IV. — Kardeş ve Kız Kardeş1.988 kelime
- 44 Bölüm V. — Tom’un İstiridyeyi Açtığını Gösteren Bölüm1.149 kelime
- 45 Bölüm VI. — Çekim Yasalarını Açıklayan Bölüm2.820 kelime
- 46 VII. Bölüm — Philip Yeniden Sahneye Çıkıyor3.715 kelime
- 47 Sekizinci Bölüm — Wakem’e Yeni Bir Gözle Bakış1.868 kelime
- 48 Dokuzuncu Bölüm. — Şıklara Bürünmüş Hayırseverlik2.666 kelime
- 49 X. Bölüm — Büyü Sanki Bozuluyor1.682 kelime
- 50 XI. Bölüm. — Yolda1.760 kelime
- 51 XII. Bölüm — Bir Aile Toplantısı1.797 kelime
- 52 XIII. Bölüm. — Gelgitin Sürüklediği3.693 kelime
- 53 Bölüm XIV. — Uyanış2.872 kelime
- 54 Yedinci Kitap — Son Kurtuluş. — I. Bölüm — Değirmene Dönüş1.899 kelime
- 55 İkinci Bölüm — St Ogg Halkı Hükmünü Veriyor2.488 kelime
- 56 Üçüncü Bölüm — Eski Tanıdıkların Bizi Şaşırtabileceğini Gösteren Bölüm1.802 kelime
- 57 Bölüm IV. — Maggie ve Lucy1.772 kelime
- 58 V. Bölüm — Son Çatışma2.945 kelime
- 59 Sonuç227 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
X. Bölüm
Maggie Beklediğinden Daha Kötü Davranıyor
Bay Pullet’in hayatında bir dönüm noktası olan şaşırtıcı şey, küçük Lucy’den başkası değildi. Küçük ayağından şapkasının tepesine dek bedeninin bir yanı çamura bulanmış, rengi değişmişti; kararmış iki küçücük elini uzatıyor, yüzünde de çok acıklı bir ifade taşıyordu. Pullet Teyze’nin salonunda bu görülmemiş görüntünün nasıl ortaya çıktığını anlatabilmek için, üç çocuğun dışarıda oynamaya gittiği ana dönmemiz gerek. Günün erken saatlerinde Maggie’nin ruhuna yerleşen küçük şeytanlar, kısa süreliğine ortadan kaybolmuş; şimdi daha da güçlü biçimde geri dönmüşlerdi. Sabah yaşanan her tatsızlık aklına üşüşmüştü. Maggie’nin çuha çiçeği şarabını dökmesine yol açan aptalca oyunundan ötürü Tom’un ona kızgınlığı iyice tazelenmişti. Bu yüzden, “Gel Lucy, benimle gel,” dedi ve Maggie yokmuş gibi, kara kurbağalarının olduğu yere doğru yürüdü. Maggie bunu görünce biraz geride oyalanıp, yılanları kesilmiş küçük bir Medusa gibi durdu. Kuzen Tom’un ona böyle iyi davranması Lucy’nin hoşuna gitmişti. Tom’un, kara kurbağası demir ızgaranın altındaki çukura güvenle kapandığında, şişman bir kara kurbağasını ip parçasıyla gıdıklamasını izlemek de çok eğlenceliydi. Lucy yine de Maggie’nin de bu manzarayı görmesini istiyordu; hele kurbağaya bir ad bulup geçmişini anlatması da kaçınılmazdı. Çünkü Lucy, rastlantıyla karşılarına çıkan canlılar hakkında Maggie’nin anlattıklarına sevinçle yarı yarıya inanırdı. Mesela Bayan Kulağakaçan’ın evinde çamaşır yıkadığını, çocuklarından birinin sıcak bakır kazana düştüğü için doktora koştuğunu anlatmıştı. Tom, Maggie’nin bu saçmalıklarına derin bir küçümsemeyle bakar; böyle bir hikâyenin tümüyle uydurma olduğunu kolayca kanıtlamak için kulağakaçanı hemen eziverirdi. Ama Lucy elinde olmadan hikâyede bir gerçek payı varmış gibi düşünür, her hâlükârda bu hayal oyununu pek sevimli bulurdu. Şimdi de iri yarı bir kara kurbağasının geçmişini öğrenme isteği, her zamanki şefkatli haliyle birleşince Maggie’nin yanına koşup, “Ah Maggie, kocaman, komik bir kurbağa var! Gel de gör!” dedi.
Maggie bir şey söylemeden yüzünü ondan çevirdi, kaşlarını daha da çattı. Tom Lucy’yi kendisine tercih eder gibi göründüğü sürece, Lucy de Tom’un ona ettiği kötülüğün bir parçasıydı. Daha kısa bir süre önce Maggie, sevimli küçük Lucy’ye asla kızamayacağını, küçük beyaz bir fareye acımasızlık edemeyeceği kadar bunu yapamayacağını düşünürdü. Ama Tom daha önce Lucy’yle hiç ilgilenmemiş, ona sevgi gösterip şımartma işi Maggie’ye kalmıştı. Şimdiyse Lucy’yi tokatlayıp çimdikleyerek ağlatmanın hoşuna gideceğini düşünmeye başlamıştı; hem belki bu Tom’u kızdırırdı. Tom’u tokatlamaya cesaret etse bile bunun faydası olmazdı, çünkü aldırmazdı. Lucy burada olmasaydı, Tom’un kendisiyle daha çabuk barışacağından emindi.
Pek hassas olmayan şişman bir kara kurbağasını gıdıklamak, zamanla insanı usandırabilecek bir eğlencedir. Tom da bir süre sonra vakit geçirecek başka bir şey aramaya başladı. Böylesine muntazam bir bahçede, taş döşeli yollardan ayrılmaları yasakken oynanacak şey pek yoktu. Bu kısıtlamanın akla getirdiği tek büyük zevk, onu çiğnemekti. Tom, bahçeden bir tarla boyu uzaktaki gölete izinsiz gitmenin planlarını kurmaya başladı.
“Söylesene Lucy,” dedi, ipini yeniden sararken başını büyük bir anlam yüklermiş gibi aşağı yukarı sallayarak. “Sence ne yapacağım?”
“Ne yapacaksın Tom?” dedi Lucy merakla.
“Gölete gidip turnalara bakacağım. İstersen sen de benimle gelebilirsin,” dedi genç sultan.
“Aman Tom, cesaret edebilir misin?” dedi Lucy. “Teyzem bahçeden çıkmamamız gerektiğini söyledi.”
“Bahçenin öbür ucundan çıkarım,” dedi Tom. “Kimse bizi görmez. Görse de umurumda değil; kaçar eve giderim.”
“Ama ben koşamam,” dedi Lucy. Daha önce hiç böylesine büyük bir ayartıyla karşılaşmamıştı.
“Aldırma, sana kızmazlar,” dedi Tom. “Seni benim götürdüğümü söylersin.”
Tom yürümeye koyuldu, Lucy de yanında tıpış tıpış ilerledi. Nadir rastladığı bu yaramazlık fırsatının tadını çekinerek çıkarıyordu; adı sık sık anılan turna balığının balık mı kuş mu olduğundan emin olmadığı için heyecanı daha da artmıştı.
Maggie onların bahçeden çıktığını gördü ve peşlerinden gitme dürtüsüne karşı koyamadı. Öfke ile kıskançlık, sevdadan daha az tahammül eder gözden kaybetmeye; Tom’la Lucy’nin onun bilmediği bir şeyi yapması ya da görmesi Maggie için dayanılmaz olurdu. Birkaç adım gerilerinden, Tom’a görünmeden yürüdü. Tom ise çok geçmeden turnayı gözlemekle meşgul olmuştu. Son derece ilginç bu canavarın pek yaşlı, pek iri ve iştahının da çok aç olduğu söylenirdi. Turna da başka ünlüler gibi, gözlendiğini bildiğinde ortalıkta görünmedi. Ama Tom suda hızla hareket eden bir şey gördü; gölet kıyısında başka bir yere doğru çekildi.
“Buraya Lucy!” diye fısıldadı yüksek sesle. “Buraya gel! Dikkat et, çimenlerde kal! İneklerin dolaştığı yere basma!” Tom böyle deyip iki yanı çiğnenmiş çamurla çevrili kuru çimenden bir çıkıntıyı gösterdi. Çünkü Tom’un kızlara küçümseyici bakışında, onların kirli yerlerde yürüyemeyecekleri de vardı.
Lucy söyleneni dikkatle yaptı ve suyun içinde süzülen altın bir ok ucu gibi görünen şeye bakmak için eğildi. Tom bunun bir su yılanı olduğunu söyledi. Lucy sonunda gövdesinin yılan gibi kıvrılan hareketini seçebildi; bir yılanın yüzebilmesine çok şaşırmıştı. Maggie gitgide yaklaşıyordu; o da görmeliydi, ne kadar acı gelse de. Çünkü Tom’un onu umursamaması, yaptığı her şeyi acılaştırıyordu. Sonunda Lucy’nin yanına kadar geldi. Yaklaştığını fark eden Tom, mecbur kalana dek bunu görmezden geldi; sonra arkasını dönüp şöyle dedi:
“Haydi Maggie, uzaklaş. Çimlerde sana yer yok. Seni buraya çağıran olmadı.”
O anda Maggie’nin içinde, tutkuların tek başına trajedi yaratması mümkün olsaydı bir trajediye yetecek kadar çatışma vardı. Ama bu tutkunun içinde mevcut olan esas “büyüklük”, eyleminde yoktu. Küçük esmer koluyla yapabildiği en ağır şey, zavallı pembe beyaz Lucy’yi sertçe itip ineklerin çiğnediği çamura düşürmek oldu.
Tom kendini tutamadı; Lucy’yi kaldırmak için koşarken Maggie’nin koluna iki sert şaplak indirdi. Lucy çaresizce ağlayarak yerde yatıyordu. Maggie birkaç adım ötedeki ağacın köklerine çekilip pişmanlık duymadan baktı. Genellikle düşüncesizce bir iş yaptıktan hemen sonra pişman olurdu; ama Tom’la Lucy onu öyle mutsuz etmişti ki onların mutluluğunu bozduğuna, herkesi rahatsız ettiğine sevinmişti. Neden pişman olsundu? Ne kadar üzülmüş olursa olsun, Tom’un onu bağışlaması çok zaman alırdı.
Lucy ayağa kalkıp gitmeye hazır olunca Tom, “Anneme söyleyeceğim, Bayan Mag,” dedi; sesi yüksek ve kararlıydı. Tom’un alışkanlığı birini ispiyonlamak değildi; ama bu kez adalet açıkça Maggie’ye en ağır cezanın verilmesini gerektiriyordu. Tom bunu böylesine soyut ifadelerle dile getirmeyi öğrenmiş değildi; “adalet”ten hiç söz etmez, cezalandırma arzusuna bu yüce adın verilebileceğini de düşünmezdi. Lucy’nin başına gelen felaket, en güzel giysilerinin mahvolması, ıslanıp kirlenmesi öylesine aklını başından almıştı ki bunun nedenini pek düşünmedi. Maggie’yi kızdırmak için ne yaptığını asla çıkaramazdı. Ama Maggie’nin çok zalim ve huysuz olduğunu hissediyordu. Tom’dan kimseye söylememesini yüce gönüllülük gösterip rica etmeye kalkışmadı; yalnızca yanında koşup acıklı acıklı ağladı. Maggie ise ağacın köklerinde oturmuş, küçük Medusa yüzüyle arkalarından bakıyordu.
Mutfak kapısına vardıklarında Tom, Sally’ye seslendi. Sally, ağzında bir dilim tereyağlı ekmek, elinde kızartma çatalıyla, şaşkınlıktan nutku tutulmuş halde onlara bakıyordu. “Sally, anneme Maggie’nin Lucy’yi çamura ittiğini söyle.”
“Aman Tanrım, nasıl böyle bir çamura girdiniz?” dedi Sally; yüzünü buruşturup eğilerek suç delilini inceledi.
Tom’un hayal gücü, bu soruyu önceden kestirdiği sonuçlar arasında sayacak kadar hızlı ve geniş değildi. Ama soru sorulur sorulmaz nereye varacağını anladı: Olayın tek suçlusu Maggie sayılmayacaktı. Mutfak kapısından sessizce uzaklaşıp Sally’yi, etkin zihinlerin hazır bilgi yerine bilmece çözmeyi yeğlediği o zevkle baş başa bıraktı.
Bildiğiniz gibi Sally, Lucy’yi hiç oyalanmadan salon kapısına çıkardı; Garum Firs’te böylesine kirli bir şeyi eve sokmanın yükü tek bir zihnin taşıyamayacağı kadar ağırdı.
Pullet Teyze, önce anlaşılmaz bir çığlık atıp ardından, “Aman Tanrım!” diye haykırdı. “Kapıda tut onu Sally! Ne yaparsan yap, muşambanın üstünden ileri geçirme.”
“Ay, iğrenç bir çamura düşmüş,” dedi Bayan Tulliver. Kız kardeşi Deane’e karşı sorumlu hissettiği giysilerin ne kadar zarar gördüğünü incelemek için Lucy’nin yanına gitti.
“İzninizle hanımım, onu içeri iten Bayan Maggie’ydi,” dedi Sally. “Genç efendi Tom öyle söyledi. Gölete gitmiş olmalılar; böyle bir çamura ancak orada batmış olabilirler.”
“İşte Bessy, sana anlattığım buydu,” dedi Bayan Pullet, kehanet edercesine kederli bir sesle. “Çocukların işte; başlarına ne geleceği hiç belli değil.”
Bayan Tulliver susup kaldı; kendini gerçekten de zavallı bir anne gibi hissediyordu. Her zamanki gibi, insanların annelik derdi çekmesini hak edecek kötü bir şey yaptığını düşüneceği aklına takıldı. Bayan Pullet ise Sally’ye, çamur temizlenirken evin ciddi biçimde zarar görmemesi için uzun uzun talimatlar vermeye koyuldu. Bu sırada aşçı çayı getirecek, iki yaramaz çocuk da mutfakta utanç verici bir biçimde çay içecekti. Bayan Tulliver yaramaz çocukların yanı başında olduğunu sanıp onlarla konuşmak için dışarı çıktı; ama bir süre aradıktan sonra Tom’u kümesin beyaz çitine umursamaz ve biraz da taşlaşmış bir havayla yaslanmış halde buldu. İpini çitin öbür yanına sarkıtarak hindiyi kızdırıyordu.
“Tom, yaramaz çocuk, kız kardeşin nerede?” diye sordu Bayan Tulliver sıkıntılı bir sesle.
“Bilmiyorum,” dedi Tom. Maggie’ye adaletin uygulanmasını isteme hevesi, bunun kendi davranışının da suçlanmasına yol açabileceğini açıkça gördüğünden beri azalmıştı.
“Nasıl yani, onu nerede bıraktın?” dedi annesi, etrafına bakınarak.
“Göletin yanında, ağacın altında oturuyordu,” dedi Tom. İp ve hindiden başka hiçbir şey umurunda değilmiş gibiydi.
“Öyleyse git de hemen getir onu, yaramaz çocuk. Gölete gitmeyi, kız kardeşini çamurlu bir yere götürmeyi nasıl akıl ettin? Yapılacak yaramazlık varsa onun da bir şey çıkaracağını bilirsin.”
Bayan Tulliver’ın huyuydu bu: Tom’u azarlayacağı zaman, kabahatini bir şekilde Maggie’ye bağlardı.
Maggie’nin göletin yanında tek başına oturduğu düşüncesi, Bayan Tulliver’ın içinde alışıldık bir korkuyu uyandırdı. O uğursuz çocuğu gözleriyle görüp içini rahatlatmak için at basamağına çıktı; Tom ise ona doğru pek de acele etmeden yürüyordu.
“Benimkiler suya pek düşkün çocuklar,” dedi, onu duyacak kimse olmadığını düşünmeden yüksek sesle. “Bir gün onları ölüp boğulmuş halde getirecekler. Keşke şu ırmak daha uzakta olsaydı.”
Ama Maggie’yi göremeyince ve az sonra Tom’un göletten tek başına döndüğünü görünce, içinde dolanan korku bütün benliğini kapladı; onu karşılamak için acele etti.
“Anne, Maggie göletin oralarda yok,” dedi Tom. “Gitmiş.”
Maggie’yi ararken yaşanan paniği ve annesini onun gölette olmadığına inandırmanın ne kadar zor olduğunu gözünüzde canlandırabilirsiniz. Bayan Pullet, çocuk yaşarsa kimbilir daha ne kötü şeyler geleceğini söyledi. Olan bitenin bu devrimci hali karşısında şaşkına dönüp afallayan Bay Pullet ise—çay ertelenmiş, kümes hayvanları da alışılmadık telaşlı gidip gelmelerden korkmuştu—kazmasını arama aleti olarak eline aldı; Maggie’nin gizlenmiş olabileceği muhtemel bir yer diye kaz kafesinin kilidini açmak için aşağıdan bir anahtar aldı.
Bir süre sonra Tom, Maggie’nin eve gitmiş olabileceği fikrini ortaya attı (kendisi o durumda aynısını yapacağını söylemeye gerek görmeden); annesi bu öneriye teselli bulmuş gibi sarıldı.
“Kız kardeşim, ne olur atı arabaya koşup beni eve götürsünler; belki yolda ona rastlarız. Lucy bu kirli giysilerle yürüyemez,” dedi, masum kurbana bakarak. Lucy şala sarılmış, ayakları çıplak halde kanepede oturuyordu.
Pullet Teyze, evini yeniden düzene ve sessizliğe kavuşturmanın en kestirme yoluna başvurmaya pek gönüllüydü. Çok geçmeden Bayan Tulliver arabaya binmiş, önündeki en uzak noktaya kaygıyla bakıyordu. Maggie kaybolursa babasının ne diyeceği, aklını kurcalayan her şeyin önüne geçmişti.
Bölüm etkileşimi
