Bölümler 59Şu an: Beşinci Kitap — Buğday ve Delice. — I. Bölüm — Kızıl Derinlikler
- 1 Birinci Kitap — Oğlan ve Kız. — Birinci Bölüm. — Dorlcote Değirmeni’nin Dışında606 kelime
- 2 İkinci Bölüm. — Dorlcote Değirmeni’nin Sahibi Bay Tulliver, Tom’la İlgili Kararını Açıklıyor1.655 kelime
- 3 Üçüncü Bölüm. — Bay Riley, Tom için bir okul konusunda öğüt veriyor3.697 kelime
- 4 Dördüncü Bölüm. — Tom’un Dönüşü Bekleniyor1.428 kelime
- 5 Beşinci Bölüm. — Tom Eve Dönüyor2.694 kelime
- 6 VI. Bölüm — Teyzelerle Amcalar Geliyor3.207 kelime
- 7 VII. Bölüm — Teyzeler ve Amcalar Sahneye Çıkıyor6.448 kelime
- 8 VIII. Bölüm — Bay Tulliver Zayıf Yanını Gösteriyor2.788 kelime
- 9 Bölüm IX. — Garum Firs’e3.843 kelime
- 10 X. Bölüm — Maggie Beklediğinden Daha Kötü Davranıyor1.648 kelime
- 11 XI. Bölüm. — Maggie Gölgesinden Kaçmaya Çalışıyor3.226 kelime
- 12 Bölüm XII. — Bay ve Bayan Glegg Evlerinde3.647 kelime
- 13 Bölüm XIII. — Bay Tulliver Hayatın Yumaklarını Daha da Dolaştırıyor816 kelime
- 14 İkinci Kitap. — Okul Zamanı. — Bölüm I. — Tom’un “İlk Dönemi”5.559 kelime
- 15 II. Bölüm — Noel Tatili2.143 kelime
- 16 Üçüncü Bölüm. — Yeni Okul Arkadaşı1.616 kelime
- 17 Bölüm IV.2.937 kelime
- 18 V. Bölüm — Maggie’nin İkinci Ziyareti1.247 kelime
- 19 VI. Bölüm. — Bir Aşk Sahnesi1.298 kelime
- 20 VII. Bölüm. — Altın Kapılar Aşılıyor1.799 kelime
- 21 Üçüncü Kitap — Çöküş. — Birinci Bölüm — Evde Neler Olmuştu1.773 kelime
- 22 İkinci Bölüm. — Bayan Tulliver’ın Ev Tanrıları1.256 kelime
- 23 Üçüncü Bölüm. — Aile Toplantısı4.155 kelime
- 24 Bölüm IV. — Sönüp Giden Bir Işık978 kelime
- 25 Bölüm V. — Tom İstiridyeyi Bıçağıyla Açmaya Girişiyor3.205 kelime
- 26 VI. Bölüm. — Cep Çakısı Armağanına Karşı Yaygın Önyargıyı Çürütmeye Doğru1.938 kelime
- 27 VII. Bölüm. — Tavuğun Hileye Başvurması3.320 kelime
- 28 Sekizinci Bölüm. — Enkaz Üzerine Gün Işığı2.178 kelime
- 29 Dokuzuncu Bölüm. — Aile Kaydına Eklenen Bir Kayıt1.532 kelime
- 30 Dördüncü Kitap — Aşağılanma Vadisi. — I. Bölüm — Bossuet’nin Bilmediği Bir Protestanlık Yorumu1.382 kelime
- 31 II. Bölüm — Yırtık Yuvayı Dikenler Deler1.511 kelime
- 32 III. Bölüm — Geçmişten Bir Ses4.179 kelime
- 33 Beşinci Kitap — Buğday ve Delice. — I. Bölüm — Kızıl Derinlikler3.392 kelime · Okuduğun bölüm
- 34 İkinci Bölüm — Glegg Teyze, Bob’un Başparmağının Ne Kadar Geniş Olduğunu Öğreniyor4.774 kelime
- 35 Bölüm III. — Dengesiz Terazi1.872 kelime
- 36 Bölüm IV. — Yeni Bir Aşk Sahnesi1.544 kelime
- 37 Bölüm V. — Yarık Ağaç3.227 kelime
- 38 VI. Bölüm. — Güçlükle Kazanılan Zafer1.196 kelime
- 39 Bölüm VII. — Hesaplaşma Günü1.740 kelime
- 40 Altıncı Kitap — Büyük Ayartı. — Bölüm I. — Cennette Bir Düet2.266 kelime
- 41 II. Bölüm. — İlk İzlenimler3.587 kelime
- 42 Bölüm III. — Mahrem Anlar1.139 kelime
- 43 Bölüm IV. — Kardeş ve Kız Kardeş1.988 kelime
- 44 Bölüm V. — Tom’un İstiridyeyi Açtığını Gösteren Bölüm1.149 kelime
- 45 Bölüm VI. — Çekim Yasalarını Açıklayan Bölüm2.820 kelime
- 46 VII. Bölüm — Philip Yeniden Sahneye Çıkıyor3.715 kelime
- 47 Sekizinci Bölüm — Wakem’e Yeni Bir Gözle Bakış1.868 kelime
- 48 Dokuzuncu Bölüm. — Şıklara Bürünmüş Hayırseverlik2.666 kelime
- 49 X. Bölüm — Büyü Sanki Bozuluyor1.682 kelime
- 50 XI. Bölüm. — Yolda1.760 kelime
- 51 XII. Bölüm — Bir Aile Toplantısı1.797 kelime
- 52 XIII. Bölüm. — Gelgitin Sürüklediği3.693 kelime
- 53 Bölüm XIV. — Uyanış2.872 kelime
- 54 Yedinci Kitap — Son Kurtuluş. — I. Bölüm — Değirmene Dönüş1.899 kelime
- 55 İkinci Bölüm — St Ogg Halkı Hükmünü Veriyor2.488 kelime
- 56 Üçüncü Bölüm — Eski Tanıdıkların Bizi Şaşırtabileceğini Gösteren Bölüm1.802 kelime
- 57 Bölüm IV. — Maggie ve Lucy1.772 kelime
- 58 V. Bölüm — Son Çatışma2.945 kelime
- 59 Sonuç227 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
BEŞİNCİ KİTAP
BUĞDAY VE DELİCE.
I. Bölüm
Kızıl Derinlikler
Ailenin oturma odası uzun bir odaydı; iki ucunda birer pencere vardı. Pencerelerden biri tarlaya, Ripple boyunca Floss kıyılarına bakıyor; öteki değirmen avlusuna açılıyordu. Maggie, bu ikinci pencerenin önünde işiyle otururken Bay Wakem’i her zamanki gibi güzel siyah atının üzerinde avluya girerken gördü; ama bu kez yalnız değildi. Yanında pelerinli biri, yakışıklı bir küçük atın üzerindeydi. Maggie, Philip’in geri döndüğünü anlayacak kadar bile zaman bulamadan ikisi pencerenin önüne geldiler; Philip şapkasını ona kaldırırken babası göz ucuyla bu hareketi yakalayıp ikisine de keskin bir bakış attı.
Maggie pencereden hızla uzaklaşıp işini üst kata taşıdı; Bay Wakem bazen içeri girip hesap defterlerini denetlerdi ve Maggie, iki babanın yanında Philip’le karşılaşmanın bütün sevincini kaçıracağını düşünüyordu. Belki bir gün birbirlerine yalnızca el sıkışacak kadar yaklaşabilir, ona Tom’a gösterdiği iyiliği ve eski günlerde kendisine söylediklerini hatırladığını anlatabilirdi; artık hiçbir zaman arkadaş olamayacak olsalar da. Philip’i yeniden görmek Maggie’yi hiç heyecanlandırmamıştı. Çocukken ona duyduğu minnet ve acıma sürüyordu; zekâsını da hatırlıyordu. Yalnızlığının ilk haftalarında, hayatında kendisine iyi davranmış insanların arasında onun görüntüsü de durmadan aklına gelmişti; birlikte konuşurken hayal ettikleri gibi, onu kardeşi ve öğretmeni olarak yanında bulmayı sık sık dilemişti. Ama kendine ait isteklere benzeyen öteki düşlerle birlikte bu tür dilekleri de kovmuştu. Üstelik Philip’in yabancı ülkelerde geçirdiği hayatla değişmiş olabileceğini düşünüyordu: Dünyaya düşkünleşmiş, artık kendisinin ona bir şey söylemesini gerçekten umursamaz olmuş olabilirdi. Yine de yüzü şaşılacak kadar az değişmişti; gri gözleri ve dalgalı kahverengi çocuk saçlarıyla, soluk tenli, ince yüzlü oğlanın yalnızca büyümüş, daha erkekçe bir kopyasıydı. Eski biçim bozukluğu, eski acıma duygusunu uyandırıyordu. Bunca düşünüp taşındıktan sonra Maggie, aslında onunla birkaç söz konuşmayı gerçekten istediğini fark etti. Philip hâlâ eskisi gibi kederli olabilir, kendisine şefkatle bakmasını isteyebilirdi. Gözlerini ne kadar sevdiğini hatırlayıp hatırlamadığını merak etti. Bu düşünceyle Maggie, yüzü duvara dönük durmaya mahkûm edilmiş kare aynaya göz attı; onu indirmek için yarı yerinden kalktı. Ama kendini durdurup işini kaptı; ilahilerden parçaları hatırlamaya zorlayarak kabaran arzularını bastırmaya çalıştı. Philip’le babasının yoldan geri döndüğünü görünce yeniden aşağı inebildi.
Haziran iyice ilerlemişti ve Maggie tek ödülü olan günlük yürüyüşünü uzatmak istiyordu. Ama o gün ve ertesi gün bitirilmesi gereken işlere öyle gömüldü ki kapının ötesine hiç çıkmadı; açık hava ihtiyacını dışarıda oturarak giderdi. St Ogg’a gitmek zorunda olmadığı günlerde sık sık yürüdüğü yerlerden biri, “Tepe” denilen yerin ötesindeki bir noktaydı. Dorlcote Değirmeni’nin kapılarının önünden geçen yolun kıyısı boyunca uzanan, ağaçlarla taçlanmış önemsiz bir yükseltiydi. Yüksekliği bir setten pek fazla olmadığı için ona önemsiz diyorum; ama doğa bazen sıradan bir seti bile kaderi belirleyen bir sonuca ulaşmanın aracı kılabilir. Bu yüzden, tepesi ağaçlarla örtülü bu yüksek setin, Dorlcote Değirmeni’nin ve arkasındaki Ripple’ın şırıltısıyla sınırlanan hoş tarlaların sol kenarı boyunca çeyrek mil kadar düzensiz bir duvar oluşturduğunu gözünüzde canlandırmanızı istiyorum. Setin yeniden düzlükle birleştiği yerde bir yan yol ayrılıp yükseltinin öteki tarafına giderdi. Orada, çoktan tükenmiş taş ocağının çalışmaları, araziyi biçimsiz çukurlar ve tümseklerle bölmüştü. Ocak o kadar uzun zaman önce tükenmişti ki çukurların da tümseklerin de üzeri böğürtlen çalıları ve ağaçlarla kaplanmış; aralarda birkaç koyunun iyice kemirdiği çim şeritleri kalmıştı. Maggie çocukken Kızıl Derinlikler denen bu yeri çok korkutucu bulur, soyguncularla yırtıcı hayvanların hayali her çukuru doldururken oraya gitmeye razı olmak için Tom’un yiğitliğine duyduğu bütün güveni toplaması gerekirdi. Şimdiyse dümdüz yerlere bakmaya alışmış gözlerine her engebeli arazi, her taklit kaya ve yar, özellikle yaz vakti çekici geliyordu. Dallı bir dişbudak ağacının gölgesindeki çimenli bir çukurda oturabilir; dik yamaçtan üzerine doğru eğilen ağacın altında, Sessizliğin giysisindeki küçücük çanlar gibi böceklerin vızıltısını dinleyebilir ya da uzaktaki dalları delen güneş ışınlarının, yaban sümbüllerinin yoldan çıkmış gök mavisini kovalayıp yerine getirmek istercesine parlayışını izleyebilirdi. Bu haziranda yaban gülleri de en güzel zamanındaydı; bu da, özgürce dolaşabildiği ilk gün yürüyüşünü başka bir yere değil Kızıl Derinlikler’e yöneltmesi için ek bir nedendi. Bu zevki öyle severdi ki vazgeçiş coşkusuna kapıldığı kimi zaman, kendine bu sık sık tekrarladığı keyfi yasaklaması gerektiğini düşünürdü.
Şimdi onu, her zamanki dönüş yolundan aşağı inip bir İskoç çamı kümesinin arasından geçen dar patikayla Derinlikler’e girerken görebilirsiniz. Uzun boyu ve eski lavanta rengi elbisesi, gözenekleri geniş, ağ gibi dokunmuş bir tür kumaştan aile yadigârı siyah ipek şalının arasından seçilir. Artık görünmediğinden emin olunca şapkasını çıkarıp koluna bağlar. İnsan onu on yedisinden çok daha ileri bir yaşta sanır; belki de arayışın ve huzursuzluğun tümüyle kaybolduğu bakışındaki ağır, kabullenmiş kederdendir; belki de geniş göğüslü bedeninin ilk kadınlık çağının biçimini almış olmasındandır. Gençliğiyle sağlığı, yazgısının istemeden ve isteyerek katlandığı güçlüklerine iyi dayanmıştır. Bir kefaret olarak sert zeminde yatıp geçirdiği geceler görünür bir iz bırakmamıştır: Gözleri ışıltılı, esmer yanağı diri ve yuvarlak, dolgun dudakları kızıldır. Esmer görünüşü ve uzun boyunu taçlandıran simsiyah saçlarıyla, sevgiyle baktığı heybetli İskoç çamlarıyla bir tür akrabalığı varmış gibi görünür. Yine de ona bakarken bir huzursuzluk duyulur: Çarpışması an meselesi olan zıt unsurların hissi. Çoğu kez kenarsız başlıklar takmış yaşlı yüzlerde görülen o sessiz ifade onda da vardır; dirençli gençliğine uymaz bu ifade. İnsan, bütün sükûneti bir anda dağıtacak tutkulu bir bakışla parlayıp dışarı vurmasını bekler; tıpkı her şey güvenli görünürken için için yanan ateşin birden alevlenmesi gibi.
Ama Maggie o anda hiç huzursuz değildi. Eski köknar ağaçlarına bakarak açık havanın tadını çıkarıyor, dalların kırık uçlarının geçmiş fırtınaların izleri olduğunu, bu fırtınaların yalnızca kızıl gövdeleri daha da yukarı yükselttiğini düşünüyordu. Gözleri hâlâ yukarıdayken akşam güneşinin önündeki çimenli yola düşürdüğü hareketli bir gölgeyi fark etti. İrkilerek aşağı baktığında Philip Wakem’i gördü. Philip önce şapkasını kaldırdı, sonra yüzü kıpkırmızı kesilerek ona doğru geldi ve elini uzattı. Maggie de şaşkınlıkla kızardı; bu şaşkınlık kısa sürede yerini sevince bıraktı. Elini uzatıp önündeki sakat bedene, o an çocukluk duygularının anısından başka hiçbir şey taşımayan açık bir bakışla baktı; bu anı onda hep güçlüydü. İlk konuşan Maggie oldu.
“Beni şaşırttın,” dedi belli belirsiz gülümseyerek. “Burada hiç kimseye rastlamam. Buraya nasıl oldu da yürüyerek geldin? Benimle buluşmaya mı geldin?”
Maggie’nin kendini yeniden çocuk gibi hissettiğini anlamamak mümkün değildi.
“Evet,” dedi Philip, hâlâ mahcup bir hâlde. “Seni çok görmek istiyordum. Dün uzun süre evinizin yakınındaki setin üzerinde bekledim, dışarı çıkacak mısın diye; ama hiç çıkmadın. Bugün yine bekledim. Gittiğin yolu görünce seni gözden kaçırmadan setten aşağı, şuradan indim. Umarım bana kızmazsın.”
“Hayır,” dedi Maggie yalın bir ciddiyetle; Philip’in ona eşlik etmesini istermiş gibi yürümeye koyuldu. “Geldiğine çok sevindim, çünkü seninle konuşma fırsatı bulmayı çok istiyordum. Uzun zaman önce Tom’a, bana da ne kadar iyi davrandığını hiç unutmadım; ama senin de bizi bu kadar iyi hatırlayacağından emin değildim. Tom’la benim başımızdan o zamandan beri çok şey geçti; sanırım insan, sıkıntılar başlamadan önce olanları bu yüzden daha çok düşünüyor.”
“Senin beni, benim seni düşündüğüm kadar düşündüğüne inanamam,” dedi Philip çekinerek. “Biliyor musun, uzaktayken, çalışma odasında o sabah beni unutmayacağını söylediğin hâlinin bir resmini yaptım.”
Philip cebinden büyük bir minyatür kutusu çıkardı ve açtı. Maggie, eski hâlini gördü: masaya yaslanmış, siyah saçları kulaklarının arkasından aşağı sarkıyor, tuhaf, düşlere dalmış gözlerle boşluğa bakıyordu. Bu, portre olarak gerçekten başarılı bir suluboya çalışmasıydı.
“Aman Tanrım,” dedi Maggie gülümseyerek, sevinçten yanakları kızarmıştı. “Ne tuhaf bir kızmışım! Saçlarımın o hâlini, o pembe elbiseyi hatırlıyorum. Gerçekten bir çingene gibiymişim. Şimdi de öyleyimdir herhâlde,” diye ekledi kısa bir duraksamadan sonra. “Beni beklediğin gibi buldun mu?”
Bu sözler bir cilveli kadının sözleri olabilirdi, ama Maggie’nin Philip’e çevirdiği parlak, canlı bakış cilveli değildi. Gerçekten de Philip’in şimdiki yüzümü beğenmesini umuyordu; bu, onda doğuştan var olan hayranlık ve sevgi görme sevincinin yeniden kabarmasından ibaretti. Philip gözlerini onunkilere dikti, uzun bir süre sessizce baktı; sonra usulca, “Hayır, Maggie,” dedi.
Maggie’nin yüzündeki ışık biraz söndü; dudağı hafifçe titredi. Göz kapakları indi ama başını çevirmedi; Philip bakmaya devam etti. Sonra ağır ağır konuştu:
“Düşündüğümden çok daha güzelsin.”
“Öyle miyim?” dedi Maggie; sevinci daha koyu bir kızarıklıkla geri döndü. Yüzünü ondan çevirip birkaç adım attı, yeni düşünceye alışmaya çalışır gibi sessizce önüne baktı. Genç kızlar giyimi kendini beğenmenin başlıca nedeni saymaya öylesine alışkındır ki Maggie aynaya bakmaktan kaçınırken, yüzünü seyretmekten vazgeçtiğini değil, süsüne artık hiç özen göstermediğini düşünmüştü. Kendini zarif, varlıklı genç kadınlarla karşılaştırınca, görünüşüyle herhangi bir etki yaratabileceği aklına gelmemişti. Philip bu sessizliği hoş karşılamış gibiydi. Yanında yürürken yüzünü izliyordu; onu görmek sanki başka hiçbir dileğe yer bırakmıyordu. Çamların arasından çıkmış, şimdi soluk pembe yaban güllerinin neredeyse bir amfi tiyatro gibi çevrelediği yeşil bir çukura varmışlardı. Ama çevrelerindeki ışık aydınlandıkça Maggie’nin yüzündeki parıltı sönmüştü.
Çukurlu alana vardıklarında durdu; Philip’e yeniden bakıp ciddi ve kederli bir sesle konuştu:
“Keşke dost olabilseydik—yani, bu bizim için iyi ve doğru olsaydı. Ama her şeyde katlanmam gereken sınav bu: Küçükken sevdiğim hiçbir şeyi yanımda tutamıyorum. Eski kitaplar gitti; Tom değişti, babam da. Bu ölüm gibi bir şey. Çocukken değer verdiğim her şeyden ayrılmalıyım. Senden de ayrılmalıyım; bundan sonra birbirimizi hiç görmemiş gibi davranmalıyız. Seninle bunun için konuşmak istedim. Tom’la benim böyle konularda istediğimizi yapamayacağımızı bilmeni istedim; sana her şeyi unutmuşum gibi davranırsam, bu kıskançlıktan ya da gururdan—ya da herhangi kötü bir duygudan değil.”
Maggie konuştukça sesi gittikçe daha kederli ve yumuşak bir hâl aldı; gözleri dolmaya başladı. Philip’in yüzündeki acı ifadesi derinleşince çocukluk hâline daha çok benzedi; sakatlığı da onun acınası hâlini Maggie’nin gözünde daha belirgin kıldı.
“Biliyorum; ne demek istediğini anlıyorum,” dedi cesareti kırıldıkça sesi zayıflayarak. “İki tarafın da bizi ayrı tutan nedenleri olduğunu biliyorum. Ama bu doğru değil, Maggie; bana kızma, seni düşünürken Maggie diye seslenmeye o kadar alışmışım ki... Başkalarının makul olmayan duyguları uğruna her şeyden vazgeçmek doğru değil. Babam için çok şeyden vazgeçebilirim; ama onun doğru bulmadığım bir isteğine boyun eğip dostluktan ya da—ya da herhangi bir bağlılıktan vazgeçmem.”
“Bilmiyorum,” dedi Maggie düşünceli bir hâlde. “Çoğu zaman öfkeli ve hoşnutsuz olduğumda hiçbir şeyden vazgeçmek zorunda değilmişim gibi gelirdi; düşünmeye devam ettikçe bütün görevlerimden sıyrılabileceğimi sanırdım. Ama bundan hiç iyilik doğmadı; bu, kötü bir ruh hâliydi. Ne yaparsam yapayım, sonunda babamın hayatını zorlaştırmaktansa kendim için her şeyden yoksun kalmayı dileyeceğimden eminim.”
“Peki, ara sıra görüşmemiz onun hayatını zorlaştırır mı?” dedi Philip. Başka bir şey söyleyecekti ama kendini tuttu.
“Ah, bundan hoşlanmayacağından eminim. Nedenini ya da başka bir şey sorma,” dedi Maggie sıkıntılı bir sesle. “Babam bazı konularda çok güçlü duygular besler. Hiç mutlu değil.”
“Ben de değilim,” dedi Philip sabırsızca. “Mutlu değilim.”
“Neden?” diye sordu Maggie yumuşakça. “Yani... sormamam gerekirdi; ama çok, çok üzgünüm.”
Philip artık daha fazla hareketsiz durmaya sabrı yokmuş gibi yürümeye koyuldu. Sessizce, ağaçların ve çalıların arasından kıvrıla kıvrıla çukurdan çıktılar. Philip’in son sözünden sonra Maggie, ayrılmaları konusunda hemen ısrar edemedi.
“Kolay ve hoş olanı düşünüp kendi istediğimi yapamadığım için hoşnutsuzluk etmekten vazgeçtiğimden beri,” dedi sonunda çekingenlikle, “çok daha mutlu oldum. Hayatımız bizim için belirlenmiştir; dileklerimizden vazgeçip yalnızca bize düşene katlanmayı ve bize verileni yapmayı düşününce insanın zihni çok özgürleşiyor.”
“Ama ben dilemekten vazgeçemem,” dedi Philip sabırsızca. “Bana kalırsa, bütünüyle canlı olduğumuz sürece özlemeyi ve dilek tutmayı bırakamayız. Güzel ve iyi bulduğumuz şeyler var; onları arzulamadan duramayız. Duygularımız körelmeden bunlar olmadan nasıl yetinebiliriz? Güzel resimlere hayranım; ben de öyle resimler yapabilmeyi arzuluyorum. Çabalayıp duruyorum ama istediğimi ortaya çıkaramıyorum. Bu bana acı veriyor; yeteneklerim yaşlı gözler gibi keskinliğini yitirene dek de hep acı verecek. Bir de arzuladığım başka pek çok şey var,” diye ekledi; biraz duraksadıktan sonra, “başka erkeklerin sahip olduğu, ama benden hep esirgenecek şeyler. Hayatımda büyük ya da güzel hiçbir şey olmayacak; keşke hiç yaşamamış olsaydım.”
“Ah, Philip,” dedi Maggie, “keşke böyle hissetmeseydin.” Ama onun yüreği de Philip’in hoşnutsuzluğuna benzer bir duyguyla çarpmaya başladı.
“Öyleyse,” dedi Philip hızla dönüp gri gözlerini yalvarırcasına yüzüne dikerek, “ara sıra seni görmeme izin versen yaşamak bana yeterdi.” Yüzünde sezdiği bir korkuyla kendini tuttu, sonra yine gözlerini kaçırıp daha sakin bir sesle konuştu: “Her şeyimi anlatabileceğim bir dostum yok; beni yeterince önemseyen hiç kimse yok. Seni arada bir görebilsem, biraz konuşmama izin versen, beni önemsediğini ve kalplerimizde hep dost kalıp birbirimize yardım edebileceğimizi hissettirseydin, belki hayata sevinmeye başlayabilirdim.”
“Ama seni nasıl görebilirim, Philip?” dedi Maggie tereddütle. (Ona gerçekten iyilik edebilir miydi? Bugün ona hoşça kal demek ve bir daha konuşmamak çok zor olurdu. İşte günlere renk katacak yeni bir ilgi doğmuştu; ortaya çıkmadan önce ondan vazgeçmek ne kadar kolaydı.)
“Beni burada ara sıra görmene, burada benimle yürümene izin versen... Ayda yalnızca bir ya da iki kez olsa bile, bana yeterdi. Bu kimsenin mutluluğuna zarar vermez, hayatımı da güzelleştirirdi. Hem,” diye sürdürdü Philip, yirmi bir yaşında bir âşığın tüm buluşçu kurnazlığıyla, “bize yakın olanlar arasında bir düşmanlık varsa, dostluğumuzla bunu yatıştırmaya daha çok çalışmalıyız. Demek istediğim, geçmişte açılmış yaraların iyileşmesine, iki tarafı da etkileyerek katkıda bulunabiliriz; bunun için neler yaşandığını bilmem gerek. Kendi babamın içinde herhangi bir düşmanlık olduğuna da inanmıyorum; tersini kanıtladığını düşünüyorum.”
Maggie yavaşça başını salladı, çelişkili düşünceler içinde sustu. İçinden gelen ses, Philip’i ara sıra görmenin ve onunla dostluk bağını sürdürmenin yalnızca masum değil, iyi bir şey olduğunu söylüyordu; belki de bulduğu huzuru onun da bulmasına gerçekten yardım edebilirdi. Bu düşünce Maggie’ye tatlı bir ezgi gibi geliyordu. Ama başka bir sesin ısrarlı, tekdüze uyarısı bu ezgiyi bastırıyordu; Maggie bu sese boyun eğmeyi öğrenmişti. Bu görüşmeler gizlilik gerektiriyordu; yakalanmaktan korkacağı bir şey yapması demekti. Yakalanırsa öfkeye ve acıya yol açacak, böylesine ikili bir duruma yaklaşmak bile ruhunu solduracaktı. Yine de ezgi, aralıklarla esen bir rüzgârın taşıdığı çan sesleri gibi yeniden yükseliyor; yanlışın bütünüyle başkalarının kusur ve zaaflarında yattığına, bir başkasına zarar verecek biçimde kendini boş yere feda etmenin de mümkün olduğuna onu inandırıyordu. Philip’in, babasına duyulan haksız bir intikam arzusu yüzünden kendisinden uzak durulması çok acımasızcaydı; zavallı Philip’ten bazı insanlar yalnızca sakat olduğu için uzak dururdu. Maggie’nin onun sevgilisi olabileceği ya da onunla görüşmesinin bu yönden hoş karşılanmayacağı düşüncesi aklına hiç gelmemişti. Philip bunu açıkça fark etti; bu fark ediş içini bir parça acıtsa da Maggie’nin isteğini kabul etme olasılığını artırıyordu. Maggie’nin ona çocukken olduğu kadar açık ve rahat davranması da Philip’e acı veriyordu.
“Ne evet ne hayır diyebilirim,” dedi sonunda dönüp geldiği yöne doğru yürürken. “Yanlış karar vermemek için beklemeliyim. Rehberlik aramalıyım.”
“Öyleyse yarın, ertesi gün ya da gelecek hafta tekrar gelebilir miyim?”
“Sanırım mektup yazsam daha iyi,” dedi Maggie yeniden tereddütle. “Bazen St Ogg’a gitmem gerekiyor; mektubu postaya atabilirim.”
“Ah, hayır,” dedi Philip hevesle. “Öyle olması iyi olmaz. Mektubu babam görebilir... Bence babam kimseye düşmanlık beslemiyor, ama o olaylara benden farklı bakıyor; varlığa ve mevkiye çok önem veriyor. Ne olur, bir kez daha buraya gelmeme izin ver. Ne zaman gelebileceğimi söyle; söyleyemezsen seni görene kadar elimden geldiğince sık gelirim.”
“Öyleyse galiba böyle yapmamız gerekecek,” dedi Maggie. “Belli bir akşam buraya gelebileceğimden tam olarak emin olamam.”
Maggie kararını ertelemenin verdiği büyük bir rahatlama hissetti. Artık birlikte geçirdikleri dakikaların tadını çıkarabilirdi; biraz daha oyalanabileceğini bile düşündü. Bir dahaki görüşmelerinde kararını söyleyerek Philip’i üzmesi gerekecekti.
“Birkaç yıllık ayrılığın ardından Lorton’da vedalaşmamız daha dünmüş gibi karşılaşıp konuşmamız ne tuhaf,” dedi birkaç dakikalık sessizliğin ardından ona gülümseyerek. “Oysa bu beş yıl içinde ikimiz de çok değişmiş olmalıyız; sanırım beş yıl oldu. Benim yine aynı Maggie olduğumu nasıl hissettin? Senin aynı kalacağından o kadar emin değildim. Çok zekisin; zihnini dolduracak pek çok şey görmüş ve öğrenmiş olmalısın. Artık beni önemseyip önemsemeyeceğinden emin değildim.”
“Seni ne zaman görsem aynı kişi olacağından hiç kuşku duymadım,” dedi Philip. “Yani, seni herkesten daha çok sevmeme neden olan her bakımdan aynı kalacağından. Bunu açıklamak istemiyorum; doğalarımızın yaşayabileceği en güçlü etkilerin hiçbirinin açıklanabileceğini sanmıyorum. Bu etkilerin nasıl oluştuğunu da üzerimizde nasıl işlediğini de anlayamayız. En büyük ressamlardan biri, gizemli biçimde tanrısal bir çocuk resmini yalnızca bir kez yapabilmişti; bunu nasıl yaptığını kendisi de anlatamazdı, biz de onun neden tanrısal olduğunu hissettiğimizi söyleyemeyiz. İnsanın doğasında, aklımızın eksiksiz bir dökümünü çıkaramayacağı hazineler saklı olduğunu düşünüyorum. Bazı ezgi dizileri beni öyle tuhaf etkiliyor ki onları her duyduğumda ruh hâlim bütünüyle değişiyor; bu etki sürse, kahramanca işler yapabilecek biri olabilirim.”
“Ah, müzik konusunda ne demek istediğini biliyorum; ben de öyle hissediyorum,” dedi Maggie eski coşkusuyla ellerini birleştirerek. Sonra kederli bir sesle ekledi: “En azından, müziğim olduğu zamanlarda öyle hissederdim; artık kilisedeki org dışında hiç müzik dinlemiyorum.”
“Onu özlüyor musun, Maggie?” diye sordu Philip ona şefkatli bir acımayla bakarak. “Ah, hayatında güzel şeylerden pek azına sahip olabiliyorsun. Çok kitabın var mı? Küçük bir kızken kitaplara bayılırdın.”
Yaban güllerinin çevrelediği çukura dönmüşlerdi. Soluk pembe çiçek kümelerinden yansıyan, peri masalını andıran akşam ışığının büyüsüne kapılıp ikisi de durakladı.
“Hayır, kitaplardan vazgeçtim,” dedi Maggie sakince, “çok, çok azı dışında.”
Philip küçük bir kitabı çoktan cebinden çıkarmış, konuşurken kapağına bakıyordu:
“Ah, bu ikinci ciltmiş. Yoksa belki eve götürmek isterdin. Bir resim için bir sahne çalıştığımdan cebime koymuştum.”
Maggie de kapağına bakmış, kitabın adını görmüştü; bu, eski bir anıyı karşı konulmaz bir güçle canlandırdı.
“‘Korsan’,” dedi; kitabı Philip’in elinden alırken. “Ah, bir zamanlar başlamıştım; Minna’nın Cleveland’la yürüdüğü yere kadar okudum, ama gerisini bir türlü okuyamadım. Kafamda devam ettim, birkaç farklı son yazdım; ama hepsi mutsuz bitti. O başlangıçtan mutlu bir son çıkaramadım. Zavallı Minna! Gerçek sonunun ne olduğunu merak ediyorum. Uzun süre aklımdan Shetland Adaları’nı çıkaramadım; hırçın denizin rüzgârını üzerimde hissederdim.”
Maggie ışıldayan gözlerle hızlı hızlı konuştu.
“Bu cildi eve götür, Maggie,” dedi Philip, onu sevinçle izleyerek. “Artık ona ihtiyacım yok. Onun yerine senin bir resmini yapacağım; İskoç çamlarının ve eğik gölgelerin arasında seni.”
Maggie onun söylediklerinden tek kelime duymamıştı; açtığı sayfaya dalıp gitmişti. Ama ansızın kitabı kapatıp Philip’e geri verdi; başını geriye doğru salladı, sanki uçuşan hayallere “Defolun!” der gibiydi.
“Ne olur sakla, Maggie,” dedi Philip yalvararak. “Seni mutlu eder.”
“Hayır, teşekkür ederim,” dedi Maggie; eliyle kitabı geri itip yürümeyi sürdürdü. “Beni yeniden, eskisi gibi bu dünyaya âşık eder; pek çok şeyi görmeyi ve öğrenmeyi istememe yol açar; dolu dolu bir hayatı arzulamama neden olur.”
“Ama bugünkü durumuna sonsuza dek mahkûm olmayacaksın; zihnini neden böyle aç bırakıyorsun? Bu dar görüşlü bir çilecilik; Maggie, bunda ısrar ettiğini görmek hoşuma gitmiyor. Şiir, sanat ve bilgi kutsal ve arıdır.”
“Ama benim için değil, benim için değil,” dedi Maggie daha hızlı yürüyerek. “Çünkü çok fazlasını isterim. Beklemeliyim; bu hayat uzun sürmeyecek.”
“Hoşça kal demeden benden uzaklaşma, Maggie,” dedi Philip, İskoç çamlarının oluşturduğu kümeye vardıklarında; Maggie hâlâ konuşmadan yürümeyi sürdürüyordu. “Daha ileri gitmemem gerek, öyle değil mi?”
“Ah, evet, unutmuşum; hoşça kal,” dedi Maggie, duraklayıp ona elini uzatarak. Bu hareket, duygularını güçlü bir akıntıyla yeniden Philip’e yöneltti. Birkaç an elleri kenetli halde sessizce birbirlerine baktılar; sonra Maggie elini çekerek şöyle dedi:
“Bunca yıl beni düşündüğün için sana çok minnettarım. İnsanların bizi sevmesi çok güzel. Tanrı’nın, yalnızca birkaç hafta tanıdığı tuhaf bir küçük kıza değer verebileceğin bir yürek yaratmış olması ne harika, ne güzel bir şey! Sana, beni Tom’dan daha çok sevdiğini düşündüğümü söylediğimi hatırlıyorum.”
“Ah Maggie,” dedi Philip, neredeyse sitem edercesine, “beni asla ağabeyini sevdiğin kadar sevemezsin.”
“Belki,” dedi Maggie içtenlikle; “ama biliyorsun, hayatımda hatırladığım ilk şey, Tom yanımda dururken Floss kıyısında olmam ve onun elimi tutması. Ondan öncesi benim için karanlık. Ama ayrı kalmamız gerekse de seni asla unutmayacağım.”
“Öyle söyleme Maggie,” dedi Philip. “O küçük kızı beş yıl boyunca aklımda tuttuysam, onda benim de bir payım olmayı hak etmedim mi? Kendini benden bütünüyle çekip almamalı.”
“Özgür olsaydım çekip almazdım,” dedi Maggie, “ama özgür değilim; boyun eğmeliyim.” Bir an duraksadı, sonra ekledi: “Bir de sana şunu söylemek istiyordum: Ağabeyime, yalnızca selam vermenin ötesinde ilgi göstermesen iyi olur. Bir daha seninle konuşmamamı söylemişti; fikrini de değiştirmez. Ah, güneş batmış. Çok uzun kaldım. Hoşça kal.” Elini bir kez daha ona uzattı.
“Seni yeniden görene kadar fırsat buldukça buraya geleceğim Maggie. Başkalarına olduğu kadar bana da biraz yakınlık göster.”
“Evet, evet, gösteriyorum,” dedi Maggie, hızla uzaklaşıp son çam ağacının arkasında gözden kaybolurken. Philip’in bakışlarıysa, onu hâlâ görüyormuş gibi dakikalarca kıpırdamadan ardından kaldı.
Maggie, içinde bir çatışma daha başlamış halde eve döndü; Philip ise eve gidip yalnızca onu hatırlamak ve umut etmekle kaldı. Onu ağır biçimde suçlamaktan kendinizi alıkoymanız pek kolay değil. Philip, Maggie’den dört beş yaş büyüktü ve ona karşı hislerinin tümüyle farkındaydı; bu farkındalık, Maggie’yle tasarladığı görüşmelerin üçüncü bir kişinin gözünde nasıl görüneceğini öngörmesine yetiyordu. Ama onun kaba bir bencilliğe kapılabileceğini ya da Maggie’nin hayatına biraz mutluluk katmaya çalıştığına kendini inandırmadan bununla yetinebileceğini sanmayın; bunu, kendisi için doğrudan bir çıkar elde etmekten bile daha çok istiyordu. Ona anlayış gösterebilir, yardım edebilirdi. Maggie’nin tavrında ona yönelik sevgiye dair en ufak bir işaret yoktu; bu, yalnızca on iki yaşındayken ona gösterdiği tatlı, genç kız şefkatinden ibaretti. Belki Maggie onu hiç sevmeyecekti; belki de hiçbir kadın onu sevemezdi. Olsun, buna katlanırdı; en azından onu görmenin, ona biraz yakın olmanın mutluluğunu yaşardı. Maggie’nin onu sevebileceği ihtimaline tutkuyla sarıldı; Maggie, doğasının böylesine duyarlı olduğu o kollayıcı şefkati onunla bağdaştırmaya başlarsa belki bu duygu büyürdü. Onu herhangi bir kadın sevebilecekse, o kadın elbette Maggie’ydi; içinde öylesine büyük bir sevgi vardı ve bu sevginin tümünü talep edecek kimse yoktu. Onun gibi bir zihnin, serpilip gelişmesi için yaratıldığı ışık ve genişlikten yoksun kaldığı için daha gençliğinin baharında, tıpkı genç bir orman ağacı gibi solması ne acıydı! Onu yoksunluk düzeninden vazgeçmeye ikna ederek buna engel olamaz mıydı? Onun koruyucu meleği olacaktı; onun uğruna her şeyi yapar, her şeye katlanırdı—onu görmeden kalmak dışında.
Bölüm etkileşimi
