Bölümler 59Şu an: VII. Bölüm. — Altın Kapılar Aşılıyor
- 1 Birinci Kitap — Oğlan ve Kız. — Birinci Bölüm. — Dorlcote Değirmeni’nin Dışında606 kelime
- 2 İkinci Bölüm. — Dorlcote Değirmeni’nin Sahibi Bay Tulliver, Tom’la İlgili Kararını Açıklıyor1.655 kelime
- 3 Üçüncü Bölüm. — Bay Riley, Tom için bir okul konusunda öğüt veriyor3.697 kelime
- 4 Dördüncü Bölüm. — Tom’un Dönüşü Bekleniyor1.428 kelime
- 5 Beşinci Bölüm. — Tom Eve Dönüyor2.694 kelime
- 6 VI. Bölüm — Teyzelerle Amcalar Geliyor3.207 kelime
- 7 VII. Bölüm — Teyzeler ve Amcalar Sahneye Çıkıyor6.448 kelime
- 8 VIII. Bölüm — Bay Tulliver Zayıf Yanını Gösteriyor2.788 kelime
- 9 Bölüm IX. — Garum Firs’e3.843 kelime
- 10 X. Bölüm — Maggie Beklediğinden Daha Kötü Davranıyor1.648 kelime
- 11 XI. Bölüm. — Maggie Gölgesinden Kaçmaya Çalışıyor3.226 kelime
- 12 Bölüm XII. — Bay ve Bayan Glegg Evlerinde3.647 kelime
- 13 Bölüm XIII. — Bay Tulliver Hayatın Yumaklarını Daha da Dolaştırıyor816 kelime
- 14 İkinci Kitap. — Okul Zamanı. — Bölüm I. — Tom’un “İlk Dönemi”5.559 kelime
- 15 II. Bölüm — Noel Tatili2.143 kelime
- 16 Üçüncü Bölüm. — Yeni Okul Arkadaşı1.616 kelime
- 17 Bölüm IV.2.937 kelime
- 18 V. Bölüm — Maggie’nin İkinci Ziyareti1.247 kelime
- 19 VI. Bölüm. — Bir Aşk Sahnesi1.298 kelime
- 20 VII. Bölüm. — Altın Kapılar Aşılıyor1.799 kelime · Okuduğun bölüm
- 21 Üçüncü Kitap — Çöküş. — Birinci Bölüm — Evde Neler Olmuştu1.773 kelime
- 22 İkinci Bölüm. — Bayan Tulliver’ın Ev Tanrıları1.256 kelime
- 23 Üçüncü Bölüm. — Aile Toplantısı4.155 kelime
- 24 Bölüm IV. — Sönüp Giden Bir Işık978 kelime
- 25 Bölüm V. — Tom İstiridyeyi Bıçağıyla Açmaya Girişiyor3.205 kelime
- 26 VI. Bölüm. — Cep Çakısı Armağanına Karşı Yaygın Önyargıyı Çürütmeye Doğru1.938 kelime
- 27 VII. Bölüm. — Tavuğun Hileye Başvurması3.320 kelime
- 28 Sekizinci Bölüm. — Enkaz Üzerine Gün Işığı2.178 kelime
- 29 Dokuzuncu Bölüm. — Aile Kaydına Eklenen Bir Kayıt1.532 kelime
- 30 Dördüncü Kitap — Aşağılanma Vadisi. — I. Bölüm — Bossuet’nin Bilmediği Bir Protestanlık Yorumu1.382 kelime
- 31 II. Bölüm — Yırtık Yuvayı Dikenler Deler1.511 kelime
- 32 III. Bölüm — Geçmişten Bir Ses4.179 kelime
- 33 Beşinci Kitap — Buğday ve Delice. — I. Bölüm — Kızıl Derinlikler3.392 kelime
- 34 İkinci Bölüm — Glegg Teyze, Bob’un Başparmağının Ne Kadar Geniş Olduğunu Öğreniyor4.774 kelime
- 35 Bölüm III. — Dengesiz Terazi1.872 kelime
- 36 Bölüm IV. — Yeni Bir Aşk Sahnesi1.544 kelime
- 37 Bölüm V. — Yarık Ağaç3.227 kelime
- 38 VI. Bölüm. — Güçlükle Kazanılan Zafer1.196 kelime
- 39 Bölüm VII. — Hesaplaşma Günü1.740 kelime
- 40 Altıncı Kitap — Büyük Ayartı. — Bölüm I. — Cennette Bir Düet2.266 kelime
- 41 II. Bölüm. — İlk İzlenimler3.587 kelime
- 42 Bölüm III. — Mahrem Anlar1.139 kelime
- 43 Bölüm IV. — Kardeş ve Kız Kardeş1.988 kelime
- 44 Bölüm V. — Tom’un İstiridyeyi Açtığını Gösteren Bölüm1.149 kelime
- 45 Bölüm VI. — Çekim Yasalarını Açıklayan Bölüm2.820 kelime
- 46 VII. Bölüm — Philip Yeniden Sahneye Çıkıyor3.715 kelime
- 47 Sekizinci Bölüm — Wakem’e Yeni Bir Gözle Bakış1.868 kelime
- 48 Dokuzuncu Bölüm. — Şıklara Bürünmüş Hayırseverlik2.666 kelime
- 49 X. Bölüm — Büyü Sanki Bozuluyor1.682 kelime
- 50 XI. Bölüm. — Yolda1.760 kelime
- 51 XII. Bölüm — Bir Aile Toplantısı1.797 kelime
- 52 XIII. Bölüm. — Gelgitin Sürüklediği3.693 kelime
- 53 Bölüm XIV. — Uyanış2.872 kelime
- 54 Yedinci Kitap — Son Kurtuluş. — I. Bölüm — Değirmene Dönüş1.899 kelime
- 55 İkinci Bölüm — St Ogg Halkı Hükmünü Veriyor2.488 kelime
- 56 Üçüncü Bölüm — Eski Tanıdıkların Bizi Şaşırtabileceğini Gösteren Bölüm1.802 kelime
- 57 Bölüm IV. — Maggie ve Lucy1.772 kelime
- 58 V. Bölüm — Son Çatışma2.945 kelime
- 59 Sonuç227 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
VII. Bölüm.
Altın Kapılar Aşılıyor
Tom, King’s Lorton’da beşinci yarıyıla kadar, on altı yaşına basana dek öğrenimini sürdürürken Maggie de Floss kıyısındaki eski Laceham kasabasında, kuzeni Lucy’yle birlikte, Miss Firniss’in yatılı okulunda hızla büyüyordu; teyzelerine göre bu büyüme hızı son derece uygunsuzdu. Tom’a yazdığı ilk mektuplarda Philip’e hep sevgilerini yollar, onunla ilgili birçok soru sorardı; Tom’un diş ağrısına, bahçede yapımına yardım ettiği çim kulübeye ve benzeri şeylere dair kısa yanıtlar alırdı. Tatilde Tom’un Philip’in yine eskisi kadar tuhaflaştığını, üstelik sık sık ters davrandığını söylemesine üzülüyordu. Artık pek iyi arkadaş olmadıklarını anlamıştı; Tom’a ayağı kötü olduğunda kendisine çok iyi davrandığı için Philip’i her zaman sevmesi gerektiğini hatırlattığında, “Ne yapayım, benim suçum değil; ona bir şey yapmıyorum ki,” diye karşılık verirdi. Okul yaşamlarının geri kalanında Philip’i neredeyse hiç görmedi. Yaz ortası tatilinde hep deniz kıyısında olurdu; Noel’de ise St Ogg sokağında ancak uzun aralıklarla karşılaşabilirlerdi. Karşılaştıklarında Maggie onu öpme sözünü hatırlıyordu ama yatılı okulda okumuş bir genç hanım olarak artık böyle bir selamlaşmanın söz konusu olamayacağını biliyordu; Philip de bunu beklemezdi. Söz, çocukluğumuzun nice tatlı, aldatıcı vaadi gibi geçersizdi; mevsimler ayrılmadan ve yıldız çiçekleri olgunlaşan şeftalilerle yan yana açarken Aden’de verilmiş vaatler gibi geçersizdi; altın kapılar aşıldıktan sonra yerine getirilmesi imkânsızdı.
Ama babaları uzun süredir tehdit edilen davayla gerçekten uğraşmaya başladığında ve Wakem hem Pivart’ın hem de İhtiyar Şeytan’ın vekili olarak ona karşı harekete geçtiğinde, Maggie bile Philip’le bir daha yakınlaşmalarının pek mümkün olmadığını biraz üzülerek hissetti. Wakem’in adı bile babasını öfkelendiriyordu; bir keresinde, o kambur oğlu büyüyüp babasının haksız kazancını miras alacak olursa üzerine lanet çökeceğini söylediğini duymuştu. “Okulda elinden geldiğince az görüş onunla delikanlım,” dedi Tom’a; Tom da bu buyruğa daha kolay uydu, çünkü o sırada Bay Sterling’in iki öğrencisi daha vardı. Bu beyefendinin yükselişi, geniş bir alana ihtiyaç duyan sesiyle vaaz veren ve doğaçlama belagatine hayranlık duyulan birinden beklendiği gibi göktaşı hızında olmamıştı; yine de artan refahı, gelirine oranla harcamalarını sürekli artırmasına yetecek kadar ilerlemişti.
Tom’un okul yaşamı değirmen tekdüzeliğiyle sürüp gitti; zihni, ilgisiz ya da anlaşılmaz fikirlerden oluşan bir ortamda yavaş, yarı boğuk bir nabızla işlemeye devam ediyordu. Ama her tatilde eve, manzaranın satenimsi bir işlenişle çizildiği, canlı yeşillerle boyanmış daha büyük resimler; el yazısı bütün zihnini verdiği için daha da güzelleşmiş, alıştırma ve problemlerle dolu defterler getiriyordu. Her tatilde tarih, Hristiyanlık öğretisi ve Latin edebiyatının farklı aşamalarında ilerlediğini gösteren bir iki yeni kitap da getirirdi; bu ilerleyiş, kitapların edinilmesinden başka sonuçlar da doğurmuştu. Tom’un kulağı ve dili, eğitimli olmanın işareti sayılan birçok sözcük ve ifadeye alışmıştı; derslerinden herhangi birine gerçekten zihnini vermemiş olsa da dersler onda belirsiz, parça parça ve etkisiz düşüncelerden bir tortu bırakmıştı. Bay Tulliver, kendi eleştiri gücünü aşan öğrenme belirtilerini görünce Tom’un eğitiminin herhâlde yolunda olduğunu düşündü. Gerçi harita olmadığını ve yeterince “hesap” yapılmadığını fark etmişti ama Bay Stelling’e resmî bir şikâyette bulunmadı. Bu okul işi kafa karıştırıcıydı; Tom’u okuldan alsa daha iyi sonuç alacağı nereye gönderebilirdi ki?
Tom, King’s Lorton’daki son dönemine geldiğinde, Bay Jacobs’ın okulundan dönerken gördüğümüz günden bu yana geçen yıllar onu çarpıcı biçimde değiştirmişti. Artık uzun boylu bir delikanlıydı; en ufak bir sakarlık göstermeden yürüyordu. Çekingenlik ve gururun iç içe geçmesinden doğan, yakışır ölçüdeki mahcubiyet dışında bir utangaçlık belirtisi olmadan konuşuyordu. Kuyruklu ceketini ve dik yakalarını giyiyor, dudaklarının üzerindeki tüyleri sabırsızlıkla gözlüyordu; son tatilde aldığı, her gün baktığı henüz kullanmadığı usturası vardı. Philip, sonbahar döneminde ayrılmış, sağlığı için kışı güneyde geçirmek üzere yola çıkmıştı; bu değişiklik Tom’un okuldan ayrılacağı son aylara özgü huzursuz, coşkulu duygusunu artırmıştı. Üstelik bu dönemde babasının davasının karara bağlanması umudu da vardı; bu, eve dönme düşüncesini daha da sevindirici kılıyordu. Çünkü davanın ayrıntılarını babasının konuşmalarından öğrenen Tom, Pivart’ın yenileceğinden kuşku duymuyordu.
Birkaç haftadır evden haber almamıştı; bu onu şaşırtmıyordu, çünkü anne babası sevgilerini gereksiz mektuplarla göstermeye pek alışık değildi. Derken, kasım sonlarına doğru karanlık ve soğuk bir günün sabahında, saat dokuzda çalışma odasına girer girmez kız kardeşinin salonda olduğunu söylediklerinde büyük şaşkınlık yaşadı. Ona haber vermek için çalışma odasına gelen Bayan Stelling’di; Tom’u salona yalnız başına girmesi için bıraktı.
Maggie de artık uzun boyluydu; saçları örülüp topuz yapılmıştı. Henüz on üç yaşındaydı ama Tom kadar uzamış, o an gerçekten ondan daha büyük görünüyordu. Şapkasını çıkarmış, ağır örgülerini alnından geriye itmişti; sanki alnı fazladan o yükü taşıyamazdı. Kapıya kaygıyla bakan genç yüzü tuhaf biçimde yıpranmış görünüyordu. Tom içeri girince konuşmadı; yalnızca yanına gidip kollarını boynuna doladı ve onu içtenlikle öptü. Tom onun türlü hâllerine alışkındı; bu alışılmadık ciddiyetteki selamlaşması da onu kaygılandırmadı.
“Bu soğuk sabah neden bu kadar erken geldin Maggie? Faytonla mı geldin?” dedi Tom; Maggie kanepeye doğru geri çekilip onu yanına çağırdı.
“Hayır, arabayla geldim. Ücretli geçiş gişesinden buraya kadar yürüdüm.”
“Peki neden okulda değilsin? Tatil daha başlamadı ki.”
“Babam eve gelmemi istedi,” dedi Maggie, dudağı hafifçe titreyerek. “Üç dört gün önce geldim.”
“Babam iyi değil mi?” dedi Tom, biraz kaygılanarak.
“Tam sayılmaz,” dedi Maggie. “Çok mutsuz, Tom. Dava sonuçlandı; eve geldiğinde öğrenmen daha iyi olur diye düşündüğüm için sana söylemeye geldim. Yalnızca mektup yazıp göndermek istemedim.”
“Babam kaybetmedi, değil mi?” dedi Tom aceleyle; kanepeden fırlayıp Maggie’nin karşısında durdu, ellerini birden ceplerine sokmuştu.
“Evet, sevgili Tom,” dedi Maggie, titreyerek ona bakarken.
Tom bir iki dakika sessiz kaldı, gözlerini yere dikmişti. Sonra şöyle dedi:
“Babam epey para ödemek zorunda kalacak, öyle mi?”
“Evet,” dedi Maggie, sesi biraz güçsüz çıkarak.
“E, elden bir şey gelmez,” dedi Tom cesurca; büyük bir para kaybının somut sonuçlarını henüz kavrayamıyordu. “Ama babam çok üzülmüştür herhâlde?” diye ekledi Maggie’ye bakarak; onun çalkantılı hâlini yalnızca kız çocuklarına özgü bir tepki sanıyordu.
“Evet,” dedi Maggie, yine güçsüzce. Sonra Tom’un kaygısızlığı onu daha açık konuşmaya itti; sözler ağzından patlayacakmış gibi yüksek sesle ve hızla konuştu: “Ah Tom, değirmeni de toprağı da, her şeyi kaybedecek; elinde hiçbir şey kalmayacak.”
Tom’un gözlerinde bir anlık şaşkınlık parladı; sonra yüzü soldu ve gözle görülür biçimde titredi. Hiçbir şey söylemeden yeniden kanepeye oturdu, karşı pencereden boş boş dışarı baktı.
Gelecek kaygısı Tom’un aklına hiç girmemişti. Babası hep iyi bir ata biner, güzel bir evde yaşar, arkasında dayanabileceği bol mülkü olan bir adamın neşeli, kendinden emin havasını taşırdı. Tom, babasının “iflas edeceğini” hiç düşlememişti; bu, hep derin bir utanç kaynağı olarak söz edildiğini duyduğu bir felaket türüydü ve utanç fikrini akrabalarından hiçbiriyle, hele babasıyla bağdaştıramazdı. Tom’un doğup büyüdüğü hava, aile saygınlığına duyulan gururla doluydu. St Ogg’da, gösteriş yapacak parası olmayan insanlar bulunduğunu biliyordu; kendi çevresinden bu kişilerin küçümsenip kınandığını hep işitmişti. Babasının dilediğinde çok para harcayabileceğine dair güçlü bir inancı vardı; bu, ömür boyu süren ve dayanmak için belirli bir kanıt gerektirmeyen bir alışkanlığa dönüşmüştü. Bay Stelling’in okulunda aldığı eğitim yaşamı daha masraflı görmesine yol açtığından, büyüyünce atı, köpekleri, eyeri ve varlıklı bir delikanlının diğer donanımlarıyla dünyada kendine yer edineceğini; babaları meslek sahibi ya da büyük yağ fabrikalarının sahibi olduğu için toplumda kendilerini ondan bir basamak yukarıda gören St Ogg’daki yaşıtlarına denk olduğunu göstereceğini sık sık düşünmüştü. Teyzelerinin ve amcalarının kötüye işaret sayıp baş sallamaları onda hiç etki bırakmamış, yalnızca teyzelerle amcaların can sıkıcı kişiler olduğunu düşünmesine yol açmıştı; hatırlayabildiği kadarıyla hep aynı biçimde kusur bulurlardı. Babası onlardan daha iyi bilirdi.
Tom’un dudağında tüyler çıkmıştı; ama düşünceleri ve beklentileri, şimdiye dek, üç yıl önce yaşadığı çocukluk düşlerinin değişmiş biçimlerde yinelenmesinden ibaretti. Şimdi sert bir sarsıntıyla kendine geldi.
Maggie, Tom’un solgun ve titreyen sessizliğinden korkmuştu. Ona söylemesi gereken başka bir şey vardı; daha da kötü bir şey. Sonunda kollarını boynuna doladı ve yarı hıçkırarak dedi ki:
“Ah Tom, sevgili Tom, kendini bu kadar üzme; dayanmayı dene.”
Tom, yalvaran öpücüklerini kabul etmek için yanağını usulca ona çevirdi; gözlerinde biriken yaşı eliyle şöyle bir silip attı. Bu hareket onu kendine getirmiş gibiydi; silkindi ve “Seninle eve gideceğim Maggie. Babam gitmemi söylememiş miydi?” dedi.
“Hayır Tom, babam gelmeni istemedi,” dedi Maggie; onun üzülmesinden duyduğu kaygı, kendi sarsıntısını bastırmasına yardım ediyordu. Ona her şeyi anlattığında ne yapacaktı? “Ama annem gelmeni istiyor; zavallı annem! Öyle çok ağlıyor ki. Ah Tom, evde durum çok kötü.”
Maggie’nin dudakları daha da beyazladı, Tom gibi titremeye başladı. İki zavallı çocuk birbirine daha sıkı sarıldı; ikisi de titriyordu: biri şekillenmemiş bir korkuyla, diğeri korkunç bir kesinliğin hayaliyle. Maggie konuştuğunda sesi fısıltıdan ancak biraz yüksekti.
“Ve… ve… zavallı babam…”
Maggie devamını getiremedi. Ama bu belirsizlik Tom için dayanılmazdı. Korkuları, borç yüzünden hapse girme gibi belirsiz bir düşünceye dönüşmeye başlamıştı.
“Babam nerede?” dedi sabırsızca. “Söyle Maggie.”
“Evde,” dedi Maggie; bu soruyu yanıtlamak daha kolay gelmişti. “Ama,” diye ekledi bir süre durduktan sonra, “kendinde değil; atından düştü. O günden beri benden başka kimseyi tanımadı; aklını yitirmiş gibi. Ah babacığım, babacığım…”
Bu son sözlerle Maggie’nin hıçkırıkları, onları bastırmak için verdiği mücadelenin ardından daha da şiddetle koptu. Tom’un yüreğine, gözyaşlarını engelleyen bir baskı çöktü; evde bulunmuş olan Maggie gibi dertlerini açık seçik göremiyordu. Yalnızca, tam bir felaket gibi görünen şeyin ezici ağırlığını hissediyordu. Maggie hıçkırırken kolunu neredeyse kasılarak onun çevresinde sıktı; ama yüzü donuk ve gözyaşsızdı, gözleri boşluğa bakıyordu; sanki önüne birden kara bir bulut perdesi inmişti.
Ama Maggie kısa süre sonra birden kendini toparladı; tek bir düşünce, irkiltici bir ses gibi onu harekete geçirmişti.
“Yola çıkmalıyız Tom, burada kalmamalıyız. Babam beni merak eder; arabayı karşılamak için saat onda ücretli geçiş gişesinde olmalıyız.” Bunu aceleyle ve kararlı bir sesle söyledi; gözlerini silerken ayağa kalkıp şapkasını almaya uzandı.
Tom da hemen aynı dürtüyle ayağa kalktı. “Bir dakika bekle Maggie,” dedi. “Bay Stelling’le konuşmam gerek, sonra gideriz.”
Öğrencilerin bulunduğu çalışma odasına gitmesi gerektiğini düşündü; ama yolda Bay Stelling’le karşılaştı. Karısını, erkek kardeşini sorarken Maggie’nin sıkıntılı göründüğünü duymuştu; kardeşle kız kardeşin yeterince yalnız kaldığını düşününce hâllerini sormaya ve teselli sunmaya geliyordu.
“Efendim, eve gitmem gerek,” dedi Tom, koridorda Bay Stelling’le karşılaşınca birden. “Kız kardeşimle hemen dönmeliyim. Babam davayı kaybetti; bütün malını mülkünü kaybetti ve çok hasta.”
Bay Stelling’in yüreği yumuşaktı; kendisi için olası bir para kaybını öngörüyordu ama bu, gençlikleriyle kederleri aynı anda başlamış kardeşlere ciddi bir acımayla bakarken hissettiklerinde kayda değer bir yer tutmuyordu. Maggie’nin nasıl geldiğini ve yeniden eve dönmek için ne kadar sabırsızlandığını öğrenince yola çıkmalarını hızlandırdı; yalnızca peşlerinden gelen karısı Bayan Stelling’e bir şeyler fısıldadı. Bayan Stelling hemen odadan çıktı.
Tom ve Maggie, yola çıkmaya hazır, kapı eşiğinde duruyorlardı. Bayan Stelling küçük bir sepetle geldi, onu Maggie’nin koluna takarken, “Yolda bir şeyler yemeyi sakın unutma, canım,” dedi. Maggie’nin yüreği, daha önce hiç sevmediği bu kadına doğru açıldı ve sessizce onu öptü. Zavallı kızda kederin armağanı olan yeni duyarlılığın ilk işareti belirmişti: insanlığın yalın iyiliklerini sevgi dolu bir yakınlık bağına dönüştüren duyarlılık. Buzullar arasında bitkin düşmüş adamlara sıradan bir yol arkadaşının varlığının derin sevgi pınarlarını harekete geçirmesi gibi.
Bay Stelling elini Tom’un omzuna koyup, “Tanrı yardımcın olsun evlat; nasıl gittiğini bana bildir,” dedi. Sonra Maggie’nin elini sıktı; ama duyulabilir bir vedalaşma olmadı. Tom okuldan “temelli” ayrılacağı gün ne kadar sevineceğini sık sık düşünmüştü! Oysa şimdi okul yılları sona ermiş bir tatil gibi geliyordu.
İki ince, genç siluet uzak yolda kısa sürede belirsizleşti; çıkıntı yapan çitin ardında gözden kayboldu.
Keder dolu yaşamlarına birlikte adım atmışlardı; bundan böyle güneş ışığını, anımsanan dertlerin gölgesi düşmeden bir daha göremeyeceklerdi. Dikenli bir yabanlığa girmiş, çocukluklarının altın kapılarını arkalarında sonsuza dek kapatmışlardı.
Bölüm etkileşimi
