Kıyıdaki Değirmen kitap kapağı

49. bölüm / 59

X. Bölüm — Büyü Sanki Bozuluyor

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 59Şu an: X. Bölüm — Büyü Sanki Bozuluyor
  1. 1 Birinci Kitap — Oğlan ve Kız. — Birinci Bölüm. — Dorlcote Değirmeni’nin Dışında606 kelime
  2. 2 İkinci Bölüm. — Dorlcote Değirmeni’nin Sahibi Bay Tulliver, Tom’la İlgili Kararını Açıklıyor1.655 kelime
  3. 3 Üçüncü Bölüm. — Bay Riley, Tom için bir okul konusunda öğüt veriyor3.697 kelime
  4. 4 Dördüncü Bölüm. — Tom’un Dönüşü Bekleniyor1.428 kelime
  5. 5 Beşinci Bölüm. — Tom Eve Dönüyor2.694 kelime
  6. 6 VI. Bölüm — Teyzelerle Amcalar Geliyor3.207 kelime
  7. 7 VII. Bölüm — Teyzeler ve Amcalar Sahneye Çıkıyor6.448 kelime
  8. 8 VIII. Bölüm — Bay Tulliver Zayıf Yanını Gösteriyor2.788 kelime
  9. 9 Bölüm IX. — Garum Firs’e3.843 kelime
  10. 10 X. Bölüm — Maggie Beklediğinden Daha Kötü Davranıyor1.648 kelime
  11. 11 XI. Bölüm. — Maggie Gölgesinden Kaçmaya Çalışıyor3.226 kelime
  12. 12 Bölüm XII. — Bay ve Bayan Glegg Evlerinde3.647 kelime
  13. 13 Bölüm XIII. — Bay Tulliver Hayatın Yumaklarını Daha da Dolaştırıyor816 kelime
  14. 14 İkinci Kitap. — Okul Zamanı. — Bölüm I. — Tom’un “İlk Dönemi”5.559 kelime
  15. 15 II. Bölüm — Noel Tatili2.143 kelime
  16. 16 Üçüncü Bölüm. — Yeni Okul Arkadaşı1.616 kelime
  17. 17 Bölüm IV.2.937 kelime
  18. 18 V. Bölüm — Maggie’nin İkinci Ziyareti1.247 kelime
  19. 19 VI. Bölüm. — Bir Aşk Sahnesi1.298 kelime
  20. 20 VII. Bölüm. — Altın Kapılar Aşılıyor1.799 kelime
  21. 21 Üçüncü Kitap — Çöküş. — Birinci Bölüm — Evde Neler Olmuştu1.773 kelime
  22. 22 İkinci Bölüm. — Bayan Tulliver’ın Ev Tanrıları1.256 kelime
  23. 23 Üçüncü Bölüm. — Aile Toplantısı4.155 kelime
  24. 24 Bölüm IV. — Sönüp Giden Bir Işık978 kelime
  25. 25 Bölüm V. — Tom İstiridyeyi Bıçağıyla Açmaya Girişiyor3.205 kelime
  26. 26 VI. Bölüm. — Cep Çakısı Armağanına Karşı Yaygın Önyargıyı Çürütmeye Doğru1.938 kelime
  27. 27 VII. Bölüm. — Tavuğun Hileye Başvurması3.320 kelime
  28. 28 Sekizinci Bölüm. — Enkaz Üzerine Gün Işığı2.178 kelime
  29. 29 Dokuzuncu Bölüm. — Aile Kaydına Eklenen Bir Kayıt1.532 kelime
  30. 30 Dördüncü Kitap — Aşağılanma Vadisi. — I. Bölüm — Bossuet’nin Bilmediği Bir Protestanlık Yorumu1.382 kelime
  31. 31 II. Bölüm — Yırtık Yuvayı Dikenler Deler1.511 kelime
  32. 32 III. Bölüm — Geçmişten Bir Ses4.179 kelime
  33. 33 Beşinci Kitap — Buğday ve Delice. — I. Bölüm — Kızıl Derinlikler3.392 kelime
  34. 34 İkinci Bölüm — Glegg Teyze, Bob’un Başparmağının Ne Kadar Geniş Olduğunu Öğreniyor4.774 kelime
  35. 35 Bölüm III. — Dengesiz Terazi1.872 kelime
  36. 36 Bölüm IV. — Yeni Bir Aşk Sahnesi1.544 kelime
  37. 37 Bölüm V. — Yarık Ağaç3.227 kelime
  38. 38 VI. Bölüm. — Güçlükle Kazanılan Zafer1.196 kelime
  39. 39 Bölüm VII. — Hesaplaşma Günü1.740 kelime
  40. 40 Altıncı Kitap — Büyük Ayartı. — Bölüm I. — Cennette Bir Düet2.266 kelime
  41. 41 II. Bölüm. — İlk İzlenimler3.587 kelime
  42. 42 Bölüm III. — Mahrem Anlar1.139 kelime
  43. 43 Bölüm IV. — Kardeş ve Kız Kardeş1.988 kelime
  44. 44 Bölüm V. — Tom’un İstiridyeyi Açtığını Gösteren Bölüm1.149 kelime
  45. 45 Bölüm VI. — Çekim Yasalarını Açıklayan Bölüm2.820 kelime
  46. 46 VII. Bölüm — Philip Yeniden Sahneye Çıkıyor3.715 kelime
  47. 47 Sekizinci Bölüm — Wakem’e Yeni Bir Gözle Bakış1.868 kelime
  48. 48 Dokuzuncu Bölüm. — Şıklara Bürünmüş Hayırseverlik2.666 kelime
  49. 49 X. Bölüm — Büyü Sanki Bozuluyor1.682 kelime · Okuduğun bölüm
  50. 50 XI. Bölüm. — Yolda1.760 kelime
  51. 51 XII. Bölüm — Bir Aile Toplantısı1.797 kelime
  52. 52 XIII. Bölüm. — Gelgitin Sürüklediği3.693 kelime
  53. 53 Bölüm XIV. — Uyanış2.872 kelime
  54. 54 Yedinci Kitap — Son Kurtuluş. — I. Bölüm — Değirmene Dönüş1.899 kelime
  55. 55 İkinci Bölüm — St Ogg Halkı Hükmünü Veriyor2.488 kelime
  56. 56 Üçüncü Bölüm — Eski Tanıdıkların Bizi Şaşırtabileceğini Gösteren Bölüm1.802 kelime
  57. 57 Bölüm IV. — Maggie ve Lucy1.772 kelime
  58. 58 V. Bölüm — Son Çatışma2.945 kelime
  59. 59 Sonuç227 kelime

X. Bölüm

Büyü Sanki Bozuluyor
Park House’da birbirine açılan salonlar; ışıklar, çiçekler ve anne babalarıyla vasilerinin eşlik ettiği on altı çiftin gösterişli kıyafetleriyle gerektiği gibi göz alıcı görünüyordu. Görkemin odağı, kuyruklu piyanonun eşlik ettiği dansların yapıldığı uzun kabul salonuydu. Bir ucundan bu salona açılan kütüphanede, başlıklar ve iskambil kâğıtlarıyla olgunluğa yaraşır daha ağırbaşlı bir aydınlık vardı. Öteki uçtaki, önüne bir kış bahçesi eklenmiş sevimli oturma odasıysa arada bir serinlemek için kullanılıyordu. Siyahlarını ilk kez çıkaran, ince ve zarif bedenini bol beyaz krep elbisesiyle öne çıkaran Lucy, gecenin tartışmasız kraliçesiydi. Çünkü bu, Miss Guest kardeşlerin son derece tepeden baktıkları davetlerden biriydi: St Ogg’ın soyluluğundan daha üst düzeyde hiçbir soylunun katılmadığı, ama ticaret ve meslek erbabının nazik çevrelerinin en uç sınırlarına kadar uzanan bir davet.

Maggie başta dans etmeyi reddetti; figürleri unuttuğunu, okulda dans ettiğinden beri yıllar geçtiğini söyledi. Bu bahaneye memnun olmuştu, çünkü insanın yüreği ağır olduğunda dans etmesi zordur. Ama sonunda müzik genç bedenini etkisi altına aldı ve dans etme özlemi ağır bastı; üstelik onu ikna etmek için ikinci kez yanına gelen, dayanılmaz genç Torry’ydi. Torry’ye ancak kır dansı oynayabildiğini söyledi; o da elbette bu büyük mutluluğu beklemeye razıydı. Maggie’yle vals yapmayı çok istediğini söylerken yalnızca iltifat etmeye çalışıyor, arada bir bunun “büyük sıkıntı” olduğunu tekrarlıyordu. Sonunda, en az kibirli, en neşeli o eski usul dansın sırası geldi. Maggie, gösterişçi görgü kurallarını uzaklaştırır gibi olan yarı taşralı ritmin çocukça zevkine kendini kaptırıp dertli hayatını unuttu. Genç Torry elinden tutup onu dansa kaldırırken ona karşı iyiliksever duygular besledi. Gözleriyle yanaklarında, körükleyecek en küçük soluğu bulduğunda alevlenen gençlik neşesi parlıyordu; siyah dantelli, sade siyah elbisesi de bir mücevherin loş yuvası gibiydi.

Stephen henüz onu dansa kaldırmamış, geçerken edilen nezaketten fazlasını göstermemişti. Dünden beri, bilincinin sürekli bir parçası olan Maggie imgesini Philip Wakem’in görüntüsü yarı yarıya örtmüş, önüne bir leke gibi düşmüştü. Maggie’yle Philip arasında bir bağ vardı; en azından Philip ona bağlıydı ve bu, Maggie’nin kendini bir tür tutsaklık içinde hissetmesine yol açıyordu. Stephen kendi kendine, işte onu durmadan alt etmeye yaklaşan çekime direnmesini gerektiren bir başka onur yükümlülüğü daha, dedi. Böyle söylüyordu kendine; yine de Philip’in görüntüsünün araya girmesine kimi zaman vahşice karşı koyduğunu, kimi zaman da ürpererek tiksindiğini hissetmişti. Bu tepki, neredeyse Maggie’ye koşup onu kendine ait ilan etmesi için yeni bir kışkırtıcıya dönüşüyordu. Yine de bu akşam yapmayı tasarladığı şeyi yapmış, ondan uzak durmuş, ona hemen hemen hiç bakmamış ve Lucy’ye neşeyle, dikkatle eşlik etmişti. Ama şimdi gözleri Maggie’yi yiyip bitiriyordu; genç Torry’yi danstan tekmeleyip çıkararak yerini almak istiyordu. Ardından eşinden kurtulmak için dansın bitmesini arzuladı. Maggie’yle kendisinin de dans etmesi, onun elini bu kadar uzun süre avucunda tutması olasılığı, onu susuzluk gibi ele geçirmeye başlamıştı. Ama elleri şimdi bile dansta buluşuyordu — aralarında mesafe olsa da dansın sonuna dek buluşmayı sürdürdüler.

Stephen ne olduğunu, arada nezaket görevlerini nasıl otomatik biçimde yerine getirdiğini pek anlamadı; sonunda özgür kaldığında Maggie’yi odanın öteki ucunda yine yalnız otururken gördü. Vals için eşleşen çiftlerin çevresinden dolaşıp ona doğru ilerledi. Maggie aradığı kişinin kendisi olduğunu anlayınca, öncesinde aklından geçen onca şeye rağmen yüreğinde içini ısıtan bir sevinç duydu. Çocukça dans coşkusuyla gözleri ve yanakları hâlâ parlıyordu; bütün bedeni neşeye ve şefkate hazırdı. Yaklaşan acı bile ona acı görünmüyordu; onu hayatın bir parçası diye karşılamaya hazırdı, çünkü o an hayat, haz ya da acının üzerinde dengelenmiş, keskin ve titreşen bir bilinç gibiydi. Bu tek, bu son gecede geçmişin ve geleceğin soğuk, kemirici düşüncelerine kapılmadan, kendini şimdiki anın sıcaklığına sınırsızca bırakabilirdi.

“Yine vals yapacaklar,” dedi Stephen ona doğru eğilip konuşurken. Genç düşlerin yaz ormanlarında, havayı alçak ve yumuşak kumru sesleri doldurduğunda kendilerine yarattığı o bastırılmış şefkatle baktı ve konuştu. Böyle bakışlar ve sesler, parlak gaz ışıklarıyla ve hoyrat flörtlerle yarı yarıya boğulmuş bir odaya şiir soluğu taşır.

“Yine vals yapacaklar. Seyretmesi bile insanın başını döndürüyor, bir de oda çok sıcak; biraz dolaşalım mı?”

Elini tuttu ve kendi koluna yerleştirdi; bakmak istemeyecek ziyaretçilere kolaylık olsun diye masaların üzerine dağılmış gravürlerin bulunduğu oturma odasına geçtiler. Ama o sırada içeride hiç ziyaretçi yoktu. Oradan da seraya geçtiler.

“Işıklar arasında ağaçlar ve çiçekler ne tuhaf, ne gerçek dışı görünüyor!” dedi Maggie alçak sesle. “Sanki büyülü bir ülkeye aitlermiş ve hiç solmayacaklarmış gibi; hepsi mücevherden yapılmış sanabilir insan.”

Maggie konuşurken sardunyaların basamaklı sırasına bakıyordu; Stephen yanıt vermedi, ama ona bakıyordu. Yüce bir şair ışığı ve sesi tek bir şeyde birleştirmez mi; karanlığa dilsiz, ışığa söz ustası demez mi? Stephen’ın uzun uzun bakışındaki ışıkta tuhaf, güçlü bir şey vardı; Maggie’nin yüzünü ona çevirmesine ve yükselen aydınlığa doğru yavaşça bakmasına yol açtı; tıpkı ışığa dönen bir çiçek gibi. Yürüdüklerini fark etmeden, hiçbir şey hissetmeden, yalnızca insan tutkusunun derinliğine özgü o ağırbaşlılığı taşıyan uzun, ciddi ve karşılıklı bakışın içindeyken sendeleyerek ilerlediler. Birbirlerinden vazgeçmeleri gerektiği ve vazgeçecekleri düşüncesi, sessiz itiraflarının bu anındaki coşkuyu daha da yoğunlaştırıyordu.

Ama seranın sonuna gelmişlerdi; durup dönmek zorunda kaldılar. Yön değiştirince Maggie yeniden kendine geldi; yüzü kıpkırmızı kesildi, başını çevirdi, kolunu Stephen’ın kolundan çekip kurtardı ve çiçekleri koklamak için onlara doğru yürüdü. Stephen kımıldamadan duruyor, hâlâ solgun görünüyordu.

“Ah, şu gülü alabilir miyim?” dedi Maggie; bir şey söyleyip geri alınamaz itirafın yakıcı hissini dağıtmak için büyük çaba gösteriyordu. “Güller konusunda kendimi pek günahkâr sayarım; onları kokusu kalmayana dek koparıp koklamayı seviyorum.”

Stephen susuyordu; bir cümle kuracak hâli yoktu. Maggie, onu cezbeden iri, yarı açmış güle doğru kolunu biraz kaldırdı. Bir kadının kolundaki güzelliği kim hissetmemiştir? Gamzeli dirsekte ve narin bileğe dek gittikçe incelen, çeşit çeşit yumuşak kıvrımda yatan, dile gelmez şefkat çağrışımlarını kim duymamıştır? Bileğin sert yumuşaklığındaki en küçük, neredeyse fark edilmeyen çentiklere dek... İki bin yıl önce bir kadının kolu büyük bir heykeltıraşın ruhuna dokunmuştu; öyle ki sanatçı onun bir tasvirini Partenon için yontmuştu. Başı olmayan bir gövdenin zamanla yıpranmış mermerini sevgiyle kavrayan o tasvir hâlâ içimizi kıpırdatır. Maggie’nin kolu da öyleydi; yaşamın sıcak renklerini taşıyordu.

Stephen’ı çılgınca bir dürtü ele geçirdi; kola doğru atıldı, bileğini kavrayıp öpücüklere boğdu.

Ama Maggie hemen ardından kolunu elinden çekip aldı; öfke ve aşağılanmayla titreyerek yaralı bir savaş tanrıçası gibi ona dik dik baktı.

“Buna nasıl cüret edersiniz?” Sesi derinden sarsılmış, yarı boğuk çıkıyordu. “Size beni aşağılamak için ne hak verdim?”

Ondan hızla uzaklaşıp bitişik odaya geçti, kendini kanepeye bıraktı; soluk soluğa kalmış, tir tir titriyordu.

Lucy’ye, Philip’e ve kendi daha iyi benliğine ihanet etmek demek olan bir anlık mutluluğa izin verme günahının korkunç cezası başına gelmişti. O kısacık mutluluğa bir felaket, bir cüzzam bulaşmıştı; Stephen, Maggie’yi Lucy kadar ciddiye almıyordu.

Stephen ise seranın iskeletine yaslandı; aşk, öfke ve karmakarışık umutsuzluk duygularının çatışması başını döndürüyordu. Kendine hâkim olamayışından ve Maggie’yi incitmiş olmaktan umutsuzluğa kapılmıştı.

Sonuncu duygu hepsine baskın çıktı; yeniden yanına gidip bağışlanmasını dilemek, onu harekete geçirebilecek tek şeydi. Maggie oturalı birkaç dakika ancak olmuştu ki gelip alçakgönüllülükle karşısında durdu. Ama Maggie’nin acı öfkesi dinmemişti.

“Lütfen beni kendi hâlime bırakın,” dedi taşkın bir gururla, “bundan böyle de benden uzak durun.”

Stephen arkasını döndü, odanın öteki ucunda bir aşağı bir yukarı yürümeye başladı. Yeniden dans salonuna dönmeleri gerekiyordu; bunu yeni yeni fark ediyordu. Çok kısa süre ayrı kalmışlardı; içeri yeniden girdiğinde vals henüz bitmemişti.

Maggie de fazla gecikmeden salona döndü. Karakterindeki bütün gurur harekete geçmişti; özsaygısını yaralayan bu duruma düşmesine yol açan nefret edilesi zaaf, en azından kendi çaresini de bulmuştu. Son bir ayın düşünceleri ve ayartmaları, belleğin girilmeyen bir odasına atılıp bırakılmalıydı. Artık onu cezbeden hiçbir şey yoktu; görevini yerine getirmek kolay olacaktı ve eski sakin amaçları yeniden huzur içinde hüküm sürecekti. Yüzünde hâlâ biraz heyecanlı bir canlılıkla salona döndü, ama onu sarsabilecek her şeye meydan okuyan, gururlu bir özdenetim içindeydi. Yeniden dans etmeyi reddetti, ama kendisiyle konuşan herkesle gayet rahat ve sakin sohbet etti. O gece eve döndüklerinde Lucy’yi içi rahatça öptü; bu yakıcı anın, yumuşak huylu ve kuşkudan uzak kız kardeşine ihanet damgası taşıyacak bir söz ya da bakışa daha yer bırakmamış olmasından neredeyse sevinç duyuyordu.

Ertesi sabah Maggie, Basset’e beklediğinden daha geç yola çıktı. Annesi arabayla ona eşlik edecekti; Bayan Tulliver ev işlerini öyle hemen bitiremezdi. Hazırlanmak için acele etmiş olan Maggie, yolculuk için giyinmiş hâlde bahçede oturup beklemek zorunda kaldı. Lucy evde Basset’teki küçüklere verilecek panayır hediyelerini paketliyordu. Kapı zili gürültüyle çalınca Maggie, Lucy’nin Stephen’ı yanına getirmesinden kaygılandı; gelenin kesinlikle Stephen olduğunu düşündü.

Fakat az sonra ziyaretçi bahçeye tek başına çıktı ve bahçe sandalyesinde Maggie’nin yanına oturdu. Stephen değildi.

“Bu koltuktan İskoç çamlarının tepelerini ucu ucuna görebiliyoruz, Maggie,” dedi Philip.

Sessizce el ele tutuşmuşlardı. Maggie ona, Philip’in daha önce hiç görmediği kadar çocukça ve sevecen eski gülümsemesiyle bakmıştı; Philip de bundan cesaret aldı.

“Evet,” dedi Maggie, “onlara sık sık bakıyor, gövdelerinin üzerine düşen alçak güneş ışığını yeniden görebilmeyi diliyorum. Ama oraya yalnızca bir kez gittim; annemle mezarlığa.”

“Ben oraya gittim, sürekli de giderim,” dedi Philip. “Yaşamak için elimde geçmişten başka bir şey yok.”

Keskin bir anı ve derin bir acıma duygusu Maggie’yi elini Philip’in eline koymaya yöneltti. Ne çok kez el ele yürümüşlerdi!

“Oradaki her yeri hatırlıyorum,” dedi. “Bana ilk kez, daha önce hiç duymadığım o güzel hikâyeleri anlattığın yerleri bile.”

“Yakında yine gideceksin, değil mi Maggie?” diye sordu Philip, çekingenleşerek. “Değirmen yakında yeniden ağabeyinin evi olacak.”

“Evet, ama ben orada olmayacağım,” dedi Maggie. “Bu mutluluğu yalnızca haber alarak yaşayacağım. Yeniden gidiyorum; belki Lucy sana söylememiştir?”

“Öyleyse gelecek artık geçmişe hiç bağlanmayacak mı, Maggie? O kitap tamamen kapandı mı?”

O yalvaran bir hayranlıkla ona sık sık bakan gri gözler şimdi de ona çevrilmişti; içlerinde son bir umut ışığı çırpınıyordu. Maggie büyük, içten bakışlarını onlara dikti.

“O kitap hiçbir zaman kapanmayacak, Philip,” dedi ağır bir hüzünle. “Geçmişin bağlarını koparacak bir gelecek istemiyorum. Ama ağabeyimle aramdaki bağ en güçlü bağlardan biri. Beni ondan sonsuza dek ayıracak hiçbir şeyi isteyerek yapamam.”

“Bizi sonsuza dek ayrı tutacak tek neden bu mu, Maggie?” diye sordu Philip; kesin bir yanıt almakta kararlı ve çaresizdi.

“Tek neden,” dedi Maggie, kesin bir sakinlikle. Buna inanıyordu da. O anda büyülü kadeh yere çarpıp parçalanmış gibi hissetti. Gururlu bir özdenetim sağlayan tepkisel heyecanı henüz yatışmamıştı; geleceğe sakin bir seçim duygusuyla bakıyordu.

Birkaç dakika el ele oturdular; birbirlerine bakmadılar, konuşmadılar. Maggie’nin zihninde aşkın ve ayrılığın ilk sahneleri o anın kendisinden daha canlıydı; Philip’i Kızıl Derinlikler’de görüyordu.

Philip, onun yanıtıyla bütünüyle mutlu olması gerektiğini düşündü; Maggie bir kaya havuzu kadar açık ve berraktı. Öyleyse neden bütünüyle mutlu değildi? Kıskançlık, yüreğin en ince kıvrımını bile açığa çıkarabilecek her şeyi bilme gücünden aşağısıyla asla yetinmez.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…