Bölümler 59Şu an: Dördüncü Bölüm. — Tom’un Dönüşü Bekleniyor
- 1 Birinci Kitap — Oğlan ve Kız. — Birinci Bölüm. — Dorlcote Değirmeni’nin Dışında606 kelime
- 2 İkinci Bölüm. — Dorlcote Değirmeni’nin Sahibi Bay Tulliver, Tom’la İlgili Kararını Açıklıyor1.655 kelime
- 3 Üçüncü Bölüm. — Bay Riley, Tom için bir okul konusunda öğüt veriyor3.697 kelime
- 4 Dördüncü Bölüm. — Tom’un Dönüşü Bekleniyor1.428 kelime · Okuduğun bölüm
- 5 Beşinci Bölüm. — Tom Eve Dönüyor2.694 kelime
- 6 VI. Bölüm — Teyzelerle Amcalar Geliyor3.207 kelime
- 7 VII. Bölüm — Teyzeler ve Amcalar Sahneye Çıkıyor6.448 kelime
- 8 VIII. Bölüm — Bay Tulliver Zayıf Yanını Gösteriyor2.788 kelime
- 9 Bölüm IX. — Garum Firs’e3.843 kelime
- 10 X. Bölüm — Maggie Beklediğinden Daha Kötü Davranıyor1.648 kelime
- 11 XI. Bölüm. — Maggie Gölgesinden Kaçmaya Çalışıyor3.226 kelime
- 12 Bölüm XII. — Bay ve Bayan Glegg Evlerinde3.647 kelime
- 13 Bölüm XIII. — Bay Tulliver Hayatın Yumaklarını Daha da Dolaştırıyor816 kelime
- 14 İkinci Kitap. — Okul Zamanı. — Bölüm I. — Tom’un “İlk Dönemi”5.559 kelime
- 15 II. Bölüm — Noel Tatili2.143 kelime
- 16 Üçüncü Bölüm. — Yeni Okul Arkadaşı1.616 kelime
- 17 Bölüm IV.2.937 kelime
- 18 V. Bölüm — Maggie’nin İkinci Ziyareti1.247 kelime
- 19 VI. Bölüm. — Bir Aşk Sahnesi1.298 kelime
- 20 VII. Bölüm. — Altın Kapılar Aşılıyor1.799 kelime
- 21 Üçüncü Kitap — Çöküş. — Birinci Bölüm — Evde Neler Olmuştu1.773 kelime
- 22 İkinci Bölüm. — Bayan Tulliver’ın Ev Tanrıları1.256 kelime
- 23 Üçüncü Bölüm. — Aile Toplantısı4.155 kelime
- 24 Bölüm IV. — Sönüp Giden Bir Işık978 kelime
- 25 Bölüm V. — Tom İstiridyeyi Bıçağıyla Açmaya Girişiyor3.205 kelime
- 26 VI. Bölüm. — Cep Çakısı Armağanına Karşı Yaygın Önyargıyı Çürütmeye Doğru1.938 kelime
- 27 VII. Bölüm. — Tavuğun Hileye Başvurması3.320 kelime
- 28 Sekizinci Bölüm. — Enkaz Üzerine Gün Işığı2.178 kelime
- 29 Dokuzuncu Bölüm. — Aile Kaydına Eklenen Bir Kayıt1.532 kelime
- 30 Dördüncü Kitap — Aşağılanma Vadisi. — I. Bölüm — Bossuet’nin Bilmediği Bir Protestanlık Yorumu1.382 kelime
- 31 II. Bölüm — Yırtık Yuvayı Dikenler Deler1.511 kelime
- 32 III. Bölüm — Geçmişten Bir Ses4.179 kelime
- 33 Beşinci Kitap — Buğday ve Delice. — I. Bölüm — Kızıl Derinlikler3.392 kelime
- 34 İkinci Bölüm — Glegg Teyze, Bob’un Başparmağının Ne Kadar Geniş Olduğunu Öğreniyor4.774 kelime
- 35 Bölüm III. — Dengesiz Terazi1.872 kelime
- 36 Bölüm IV. — Yeni Bir Aşk Sahnesi1.544 kelime
- 37 Bölüm V. — Yarık Ağaç3.227 kelime
- 38 VI. Bölüm. — Güçlükle Kazanılan Zafer1.196 kelime
- 39 Bölüm VII. — Hesaplaşma Günü1.740 kelime
- 40 Altıncı Kitap — Büyük Ayartı. — Bölüm I. — Cennette Bir Düet2.266 kelime
- 41 II. Bölüm. — İlk İzlenimler3.587 kelime
- 42 Bölüm III. — Mahrem Anlar1.139 kelime
- 43 Bölüm IV. — Kardeş ve Kız Kardeş1.988 kelime
- 44 Bölüm V. — Tom’un İstiridyeyi Açtığını Gösteren Bölüm1.149 kelime
- 45 Bölüm VI. — Çekim Yasalarını Açıklayan Bölüm2.820 kelime
- 46 VII. Bölüm — Philip Yeniden Sahneye Çıkıyor3.715 kelime
- 47 Sekizinci Bölüm — Wakem’e Yeni Bir Gözle Bakış1.868 kelime
- 48 Dokuzuncu Bölüm. — Şıklara Bürünmüş Hayırseverlik2.666 kelime
- 49 X. Bölüm — Büyü Sanki Bozuluyor1.682 kelime
- 50 XI. Bölüm. — Yolda1.760 kelime
- 51 XII. Bölüm — Bir Aile Toplantısı1.797 kelime
- 52 XIII. Bölüm. — Gelgitin Sürüklediği3.693 kelime
- 53 Bölüm XIV. — Uyanış2.872 kelime
- 54 Yedinci Kitap — Son Kurtuluş. — I. Bölüm — Değirmene Dönüş1.899 kelime
- 55 İkinci Bölüm — St Ogg Halkı Hükmünü Veriyor2.488 kelime
- 56 Üçüncü Bölüm — Eski Tanıdıkların Bizi Şaşırtabileceğini Gösteren Bölüm1.802 kelime
- 57 Bölüm IV. — Maggie ve Lucy1.772 kelime
- 58 V. Bölüm — Son Çatışma2.945 kelime
- 59 Sonuç227 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Dördüncü Bölüm.
Tom’un Dönüşü Bekleniyor
Maggie, babası akademiden Tom’u almaya giderken faytonda onunla gitmesine izin verilmemesine çok üzülmüştü; ama annesinin dediğine göre sabah, küçük bir kızın en iyi şapkasıyla dışarı çıkması için fazla yağmurluydu. Maggie bu görüşe şiddetle karşı çıktı. Bu fikir ayrılığının doğrudan sonucu olarak, annesi inatçı kısa siyah saçlarını fırçalarken Maggie birden ellerinin arasından sıyrılıp yakındaki su dolu leğene başını daldırdı; böylece o gün saçlarının bukle olma ihtimalini öfkeyle ortadan kaldırdı.
“Maggie, Maggie!” diye haykırdı Bayan Tulliver; fırçalar kucağında, tombul ve çaresizce oturuyordu. “Böyle yaramazlık edersen senden ne olacak? Gelecek hafta geldiklerinde Glegg Teyze’ye ve Pullet Teyze’ye anlatacağım; seni bir daha hiç sevmeyecekler. Ah, ah! Temiz önlüğüne bak, baştan aşağı ıslanmış. İnsanlar böyle bir çocuğum olduğu için bunun benim başıma gelen bir ceza olduğunu sanacak; kötü bir şey yapmışım da başıma bunlar gelmiş diyecekler.”
Bu çıkışma bitmeden Maggie çoktan annesinin sesini duyamayacağı kadar uzaklaşmış, eski, yüksek çatılı evin altına yayılan kocaman tavan arasına doğru koşmaya başlamıştı; koşarken siyah buklelerinden suları silkeliyordu, tıpkı banyodan kaçmış bir Skye teriyeri gibi. Hava çok soğuk olmadığında, yağmurlu günlerde Maggie’nin en sevdiği sığınak burasıydı. Bütün huysuzluğunu burada atar; kurt yeniği döşemelerle raflara, örümcek ağlarıyla süslü karanlık kirişlere yüksek sesle söylenirdi. Talihsizliklerinin öcünü aldığı bir fetişi de burada saklardı. Bu, bir zamanlar en yuvarlak gözleriyle ve en kırmızı yanaklarıyla bakan büyük, tahta bir bebeğin gövdesiydi; ama başkalarının yerine acı çektiği uzun bir ömür sonunda bütünüyle tanınmaz hâle gelmişti. Maggie’nin dünyadaki dokuz yıllık mücadelesinin üç ayrı buhranını, başına çakılmış üç çivi simgeliyordu. Bu intikam lüksünü ona eski İncil’deki, Yael’in Sisera’yı öldürdüğünü anlatan resim esinlemişti. Son çivi her zamankinden daha sert bir darbeyle çakılmıştı, çünkü o sefer fetiş Glegg Teyze’yi temsil ediyordu. Ama hemen ardından Maggie, başına çok çivi çakarsa onu duvara vurduğunda başının acıdığını hayal etmekte, öfkesi yatışınca onu avutmakta ve yarasına lapa koyuyormuş gibi yapmakta zorlanacağını düşündü. Çünkü Glegg Teyze bile çok incinip iyice aşağılandıktan, yeğeninden af dileyecek hâle geldikten sonra acınacak biri olurdu. O zamandan beri başka çivi çakmamış, kendini tahta başı, çatıyı taşıyan iki kare sütunu andıran büyük bacaların pürüzlü tuğlalarına sırayla sürtüp vurarak yatıştırmıştı. Bu sabah tavan arasına ulaşınca da, hıçkırıkları bütün öteki bilinç hâllerini, hatta onları doğuran haksızlığın anısını bile silip süpüren bir öfkeyle ağlaya ağlaya aynısını yaptı. Sonunda hıçkırıkları hafifleyip sürtüşü yavaşlarken, kurt yeniği rafların üzerindeki tel kafesli pencereden içeri bir güneş ışını düştü. Maggie fetişi bir yana bırakıp pencereye koştu. Güneş gerçekten yüzünü gösteriyordu; değirmenin sesi yeniden neşeli geliyordu; tahıl ambarının kapıları açıktı. Bir de Yap oradaydı: bir kulağı kıvrık, tuhaf beyaz kahverengi teriyer, bir arkadaş arıyormuş gibi amaçsızca koklayıp dolaşıyordu. Maggie dayanamadı. Saçlarını geriye attı, merdivenlerden koşarak indi, şapkasını takmadan kaptı, başını uzatıp baktı; annesine rastlamamak için koridorda hızla ilerledi ve kendini avluda buldu. Bir kâhin gibi döne döne, “Yap, Yap, Tom eve geliyor!” diye şarkı söylüyordu; Yap da sanki gürültü gerekiyorsa bu işin köpeği kendisiymiş gibi çevresinde dans edip havlıyordu.
“Heh, heh, küçük hanım! Başınızı döndürüp kendinizi yere kapaklayacaksınız,” dedi baş değirmenci Luke; uzun boylu, geniş omuzlu, kırk yaşında, siyah gözlü, siyah saçlıydı; her yanını kaplayan un tozundan, çuha çiçeğini andıran donuk bir renge bürünmüştü.
Maggie dönmeyi bırakıp biraz sendeleyerek, “Ah, hayır, başımı döndürmüyor Luke; seninle değirmene gelebilir miyim?” dedi.
Maggie değirmenin geniş alanlarında oyalanmaya bayılır, çoğu kez yumuşak bir beyazlığa bulanmış siyah saçlarıyla dışarı çıkardı; o beyazlığın içinden koyu gözleri yeni bir ateşle parıldardı. Kararlı gürültü, dev taşların hiç dinmeyen hareketi, ona denetlenemez bir gücün varlığını hissettirerek belirsiz ama tatlı bir ürperti verirdi. Un durmadan dökülür, ince beyaz toz bütün yüzeyleri yumuşatır, örümcek ağlarını bile peri işi dantel gibi gösterirdi. Unun tatlı, temiz kokusu da bunlara eklenince Maggie, değirmenin dışarıdaki gündelik hayatından ayrı, başlı başına küçük bir dünya olduğunu hissederdi. Örümcekler özellikle kafasını kurcalardı. Değirmenin dışında akrabaları var mı diye merak ederdi; varsa, aile ilişkilerinde tatsız bir güçlük çıkmalıydı. Un tozuna bulanmış sinek yemeye alışkın, şişman ve unlu bir örümcek, sineğin olduğu gibi, yani tozsuz sunulduğu bir kuzen sofrasında biraz rahatsızlık duymalıydı; dişi örümcekler de birbirlerinin görünüşünden karşılıklı olarak irkilmeliydi. Ama değirmende en sevdiği yer en üst kattaki tahıl ambarıydı; oturup tekrar tekrar kayabileceği koca tahıl yığınları oradaydı. Luke’la sohbet ederken bu eğlenceyi alışkanlık edinmişti. Babası gibi onun da aklına saygı duymasını istediğinden Luke’a çok şey anlatırdı.
Belki o sırada Luke’un gözündeki yerini yeniden kazanması gerektiğini düşünmüştü; çünkü Luke’un çalıştığı tahıl yığınının yanından kayarken, değirmen gürültüsünde duyulabilmek için gereken tiz sesle şöyle dedi:
“Sen İncil’den başka hiç kitap okumadın, değil mi Luke?”
“Yok küçük hanım, onu da pek okumam,” dedi Luke açık yüreklilikle. “Ben okumacı değilim, değilim işte.”
“Ama sana kitaplarımdan birini ödünç versem, Luke? Okuman kolay olsun diye çok güzel kitaplarım yok; ama ‘Pug’ın Avrupa Gezisi’ var. Dünyadaki çeşitli insanları anlatıyor. Okuduklarını anlamazsan resimler yardım eder; insanların nasıl göründüklerini, nasıl yaşadıklarını ve ne yaptıklarını gösteriyor. Hollandalılar var; çok şişmanlar, hep sigara içiyorlar, bilirsin, biri de bir fıçının üstüne oturmuş.”
“Yok küçük hanım, Hollandalılarla ilgili fikrim yok. Onları bilmenin pek faydası da yok.”
“Ama onlar da bizim gibi insanlar Luke; kendi gibilerimizi tanımamız gerekir.”
“İnsanlardan pek anlamam sanırım, küçük hanım; bildiğim tek şey—eski efendim, bilgili bir adamdı, şöyle derdi: ‘Buğdayımı salamura etmeden ekersem Hollandalıyım,’ derdi; yani Hollandalı aptal demek istiyordu, ya da az daha aptal. Yok yok, Hollandalılarla uğraşmayacağım. Kitaplarda aramaya gerek yok; yeterince aptal da var, düzenbaz da.”
“Peki,” dedi Maggie, Luke’un Hollandalılar hakkındaki beklenmedik ölçüde kesin fikirleri karşısında biraz bozulmuş olarak, “belki ‘Canlılar Âlemi’ni daha çok seversin; Hollandalılar yok onda, bilirsin, fillerle kangurular, misk kedisi, ay balığı ve kuyruğunun üzerinde oturan bir kuş var; adını unuttum. Bazı ülkelerde atlarla inekler yerine bu canlılardan sürüyle bulunuyor. Onları tanımak istemez misin Luke?”
“Yok küçük hanım, unla tahılın hesabını tutmam gerek; işimin dışında bu kadar şeyi bilemem. İnsanları darağacına götüren de bu zaten: ekmeğini nasıl kazanacağını bilmek dışında her şeyi bilmek. Bir de bence kitaplarda basılanların çoğu yalan; sokaklarda adamların bağırdığı şu basılı kâğıtlar da her hâlde öyle.”
“Neden, sen de kardeşim Tom gibisin Luke,” dedi Maggie, sohbeti tatlıya bağlamak isteyerek. “Tom okumayı sevmez. Tom’u dünyadaki herkesten daha çok seviyorum Luke. Büyüyünce evini ben çekip çevireceğim, hep birlikte yaşayacağız. Bilmediği her şeyi ona anlatabilirim. Kitapları sevmese de Tom’un akıllı olduğunu düşünüyorum; çok güzel kamçı ipleriyle tavşan kafesleri yapıyor.”
“Ah,” dedi Luke, “ama tavşanların hepsi öldü, çok üzülecek.”
“Öldü mü!” diye çığlık attı Maggie, tahılın üstündeki kayma yerinden sıçrayarak. “Ah Luke! Ne? Sarkık kulaklı olanla Tom’un bütün parasını verip aldığı benekli dişi mi?”
“Köstebekler kadar ölüler,” dedi Luke; benzetmesini ahır duvarına çivilenmiş, ne olduğu apaçık cesetlerden almıştı.
“Ah Luke,” dedi Maggie, iri gözyaşları yanağından süzülürken acıklı bir sesle, “Tom onlara bakmamı söylemişti, ben de unuttum. Ne yapacağım?”
“Şöyle oldu küçük hanım: Tavşanlar uzaktaki alet deposundaydı, onlara bakmak da kimsenin işi değildi. Efendi Tom, Harry’ye yem vermesini söylemiştir diye düşünüyorum ama Harry’ye güven olmaz; buralara ayak basmış en işe yaramaz yaratık odur. Kendi karnından başka bir şey hatırlamaz; umarım karnına sancı girer.”
“Ah Luke, Tom bana tavşanları her gün mutlaka hatırlamamı söylemişti; ama aklıma gelmemişken nasıl hatırlayabilirdim ki? Bana çok kızacak, biliyorum; tavşanları için de çok üzülecek, ben de çok üzgünüm. Ah, ne yapacağım?”
“Üzülmeyin küçük hanım,” dedi Luke yatıştırıcı bir sesle. “Sarkık kulaklı tavşanlar nazlı şeylerdir; beslenseler bile herhâlde ölürlerdi. Doğaya aykırı şeyler gelişmez; Yüce Tanrı sevmez onları. Tavşanın kulaklarını geriye yatık yaratmış; onları mastıf köpeğinin kulakları gibi sarkıtmak olsa olsa terslik olsun diyedir. Efendi Tom artık böyle şeyleri bir daha satın almamayı öğrenir. Üzülmeyin küçük hanım. Benimle eve gelip karımı görmek ister misiniz? Hemen gidiyorum.”
Bu davet, Maggie’nin kederini hoş bir dikkat dağıtmayla hafifletti; Luke’un yanına seke seke yürürken gözyaşları yavaş yavaş dindi. Değirmen tarlalarının öteki ucundaki sevimli kulübesinin çevresinde elma ve armut ağaçları, bir de yalın çatılı bir domuz ağılı vardı; bu da kulübeye ayrı bir saygınlık katıyordu. Luke’un karısı Bayan Moggs, gerçekten hoş bir tanıştı. Konukseverliğini ekmekle pekmez sunarak gösterdi; çeşitli sanat eserlerine de sahipti. Maggie, bu sabah üzülmek için özel bir nedeni olduğunu neredeyse unutmuştu. Bir sandalyeye çıkmış, Sir Charles Grandison kılığındaki Savurgan Oğul’u anlatan dikkat çekici bir resim dizisine bakıyordu. Ahlakının bozukluğu düşünülürse bekleneceği gibi, bu genç adam, o kusursuz kahraman gibi peruk takmaktan vazgeçecek zevke ve irade gücüne sahip değildi. Ama ölü tavşanların zihninde bıraktığı belirsiz ağırlık, bu zayıf gencin yaşam öyküsüne her zamankinden fazla acımasına yol açmıştı. Özellikle de dizleri düğmeleri çözülmüş pantolonuyla bir ağaca gevşekçe yaslandığı, peruğunun yana kaydığı resme bakınca; yabancı bir türden oldukları anlaşılan domuzlar, kepek şölenlerinde keyifle yiyip içerek onunla alay ediyor gibiydi.
“Babasının onu yeniden yanına almasına çok sevindim. Sen de öyle değil misin Luke?” dedi. “Çok pişman olmuştu, bilirsin; bir daha kötülük yapmayacaktı.”
“Eh küçük hanım,” dedi Luke, “babası ne yaparsa yapsın, ondan hayır çıkmazdı bence.”
Bu, Maggie’nin içini acıtan bir düşünceydi; genç adamın sonraki yaşam öyküsünün boş bırakılmamış olmasını çok isterdi.
Bölüm etkileşimi
