Kıyıdaki Değirmen kitap kapağı

43. bölüm / 59

Bölüm IV. — Kardeş ve Kız Kardeş

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 59Şu an: Bölüm IV. — Kardeş ve Kız Kardeş
  1. 1 Birinci Kitap — Oğlan ve Kız. — Birinci Bölüm. — Dorlcote Değirmeni’nin Dışında606 kelime
  2. 2 İkinci Bölüm. — Dorlcote Değirmeni’nin Sahibi Bay Tulliver, Tom’la İlgili Kararını Açıklıyor1.655 kelime
  3. 3 Üçüncü Bölüm. — Bay Riley, Tom için bir okul konusunda öğüt veriyor3.697 kelime
  4. 4 Dördüncü Bölüm. — Tom’un Dönüşü Bekleniyor1.428 kelime
  5. 5 Beşinci Bölüm. — Tom Eve Dönüyor2.694 kelime
  6. 6 VI. Bölüm — Teyzelerle Amcalar Geliyor3.207 kelime
  7. 7 VII. Bölüm — Teyzeler ve Amcalar Sahneye Çıkıyor6.448 kelime
  8. 8 VIII. Bölüm — Bay Tulliver Zayıf Yanını Gösteriyor2.788 kelime
  9. 9 Bölüm IX. — Garum Firs’e3.843 kelime
  10. 10 X. Bölüm — Maggie Beklediğinden Daha Kötü Davranıyor1.648 kelime
  11. 11 XI. Bölüm. — Maggie Gölgesinden Kaçmaya Çalışıyor3.226 kelime
  12. 12 Bölüm XII. — Bay ve Bayan Glegg Evlerinde3.647 kelime
  13. 13 Bölüm XIII. — Bay Tulliver Hayatın Yumaklarını Daha da Dolaştırıyor816 kelime
  14. 14 İkinci Kitap. — Okul Zamanı. — Bölüm I. — Tom’un “İlk Dönemi”5.559 kelime
  15. 15 II. Bölüm — Noel Tatili2.143 kelime
  16. 16 Üçüncü Bölüm. — Yeni Okul Arkadaşı1.616 kelime
  17. 17 Bölüm IV.2.937 kelime
  18. 18 V. Bölüm — Maggie’nin İkinci Ziyareti1.247 kelime
  19. 19 VI. Bölüm. — Bir Aşk Sahnesi1.298 kelime
  20. 20 VII. Bölüm. — Altın Kapılar Aşılıyor1.799 kelime
  21. 21 Üçüncü Kitap — Çöküş. — Birinci Bölüm — Evde Neler Olmuştu1.773 kelime
  22. 22 İkinci Bölüm. — Bayan Tulliver’ın Ev Tanrıları1.256 kelime
  23. 23 Üçüncü Bölüm. — Aile Toplantısı4.155 kelime
  24. 24 Bölüm IV. — Sönüp Giden Bir Işık978 kelime
  25. 25 Bölüm V. — Tom İstiridyeyi Bıçağıyla Açmaya Girişiyor3.205 kelime
  26. 26 VI. Bölüm. — Cep Çakısı Armağanına Karşı Yaygın Önyargıyı Çürütmeye Doğru1.938 kelime
  27. 27 VII. Bölüm. — Tavuğun Hileye Başvurması3.320 kelime
  28. 28 Sekizinci Bölüm. — Enkaz Üzerine Gün Işığı2.178 kelime
  29. 29 Dokuzuncu Bölüm. — Aile Kaydına Eklenen Bir Kayıt1.532 kelime
  30. 30 Dördüncü Kitap — Aşağılanma Vadisi. — I. Bölüm — Bossuet’nin Bilmediği Bir Protestanlık Yorumu1.382 kelime
  31. 31 II. Bölüm — Yırtık Yuvayı Dikenler Deler1.511 kelime
  32. 32 III. Bölüm — Geçmişten Bir Ses4.179 kelime
  33. 33 Beşinci Kitap — Buğday ve Delice. — I. Bölüm — Kızıl Derinlikler3.392 kelime
  34. 34 İkinci Bölüm — Glegg Teyze, Bob’un Başparmağının Ne Kadar Geniş Olduğunu Öğreniyor4.774 kelime
  35. 35 Bölüm III. — Dengesiz Terazi1.872 kelime
  36. 36 Bölüm IV. — Yeni Bir Aşk Sahnesi1.544 kelime
  37. 37 Bölüm V. — Yarık Ağaç3.227 kelime
  38. 38 VI. Bölüm. — Güçlükle Kazanılan Zafer1.196 kelime
  39. 39 Bölüm VII. — Hesaplaşma Günü1.740 kelime
  40. 40 Altıncı Kitap — Büyük Ayartı. — Bölüm I. — Cennette Bir Düet2.266 kelime
  41. 41 II. Bölüm. — İlk İzlenimler3.587 kelime
  42. 42 Bölüm III. — Mahrem Anlar1.139 kelime
  43. 43 Bölüm IV. — Kardeş ve Kız Kardeş1.988 kelime · Okuduğun bölüm
  44. 44 Bölüm V. — Tom’un İstiridyeyi Açtığını Gösteren Bölüm1.149 kelime
  45. 45 Bölüm VI. — Çekim Yasalarını Açıklayan Bölüm2.820 kelime
  46. 46 VII. Bölüm — Philip Yeniden Sahneye Çıkıyor3.715 kelime
  47. 47 Sekizinci Bölüm — Wakem’e Yeni Bir Gözle Bakış1.868 kelime
  48. 48 Dokuzuncu Bölüm. — Şıklara Bürünmüş Hayırseverlik2.666 kelime
  49. 49 X. Bölüm — Büyü Sanki Bozuluyor1.682 kelime
  50. 50 XI. Bölüm. — Yolda1.760 kelime
  51. 51 XII. Bölüm — Bir Aile Toplantısı1.797 kelime
  52. 52 XIII. Bölüm. — Gelgitin Sürüklediği3.693 kelime
  53. 53 Bölüm XIV. — Uyanış2.872 kelime
  54. 54 Yedinci Kitap — Son Kurtuluş. — I. Bölüm — Değirmene Dönüş1.899 kelime
  55. 55 İkinci Bölüm — St Ogg Halkı Hükmünü Veriyor2.488 kelime
  56. 56 Üçüncü Bölüm — Eski Tanıdıkların Bizi Şaşırtabileceğini Gösteren Bölüm1.802 kelime
  57. 57 Bölüm IV. — Maggie ve Lucy1.772 kelime
  58. 58 V. Bölüm — Son Çatışma2.945 kelime
  59. 59 Sonuç227 kelime

Bölüm IV.

Kardeş ve Kız Kardeş
Maggie, Tom’u öğle yemeği için eve geleceği gün ortasında ziyaret etmek zorunda kaldı; yoksa onu evde bulamazdı. Tom, hiç tanımadığı insanların yanında kalmıyordu. Dostumuz Bob Jakin, Mumps’ın sessiz onayıyla yaklaşık sekiz ay önce yalnızca evlenmekle kalmamış, bir de su kıyısında, şaşırtıcı geçitlerle delinmiş o tuhaf eski evlerden birini tutmuştu. Dediğine göre karısı ile annesi, birikimlerinden bir kısmını yatırdığı iki “gezi teknesini” kiraya vererek ve oturma odasıyla yedek yatak odasını pansiyoner alarak kendilerini beladan uzak tutabilirlerdi. Bütün bunlar düşünülünce, sağlık koşulları bir yana, pansiyonerin Bay Tom olması herkesin çıkarına bundan daha uygun ne olabilirdi?

Maggie’ye kapıyı Bob’un karısı açtı. Ufacık tefek bir kadındı; genel görünüşü Hollanda bebeğini andırıyordu. Arkada geçidi dolduran Bob’un annesinin yanında, devasa bir heykelin ölçüsünü göstermek için ressamın yakınına iliştirdiği insan figürlerinden biri gibi kalıyordu. Kapıyı açar açmaz reverans yapıp Maggie’ye biraz ürkekçe baktı; ama Maggie gülümseyerek, “Ağabeyim evde mi?” diye sorunca heyecanla dönüp şöyle dedi:

“Anne, anne, Bob’a söyle! Bayan Maggie gelmiş! Girin, ne olur girin Bayan,” dedi; yan kapıyı açarken ziyaretçiye olabildiğince çok yer açmak için bedenini duvara yapıştırmaya çalışıyordu.

Maggie, zavallı Tom’un artık “ev” diyebileceği tek yer olan küçük oturma odasına girince kederli anılar üşüştü aklına. Oysa yıllar önce bu sözcük, ikisi için de aynı tanıdık, sevgili eşyalar toplamını ifade ederdi. Yine de bu yeni odada ona yabancı olmayan bir şey vardı: gözleri önce kocaman, eski İncil’e takıldı; bu manzaranın eski anıları dağıtması beklenemezdi. Hiç konuşmadan ayakta durdu.

“Lütfedip oturursanız, Bayan,” dedi Bayan Jakin; tertemiz bir sandalyeyi önlüğüyle sildi, sonra önlüğünün köşesini kaldırıp mahcup bir tavırla yüzüne götürdü ve Maggie’ye şaşkın şaşkın baktı.

“Demek Bob evde?” dedi Maggie, kendini toparlayıp utangaç Hollanda bebeğine gülümseyerek.

“Evet, Bayan; ama sanırım yıkanıp giyiniyordur. Gidip bakayım,” dedi Bayan Jakin ve gözden kayboldu.

Çok geçmeden geri geldi; bu kez, kapıda parlak mavi gözleriyle düzgün beyaz dişlerini gösteren ve saygıyla eğilen kocasının birkaç adım gerisinden yürüyordu.

“Nasılsın Bob?” dedi Maggie, öne çıkıp elini uzatarak. “Karını ziyaret etmeyi hep istiyordum; izin verirse sırf bunun için başka bir gün de gelirim. Ama bugün ağabeyimle konuşmam gerekti.”

“Birazdan gelir, Bayan. Bay Tom iyi gidiyor; buraların önde gelen adamlarından biri olacak, göreceksiniz.”

“Bob, ne olursa olsun sana minnettar kalacak, bundan eminim. Geçen akşam senden söz ederken kendisi de öyle dedi.”

“Ah Bayan, o öyle söyler işte. Ama o bir şey söylediğinde söylediklerine daha çok değer veriyorum; çünkü onun dili benimki gibi önüne geleni söylemez. Aman Tanrım! Ben devrilmiş bir şişeden farksızım; bir başlayınca kendimi durduramam. Ama pek güzel görünüyorsunuz Bayan; sizi görmek içimi açtı. Ne dersin Prissy?” Bob burada karısına döndü. “Dediğim çıktı mı? Gerçi dilimi bir konuya saldım mı, övmediğim mal pek azdır.”

Bayan Bob’un küçük burnu da gözleri gibi Maggie’ye saygıyla dönmüş gibiydi; ama artık gülümseyip reverans yapabiliyor ve şöyle diyebiliyordu: “Sizi görmeyi ne kadar bekledim, Bayan! Kocamın dili, benimle kur yapmaya geldiği ilk günden beri durmadan sizden söz ediyordu; sanki aklını kaçırmış gibi.”

“Peki peki,” dedi Bob, biraz aptallaşmış görünerek. “Git de patateslere bak, yoksa Bay Tom beklemek zorunda kalacak.”

“Umarım Mumps, Bayan Jakin’le iyi geçiniyordur Bob,” dedi Maggie gülümseyerek. “Evlenmenden hoşlanmayacağını söylerdin.”

“Ah Bayan,” dedi Bob, “karımın ne kadar ufak tefek olduğunu görünce razı oldu. Çoğu zaman onu görmezden geliyor ya da daha büyümediğini sanıyormuş gibi davranıyor. Ama Bay Tom’a gelince…” Bob sesini alçaltıp ciddileşti. “O demir kazan gibi kapalıdır. Ama ben kurnaz bir adamım; bohçamı taşımayı bırakıp boşta kalınca, ne yapacağımı bilemeyecek kadar çok aklım oluyor; ben de başkalarının içini kurcalamak zorunda kalıyorum. Bay Tom’un geceleri kendi başına öyle somurtup kaşlarını çatarak ateşe bakması içimi sıkıyor. Böyle genç, yakışıklı bir adamın biraz daha neşeli olması gerek. Karım, ara sıra yanına gittiğinde yüzüne bile bakmadığını, ateşin içine dalıp sanki orada çalışanları seyrediyormuş gibi kaşlarını çattığını söylüyor.”

“İşini çok düşünüyor,” dedi Maggie.

“Doğru,” dedi Bob sesini alçaltarak, “ama başka bir şey de var, değil mi Bayan? Bay Tom kapalıdır, ama ben kurnaz bir adamım; geçen Noel’e doğru onda yumuşak bir yer bulduğumu sanmıştım. Almak için çok uğraştığı küçük, siyah bir spaniyelle ilgiliydi; cinsi de pek nadirdi. Ama o zamandan beri başına bir şey geldi; bunca talihi yaver gitmesine rağmen artık her şeye eskisinden de çok diş biliyor. Size söylemek istedim Bayan; belki geldiğinize göre biraz olsun içini açmasını sağlarsınız. Fazla yalnız kalıyor, insan içine de yeterince çıkmıyor.”

“Korkarım onun üzerinde pek etkili değilim Bob,” dedi Maggie; Bob’un ima ettiği şey onu epey etkilemişti. Tom’un aşk acısı çekebileceği düşüncesi Maggie’nin aklına hiç gelmemişti. Zavallı Tom! Üstelik Lucy’ye âşık! Ama bu, Bob’un fazla burnunu sokan zihninin bir kuruntusu da olabilirdi. Köpeği hediye etmesi, kuzenlikten ve minnettarlıktan başka bir şey ifade etmiyordu. Ama Bob çoktan, “Bay Tom geldi,” demişti; dış kapı da açılıyordu.

Bob odadan çıkar çıkmaz Maggie, “Vakit kaybedemem Tom,” dedi. “Seni öğle yemeğinden alıkoymadan önce neden geldiğimi hemen anlatmalıyım.”

Tom sırtını şömine çıkıntısına dayamıştı, Maggie de ışığın karşısında oturuyordu. Onun titrediğini fark etti ve ne hakkında konuşacağını önceden sezdi. Bu sezgi, “Ne oldu?” derken sesini daha soğuk ve sert çıkarmasına yol açtı.

Bu ses tonu Maggie’de karşı koyma isteği uyandırdı; isteğini, önceden tasarladığından bambaşka biçimde dile getirdi. Yerinden kalkıp Tom’un gözlerinin içine bakarak şöyle dedi:

“Philip Wakem’le ilgili verdiğim sözden beni muaf tutmanı istiyorum. Daha doğrusu, sana ona haber vermeden görüşmeyeceğime söz vermiştim. Seninle konuşmaya geldim; onunla görüşmek istiyorum.”

“Peki,” dedi Tom daha da soğuk bir sesle.

Ama Maggie soğuk ve meydan okuyan bir tavırla konuşmasını bitirir bitirmez pişman oldu; ağabeyinden uzak düşme korkusuna kapıldı.

“Kendim için istemiyorum sevgili Tom. Kızma. Bunu ancak Philip’in, biliyorsun, Lucy’nin arkadaşı olması ve Lucy’nin onun gelmesini istemesi yüzünden istedim; bu akşam gelmesi için onu davet etti. Ben de ona, sana söylemeden Philip’le görüşemeyeceğimi söyledim. Onu yalnızca başkalarının yanında göreceğim. Aramızda bir daha hiçbir şey gizli kalmayacak.”

Tom Maggie’den gözlerini kaçırdı, bir süre kaşlarını daha da çattı. Sonra ona dönüp ağır ağır, vurgulayarak konuştu:

“Bu konudaki düşüncemi biliyorsun Maggie. Bir yıl önce söylediklerimi yinelememe gerek yok. Babam hayattayken, hem onu hem kendini hem de hepimizi utandırmanı önlemek için üzerindeki gücümü sonuna kadar kullanmak zorunda olduğumu hissediyordum. Ama artık seçimi sana bırakmalıyım. Bağımsız olmak istediğini babam öldükten sonra bana söyledin. Fikrim değişmedi. Philip Wakem’i yeniden bir sevgili olarak düşünüyorsan, benden vazgeçmelisin.”

“Bunu istemiyorum sevgili Tom; en azından işler böyleyken. Bunun mutsuzluğa yol açacağını görüyorum. Ama yakında başka bir işe gideceğim; buradayken onunla yeniden arkadaş olmayı isterim. Lucy de bunu istiyor.”

Tom’un yüzündeki sert ifade biraz yumuşadı.

“Amcamın evinde ara sıra onunla görüşmene karşı çıkmam; bu konuda olay çıkarmanı istemiyorum. Ama sana güvenmiyorum Maggie. Her şeye kapılıp gidebilirsin.”

Bu acımasızca söylenmiş bir sözdü. Maggie’nin dudağı titremeye başladı.

“Neden böyle söylüyorsun Tom? Bana çok haksızlık ediyorsun. Elimden geldiğince her şeye katlanıp yapmam gerekeni yapmadım mı? Sana verdiğim sözü de tuttum; o zaman… o zaman… Benim hayatım da seninki kadar mutsuzdu.”

Çocuksu davranmaktan kendini alamadı; gözyaşları akmaya başladı. Maggie öfkeli olmadığı zamanlarda, sevilme ihtiyacı onu her zaman yumuşatırdı; tıpkı eskiden kurt yeniği tavan arasında olduğu gibi. İyi ya da soğuk sözlere, papatyanın güneşe ya da buluta bağlı oluşu kadar bağlıydı. Bu yakarışla Tom’un ağabeyce şefkati öne çıktı; ama kendini ancak Tom’a özgü biçimde gösterebildi. Elini nazikçe Maggie’nin koluna koyup iyi kalpli bir öğretmenin tonuyla şöyle dedi:

“Şimdi beni dinle Maggie. Ne demek istediğimi anlatacağım. Hep aşırılıklara kaçıyorsun; ne sağduyun ne de iradene hâkimiyetin var. Yine de en iyisini senin bildiğini sanıyor, sana yol gösterilmesine razı olmuyorsun. Bir işe girmeni istemediğimi biliyorsun. Pullet Teyzem sana iyi bir yuva vermeye razıydı; ben annemle sana bir yuva kurana kadar akrabalarının arasında saygın bir hayat sürebilirdin. Ben de bunu yapmak istiyorum. Kız kardeşimin bir hanımefendi olmasını istedim; babamın isteği üzerine, iyi bir evlilik yapana kadar hep sana göz kulak oldum. Ama senin düşüncelerinle benimkiler hiç uyuşmuyor ve sen de geri adım atmıyorsun. Oysa dünyaya açılıp erkeklerle bir arada bulunan bir ağabeyin, kız kardeşi için neyin doğru ve saygın olduğunu onun kendisinden daha iyi bileceğini anlayacak kadar akıllı olabilirdin. Sana karşı nazik olmadığımı düşünüyorsun; ama sana iyilik etmek, ancak senin için iyi olduğuna inandığım şeylerin doğrultusunda mümkün.”

“Evet, biliyorum sevgili Tom,” dedi Maggie; hâlâ yarı yarıya ağlıyor, ama gözyaşlarını tutmaya çalışıyordu. “Benim için çok şey yapacağını biliyorum; nasıl çalıştığını, kendini hiç esirgemediğini de biliyorum. Sana minnettarım. Ama gerçekten, benim yerime karar veremezsin; yaradılışlarımız çok farklı. Olayların beni nasıl etkilediğini, seni nasıl etkilediğinden farklı biçimde hissettiğimi bilmiyorsun.”

“Biliyorum, hem de fazlasıyla. Ailemizi ilgilendiren her şey konusunda ve genç bir kadın olarak kendi onurun hakkında nasıl farklı hissetmen gerektiğini biliyorum; öyle ki Philip Wakem’den gizlice gelen aşk sözlerini kabul etmeyi aklından bile geçirmemen gerekirdi. Bana her bakımdan iğrenç gelmeseydi bile, kız kardeşimin adının, babası hepimizi düşünmekten bile nefret edecek ve seni aşağılayacak bir genç adamın adıyla bir an olsun anılmasına karşı çıkardım. Senin dışında biri olsaydı, babam ölmeden hemen önce tanık olduğun sahnenin Philip Wakem’i yeniden sevgili olarak düşünmeni kesinlikle engelleyeceğine inanırdım. Ama senden emin olamıyorum; seninle ilgili hiçbir şeyden emin olamıyorum. Bazen tuhaf bir özveriden zevk alıyorsun, bazen de yanlış olduğunu bildiğin bir şeye karşı koyacak kararlılığı gösteremiyorsun.”

Tom’un sözlerinde korkunç, keskin bir doğruluk vardı; hayal gücünden ve anlayıştan yoksun zihinlerin fark ettiği o sert doğruluk. Maggie, Tom’un bu yargısı karşısında hep kıvranırdı: aynı anda hem başkaldırır hem aşağılanmış hissederdi. Sanki Tom, kendi budalalığını ve zayıflığını göstermek için önüne bir ayna tutuyor, gelecekteki düşüşlerini haber veren bir ses gibi konuşuyordu. Yine de o da Tom’u yargılıyordu; içinden onun dar görüşlü ve haksız olduğunu, hayatını plansız bir bilmeceye çeviren yanlışlara ya da saçmalıklara yol açan ruhsal ihtiyaçları hissedemeyecek kadar duygusuz olduğunu söylüyordu.

Doğrudan cevap vermedi; yüreği öyle doluydu ki oturup kolunu masaya dayadı. Tom’a kendisine yakın olduğunu hissettirmeye çalışmanın faydası yoktu. Tom onu hep geri itiyordu. Sözleri karşısında hissettikleri, babasıyla Wakem arasında geçen son sahneye yapılan göndermeyle birbirine karıştı; sonunda bu acı ve ağır anı, o andaki kırgınlığın önüne geçti. Hayır! Böyle şeyleri hafife alarak düşünmüyordu; Tom onu bununla suçlamamalıydı. Başını kaldırıp ona ciddi ve içten bir bakışla baktı, sonra şöyle dedi:

“Söyleyeceğim hiçbir şey seni benim hakkımda daha iyi düşünmeye ikna edemez Tom. Ama sandığın gibi bütün duygularından kopuk değilim. Philip’in babasıyla aramızdaki durum yüzünden; başka nedenlerle değil, evlilik düşüncesini aklımızdan geçirmek mantıksız ve yanlış olur, bunu senin kadar iyi görüyorum. Onu sevgili olarak düşünmekten vazgeçtim. Sana doğruyu söylüyorum; bana inanmamaya hakkın yok. Sana verdiğim sözü tuttum, beni hiç yalan söylerken yakalamadın. Philip’le yalnızca sakin bir arkadaşlık dışında bir ilişkiyi teşvik etmek şöyle dursun, böyle bir yakınlıktan özellikle kaçınırım. Kararlarımı uygulayamayacağımı düşünebilirsin; ama en azından henüz işlemediğim kusurlar yüzünden bana sertçe küçümseyerek davranmamalısın.”

“Peki Maggie,” dedi Tom bu yakarış üzerine yumuşayarak, “işi gereğinden fazla büyütmek istemiyorum. Her şeyi düşündüğümde, Lucy onu eve çağırmak istiyorsa Philip Wakem’le görüşmen en iyisi olacak. Söylediklerine inanıyorum; en azından kendin inanıyorsun, biliyorum. Ben yalnızca seni uyarabilirim. İzin verdiğin ölçüde sana iyi bir ağabey olmak istiyorum.”

Tom son sözlerini söylerken sesi hafifçe titredi. Maggie’nin hazır bekleyen sevgisi, çocukken barışmak için keklerini kutsal bir tören gibi paylaştıkları zamanki kadar ani ve sıcak bir ışıkla geri döndü. Ayağa kalkıp elini Tom’un omzuna koydu.

“Sevgili Tom, iyi davranmak istediğini biliyorum. Çok şeye katlandığını ve çok şey yaptığını biliyorum. Seni üzmek değil, sana destek olmak isterim. Artık beni bütünüyle yaramaz bulmuyorsun, değil mi?”

Tom, Maggie’nin hevesli yüzüne gülümsedi. Gülümsediğinde onu izlemek çok güzeldi; kaşlarının altındaki gri gözleri şefkatle bakardı.

“Hayır Maggie.”

“Beklediğinden daha iyi biri çıkabilirim.”

“Umarım öyle olursun.”

“Bir gün gelip sana çay hazırlayabilir miyim? Bir de Bob’un bu minicik karısını yeniden görebilir miyim?”

“Evet; ama şimdi koş git, daha fazla vaktim yok,” dedi Tom saatine bakarak.

“Bana bir öpücük vermeden mi?”

Tom yanağından öpmek için eğildi, sonra şöyle dedi:

“İşte böyle! Uslu dur. Bugün düşünecek çok şeyim var. Bu öğleden sonra Deane Amcamla uzun uzun görüşeceğim.”

“Yarın Glegg Teyzemlere gelecek misin? Hepimiz erkenden yemek yiyeceğiz ki oraya çaya gidebilelim. Gelmelisin; Lucy söylememi istedi.”

“Aman, başka işlerim de var,” dedi Tom; zili sertçe çekti, küçük zil ipini de aşağı indirdi.

“Korktum, kaçıyorum,” dedi Maggie gülerek uzaklaşırken. Tom ise erkeklere özgü bir felsefeyle zil ipini odanın öbür ucuna fırlattı; gerçi o kadar da uzağa değil. Bu, dünyada yükselmeye henüz başlamışken küçücük pansiyon odalarında büyük umutlar besleyen nice varlıklı ya da seçkin erkeğin yüreğine dokunacağını umduğum, insan deneyiminden küçük bir kesit.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…