Bölümler 59Şu an: Beşinci Bölüm. — Tom Eve Dönüyor
- 1 Birinci Kitap — Oğlan ve Kız. — Birinci Bölüm. — Dorlcote Değirmeni’nin Dışında606 kelime
- 2 İkinci Bölüm. — Dorlcote Değirmeni’nin Sahibi Bay Tulliver, Tom’la İlgili Kararını Açıklıyor1.655 kelime
- 3 Üçüncü Bölüm. — Bay Riley, Tom için bir okul konusunda öğüt veriyor3.697 kelime
- 4 Dördüncü Bölüm. — Tom’un Dönüşü Bekleniyor1.428 kelime
- 5 Beşinci Bölüm. — Tom Eve Dönüyor2.694 kelime · Okuduğun bölüm
- 6 VI. Bölüm — Teyzelerle Amcalar Geliyor3.207 kelime
- 7 VII. Bölüm — Teyzeler ve Amcalar Sahneye Çıkıyor6.448 kelime
- 8 VIII. Bölüm — Bay Tulliver Zayıf Yanını Gösteriyor2.788 kelime
- 9 Bölüm IX. — Garum Firs’e3.843 kelime
- 10 X. Bölüm — Maggie Beklediğinden Daha Kötü Davranıyor1.648 kelime
- 11 XI. Bölüm. — Maggie Gölgesinden Kaçmaya Çalışıyor3.226 kelime
- 12 Bölüm XII. — Bay ve Bayan Glegg Evlerinde3.647 kelime
- 13 Bölüm XIII. — Bay Tulliver Hayatın Yumaklarını Daha da Dolaştırıyor816 kelime
- 14 İkinci Kitap. — Okul Zamanı. — Bölüm I. — Tom’un “İlk Dönemi”5.559 kelime
- 15 II. Bölüm — Noel Tatili2.143 kelime
- 16 Üçüncü Bölüm. — Yeni Okul Arkadaşı1.616 kelime
- 17 Bölüm IV.2.937 kelime
- 18 V. Bölüm — Maggie’nin İkinci Ziyareti1.247 kelime
- 19 VI. Bölüm. — Bir Aşk Sahnesi1.298 kelime
- 20 VII. Bölüm. — Altın Kapılar Aşılıyor1.799 kelime
- 21 Üçüncü Kitap — Çöküş. — Birinci Bölüm — Evde Neler Olmuştu1.773 kelime
- 22 İkinci Bölüm. — Bayan Tulliver’ın Ev Tanrıları1.256 kelime
- 23 Üçüncü Bölüm. — Aile Toplantısı4.155 kelime
- 24 Bölüm IV. — Sönüp Giden Bir Işık978 kelime
- 25 Bölüm V. — Tom İstiridyeyi Bıçağıyla Açmaya Girişiyor3.205 kelime
- 26 VI. Bölüm. — Cep Çakısı Armağanına Karşı Yaygın Önyargıyı Çürütmeye Doğru1.938 kelime
- 27 VII. Bölüm. — Tavuğun Hileye Başvurması3.320 kelime
- 28 Sekizinci Bölüm. — Enkaz Üzerine Gün Işığı2.178 kelime
- 29 Dokuzuncu Bölüm. — Aile Kaydına Eklenen Bir Kayıt1.532 kelime
- 30 Dördüncü Kitap — Aşağılanma Vadisi. — I. Bölüm — Bossuet’nin Bilmediği Bir Protestanlık Yorumu1.382 kelime
- 31 II. Bölüm — Yırtık Yuvayı Dikenler Deler1.511 kelime
- 32 III. Bölüm — Geçmişten Bir Ses4.179 kelime
- 33 Beşinci Kitap — Buğday ve Delice. — I. Bölüm — Kızıl Derinlikler3.392 kelime
- 34 İkinci Bölüm — Glegg Teyze, Bob’un Başparmağının Ne Kadar Geniş Olduğunu Öğreniyor4.774 kelime
- 35 Bölüm III. — Dengesiz Terazi1.872 kelime
- 36 Bölüm IV. — Yeni Bir Aşk Sahnesi1.544 kelime
- 37 Bölüm V. — Yarık Ağaç3.227 kelime
- 38 VI. Bölüm. — Güçlükle Kazanılan Zafer1.196 kelime
- 39 Bölüm VII. — Hesaplaşma Günü1.740 kelime
- 40 Altıncı Kitap — Büyük Ayartı. — Bölüm I. — Cennette Bir Düet2.266 kelime
- 41 II. Bölüm. — İlk İzlenimler3.587 kelime
- 42 Bölüm III. — Mahrem Anlar1.139 kelime
- 43 Bölüm IV. — Kardeş ve Kız Kardeş1.988 kelime
- 44 Bölüm V. — Tom’un İstiridyeyi Açtığını Gösteren Bölüm1.149 kelime
- 45 Bölüm VI. — Çekim Yasalarını Açıklayan Bölüm2.820 kelime
- 46 VII. Bölüm — Philip Yeniden Sahneye Çıkıyor3.715 kelime
- 47 Sekizinci Bölüm — Wakem’e Yeni Bir Gözle Bakış1.868 kelime
- 48 Dokuzuncu Bölüm. — Şıklara Bürünmüş Hayırseverlik2.666 kelime
- 49 X. Bölüm — Büyü Sanki Bozuluyor1.682 kelime
- 50 XI. Bölüm. — Yolda1.760 kelime
- 51 XII. Bölüm — Bir Aile Toplantısı1.797 kelime
- 52 XIII. Bölüm. — Gelgitin Sürüklediği3.693 kelime
- 53 Bölüm XIV. — Uyanış2.872 kelime
- 54 Yedinci Kitap — Son Kurtuluş. — I. Bölüm — Değirmene Dönüş1.899 kelime
- 55 İkinci Bölüm — St Ogg Halkı Hükmünü Veriyor2.488 kelime
- 56 Üçüncü Bölüm — Eski Tanıdıkların Bizi Şaşırtabileceğini Gösteren Bölüm1.802 kelime
- 57 Bölüm IV. — Maggie ve Lucy1.772 kelime
- 58 V. Bölüm — Son Çatışma2.945 kelime
- 59 Sonuç227 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Beşinci Bölüm.
Tom Eve Dönüyor
Tom öğleden sonra erkenden gelecekti. Fayton tekerlerinin sesini beklemek için yeterince geç olduğunda Maggie’den başka bir yürek daha çırpınmaya başlamıştı; çünkü Bayan Tulliver’ın en güçlü duygusu oğluna duyduğu sevgiydi. Sonunda ses geldi: fayton tekerleri hızla, hafifçe yuvarlanıyordu. Rüzgâr bulutları oraya buraya savuruyor, Bayan Tulliver’ın buklelerine ve başlık bağlarına saygı gösterecek gibi görünmüyordu; yine de kapının önüne çıktı, hatta sabahın bütün üzüntülerini unutup Maggie’nin suçlu başına elini koydu.
“İşte orada, benim tatlı oğlum! Ama aman Tanrım! Yakası yok; yolda düşmüştür, eminim, takımı da bozmuştur.”
Bayan Tulliver kollarını açmış duruyordu; Maggie önce bir ayağının, sonra ötekinin üzerinde hopladı. Tom faytondan indi ve şefkatli duygularını erkeklere özgü bir tutuklukla belli ederek, “Merhaba! Yap—ne, sen de mi buradasın?” dedi.
Yine de öpülmeye hiç itiraz etmedi. Maggie boynuna biraz boğucu bir biçimde sarılmışken onun maviye çalan gri gözleri çayıra, kuzulara ve ırmağa kayıyordu; yarın sabah ilk iş balık tutmaya başlayacağına kendi kendine söz verdi. İngiltere’nin her yerinde yetişen, on iki ya da on üç yaşında kaz yavruları gibi birbirine benzeyen oğlanlardan biriydi: açık kahverengi saçlı, yanakları krema ve gül pembesi, dudakları dolgun, burnu ve kaşları belirsiz bir oğlan. Yüzünde, oğlan çocukluğunun genel niteliğinden başka bir şey seçmek neredeyse imkânsızdı. Zavallı Maggie’nin yüzü ise bundan olabildiğince farklıydı; Doğa onu sanki çok belirgin bir niyetle biçimlendirip renklendirmişti. Ama aynı Doğa, açıksözlülük görünüşünün altına sakladığı derin bir kurnazlığa da sahiptir; saf insanlar onu pekâlâ anlayabildiklerini sanırken o, kendinden emin tahminlerini çürütecek kanıtları gizlice hazırlar. Öylece bir kalıptan çıkarıvermiş gibi göründüğü bu ortalama oğlan yüzlerinin ardına, en katı, en esnemez amaçlarından ve değişmez karakterlerinden bazılarını gizler. Koyu gözlü, duygularını açıkça gösteren, isyankâr kız, sonunda bu pembe beyaz, çizgileri belirsiz erkek çocuk parçasının yanında edilgin kalabilir.
Annesi sandığını incelemek için dışarı çıkıp uzun yolculuğun üzerinden getirdiği soğukluk ılık salonda dağılınca Tom, Maggie’yi bir köşeye çekip sır verir gibi, “Maggie,” dedi, “ceplerimde ne olduğunu bilmiyorsun,” gizem duygusunu uyandırmak istercesine başını aşağı yukarı sallayarak.
“Hayır,” dedi Maggie. “Ne kadar da şişkin görünüyorlar Tom! Bilye mi, fındık mı?” Maggie’nin yüreği biraz burkuldu; çünkü Tom bu oyunlarda çok kötü oynadığı için onunla oynamanın “hiç eğlencesi olmadığını” hep söylerdi.
“Bilye mi! Hayır; bilyelerimin hepsini küçük oğlanlarla takas ettim, fındık da ancak tazeyse eğlenceli olur, seni sersem. Ama bak!” Sağ cebinden bir şeyi yarıya kadar çıkardı.
“Nedir?” diye fısıldadı Maggie. “Sarı bir parçadan başka bir şey göremiyorum.”
“Şey, yeni bir… Tahmin et Maggie!”
“Ah, tahmin edemem Tom,” dedi Maggie sabırsızca.
“Huysuzluk etme, yoksa söylemem,” dedi Tom, elini yeniden cebine sokup kararlı bir hâlde bakarak.
“Hayır Tom,” dedi Maggie yalvararak, cebindeki kolunu tuttu. “Kızgın değilim Tom; yalnız tahmin etmeye dayanamıyorum. Lütfen bana iyi davran.”
Tom’un kolu yavaşça gevşedi. “Peki öyleyse, iki yeni olta ipi; biri senin, Maggie, yalnızca senin. Parayı biriktirmek için karamela ile zencefilli çöreği paylaşmayı bilerek kabul etmedim. Gibson’la Spouncer da bu yüzden benimle kavga etti. Bak, iğneler de var. Yarın Yuvarlak Gölet’in oralarda balık tutmaya gitsek nasıl olur? Balığı kendin yakalarsın Maggie, solucanları da sen takarsın, her şeyi sen yaparsın; ne eğlenceli olur, değil mi?”
Maggie’nin cevabı Tom’un boynuna sarılıp ona sıkıca sarılmak ve hiçbir şey söylemeden yanağını yanağına dayamak oldu. Tom bir süre sonra misinanın bir kısmını yavaşça çözerken şöyle dedi:
“Sana baştan sona senin olacak bir olta ipi aldım; ne kadar iyi bir ağabeyim, değil mi? İsteseydim almayabilirdim, biliyorsun.”
“Evet, çok, çok iyisin; seni seviyorum Tom.”
Tom oltayı yeniden cebine koymuş, bir daha konuşmadan önce iğnelere tek tek bakıyordu.
“Karameladan payıma düşeni vermediğim için oğlanlar benimle kavga etti.”
“Ah! Keşke okulunuzda kavga etmeseler Tom. Canın acıdı mı?”
“Canım mı acıdı? Hayır,” dedi Tom; iğneleri yeniden yerine koydu, büyük bir çakı çıkarıp en büyük ağzını yavaşça açtı. Parmağını ağzın üzerinde gezdirirken dalgın dalgın baktı. Sonra ekledi:
“Spouncer’ın gözünü morarttım, biliyorum. Beni dövmek isteyince başına gelen buydu; biri beni dövdü diye karamela payımı verecek değildim.”
“Ah, ne kadar cesursun Tom! Bence Samson gibisin. Bir aslan kükreyerek üzerime gelse onunla dövüşürdün, değil mi Tom?”
“Bir aslan sana kükreyerek nasıl gelsin, budala? Gösteriler dışında aslan yok ki.”
“Yok ama aslanların yaşadığı ülkelerde olsaydık, yani havanın çok sıcak olduğu Afrika’da; orada aslanlar insanları yer. Okuduğum kitapta gösterebilirim.”
“Öyleyse tüfek alıp onu vururdum.”
“Ama tüfeğin olmasaydı? Düşünmeden dışarı çıkmış olabilirdik, bilirsin, balığa gider gibi; sonra koca bir aslan kükreyerek üzerimize koşardı, ondan kaçamazdık. Ne yapardın Tom?”
Tom duraksadı, sonunda küçümseyerek arkasını döndü ve “Ama aslan gelmiyor. Bunu konuşmanın ne anlamı var?” dedi.
“Ama nasıl olacağını hayal etmeyi seviyorum,” dedi Maggie, peşinden giderek. “Bir düşün Tom, ne yapardın?”
“Ah, başımın etini yeme Maggie! Ne budalasın. Tavşanlarımı görmeye gidiyorum.”
Maggie’nin yüreği korkuyla çırpınmaya başladı. Acı gerçeği hemen söylemeye cesaret edemedi; Tom dışarı çıkarken titreyen bir sessizlikle peşinden yürüdü. Haberi, hem kederini hem öfkesini birden hafifletecek biçimde nasıl verebileceğini düşünüyordu; çünkü Maggie her şeyden çok Tom’un öfkesinden korkardı. Onun öfkesi Maggie’ninkinden bambaşkaydı.
“Tom,” dedi dışarı çıktıklarında çekinerek, “tavşanlarına ne kadar para vermiştin?”
“İki yarım kronla altı peni,” diye hemen cevap verdi Tom.
“Sanırım yukarıdaki çelik cüzdanımda bundan çok daha fazla para var. Annemden onu sana vermesini isteyeceğim.”
“Ne için?” dedi Tom. “Paranı istemiyorum, budala. Erkek olduğum için senden çok daha fazla param var. Büyüyünce erkek olacağım diye Noel’de bana hep yarım İngiliz altınlarıyla tam İngiliz altınları verirler; sen yalnızca beş şilinlik alırsın, çünkü kızsın.”
“Peki ama Tom, annem cüzdanımdan iki yarım kronla altı peni alıp sana vermeme izin verse; cebine koyar, harcar, yenilerini alırsın, bilirsin?”
“Yenilerini mi? Daha fazla tavşan istemiyorum.”
“Ah ama Tom, hepsi öldü.”
Tom yürümeyi hemen bıraktı ve Maggie’ye döndü. “O zaman onlara yem vermeyi sen mi unuttun, Harry de mi unuttu?” dedi; yüzü bir an kızardı ama hemen yatıştı. “Harry’nin hakkından geleceğim. Onu kovduracağım. Seni sevmiyorum Maggie. Yarın benimle balığa gelmeyeceksin. Sana her gün gidip tavşanlara bakmanı söylemiştim.” Yeniden yürümeye başladı.
“Evet ama unuttum; elimde değildi, gerçekten Tom. Çok üzgünüm,” dedi Maggie; gözyaşları hızla boşanırken.
“Yaramaz bir kızsın,” dedi Tom sertçe. “Sana olta ipi aldığım için pişmanım. Seni sevmiyorum.”
“Ah Tom, çok acımasızsın,” diye hıçkırdı Maggie. “Sen bir şeyi unutsan seni bağışlardım; ne yaptığın umurumda olmazdı. Seni bağışlar, yine de severdim.”
“Evet, sen aptalsın; ama ben hiçbir şeyi unutmam, unutmam işte.”
“Ah, lütfen bağışla beni Tom; yüreğim parçalanacak,” dedi Maggie; hıçkırıklarla sarsılıyor, Tom’un koluna sarılıyor, ıslak yanağını omzuna dayıyordu.
Tom onu üzerinden silkeleyip yeniden durdu ve buyurgan bir sesle, “Şimdi Maggie, beni iyi dinle. Sana iyi bir ağabey değil miyim?” dedi.
“E-e-evet,” diye hıçkırdı Maggie; çenesi kasılarak inip kalkıyordu.
“Bütün bu dönem olta ipin için düşünüp durmadım mı, almayı kafama koyup özellikle para biriktirmedim mi? Şekerlemeyi bölüşmeyi reddetmedim mi; sırf bölüşmedim diye Spouncer benimle dövüşmedi mi?”
“E-e-evet… ve ben… seni ç-çok seviyorum Tom.”
“Ama sen yaramaz bir kızsın. Geçen tatilde şeker kutumun boyasını yalayıp çıkardın; ondan önceki tatilde, başında beklemeni söylediğim halde teknenin olta ipimi sürükleyip götürmesine izin verdin; bir de durup dururken uçurtmama kafanı soktun.”
“Ama bilerek yapmadım,” dedi Maggie. “Elimde değildi.”
“Elindeydi,” dedi Tom, “ne yaptığını düşünseydin. Sen yaramaz bir kızsın; yarın benimle balığa gelmeyeceksin.”
Tom bu korkunç sözlerin ardından, değirmene doğru Maggie’den uzaklaşıp koştu; orada Luke’a selam vermek ve Harry’yi şikâyet etmek niyetindeydi.
Maggie bir iki dakika hıçkırıkları dışında kıpırdamadan durdu; sonra dönüp eve, oradan da tavan arasındaki odasına koştu. Yere oturup kurt yenikleriyle dolu rafa başını dayadı; ezici bir mutsuzluk içindeydi. Tom eve dönmüştü, Maggie ne kadar mutlu olacağını düşünmüştü; ama şimdi Tom ona acımasız davranıyordu. Tom onu sevmiyorsa hiçbir şeyin ne anlamı vardı? Ah, ne kadar acımasızdı! Ona para vermek istememiş miydi, ne kadar üzgün olduğunu söylememiş miydi? Annesine karşı yaramazlık ettiğini biliyordu ama Tom’a hiç yaramazlık etmemişti; ona yaramazlık etmeyi hiç istememişti.
“Ah, ne kadar acımasız!” diye hıçkırdı Maggie sesli sesli; tavan arasının uzun, boş boşluğunda yankılanan sesi dinlemek zavallı bir haz veriyordu. Putunu dövmek ya da ezmek aklına bile gelmedi; öfkelenemeyecek kadar mutsuzdu.
Çocukluğun şu acı kederleri! Kederin tümüyle yeni ve yabancı olduğu; umudun henüz günlerin, haftaların ötesine uçacak kanatlarının çıkmadığı; bir yazdan ötekine uzanan zamanın ölçüsüzce uzun göründüğü günler.
Maggie çok geçmeden tavan arasında saatler geçirdiğini sandı; çay saati olmalıydı, hepsi çaylarını içiyor, onu düşünmüyorlardı. Pekâlâ, o zaman yukarıda kalıp kendini aç bırakacaktı; büyük leğenin arkasına saklanıp bütün gece orada duracaktı. Sonra hepsi korkacak, Tom da pişman olacaktı. Maggie, yüreğinin gururuyla bunları düşünüp leğenin arkasına sokuldu; ama biraz sonra, orada olmasını kimsenin umursamadığı aklına gelince yeniden ağlamaya başladı. Şimdi aşağı, Tom’un yanına inse onu bağışlar mıydı? Belki babası orada olur, Maggie’nin tarafını tutardı. Ama Maggie, Tom’un onu babası söylediği için değil, sevdiği için bağışlamasını istiyordu. Hayır, Tom gelip onu almazsa aşağı hiç inmeyecekti. Bu karar, karanlık tavan arasında leğenin arkasında beş dakika boyunca bütün gücüyle direndi; ama zavallı Maggie’nin yaradılışındaki en güçlü ihtiyaç olan sevilme ihtiyacı, gururuyla boğuşmaya başladı ve kısa sürede onu alt etti. Leğenin arkasından çıkıp uzun tavan arasının alacakaranlığına doğru süründü; tam o sırada merdivenlerde hızlı bir ayak sesi duydu.
Tom, Luke’la konuşmaya, avluyu dolaşmaya, canı istediği gibi girip çıkmaya ve özel bir nedeni olmaksızın çubuk yontmaya—okulda çubuk yontmaması dışında—öyle dalmıştı ki Maggie’yi ve öfkesinin onda yarattığı etkiyi düşünmedi. Maggie’yi cezalandırmak istemişti; bu işi bitirince de aklı başında biri gibi başka şeylerle uğraşmaya koyuldu. Ama çaya çağrıldığında babası, “Yahu, küçük kız nerede?” diye sordu; Bayan Tulliver da neredeyse aynı anda, “Küçük kız kardeşin nerede?” dedi. İkisi de Maggie’yle Tom’un bütün öğleden sonra birlikte olduğunu sanıyordu.
“Bilmiyorum,” dedi Tom. Maggie’ye kızgın olsa da onu “ele vermek” istemiyordu; çünkü Tom Tulliver onurlu bir çocuktu.
“Ne! Bunca zamandır seninle oynamıyor muydu?” dedi babası. “Eve gelişini düşünmekten başka bir şey yapmıyordu.”
“İki saattir görmedim,” dedi Tom, erikli keki yemeye koyulurken.
“Aman Tanrım, boğuldu!” diye haykırdı Bayan Tulliver; yerinden kalkıp pencereye koştu.
“Onun bunu yapmasına nasıl izin verdin?” diye ekledi; korkak bir kadına yakışır biçimde, kimin neyi yaptığını bilmeden birilerini suçluyordu.
“Yok canım, boğulmamıştır,” dedi Bay Tulliver. “Galiba ona yaramazlık ettin, Tom?”
“Eminim etmedim baba,” dedi Tom öfkeyle. “Evde olduğunu sanıyorum.”
“Belki tavan arasındadır,” dedi Bayan Tulliver, “kendi kendine şarkı söyleyip konuşuyordur, yemek saatlerini de unutmuştur.”
“Git, onu aşağı getir Tom,” dedi Bay Tulliver biraz sertçe. Ya Maggie’ye karşı sezgileri ya da ona duyduğu babacan sevgi, oğlanın “küçük kıza” fazla yüklendiğinden kuşkulanmasına yol açmıştı; yoksa Maggie onun yanından hiç ayrılmazdı. “Bir de ona iyi davran, duydun mu? Yoksa sana gününü gösteririm.”
Tom babasına hiç karşı gelmezdi; Bay Tulliver buyurgan bir adamdı ve kendi deyişiyle, kimsenin dizginleri ele geçirmesine izin vermezdi. Ama biraz somurtarak dışarı çıktı; yanında bir parça erikli kek vardı ve Maggie’nin cezasını, hak ettiğinden fazla bile olmayan bu cezayı kaldırmaya niyeti yoktu. Tom henüz on üç yaşındaydı; dilbilgisi ve aritmetik konusunda kesin bir görüşü yoktu, bunların çoğunu hâlâ tartışmaya açık meseleler sayıyordu. Ama bir konuda son derece kararlıydı: cezayı hak eden herkesi cezalandıracaktı. Kendisi hak etse cezalandırılmayı da dert etmezdi; ama ne var ki hiç hak etmezdi.
Maggie’nin sevilme ihtiyacı gururuna üstün gelmiş, şişmiş gözleri ve dağınık saçlarıyla acınmak için aşağı inmeye hazırlanırken merdivenlerde duyduğu ayak sesi Tom’unkidir. Babası en azından başını okşayıp “Boş ver, kızım,” derdi. Şu sevilme ihtiyacı, yüreğin şu açlığı ne güçlü bir yumuşatıcıdır! Doğanın bizi boyunduruğa girmeye ve dünyanın çehresini değiştirmeye zorladığı öteki açlık kadar buyurgandır.
Ama Maggie Tom’un adımlarını tanıdı; umudun ansızın çarpmasıyla yüreği şiddetle çarpmaya başladı. Tom merdivenlerin başında durup yalnızca, “Maggie, aşağı geleceksin,” dedi. Ama Maggie ona koşup boynuna sarıldı ve hıçkırarak, “Ah Tom, lütfen bağışla beni, dayanamıyorum… Hep uslu olacağım, her şeyi aklımda tutacağım… Beni sev, lütfen sevgili Tom!” dedi.
Yaşımız ilerledikçe kendimizi tutmayı öğreniriz. Kavga ettiğimizde birbirimizden uzak durur, terbiyeli sözlerle kendimizi ifade eder, böylece bir yanın büyük bir metanet gösterdiği, öteki yanınsa derin bir keder yuttuğu vakur bir yabancılaşmayı sürdürürüz. Artık davranışlarımızla aşağı hayvanların dürtüselliğine benzemeyiz; her bakımdan son derece uygar bir toplumun üyeleri gibi hareket ederiz. Maggie’yle Tom hâlâ küçük hayvanlara çok benziyordu; bu yüzden Maggie yanağını Tom’unkine sürtebiliyor, rastgele hıçkırıkların arasında kulağını öpebiliyordu. Oğlanın içinde de Maggie’nin şefkatli okşamalarına karşılık vermeye alışmış yumuşak bir yer vardı; bu yüzden, onu hak ettiği kadar cezalandırma kararına hiç uymayan bir zayıflık gösterdi. Hatta onu öpmeye başladı ve şöyle dedi:
“Ağlama artık Magsie; al, biraz kek ye.”
Maggie’nin hıçkırıkları yatışmaya başladı; ağzını keke uzatıp bir parça ısırdı. Tom da yalnız ona eşlik etmek için bir parça ısırdı. Sonra birlikte yiyip birbirlerinin yanaklarını, alınlarını ve burunlarını birbirine sürttüler; iki dost midilliye utandırıcı ölçüde benziyorlardı.
“Hadi Magsie, gel de çay içelim,” dedi Tom sonunda; aşağıda kalanlar dışında kek bitmişti.
O günün kederleri böyle sona erdi. Ertesi sabah Maggie bir elinde kendi oltası, öteki elinde sepetin sapıyla tıpış tıpış yürüyordu. Özel bir yetenekle hep çamurun en balçıklı yerlerine basıyor, Tom ona iyi davrandığı için kunduz kürkünden şapkasının altından karanlık bir sevinçle ışıldıyordu. Yine de Tom’dan solucanları onun için iğneye takmasını istemişti; solucanların acı duyamayacağını söyleyince de ona inanmıştı. Tom’un özel görüşü, duysalar da bunun pek önemi olmadığıydı. Solucanları, balıkları ve bunlara benzer şeyleri; hangi kuşların yaramazlık ettiğini, asma kilitlerin nasıl açıldığını, kapıların kollarının hangi yöne kaldırılacağını bilirdi. Maggie bu tür bilgileri çok şaşırtıcı buluyordu; kitaplarda yazanları hatırlamaktan çok daha zordu bunlar. Tom’un üstünlüğüne de hayranlıkla bakardı; çünkü onun bilgisini “ıvır zıvır” diye niteleyen ve Maggie’nin zekâsına şaşırmayan tek kişi Tom’du. Tom gerçekten de Maggie’nin aptal küçük bir şey olduğunu düşünürdü. Bütün kızlar aptaldı; bir taşa nişan alıp vuramaz, çakıyla hiçbir şey yapamaz, kurbağalardan korkarlardı. Yine de kız kardeşine çok düşkündü; ona hep göz kulak olacak, onu ev işlerine bakanı yapacak ve yanlış yaptığında cezalandıracaktı.
Olağanüstü bir yer olan Yuvarlak Gölcük’e doğru gidiyorlardı; bu gölcüğü çok eskiden seller oluşturmuştu. Kimse ne kadar derin olduğunu bilmiyordu. Neredeyse kusursuz bir daire biçiminde olması da gizemliydi; söğütler ve uzun sazlar onu çerçeveliyor, su ancak kıyısına yaklaşınca görünüyordu. Eski gözde yerini görmek Tom’un neşesini hep artırırdı. Değerli sepeti açıp oltalarını hazırlarken Maggie’ye en dostça fısıltılarla konuştu. Onun için oltayı savurdu ve kamışı eline verdi. Maggie küçük balıkların kendi iğnesine, büyüklerin Tom’unkine geleceğini sanıyordu. Ama balıkları çoktan unutmuş, cam gibi suya dalgın dalgın bakıyordu. Tom alçak sesle, “Bak, bak Maggie!” dedi ve Maggie oltasını çekmesin diye koştu.
Maggie, her zamanki gibi yanlış bir şey yaptığından korktu; ama Tom biraz sonra oltasını çekip sudan çıkardı ve iri bir kadife balığını çimenlerin üzerine bıraktı. Balık çırpınıyordu.
Tom heyecanlanmıştı.
“Aferin Magsie, küçük ördeğim! Sepeti boşalt.”
Maggie kendinde olağanüstü bir başarı görmüyordu; ama Tom’un ona Magsie demesi ve ondan hoşnut olması yetiyordu. Fısıltıların, dalgın sessizliklerin keyfini bozacak hiçbir şey yoktu. Yükselen balıkların çıkardığı hafif su damlama seslerini, söğütler, sazlar ve su da mutlu mutlu fısıldaşıyormuş gibi hışırdayan yaprakları dinliyordu. Maggie, hiç azar işitmeden gölcüğün kıyısında böyle oturmanın cennete benzeyeceğini düşündü. Tom söyleyene kadar balığın oltasına vurduğunu hiç anlamadı; ama balık tutmayı çok seviyordu.
Mutlu sabahlarından biriydi. Birlikte tıpış tıpış yürüyüp oturdular; hayatın onlar için değişeceği hiç akıllarına gelmiyordu. Yalnızca büyüyecek, okula gitmeyecek, her gün tatil gibi yaşayacaklardı; hep birlikte olacak, birbirlerini seveceklerdi. Değirmenin gürleyişi, evcilik oynadıkları büyük kestane ağacı, kıyıları evleri gibi gelen kendi küçük ırmakları Ripple —Tom’un hep su sıçanlarını gördüğü, Maggie’nin de mor sorguçlu saz başaklarını toplayıp sonra unutarak düşürdüğü ırmak— hep aynı kalacaktı. Hepsinden önemlisi, yolculuk ediyormuş hissiyle boyunca yürüdükleri büyük Floss da değişmeyecekti: bahar gelgitinin korkunç dalgası Eagre’nin aç bir canavar gibi yükselişini seyredecek ya da bir zamanlar insan gibi inleyip sızlayan Büyük Dişbudak’ı göreceklerdi. Tom, yeryüzünün başka bir köşesinde yaşayanların çok şey kaçırdığını düşünüyordu. Maggie ise Christiana’nın “üzerinde köprü olmayan nehri” geçtiğini okuduğunda, hep Büyük Dişbudak’ın yanındaki yeşil çayırların arasından akan Floss’u görürdü.
Tom’la Maggie’nin hayatı gerçekten değişti; yine de ilk yıllarındaki düşünce ve sevgilerin yaşamlarının bir parçası olacağına inanmakta yanılmamışlardı. Çocukluğumuz olmasaydı yeryüzünü hiçbir zaman böylesine sevemezdik; her bahar yine açan çiçekleri küçük parmaklarımızla toplarken çimenlerde kendi kendimize peltek peltek konuştuğumuz yeryüzü olmasaydı, onu böyle sevemezdik. Sonbaharda çitlerin dibindeki kuşburnularını ve alıç yemişlerini; değerli ekinlere zarar vermedikleri için “Tanrı’nın kuşları” dediğimiz kızılgerdanları yine buluruz. Her şeyin bilindiği ve bilindiği için sevildiği o tatlı tekdüzeliğe hangi yenilik değer?
Bu ılıman mayıs gününde yürüdüğüm ormanda, genç sarı kahverengi meşe yaprakları benimle mavi gökyüzü arasında; ayaklarımın dibindeki beyaz yıldız çiçeklerinden, mavi gözlü yavşanotlarından ve yer sarmaşığından oluşan bu ev manzarasının içimde uyandırdığı derin ve ince duyguları hangi tropik palmiye korusu, hangi tuhaf eğreltiotu ya da görkemli, geniş taç yapraklı çiçek uyandırabilir? İyi tanıdığım bu çiçekler, belleğimde yer etmiş kuş sesleri, ara sıra ışıldayan gökyüzü, otlarla kaplı, sürülmüş tarlalar… Her birine değişken çitlerin verdiği kendine özgü bir kişilik var. İşte bunlar hayal gücümüzün anadilidir; çocukluğumuzun uçup giden saatlerinin ardında bıraktığı ince, kopmaz çağrışımlarla yüklü dildir. Bugün uzun yapraklı çimenlerin üzerindeki güneş ışığına duyduğumuz sevinç, uzak yıllardaki güneş ve çimen hâlâ içimizde yaşayıp algımızı sevgiye dönüştürmeseydi, yorgun ruhların silik algısından ibaret kalabilirdi.
Bölüm etkileşimi
