Bölümler 59Şu an: Bölüm IV. — Yeni Bir Aşk Sahnesi
- 1 Birinci Kitap — Oğlan ve Kız. — Birinci Bölüm. — Dorlcote Değirmeni’nin Dışında606 kelime
- 2 İkinci Bölüm. — Dorlcote Değirmeni’nin Sahibi Bay Tulliver, Tom’la İlgili Kararını Açıklıyor1.655 kelime
- 3 Üçüncü Bölüm. — Bay Riley, Tom için bir okul konusunda öğüt veriyor3.697 kelime
- 4 Dördüncü Bölüm. — Tom’un Dönüşü Bekleniyor1.428 kelime
- 5 Beşinci Bölüm. — Tom Eve Dönüyor2.694 kelime
- 6 VI. Bölüm — Teyzelerle Amcalar Geliyor3.207 kelime
- 7 VII. Bölüm — Teyzeler ve Amcalar Sahneye Çıkıyor6.448 kelime
- 8 VIII. Bölüm — Bay Tulliver Zayıf Yanını Gösteriyor2.788 kelime
- 9 Bölüm IX. — Garum Firs’e3.843 kelime
- 10 X. Bölüm — Maggie Beklediğinden Daha Kötü Davranıyor1.648 kelime
- 11 XI. Bölüm. — Maggie Gölgesinden Kaçmaya Çalışıyor3.226 kelime
- 12 Bölüm XII. — Bay ve Bayan Glegg Evlerinde3.647 kelime
- 13 Bölüm XIII. — Bay Tulliver Hayatın Yumaklarını Daha da Dolaştırıyor816 kelime
- 14 İkinci Kitap. — Okul Zamanı. — Bölüm I. — Tom’un “İlk Dönemi”5.559 kelime
- 15 II. Bölüm — Noel Tatili2.143 kelime
- 16 Üçüncü Bölüm. — Yeni Okul Arkadaşı1.616 kelime
- 17 Bölüm IV.2.937 kelime
- 18 V. Bölüm — Maggie’nin İkinci Ziyareti1.247 kelime
- 19 VI. Bölüm. — Bir Aşk Sahnesi1.298 kelime
- 20 VII. Bölüm. — Altın Kapılar Aşılıyor1.799 kelime
- 21 Üçüncü Kitap — Çöküş. — Birinci Bölüm — Evde Neler Olmuştu1.773 kelime
- 22 İkinci Bölüm. — Bayan Tulliver’ın Ev Tanrıları1.256 kelime
- 23 Üçüncü Bölüm. — Aile Toplantısı4.155 kelime
- 24 Bölüm IV. — Sönüp Giden Bir Işık978 kelime
- 25 Bölüm V. — Tom İstiridyeyi Bıçağıyla Açmaya Girişiyor3.205 kelime
- 26 VI. Bölüm. — Cep Çakısı Armağanına Karşı Yaygın Önyargıyı Çürütmeye Doğru1.938 kelime
- 27 VII. Bölüm. — Tavuğun Hileye Başvurması3.320 kelime
- 28 Sekizinci Bölüm. — Enkaz Üzerine Gün Işığı2.178 kelime
- 29 Dokuzuncu Bölüm. — Aile Kaydına Eklenen Bir Kayıt1.532 kelime
- 30 Dördüncü Kitap — Aşağılanma Vadisi. — I. Bölüm — Bossuet’nin Bilmediği Bir Protestanlık Yorumu1.382 kelime
- 31 II. Bölüm — Yırtık Yuvayı Dikenler Deler1.511 kelime
- 32 III. Bölüm — Geçmişten Bir Ses4.179 kelime
- 33 Beşinci Kitap — Buğday ve Delice. — I. Bölüm — Kızıl Derinlikler3.392 kelime
- 34 İkinci Bölüm — Glegg Teyze, Bob’un Başparmağının Ne Kadar Geniş Olduğunu Öğreniyor4.774 kelime
- 35 Bölüm III. — Dengesiz Terazi1.872 kelime
- 36 Bölüm IV. — Yeni Bir Aşk Sahnesi1.544 kelime · Okuduğun bölüm
- 37 Bölüm V. — Yarık Ağaç3.227 kelime
- 38 VI. Bölüm. — Güçlükle Kazanılan Zafer1.196 kelime
- 39 Bölüm VII. — Hesaplaşma Günü1.740 kelime
- 40 Altıncı Kitap — Büyük Ayartı. — Bölüm I. — Cennette Bir Düet2.266 kelime
- 41 II. Bölüm. — İlk İzlenimler3.587 kelime
- 42 Bölüm III. — Mahrem Anlar1.139 kelime
- 43 Bölüm IV. — Kardeş ve Kız Kardeş1.988 kelime
- 44 Bölüm V. — Tom’un İstiridyeyi Açtığını Gösteren Bölüm1.149 kelime
- 45 Bölüm VI. — Çekim Yasalarını Açıklayan Bölüm2.820 kelime
- 46 VII. Bölüm — Philip Yeniden Sahneye Çıkıyor3.715 kelime
- 47 Sekizinci Bölüm — Wakem’e Yeni Bir Gözle Bakış1.868 kelime
- 48 Dokuzuncu Bölüm. — Şıklara Bürünmüş Hayırseverlik2.666 kelime
- 49 X. Bölüm — Büyü Sanki Bozuluyor1.682 kelime
- 50 XI. Bölüm. — Yolda1.760 kelime
- 51 XII. Bölüm — Bir Aile Toplantısı1.797 kelime
- 52 XIII. Bölüm. — Gelgitin Sürüklediği3.693 kelime
- 53 Bölüm XIV. — Uyanış2.872 kelime
- 54 Yedinci Kitap — Son Kurtuluş. — I. Bölüm — Değirmene Dönüş1.899 kelime
- 55 İkinci Bölüm — St Ogg Halkı Hükmünü Veriyor2.488 kelime
- 56 Üçüncü Bölüm — Eski Tanıdıkların Bizi Şaşırtabileceğini Gösteren Bölüm1.802 kelime
- 57 Bölüm IV. — Maggie ve Lucy1.772 kelime
- 58 V. Bölüm — Son Çatışma2.945 kelime
- 59 Sonuç227 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Bölüm IV.
Yeni Bir Aşk Sahnesi
İzlediğiniz o kuşkulu ayrılığın üzerinden neredeyse bir yıl geçmişken, ertesi yılın nisan başlarında, isterseniz Maggie’yi yine Kızıl Derinlikler’e, İskoç çamlarının arasından girerken görebilirsiniz. Ama bu kez akşam değil, öğleden sonranın erken saatleridir; bahar havasının keskinliği iri şalını sıkıca üzerine çekmesine ve hızlı adımlarla yürümesine yol açar. Yine de her zamanki gibi, sevdiği ağaçları görebilmek için çevresine bakınır. Gözlerinde geçen hazirandakinden daha istekli, daha sorgulayıcı bir ifade vardır; dudaklarında da sanki doğru dinleyiciyi bekleyen şakacı bir sözün gülümsemesi gezinir. Dinleyicinin ortaya çıkması uzun sürmez.
“Corinne’ini geri al,” dedi Maggie, şalının altından bir kitap çıkararak. “Onun bana iyi gelmeyeceğini söylerken haklıydın; ama onun gibi olmak isteyeceğimi sanmakta yanılmıştın.”
“Öyleyse gerçekten onuncu Musa olmak istemez misin Maggie?” dedi Philip, yüzüne bakarak; tıpkı yeniden aydınlık bir göğün habercisi olan bulutların ilk aralanışına bakar gibi.
“Hiç istemem,” dedi Maggie gülerek. “Bence Musalar rahatsız tanrıçalardı; tomarları ve müzik aletlerini hep yanlarında taşımak zorundaydılar. Bu iklimde arp taşısaydım, bilirsin, üstüne yeşil çuha bir kılıf geçirmem gerekirdi; sonra da yanlışlıkla bir yerde unutacağımdan eminim.”
“Öyleyse Corinne’i sevmemekte benimle aynı fikirdesin?”
“Kitabı bitirmedim,” dedi Maggie. “Parkta kitap okuyan sarışın genç hanıma gelir gelmez kapattım ve devam etmemeye karar verdim. O açık tenli kızın Corinne’e duyulan bütün sevgiyi ondan alıp onu mutsuz edeceğini önceden sezdim. Sarışın kadınların bütün mutluluğu kapıp götürdüğü kitapları artık okumamaya karar verdim. Onlara karşı önyargı geliştirmeye başlayacağım. Şimdi bana esmer kadının kazandığı bir hikâye verebilirsen dengeyi yeniden kurmuş oluruz. Rebecca’nın, Flora MacIvor’un, Minna’nın ve öteki mutsuz esmerlerin öcünü almak istiyorum. Öğretmenim olduğuna göre, zihnimi önyargılardan korumalısın; sen hep önyargılara karşı çıkarsın.”
“Belki de esmer kadınların öcünü kendi adına alır, kuzenin Lucy’nin bütün sevgisini kapıp götürürsün. Şimdi St Ogg’s’tan yakışıklı bir delikanlı mutlaka ayaklarının dibindedir; sen de ona yalnızca ışığını saçarsın, küçük sarışın kuzenin ışığının altında sönüp gider.”
“Philip, saçma sapan söylediklerimi gerçek bir şeye uyarlaman hiç hoş değil,” dedi Maggie, incinmiş bir ifadeyle. “Sanki eski elbiselerimle ve hiçbir becerim yokken, sevgili küçük Lucy’yle rekabet edebilirmişim gibi! O her türlü sevimli şeyi bilir, yapar; benden on kat güzeldir. Üstelik onun rakibi olmayı isteyecek kadar iğrenç ve alçak olsam bile. Hem Deane Teyze’lere kimse varken hiç gitmem; yalnızca sevgili Lucy iyi kalpli ve beni sevdiği için beni görmeye geliyor, ara sıra da onun evine gitmemi istiyor.”
“Maggie,” dedi Philip şaşkınlıkla, “şakayı kelimesi kelimesine anlamak sana göre değil. Bu sabah St Ogg’s’ta olmalıydın; oradan biraz donukluk bulaşmış.”
“Peki,” dedi Maggie gülümseyerek, “şaka olsun diye söylediysen pek kötüymüş; ama ben bunu çok yerinde bir azarlama sandım. Kibirli olduğumu, herkesin en çok beni beğenmesini istediğimi hatırlatmak istiyorsun sandım. Ama esmer kadınları tutmamın nedeni bu değil; ben esmer olduğum için değil. Mutsuz insanları hep daha çok önemserim. Sarışın kız terk edilmiş olsaydı, en çok onu severdim. Hikâyelerde hep reddedilmiş âşığın tarafını tutarım.”
“Öyleyse sen kendin birini reddetmeye hiç kıyamazsın, değil mi Maggie?” dedi Philip, hafifçe kızararak.
“Bilmiyorum,” dedi Maggie tereddütle. Sonra parlak bir gülümsemeyle ekledi: “Belki çok kibirliyse reddedebilirim; ama sonra aşırı derecede küçük düşerse, yumuşardım.”
“Maggie, başka kadınların sevmeyeceği bir erkeği sevme ihtimalinin daha yüksek olup olmadığını sık sık merak etmişimdir,” dedi Philip, biraz çaba harcayarak.
“Onu neden sevmediklerine bağlı,” dedi Maggie gülerek. “Çok itici biri olabilir. Genç Torry gibi gözüne bir tek gözlük takıp yüzünü çirkinleştirerek bana bakabilir. Başka kadınların bundan hoşlanmadığını sanırım; ama ben genç Torry’ye hiç acımadım. Kibirli insanlara hiç acımam; çünkü rahatlarını yanlarında taşıdıklarını düşünürüm.”
“Ama düşün Maggie... Düşün ki, kibirli olmayan, kibirlenecek hiçbir yanı bulunmadığını bilen; çocukluğundan beri kendine özgü bir acıya mahkûm edilmiş ve sen onun yaşamının sabah yıldızı olmuşsun; seni öylesine sevmiş, sana öylesine tapmış ki, seni seyrek de olsa görmesine izin vermeni kendisi için mutluluk saymış bir adam olsun...”
Philip, itirafının bu eşsiz mutluluğu sona erdirmesinden korkarak acıyla sustu; aynı korku, sevgisini aylarca dile getirmemesine yol açmıştı. Kendinin bilincine birden varması, bunları söyleyecek kadar kendinden geçtiğini ona gösterdi. Maggie’nin bu sabahki tavrı her zamanki gibi rahat ve kayıtsızdı.
Ama şimdi kayıtsız görünmüyordu. Philip’in sesindeki alışılmadık duygudan etkilenip hızla ona dönmüştü. Philip konuşmayı sürdürürken yüzü büyük bir değişime uğradı; geçmişe dair düşüncelerini yeniden düzenlemesini gerektirecek bir haber alan insanlarda gördüğümüz türden bir kızarma ve hafif bir yüz kasılması belirdi. Hiç ses çıkarmadı; düşmüş bir ağacın gövdesine doğru yürüyüp, kaslarına ayıracak gücü yokmuş gibi oturdu. Titriyordu.
“Maggie,” dedi Philip, her yeni sessizlik anında kaygısı artarak, “bunu söylemekle aptallık ettim; söylediğimi unut. Her şey eskisi gibi olabilirse buna razıyım.”
Philip’in sesindeki keder Maggie’yi bir şey söylemeye yöneltti. “Çok şaşırdım Philip; hiç aklıma gelmemişti.” Bunu söylemek için gösterdiği çabayla gözyaşları da boşandı.
“Benden nefret etmene mi yol açtı Maggie?” dedi Philip, kendini tutamadan. “Beni küstah bir budala mı sanıyorsun?”
“Ah Philip!” dedi Maggie. “Böyle şeyler hissedebileceğimi nasıl düşünürsün? Sanki bana duyulan her sevgiye minnettar değilmişim gibi. Ama... senin bana âşık olduğunu hiç düşünmemiştim. Bu bana öyle uzak geliyordu ki—bir düş gibi, insanın hayalinde kurduğu hikâyelerden biri gibi—bir gün benim de bir âşığım olacakmış gibi.”
“Öyleyse beni âşığın olarak düşünebilir misin Maggie?” dedi Philip, birden doğan umutla yanına oturup elini tutarak. “Beni seviyor musun?”
Maggie biraz soldu; bu doğrudan soruya yanıt vermek kolay görünmüyordu. Ama gözleri Philip’inkilerle buluştu; Philip’in gözleri o an yalvaran bir sevgiyle nemli ve güzeldi. Tereddütle, ama tatlı, yalın, genç kızlara özgü bir şefkatle konuştu.
“Sanırım hiç kimseyi bundan daha çok sevemezdim; seni sevmem için her şey var.” Bir süre sustu, sonra ekledi: “Ama bunun hakkında daha fazla konuşmasak daha iyi olur, değil mi sevgili Philip? Bizi öğrenirlerse arkadaş bile kalamayacağımızı biliyorsun. Seni görmeyi kabul etmekle doğru davrandığımı hiç düşünmedim; yine de bazı bakımlardan benim için çok değerliydi. Şimdi bunun kötü bir sonuca yol açacağı korkusu yeniden güçlü biçimde içime düşüyor.”
“Ama kötü bir şey olmadı Maggie; daha önce bu korkuya kapılmış olsaydın, gerçek benliğine yeniden kavuşmak yerine bir yıl daha kasvetli, uyuşuk bir yaşam sürerdin.”
Maggie başını salladı. “Biliyorum, birlikte konuştuğumuz, kitaplar ve senden uzaktayken aklıma gelen düşünceleri anlatmak üzere yapacağımız yürüyüşü beklemek çok güzeldi. Ama beni huzursuz etti; dünya hakkında çok düşünmeme yol açtı. Yine sabırsız düşüncelere kapılıyorum, evimden bıkıyorum; sonra babamdan ve annemden bıkmış olduğumu düşündükçe yüreğim parçalanıyor. Senin uyuşmak dediğin şey daha iyiydi sanırım; benim için daha iyiydi, çünkü o zaman bencil arzularım uyuşmuştu.”
Philip yeniden ayağa kalkmış, sabırsızlıkla bir ileri bir geri yürüyordu.
“Hayır Maggie, sana sık sık söylediğim gibi, kendini yenmek konusunda yanlış düşüncelerin var. Kendini yenmek dediğin şey—tek bir düşünce dizisi dışındaki her şeye gözünü ve kulağını kapamak—senin gibi bir yaradılışta tek bir fikre saplanmayı beslemekten ibaret.”
Biraz öfkeyle konuşmuştu; ama şimdi yeniden yanına oturup elini tuttu.
“Geçmişi düşünme şimdi Maggie; yalnızca aşkımızı düşün. Bütün kalbinle bana sarılabiliyorsan, zamanla her engeli aşarız; yalnızca beklememiz gerek. Umutla yaşayabilirim. Bana bak Maggie; beni sevmenin senin için mümkün olduğunu bir daha söyle. Gözlerini benden ayırıp şu çatallı ağaca bakma; uğursuz bir işaret.”
Maggie, büyük kara gözlerini hüzünlü bir gülümsemeyle ona çevirdi.
“Hadi Maggie, güzel bir söz söyle; yoksa Lorton’da bana daha iyi davranmıştın. Seni öpmemi isteyip istemediğini sormuştun, hatırlamıyor musun? Yeniden karşılaştığımızda beni öpeceğine söz vermiştin. Sözünü hiç tutmadın.”
Çocukluk günlerinin anısı Maggie’ye tatlı bir ferahlık verdi. O anı, şimdiki anın yabancılığını azalttı. Philip’i, on iki yaşındayken öptüğü kadar yalın ve sakince öptü. Philip’in gözleri sevinçle parladı; ama ardından hoşnutsuzlukla konuştu.
“Yeterince mutlu görünmüyorsun Maggie; bana acıdığın için kendini beni sevdiğini söylemeye zorluyorsun.”
“Hayır Philip,” dedi Maggie, eski çocuksu tavrıyla başını sallayarak. “Sana gerçeği söylüyorum. Her şey benim için yeni ve tuhaf; ama seni sevdiğimden daha çok kimseyi sevebileceğimi sanmıyorum. Hep seninle yaşamak, seni mutlu etmek isterdim. Senin yanındayken hep mutlu oldum. Senin için yapmayacağım tek şey var: Babamı incitecek hiçbir şey yapmam. Bunu benden asla istememelisin.”
“Hayır Maggie, hiçbir şey istemeyeceğim; her şeye katlanacağım. Yeter ki kalbinde ilk sırayı bana ver, bir öpücük için bir yıl daha beklerim.”
“Hayır,” dedi Maggie gülümseyerek, “seni o kadar bekletmem.” Ama sonra yeniden ciddileşip yerinden kalkarken ekledi:
“Peki senin baban ne der Philip? Ah, arkadaşlıktan öteye geçmemiz kesinlikle imkânsız; şimdiye dek olduğumuz gibi gizlice ağabey kardeş olalım. Başka şeyler düşünmekten vazgeçelim.”
“Hayır Maggie, senden vazgeçemem; meğer beni aldatıyor ya da gerçekten yalnızca ağabeyinmişim gibi seviyor olasın. Bana gerçeği söyle.”
“Gerçekten de öyle Philip. Seninle olmaktan daha büyük bir mutluluğu ne zaman tattım ki—küçük bir kız olduğumdan, Tom’un bana iyi davrandığı günlerden beri? Zihnin benim için bir tür dünya; bilmek istediğim her şeyi bana anlatabiliyorsun. Seninle birlikte olmaktan hiç bıkmayacağımı sanıyorum.”
El ele yürüyor, birbirlerine bakıyorlardı; Maggie aslında gitme vaktinin geldiğini hissettiği için acele ediyordu. Ama ayrılıklarının yaklaştığını bilmesi, Philip’in zihninde istemeden acı verici bir iz bırakmış olmaktan kaygılanmasına yol açtı. Bu, sözlerin hem içten hem yanıltıcı olabildiği tehlikeli anlardan biriydi; duygular olağan derinliklerinin çok üstüne yükselir, bir daha asla erişilemeyecek yüksek su izleri bırakırdı.
İskoç çamlarının arasında ayrılmak üzere durdular.
“Öyleyse yaşamım umutla dolacak Maggie; bütün bunlara rağmen öteki erkeklerden daha mutlu olacağım. Birbirimize aitiz, değil mi—her zaman—ayrı da olsak birlikte de?”
“Evet Philip; hiç ayrılmamayı, yaşamını çok mutlu kılmayı isterdim.”
“Bir şey daha bekliyorum. Acaba o da olacak mı?”
Maggie gözleri yaşlarla parlayarak gülümsedi; sonra uzun boylu Maggie başını eğip yakarışla dolu, ürkekçe seven o solgun yüzü, bir kadınınki gibi, öptü.
O an gerçek bir mutluluk yaşadı; bu aşkta bir özveri varsa, bunun onu daha da zengin ve doyurucu kıldığına inandığı bir an.
Arkasını dönüp eve doğru acele etti. Bu yolda bir saat önce yürüdüğü andan beri yaşamında yeni bir çağın başladığını hissediyordu. Belirsiz düşlerin dokusu artık giderek daralmalı, düşünce ve duygularının bütün iplikleri de yavaş yavaş gündelik yaşamının dokumasında erimeliydi.
Bölüm etkileşimi
