Bölümler 59Şu an: V. Bölüm — Maggie’nin İkinci Ziyareti
- 1 Birinci Kitap — Oğlan ve Kız. — Birinci Bölüm. — Dorlcote Değirmeni’nin Dışında606 kelime
- 2 İkinci Bölüm. — Dorlcote Değirmeni’nin Sahibi Bay Tulliver, Tom’la İlgili Kararını Açıklıyor1.655 kelime
- 3 Üçüncü Bölüm. — Bay Riley, Tom için bir okul konusunda öğüt veriyor3.697 kelime
- 4 Dördüncü Bölüm. — Tom’un Dönüşü Bekleniyor1.428 kelime
- 5 Beşinci Bölüm. — Tom Eve Dönüyor2.694 kelime
- 6 VI. Bölüm — Teyzelerle Amcalar Geliyor3.207 kelime
- 7 VII. Bölüm — Teyzeler ve Amcalar Sahneye Çıkıyor6.448 kelime
- 8 VIII. Bölüm — Bay Tulliver Zayıf Yanını Gösteriyor2.788 kelime
- 9 Bölüm IX. — Garum Firs’e3.843 kelime
- 10 X. Bölüm — Maggie Beklediğinden Daha Kötü Davranıyor1.648 kelime
- 11 XI. Bölüm. — Maggie Gölgesinden Kaçmaya Çalışıyor3.226 kelime
- 12 Bölüm XII. — Bay ve Bayan Glegg Evlerinde3.647 kelime
- 13 Bölüm XIII. — Bay Tulliver Hayatın Yumaklarını Daha da Dolaştırıyor816 kelime
- 14 İkinci Kitap. — Okul Zamanı. — Bölüm I. — Tom’un “İlk Dönemi”5.559 kelime
- 15 II. Bölüm — Noel Tatili2.143 kelime
- 16 Üçüncü Bölüm. — Yeni Okul Arkadaşı1.616 kelime
- 17 Bölüm IV.2.937 kelime
- 18 V. Bölüm — Maggie’nin İkinci Ziyareti1.247 kelime · Okuduğun bölüm
- 19 VI. Bölüm. — Bir Aşk Sahnesi1.298 kelime
- 20 VII. Bölüm. — Altın Kapılar Aşılıyor1.799 kelime
- 21 Üçüncü Kitap — Çöküş. — Birinci Bölüm — Evde Neler Olmuştu1.773 kelime
- 22 İkinci Bölüm. — Bayan Tulliver’ın Ev Tanrıları1.256 kelime
- 23 Üçüncü Bölüm. — Aile Toplantısı4.155 kelime
- 24 Bölüm IV. — Sönüp Giden Bir Işık978 kelime
- 25 Bölüm V. — Tom İstiridyeyi Bıçağıyla Açmaya Girişiyor3.205 kelime
- 26 VI. Bölüm. — Cep Çakısı Armağanına Karşı Yaygın Önyargıyı Çürütmeye Doğru1.938 kelime
- 27 VII. Bölüm. — Tavuğun Hileye Başvurması3.320 kelime
- 28 Sekizinci Bölüm. — Enkaz Üzerine Gün Işığı2.178 kelime
- 29 Dokuzuncu Bölüm. — Aile Kaydına Eklenen Bir Kayıt1.532 kelime
- 30 Dördüncü Kitap — Aşağılanma Vadisi. — I. Bölüm — Bossuet’nin Bilmediği Bir Protestanlık Yorumu1.382 kelime
- 31 II. Bölüm — Yırtık Yuvayı Dikenler Deler1.511 kelime
- 32 III. Bölüm — Geçmişten Bir Ses4.179 kelime
- 33 Beşinci Kitap — Buğday ve Delice. — I. Bölüm — Kızıl Derinlikler3.392 kelime
- 34 İkinci Bölüm — Glegg Teyze, Bob’un Başparmağının Ne Kadar Geniş Olduğunu Öğreniyor4.774 kelime
- 35 Bölüm III. — Dengesiz Terazi1.872 kelime
- 36 Bölüm IV. — Yeni Bir Aşk Sahnesi1.544 kelime
- 37 Bölüm V. — Yarık Ağaç3.227 kelime
- 38 VI. Bölüm. — Güçlükle Kazanılan Zafer1.196 kelime
- 39 Bölüm VII. — Hesaplaşma Günü1.740 kelime
- 40 Altıncı Kitap — Büyük Ayartı. — Bölüm I. — Cennette Bir Düet2.266 kelime
- 41 II. Bölüm. — İlk İzlenimler3.587 kelime
- 42 Bölüm III. — Mahrem Anlar1.139 kelime
- 43 Bölüm IV. — Kardeş ve Kız Kardeş1.988 kelime
- 44 Bölüm V. — Tom’un İstiridyeyi Açtığını Gösteren Bölüm1.149 kelime
- 45 Bölüm VI. — Çekim Yasalarını Açıklayan Bölüm2.820 kelime
- 46 VII. Bölüm — Philip Yeniden Sahneye Çıkıyor3.715 kelime
- 47 Sekizinci Bölüm — Wakem’e Yeni Bir Gözle Bakış1.868 kelime
- 48 Dokuzuncu Bölüm. — Şıklara Bürünmüş Hayırseverlik2.666 kelime
- 49 X. Bölüm — Büyü Sanki Bozuluyor1.682 kelime
- 50 XI. Bölüm. — Yolda1.760 kelime
- 51 XII. Bölüm — Bir Aile Toplantısı1.797 kelime
- 52 XIII. Bölüm. — Gelgitin Sürüklediği3.693 kelime
- 53 Bölüm XIV. — Uyanış2.872 kelime
- 54 Yedinci Kitap — Son Kurtuluş. — I. Bölüm — Değirmene Dönüş1.899 kelime
- 55 İkinci Bölüm — St Ogg Halkı Hükmünü Veriyor2.488 kelime
- 56 Üçüncü Bölüm — Eski Tanıdıkların Bizi Şaşırtabileceğini Gösteren Bölüm1.802 kelime
- 57 Bölüm IV. — Maggie ve Lucy1.772 kelime
- 58 V. Bölüm — Son Çatışma2.945 kelime
- 59 Sonuç227 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
V. Bölüm
Maggie’nin İkinci Ziyareti
İki oğlan arasındaki bu son tatsızlık kolayca düzelmedi ve bir süre birbirleriyle gerektiğinden fazla konuşmadılar. Mizaçlarındaki doğal uyuşmazlık, gücenmenin nefrete kolayca dönüşmesine yol açıyordu; Philip’te bu dönüşüm başlamış gibiydi. Kötü niyetli biri değildi ama güçlü bir tiksinti duygusuna kapılmaya özellikle yatkındı. Büyük bir klasiğin yetkisine dayanarak söylemeye cesaret edebiliriz ki öküz dişlerini saldırı aracı olarak kullanmaz; Tom da kuşkulu şeylere öküzlere özgü, pek akıllıca bir biçimde atılan, tam bir öküz oğlandı. Ama Philip’in en hassas noktasına çarpmış, bunu da en ince hesapla ve en zehirli düşmanlıkla yapmışçasına ona keskin bir acı vermişti. Tom, başka birçok kavgada yaptıkları gibi, hiçbir şey olmamış gibi davranarak bu kavgayı da neden tatlıya bağlayamayacaklarını anlayamıyordu. Philip’e daha önce babasının bir dolandırıcı olduğunu hiç söylememişti gerçi; ama kuşkulu okul arkadaşıyla arasındaki ilişkiye dair duygularının bir parçası hâline öylesine alışmıştı ki, o sözü ağzından çıkarması kendisi için Philip’teki kadar önemli bir dönüm noktası olmamıştı. Hem Philip ona tepeden bakıp hakaret etmişti; bunu söylemeye hakkı vardı. Ne var ki ilk dostluk girişimlerinin karşılık bulmadığını görünce Philip’e karşı en kötü tavrına geri döndü ve ne resim ne de beden eğitimi konusunda ondan bir daha yardım istememeye karar verdi. Bay Stelling’in fark etmesini önlemek için gerektiği kadar kibar davranıyorlardı yalnızca; Bay Stelling böyle saçmalıkları büyük bir kararlılıkla “bastırırdı”.
Maggie geldiğinde, babasını öfkelendiren o kötü avukat Wakem’in oğlu olsa da yeni okul arkadaşına gitgide artan bir ilgiyle bakmaktan kendini alamadı. Ders saatlerinin ortasında gelmiş, Philip Bay Stelling’le derslerini yaparken yanında oturmuştu. Tom birkaç hafta önce ona Philip’in hikâyelerinin sonu gelmediğini, üstelik onun hikâyeleri gibi sıkıcı olmadığını söylemişti. Kendi gözlemlerine bakılırsa Philip’in gerçekten çok zeki olduğuna artık ikna olmuştu; onunla konuştuğunda kendisini de epey zeki bulmasını umuyordu. Ayrıca Maggie’nin sakat şeylere karşı bir şefkati vardı; çarpık boyunlu kuzuları yeğlerdi, çünkü sağlıklı, güçlü kuzuların okşanmayı o kadar umursamayacağını düşünürdü. Kendisi tarafından okşanmayı çok hoş bulacağını düşündüğü şeyleri okşamaya özellikle bayılırdı. Tom’u çok severdi ama Tom’un kendisini sevmesini daha fazla önemsesini sık sık isterdi.
“Bence Philip Wakem iyi bir çocuğa benziyor, Tom,” dedi çalışma odasından birlikte çıkıp akşam yemeğine kadar vakit geçirmek üzere bahçeye gittiklerinde. “Babasını seçemezdi, bilirsin. Hem kötü adamların iyi oğulları, iyi ana babaların da kötü çocukları olduğunu okudum. Philip iyiyse, babası iyi bir adam olmadığı için ona daha çok acımamız gerektiğini düşünüyorum. Sen de ondan hoşlanıyorsun, değil mi?”
“Ah, tuhaf biri işte,” dedi Tom kısa keserek. “Babası dolandırıcı dedim diye bana olabildiğince somurtuyor. Bunu söylemeye hakkım vardı, çünkü doğruydu; önce o başladı, bana hakaret etti. Ama sen biraz burada tek başına kal, Maggie, olur mu? Üst katta yapmam gereken bir şey var.”
“Ben de gelebilir miyim?” dedi Maggie; yeniden buluştukları bu ilk günde Tom’un gölgesi gibi yanından ayrılmak istemiyordu.
“Hayır, sonra anlatacağım, daha değil,” dedi Tom, seke seke uzaklaşırken.
Öğleden sonra oğlanlar, akşam Maggie’nin gelişini kutlayıp tatil yapabilmek için ertesi günkü derslerine çalışma odasında hazırlanıyorlardı. Tom, sıkı ama sabırsız bir Katolik’in peş peşe Rabbin Duası’nı okuyuşu gibi, dudaklarını sessizce oynatarak Latince dilbilgisinin üzerine eğilmişti. Odanın öbür ucundaki Philip ise iki cilt kitapla, merak uyandıran bir memnuniyet ve gayret içinde çalışıyordu; ders öğreniyor gibi hiç görünmüyordu. İki oğlanla neredeyse dik açı oluşturacak biçimde alçak bir tabureye oturan Maggie, sırayla birini ötekini izliyordu. Philip bir kez kitabından gözlerini kaldırıp şömineye bakarken, kendisine dikilmiş soru dolu bir çift kara göz yakaladı. Tulliver’ın kız kardeşi ona hoş, ufak tefek biri gibi göründü; erkek kardeşine hiç benzemiyordu. Keşke onun da küçük bir kız kardeşi olsaydı. Maggie’nin kara gözlerinin, prenseslerin hayvanlara dönüştüğü hikâyeleri ona neden hatırlattığını merak etti. Sanırım gözlerinin doymamış bir zekâyla ve doyurulmamış, yakarış dolu bir sevgiyle dolu olmasındandı.
“Hey, Magsie,” dedi sonunda Tom, kitaplarını kapatıp işini bitirmede tam bir usta edasıyla kararlılıkla kaldırırken, “derslerimi bitirdim. Benimle yukarı gelsene.”
Kapının dışına çıktıklarında, Tom’un önceden yukarı çıkışını hatırlayıp içine hafif bir kuşku düşen Maggie, “Ne var?” dedi. “Bana bir oyun oynamayacaksın, değil mi?”
“Hayır, hayır Maggie,” dedi Tom en tatlı sesiyle. “Çok hoşuna gidecek bir şey.”
Tom kolunu Maggie’nin boynuna doladı, Maggie de onun beline sarıldı; böylece birbirlerine dolanmış hâlde üst kata çıktılar.
“Bak Magsie, kimseye söylememelisin, yoksa elli satır ceza alırım,” dedi Tom.
“Canlı mı?” dedi Maggie; o sırada Tom’un gizlice bir gelincik beslediğini düşünmüştü.
“Ah, söylemem,” dedi Tom. “Şimdi şu köşeye gidip yüzünü sakla, ben de onu çıkarayım,” diye ekledi yatak odasının kapısını arkalarından kilitlerken. “Dönmeni söylediğimde dönersin. Sakın çığlık atayım deme.”
“Ama beni korkutursan çığlık atarım,” dedi Maggie, yüzü ciddileşmeye başlayarak.
“Korkmayacaksın, seni budala,” dedi Tom. “Git yüzünü sakla, sakın bakayım deme.”
“Elbette bakmam,” dedi Maggie küçümseyerek ve tam bir dürüstlük örneği gibi yüzünü yastığa gömdü.
Tom dolaba doğru yürürken dikkatle etrafına baktı; sonra daracık yere girip kapıyı neredeyse kapattı. Maggie yüzünü ilkesine bağlı olduğu için değil, kısa sürede nerede olduğunu unuttuğu düş gibi bir hâlde, yüzünü yastığa gömmüş hâlde tutuyordu. Aklı zeki ama zavallı, sakat oğlanla meşguldü. Derken Tom, “Hazır mısın Magsie?” diye seslendi.
Tom’un Maggie’nin karşısına çıktığı o çarpıcı görünüşü alabilmesi için uzun uzun düşünmüş ve etkiyi önceden hesaplamış olması gerekiyordu. Yüzünün barışçıl ifadesinden hoşnut değildi: Sapsarı kaşlarının ancak belli belirsiz izi, dost canlısı mavi gri gözleri ve ne kadar kaşlarını çatarsa çatsın aynanın karşısında korkunç görünmeyi reddeden pembe yuvarlak yanakları vardı. Philip bir keresinde ona at nalı biçiminde çatılmış kaşları olan bir adamdan söz etmişti; Tom da alnında at nalı oluşturmak için var gücüyle kaşlarını çatmıştı. Ama dehşet uyandırmanın şaşmaz yolu olan yanık mantara başvurdu; burnunun üstünde memnun edici biçimde birleşen bir çift kara kaş yaptı, çenesinin çevresine de daha özensizce siyahlık sürdü. Bez kasketinin çevresine kırmızı bir mendil sarıp sarık havası verdi, kırmızı atkısını da göğsüne çaprazlayarak kuşandı. Bu kızıllık, alnındaki korkunç çatıklıkla ve kılıcın ucunu yere dayayarak onu kararlılıkla kavrayışıyla birleşince, Tom’un vahşi ve kana susamış yaradılışını yaklaşık olarak anlatmaya yetiyordu.
Maggie bir an şaşkınlıkla baktı; Tom o anın tadını çıkardı. Ama hemen ardından Maggie güldü, ellerini çırptı ve “Ah Tom, panayırdaki Mavi Sakal’a benzemişsin!” dedi.
Kılıç kınından çıkarılmadığı için Maggie’nin dikkatini çekmediği açıktı. Onun hafifmeşrep aklı, dehşet duygusuna daha doğrudan seslenilmesini istiyordu; Tom da en büyük hamlesine hazırlandı. Alnını, kırışıklıkları olmasa da kararlılığını iki katına çıkararak çattı ve (dikkatlice) kılıcı kınından çekip Maggie’ye doğrulttu.
“Ah Tom, lütfen yapma!” diye haykırdı Maggie; korkusunu bastırmaya çalışan bir sesle karşı köşeye çekildi. “Çığlık atacağım, eminim atacağım! Ah, keşke hiç yukarı çıkmasaydım!”
Tom’un ağzının kenarları kendinden memnun bir gülümsemeye yeltendi; ama bu, büyük bir savaşçıya yakışmayacağı için hemen bastırıldı. Çok ses çıkarmasın diye kını yavaşça yere bıraktı, sonra sertçe şöyle dedi:
“Ben Wellington Dükü’yüm! Yürü!” dedi; sağ bacağı biraz bükülü hâlde öne doğru sertçe adım attı, kılıcı hâlâ Maggie’ye doğrultuluydu. Titreyen ve gözleri yaşlarla dolan Maggie aralarındaki mesafeyi artırmanın tek yolu olarak yatağın üzerine çıktı.
Bu seyirci yalnızca Maggie olsa bile, askerî gösterisini izleyen biri bulunduğu için mutlu olan Tom, var gücünü harcayarak Wellington Dükü’nden beklenecek türden kesme ve saplama gösterisine girişti.
“Tom, buna katlanmayacağım, çığlık atacağım,” dedi Maggie kılıcın ilk hareketinde. “Kendini yaralayacaksın; kafanı keseceksin!”
“Bir—iki,” dedi Tom kararlılıkla; ama “iki” derken bileği biraz titredi. “Üç” daha yavaş geldi; kılıç aşağı doğru savrulunca Maggie yüksek sesle çığlık attı. Kılıç, ağzı Tom’un ayağının üstüne gelecek biçimde düşmüştü; hemen ardından Tom da yere yığıldı. Maggie hâlâ çığlık atarak yataktan atladı; derken odaya doğru hızla ayak sesleri duyuldu. Üst kattaki çalışma odasından gelen Bay Stelling içeri ilk giren oldu. İki çocuğu da yerde buldu. Tom bayılmıştı; Maggie ise ceketinin yakasından tutup onu sarsıyor, gözleri dehşetle açılmış hâlde çığlık atıyordu. Zavallı çocuk, öldüğünü sanmıştı! Yine de onu, sanki böylece hayata döndürebilecekmiş gibi sarsıyordu. Bir dakika geçmeden Tom gözlerini açınca sevinçten hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladı. Ayağını incitmiş olmasına henüz üzülemiyordu; bütün mutluluk, Tom’un hayatta olmasına bağlı gibiydi.
Bölüm etkileşimi
