Bölümler 59Şu an: VI. Bölüm — Teyzelerle Amcalar Geliyor
- 1 Birinci Kitap — Oğlan ve Kız. — Birinci Bölüm. — Dorlcote Değirmeni’nin Dışında606 kelime
- 2 İkinci Bölüm. — Dorlcote Değirmeni’nin Sahibi Bay Tulliver, Tom’la İlgili Kararını Açıklıyor1.655 kelime
- 3 Üçüncü Bölüm. — Bay Riley, Tom için bir okul konusunda öğüt veriyor3.697 kelime
- 4 Dördüncü Bölüm. — Tom’un Dönüşü Bekleniyor1.428 kelime
- 5 Beşinci Bölüm. — Tom Eve Dönüyor2.694 kelime
- 6 VI. Bölüm — Teyzelerle Amcalar Geliyor3.207 kelime · Okuduğun bölüm
- 7 VII. Bölüm — Teyzeler ve Amcalar Sahneye Çıkıyor6.448 kelime
- 8 VIII. Bölüm — Bay Tulliver Zayıf Yanını Gösteriyor2.788 kelime
- 9 Bölüm IX. — Garum Firs’e3.843 kelime
- 10 X. Bölüm — Maggie Beklediğinden Daha Kötü Davranıyor1.648 kelime
- 11 XI. Bölüm. — Maggie Gölgesinden Kaçmaya Çalışıyor3.226 kelime
- 12 Bölüm XII. — Bay ve Bayan Glegg Evlerinde3.647 kelime
- 13 Bölüm XIII. — Bay Tulliver Hayatın Yumaklarını Daha da Dolaştırıyor816 kelime
- 14 İkinci Kitap. — Okul Zamanı. — Bölüm I. — Tom’un “İlk Dönemi”5.559 kelime
- 15 II. Bölüm — Noel Tatili2.143 kelime
- 16 Üçüncü Bölüm. — Yeni Okul Arkadaşı1.616 kelime
- 17 Bölüm IV.2.937 kelime
- 18 V. Bölüm — Maggie’nin İkinci Ziyareti1.247 kelime
- 19 VI. Bölüm. — Bir Aşk Sahnesi1.298 kelime
- 20 VII. Bölüm. — Altın Kapılar Aşılıyor1.799 kelime
- 21 Üçüncü Kitap — Çöküş. — Birinci Bölüm — Evde Neler Olmuştu1.773 kelime
- 22 İkinci Bölüm. — Bayan Tulliver’ın Ev Tanrıları1.256 kelime
- 23 Üçüncü Bölüm. — Aile Toplantısı4.155 kelime
- 24 Bölüm IV. — Sönüp Giden Bir Işık978 kelime
- 25 Bölüm V. — Tom İstiridyeyi Bıçağıyla Açmaya Girişiyor3.205 kelime
- 26 VI. Bölüm. — Cep Çakısı Armağanına Karşı Yaygın Önyargıyı Çürütmeye Doğru1.938 kelime
- 27 VII. Bölüm. — Tavuğun Hileye Başvurması3.320 kelime
- 28 Sekizinci Bölüm. — Enkaz Üzerine Gün Işığı2.178 kelime
- 29 Dokuzuncu Bölüm. — Aile Kaydına Eklenen Bir Kayıt1.532 kelime
- 30 Dördüncü Kitap — Aşağılanma Vadisi. — I. Bölüm — Bossuet’nin Bilmediği Bir Protestanlık Yorumu1.382 kelime
- 31 II. Bölüm — Yırtık Yuvayı Dikenler Deler1.511 kelime
- 32 III. Bölüm — Geçmişten Bir Ses4.179 kelime
- 33 Beşinci Kitap — Buğday ve Delice. — I. Bölüm — Kızıl Derinlikler3.392 kelime
- 34 İkinci Bölüm — Glegg Teyze, Bob’un Başparmağının Ne Kadar Geniş Olduğunu Öğreniyor4.774 kelime
- 35 Bölüm III. — Dengesiz Terazi1.872 kelime
- 36 Bölüm IV. — Yeni Bir Aşk Sahnesi1.544 kelime
- 37 Bölüm V. — Yarık Ağaç3.227 kelime
- 38 VI. Bölüm. — Güçlükle Kazanılan Zafer1.196 kelime
- 39 Bölüm VII. — Hesaplaşma Günü1.740 kelime
- 40 Altıncı Kitap — Büyük Ayartı. — Bölüm I. — Cennette Bir Düet2.266 kelime
- 41 II. Bölüm. — İlk İzlenimler3.587 kelime
- 42 Bölüm III. — Mahrem Anlar1.139 kelime
- 43 Bölüm IV. — Kardeş ve Kız Kardeş1.988 kelime
- 44 Bölüm V. — Tom’un İstiridyeyi Açtığını Gösteren Bölüm1.149 kelime
- 45 Bölüm VI. — Çekim Yasalarını Açıklayan Bölüm2.820 kelime
- 46 VII. Bölüm — Philip Yeniden Sahneye Çıkıyor3.715 kelime
- 47 Sekizinci Bölüm — Wakem’e Yeni Bir Gözle Bakış1.868 kelime
- 48 Dokuzuncu Bölüm. — Şıklara Bürünmüş Hayırseverlik2.666 kelime
- 49 X. Bölüm — Büyü Sanki Bozuluyor1.682 kelime
- 50 XI. Bölüm. — Yolda1.760 kelime
- 51 XII. Bölüm — Bir Aile Toplantısı1.797 kelime
- 52 XIII. Bölüm. — Gelgitin Sürüklediği3.693 kelime
- 53 Bölüm XIV. — Uyanış2.872 kelime
- 54 Yedinci Kitap — Son Kurtuluş. — I. Bölüm — Değirmene Dönüş1.899 kelime
- 55 İkinci Bölüm — St Ogg Halkı Hükmünü Veriyor2.488 kelime
- 56 Üçüncü Bölüm — Eski Tanıdıkların Bizi Şaşırtabileceğini Gösteren Bölüm1.802 kelime
- 57 Bölüm IV. — Maggie ve Lucy1.772 kelime
- 58 V. Bölüm — Son Çatışma2.945 kelime
- 59 Sonuç227 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
VI. Bölüm
Teyzelerle Amcalar Geliyor
Paskalya haftasıydı; Bayan Tulliver’ın peynirli tartları her zamankinden de hafif, daha nefisti. Ev hizmetçisi Kezia, böyle hamur işleri yapabilen bir hanımın yanında yaşamaktan gurur duyarak, “Bir rüzgâr esse de tüy gibi havalanıp uçsalar,” dedi. Tom’un okula gönderilmesi konusunda Glegg Teyze ile Pullet Teyze’ye danışmak da yerinde olacağından, hiçbir mevsim ya da koşul bir aile toplantısı için bundan daha uygun olamazdı.
“Bu kez Deane Teyze’yi çağırmasak da olur,” dedi Bayan Tulliver. “O çok kıskançtır, insanı da darlayıp durur; zavallı çocuklarım hakkında teyzelerine, amcalarına hep kötü şeyler söylemeye çalışır.”
“Evet, evet,” dedi Bay Tulliver, “onu da çağır. Artık Deane’le doğru dürüst konuşma fırsatı bulamıyorum; altı aydır onu görmedik. Ne söylediği ne fark eder? Çocuklarım kimseye minnet etmek zorunda değil.”
“Siz hep böyle söylersiniz Bay Tulliver; ama sizin tarafınızdan çocuklara miras diye beş sterlinlik bir banknot bile bırakacak tek bir kişi yok, ne teyze ne amca. Üstelik Glegg Teyze’yle Pullet Teyze gizli gizli para biriktiriyor; kendi faiz gelirlerinin tamamını, tereyağından kazandıklarını bile kenara koyuyorlar, kocaları onlara her şeyi satın alıyor.” Bayan Tulliver yumuşak huylu bir kadındı; ama koyunu bile kuzuları varsa biraz diklenir.
“Peh!” dedi Bay Tulliver. “Ağız kalabalık olunca büyük somun gerekir. Kız kardeşlerinin paracıklarının ne anlamı var, yarım düzine yeğen arasında bölüştüreceklerse? Hem Deane Teyze hepsini birine bırakmalarını sağlamaz herhalde; onlar öldükten sonra bütün kasaba arkalarından ‘Yazıklar olsun!’ diye bağırır, değil mi?”
“Onlara ne yaptırmayacağını bilemem,” dedi Bayan Tulliver, “çünkü çocuklarım teyzeleriyle, amcalarıyla pek beceriksizce geçiniyor. Maggie geldiklerinde öteki günlerden on kat daha yaramaz oluyor; Tom da onlardan hoşlanmıyor, zavallıcık! Oysa bir oğlan için bu daha doğal, bir kız için değil. Lucy Deane ne iyi çocuk; onu bir tabureye oturt, saatlerce orada oturur, kalkmaya bile yeltenmez. Kendi çocuğummuş gibi sevmeden edemiyorum; eminim benim çocuğuma, Deane Teyze’nin çocuğundan daha çok benziyor. Deane Teyze’nin ailesinden biri için rengi hep çok solgun olmuştur.”
“Peki, çocuğu seviyorsan annesiyle babasını çağır; onu da yanlarında getirsinler. Moss Teyze’yle Moss Amca’yı ve çocuklarından birkaçını da çağırmayacak mısın?”
“Ah Bay Tulliver, olmaz ki! Çocuklar dışında sekiz kişi daha eder; sofraya iki ek yaprağı takmam, yemek takımlarından daha fazlasını indirmem gerekir. Hem kız kardeşlerimle sizin kız kardeşinizin birbirine pek uymadığını siz de benim kadar iyi biliyorsunuz.”
“Peki, nasıl istersen Bessy,” dedi Bay Tulliver; şapkasını alıp değirmene doğru çıktı. Bayan Tulliver, aile ilişkileriyle ilgisi olmayan her konuda kocasından daha uysal pek az kadın bulunurdu; ama o bir Dodson’dı, Dodsonlar da pek saygın bir aileydi; kendi mahallelerinde, hatta komşu mahallelerde bile en çok saygı gören ailelerden biriydi. Dodson kızlarının başlarını hep dik tuttukları düşünülürdü; en büyük ikisinin bu kadar iyi evlilikler yapmasına kimse şaşırmamıştı—üstelik genç yaşta da değil, çünkü Dodson ailesinde âdet böyle değildi. O ailede her işin kendine özgü bir yapılış biçimi vardı: çamaşırları ağartmanın, çuha çiçeği şarabı yapmanın, jambonları tuzlayıp saklamanın, şişe kuşüzümlerini muhafaza etmenin kendine özgü yolları. Bu yüzden o evin hiçbir kızı, bir Gibson ya da Watson değil de Dodson olarak doğmuş olmanın ayrıcalığına kayıtsız kalamazdı. Dodson ailesinde cenazeler daima kendilerine özgü bir özenle kaldırılırdı: şapka şeritleri asla maviye çalmaz, eldivenlerin başparmağı asla yırtılmaz, yas tutması gereken herkes yas tutar, tabut taşıyanlara da mutlaka atkılar verilirdi. Aileden biri dert ya da hastalık içindeyse, geri kalanların hepsi talihsiz üyeyi ziyarete giderdi; genellikle de aynı anda. Aile duygusunun gerektirdiği en tatsız gerçekleri dile getirmekten çekinmezlerdi; hastalık ya da dert kişinin kendi kusurundan kaynaklanıyorsa, Dodson ailesi bunu söylemekten de kaçınmazdı. Kısacası bu ailede ev idaresinde ve toplum içindeki davranışlarda neyin doğru olduğuna ilişkin kendilerine özgü bir gelenek vardı; bu üstünlüğe eşlik eden tek acı verici şey, Dodson geleneğinin hüküm sürmediği ailelerin yiyeceklerini ya da davranışlarını onaylayamamalarıydı. Bir Dodson kızı “yabancı evlerde” çayını hep kuru ekmekle içer, tereyağına güvenmediği ve reçellerin yeterince şeker konup iyice kaynatılmadığı için muhtemelen mayalanmaya başladığını düşündüğü için hiçbir reçel çeşidini kabul etmezdi. Bazı Dodsonların aileye ötekilerden daha az benzediği kabul edilirdi; ama “akraba” oldukları sürece, “akraba olmayanlardan” zorunlu olarak daha iyiydiler. Üstelik hiçbir Dodson, başka bir Dodson’dan memnun olmasa da her biri yalnızca kendisinden değil, Dodsonların tümünden memnundu; bu da dikkate değerdi. Bir ailenin en silik üyesi—kişiliği en az belirgin olanı—çoğu zaman o ailenin alışkanlık ve geleneklerinin tam bir özeti olur. Bayan Tulliver da halim selim bir Dodson’dan ibaretti; tıpkı hafif biranın, bir şey olacaksa, ancak çok zayıf bir ale diye tanımlanabilmesi gibi. Gençliğinde büyük kız kardeşlerinin boyunduruğu altında biraz inlemiş, hâlâ da onların kardeşçe sitemleri karşısında ara sıra gözyaşı döküyor olsa da aile görüşlerine yenilik getirecek biri değildi. Dodson olarak doğduğu için, ayrıca en azından yüzü ve ten rengiyle kendi ailesine benzeyen, tuzlu yiyecekleri seven ve bir Tulliver’ın asla yapmadığı gibi fasulye yiyen bir çocuğu olduğu için şükrediyordu.
Öteki bakımlardan gerçek Dodson’lık Tom’da kısmen gizliydi; anne tarafından “akrabalarını” takdir etmekte Maggie’den geri kalmıyordu. Teyzeleriyle amcalarının geleceği önceden haber verildiğinde, yanına taşıması kolay yiyeceklerden bolca alıp bütün gün ortadan kaybolurdu; teyzesi Glegg bu ahlaki belirtiye bakarak onun geleceği hakkında en karamsar yargılara varırdı. Tom’un Maggie’ye haber vermeden kaçıp gitmesi ona haksızlıktı; ama kaçış söz konusu olduğunda zayıf cinsin ciddi bir ayak bağı olduğu kabul edilir.
Teyzelerle amcaların geleceği günden önceki çarşamba, fırındaki erikli keklerin ve sıcakken hazırlanan jölelerin kokusu, et suyunun aromasıyla öyle çeşitli ve umut verici biçimde birbirine karışmıştı ki insanın bütünüyle karamsar olması imkânsızdı: havada umut vardı. Tom’la Maggie mutfağa birkaç kez daldılar; öteki yağmacılar gibi, ancak yanlarına yeterince ganimet almalarına izin verilince bir süre uzak durmaya razı oldular.
“Tom,” dedi Maggie, mürver ağacının dallarına oturmuş reçelli çöreklerini yerlerken, “yarın kaçacak mısın?”
“Hayır,” dedi Tom, çöreğini bitirip ikisinin paylaşacağı üçüncü çöreğe göz dikerken ağır ağır. “Hayır, kaçmayacağım.”
“Neden Tom? Lucy geleceği için mi?”
“Hayır,” dedi Tom; çakısını açıp başını yana eğerek kuşkulu bir tavırla çöreğin üzerinde tuttu. (Bu pek muntazam olmayan çokgeni iki eşit parçaya bölmek zor bir problemdi.) “Lucy umurumda mı? O sadece bir kız; çubukla top oynayamaz ki.”
“Öyleyse sarhoş keki mi?” dedi Maggie; varsayımlar yürütüp gözlerini havada duran bıçağa dikerek Tom’a doğru eğildi.
“Hayır, aptal, o öbür gün güzel olacak. Puding işte. Pudingin ne olacağını biliyorum: kayısılı rulo—Aman Tanrım!”
Bu ünle birlikte bıçak çöreğe indi ve çörek ikiye bölündü; ama sonuç Tom’u tatmin etmedi, çünkü iki parçaya da kuşkuyla bakmayı sürdürdü. Sonunda şöyle dedi:
“Gözlerini kapa Maggie.”
“Niye?”
“Niye diye sorma. Söylediğimde kapat.”
Maggie söz dinledi.
“Şimdi hangisini alacaksın Maggie, sağ elindekini mi sol elindekini mi?”
“Reçeli dışarı akmış olanı alacağım,” dedi Maggie, Tom’u memnun etmek için gözlerini kapalı tutarak.
“Ama onu sevmiyorsun ki aptal. Sana adilce düşerse alabilirsin; ama öyle olmadan onu sana vermem. Sağ mı sol mu, şimdi sen seç. Haa!” dedi Tom, Maggie gözünü aralayınca öfkeyle. “Gözlerini kapalı tut, yoksa hiçbirini alamazsın.”
Maggie’nin özverisi bu kadarına yetmedi; doğrusu, Tom’un mümkün olan en büyük çörek payını almasını sağlamaktan çok, en iyi parçayı ona verdiği için Tom’un kendisinden hoşnut olmasını önemsiyordu sanırım. Tom “Hangisi?” diyene kadar gözlerini sımsıkı kapadı, sonra “Sol elim,” dedi.
“Sen kazandın,” dedi Tom, biraz buruk bir sesle.
“Ne? Reçeli akmış olanı mı?”
“Hayır, al şunu,” dedi Tom; en iyi parçayı kesin bir kararlılıkla Maggie’ye uzatarak.
“Ah, lütfen Tom, sen al; umurumda değil, ötekini seviyorum; lütfen bunu sen al.”
“Hayır, almam,” dedi Tom, neredeyse ters ters; kendi küçük parçasını yemeye koyuldu.
Maggie, daha fazla diretmenin yararı olmadığını düşünüp o da başladı; kendi yarım çöreğini büyük bir iştahla ve hızla yedi. Ama Tom önce bitirmişti; Maggie son bir iki lokmasını yerken, kendisinde daha fazlasını yiyebilecek bir iştah olduğunu hissederek onu seyretmek zorunda kaldı. Maggie, Tom’un kendisine baktığını bilmiyordu; mürver dalında bir aşağı bir yukarı sallanıyor, belli belirsiz reçel ve aylaklık duygusu dışında hemen her şeyi unutmuştu.
“Ah, seni obur şey!” dedi Tom, Maggie son lokmasını yutunca. Çok adil davrandığının farkındaydı; Maggie’nin bunu hesaba katıp kendini telafi etmesini bekliyordu. Önceden olsa onun parçasından bir lokmayı reddederdi; ama insan kendi çörek payını yutmadan öncekiyle sonraki durumda doğal olarak farklı düşünür.
Maggie’nin yüzü bembeyaz kesildi. “Ah Tom, neden bana söylemedin?”
“Senden bir lokma istemeyecektim obur. En iyi parçayı sana verdiğimi biliyordun; kendiliğinden düşünmeliydin.”
“Ama onu senin almanı istiyordum; istediğimi biliyorsun,” dedi Maggie, gücenmiş bir sesle.
“Evet ama Spouncer gibi adaletsizlik etmek istemedim. Yumruklamazsan hep en iyi parçayı o alır; gözlerini kapatıp en iyisini seçersen de ellerini değiştirir. Ben yarı yarıya bölersem adil bölerim; ama obur olmam.”
Bu iğneleyici imayla Tom daldan atladı ve Yap’a dostça bir ilgi göstermek için “hoşt!” diye bağırarak bir taş fırlattı. Yiyeceklerin yok oluşunu kulakları ve duyguları öyle bir çalkantı içinde izleyen Yap’ın burukluk hissetmemiş olması mümkün değildi. Yine de bu mükemmel köpek, Tom’un ilgisini sanki kendisine son derece cömert davranılmış gibi sevinçle karşıladı.
İnsan denen varlığı en kederli şempanzeden bile gururla ayıran o üstün mutsuzluk yeteneğine sahip Maggie, dalında kımıldamadan oturup hak etmediği bu sitemin yakıcı acısına kendini bıraktı. Çöreğinin hepsini yememiş ve birazını Tom’a saklamış olabilmek için dünyaları verirdi. Çörek çok lezzetliydi; Maggie’nin damak zevki hiç de körelmiş değildi. Ama Tom ona obur deyip kızmasın diye çöreği defalarca yememeyi yeğlerdi. Üstelik Tom almayacağını söylemişti; o da düşünmeden yemişti. Ne yapabilirdi ki? Gözyaşları öyle bol aktı ki sonraki on dakika boyunca çevresinde hiçbir şey göremedi. Ama bu süre geçince öfkesi yerini barışma isteğine bırakmaya başladı; daldan atlayıp Tom’u aradı. Tom artık samanlığın arkasındaki küçük çayırlıkta değildi. Nereye gitmiş olabilirdi, Yap da onunla mıydı? Maggie, ulu çobanpüskülünün yanındaki yüksek sete koştu; oradan Floss’a doğru uzakları görebiliyordu. Tom’u gördü; ama nehre doğru giderken ne kadar uzakta olduğunu ve Yap’tan başka bir yoldaşının daha bulunduğunu görünce yüreği yeniden sıkıştı: haylaz Bob Jakin’di bu; kuşları korkutma işi, resmî görevi olmasa da belki yaradılıştan gelen işi, o sırada durmuştu. Maggie, nedenini pek açık seçik bilmese de Bob’un kötü olduğundan emindi; belki de Bob’un annesi, nehrin aşağısında tuhaf, yuvarlak bir evde yaşayan, korkunç derecede iri ve şişman bir kadın olduğu içindi. Maggie ile Tom bir keresinde oraya kadar gitmişlerdi; alacalı bir köpek fırlayıp havlamaya başlamış ve susmamıştı. Bob’un annesi de köpeğin ardından dışarı çıkmış, havlamaların üzerine sesini yükseltip korkmamalarını söylemişti; ama Maggie bunu kendilerine öfkeyle çıkışıyor sanmış, yüreği korkuyla çarpmıştı. Maggie, yuvarlak evin yerde yılanları, yatak odasında yarasaları olabileceğini düşünüyordu; Bob’un Tom’a şapkasının içindeki küçük bir yılanı gösterdiğini, başka bir gün de elinde bir avuç yavru yarasa bulunduğunu görmüştü. Bütün bunlara bakılırsa Bob tuhaf, belki de yılanlarla ve yarasalarla düşüp kalktığı için biraz şeytani biriydi. Üstelik Tom, Bob’u yanına aldığında Maggie’yi umursamaz, onu asla beraberinde götürmezdi.
Tom’un Bob’un arkadaşlığından hoşlandığını kabul etmek gerekir. Başka türlüsü nasıl olabilirdi? Bob bir kuş yumurtası görür görmez onun kırlangıca mı, baştankaraya mı, yoksa sarı kiraz kuşuna mı ait olduğunu bilirdi; bütün eşek arısı yuvalarını bulur, her tür tuzağı kurabilirdi. Sincap gibi ağaçlara tırmanır; kirpileri ve sansarları bulmakta neredeyse sihirli bir yeteneği vardı. Ayrıca çitlerde gedik açmak, koyunlara taş atmak, kimliğini gizleyerek dolaşan bir kediyi öldürmek gibi yaramazlıkları yapacak cesareti de vardı. Üstün bilgisine rağmen her zaman buyurgan davranılabilecek bir astta bu tür özellikler bulunması Tom’u ister istemez büyülüyordu; her tatilde Maggie, Tom’un Bob’la kaçıp gittiği günler yüzünden kederlenmeye mahkûmdu.
Eh, yapılacak bir şey yoktu; Tom artık gitmişti. Maggie, çukurun yanına oturmaktan ya da çit boyunca dolaşıp her şeyin başka türlü olduğunu hayal etmekten, küçük dünyasını tam istediği gibi yeniden kurmaktan başka teselli bulamıyordu.
Maggie’nin hayatı dertliydi; afyonunu da bu şekilde alıyordu.
O sırada Tom, Maggie’yi ve kalbinde bıraktığı sitemin acısını unutmuş, tesadüfen karşılaştığı Bob’la birlikte yakınlardaki bir ambarda düzenlenen büyük fare avına doğru acele ediyordu. Bob bu özel işin her ayrıntısını biliyordu ve bu eğlenceden, erkekçe duygularından tümüyle yoksun ya da fare avcılığından acınacak ölçüde habersiz olmayan herkesin gözünde canlanacak bir coşkuyla söz ediyordu. Doğaüstü kötülüğünden kuşkulanılan Bob, aslında o kadar da kötü görünüşlü değildi; kalkık burnunun çevresindeki sık kıvırcık kızıl saçlarıyla yüzünde hoş bir şey bile vardı. Ama dizlerine kadar sıvanmış pantolonları, en ufak bir fırsatta suda yürüyebilmek için hep öyle dururdu; erdemi varsa bile, kesinlikle “paçavralar içindeki erdem”di. Her iyi giyimli erdemin hak ettiğinden fazla övüldüğünü düşünen huysuz filozofların bile otoritesine göre, böyle bir erdemin fark edilmeden kalması çok olasıydı (belki de pek seyrek görüldüğü için).
“Gelinciklerin sahibini tanıyorum,” dedi Bob; boğuk, tiz sesiyle, mavi gözlerini nehirden ayırmadan ayaklarını sürüyerek ilerliyordu; sanki suya dalmak için fırsat kollayan bir amfibiydi. “St Ogg’daki Kennel Yard’da oturuyor. Her yerin en büyük fare avcısı o. Ben de her şeyden çok fare avcısı olmak isterdim. Köstebekler, farelerin yanında lafı bile edilmez. Ama Tanrım, gelincik şart. Köpekler işe yaramaz. Şu köpeğe bak mesela!” Bob, tiksintiyle Yap’ı işaret etti. “Fare avında hiçbir işe yaramaz. Babanın ambarındaki fare avında kendi gözümle gördüm.”
Yap bu küçümsemenin yıkıcı etkisini hissedince kuyruğunu bacaklarının arasına kıstırıp Tom’un bacağına sokuldu. Tom onun adına biraz incinmişti; ama böylesine beceriksiz bir köpeğe küçümseyerek bakmakta Bob’dan geri kalmıyormuş gibi görünmeyecek kadar üstün bir cesareti yoktu.
“Yok, yok,” dedi. “Yap avda işe yaramaz. Okulu bitirince fare avı için, her iş için şöyle düzgün köpekler alacağım.”
“Gelincik al Bay Tom,” dedi Bob hevesle. “Şu pembe gözlü beyaz gelinciklerden; Tanrım, kendi farelerini yakalarsın. Bir fareyi gelincikle aynı kafese koyup onları dövüştürebilirsin. Ben olsam öyle yapardım, biliyorum. Neredeyse iki adamın dövüşmesini izlemekten bile daha eğlenceli olurdu—tabii panayırda kekle portakal satan, sepetlerinden yiyeceklerin döküldüğü ve keklerin bazılarının ezildiği şu adamlar değilse… Ama tatları yine de güzeldi,” diye ekledi Bob, kısa bir duraksamadan sonra bir not ya da ek bilgi verir gibi.
“Ama Bob, gelincikler pis, ısıran hayvanlardır; üstüne salmadan da insanı ısırırlar.”
“Tanrım, güzellikleri de o zaten. Biri gelinciğini kaparsa, kısa süre sonra avazı çıktığı kadar bağırır.”
Tam o sırada çarpıcı bir olay oğlanların yürüyüşünü birden durdurdu. Yakındaki sazların arasından küçük bir şey suya dalmıştı; Bob, bu bir su sıçanı değilse başına gelebilecek en tatsız şeylere katlanmaya hazır olduğunu söyledi.
“Hoşt Yap, hoşt! İşte orada,” dedi Tom, küçük siyah burnun ok gibi karşı kıyıya yönelişini görünce ellerini çırparak. “Yakalasana oğlum! Yakala!”
Yap kulaklarını oynatıp alnını kırıştırdı ama suya dalmayı reddetti; belki havlamak da aynı işi görür diye deniyordu.
“Iyy! Korkak!” dedi Tom; böyle yüreksiz bir hayvana sahip olduğu için bir avcı olarak aşağılanmış hissedip onu tekmeledi. Bob yorum yapmadan yürüdü; değişiklik olsun diye taşan nehrin sığ kıyısından ilerlemeyi seçti.
“Floss artık o kadar kabarık değil,” dedi Bob, suyu keyifle önüne doğru tekmelerken; ona küstahlık etmenin hoşnutluğunu duyuyordu. “Geçen yıl çayırların hepsi tek bir su tabakasıydı.”
“Evet, ama,” dedi, aklı aslında birbiriyle çelişmeyen sözlerde bile karşıtlık görmeye yatkın olan Tom, “bir zamanlar büyük bir sel olmuş, Yuvarlak Havuz da o zaman oluşmuş. Olduğunu biliyorum, çünkü babam öyle söylüyor. Koyunlarla ineklerin hepsi boğulmuş, kayıklar da tarlaların her yanına kadar gitmiş.”
“Sel gelmesi umurumda değil,” dedi Bob. “Sudan da korkmam, karadan da. Yüzerim ben.”
“Ah, ama çok uzun süre yiyecek bir şey bulamazsan?” dedi Tom; bu korkunç düşüncenin etkisiyle hayal gücü iyice canlanmıştı. “Büyüyünce üstünde tahta bir ev olan bir tekne yapacağım, Nuh’un Gemisi gibi; içine de tavşanlar falan, bol bol yiyecek koyacağım. Sel gelirse umurumda olmaz. Yüzerken seni görürsem tekneye alırım,” diye ekledi, hayırsever bir koruyucunun tonuyla.
“Korkmam ben,” dedi, açlık ona o kadar korkunç görünmeyen Bob. “Ama yemek istediğinde içeri girip tavşanların kafasına vururum.”
“Ah, bende de yarım peni olacak; yazı tura oynarız,” dedi Tom; bu oyunun yetişkin yaşında o kadar çekici gelmeyebileceğini düşünmeden. “Önce adilce bölüşürüm, sonra kimin kazanacağına bakarız.”
“Benim kendi yarım penim var,” dedi Bob gururla; sudan çıkıp parasını havaya attı. “Yazı mı tura mı?”
“Tura,” dedi Tom; kazanma isteği bir anda alevlenmişti.
“Yazı,” dedi Bob, yarım peni yere düşerken çabucak kaparak.
“Yazı değildi,” dedi Tom yüksek ve buyurgan bir sesle. “Yarım peniyi ver bana; adilce kazandım.”
“Vermem,” dedi Bob, parayı cebinde sımsıkı tutarak.
“O zaman seni vermeye mecbur ederim; görürsün,” dedi Tom.
“Bana hiçbir şey yaptıramazsın, yaptıramazsın,” dedi Bob.
“Yaptırırım.”
“Yaptıramazsın.”
“Ben efendiyim.”
“Umurumda değilsin.”
“Ama umursamanı sağlarım, hilebaz,” dedi Tom; Bob’u yakasından kavrayıp sarstı.
“Çekil başımdan,” dedi Bob, Tom’a bir tekme atarak.
Tom’un tepesi iyice atmıştı; Bob’a atılıp onu yere devirdi. Ama Bob ona bir kedi gibi yapışıp bırakmadı, Tom’u da ardından yere çekti. Tom bir iki dakika boyunca kıyasıya boğuştuktan sonra Bob’un omuzlarına bastırıp onu yere sabitledi ve üstünlüğü ele geçirdiğini düşündü.
“Şimdi yarım peniyi bana vereceğini söyle,” dedi; Bob’un kollarını denetim altında tutmaya çalışırken bunu güçlükle başardı.
Tam o sırada, önden koşup gitmiş olan Yap havlayarak olay yerine döndü ve Bob’un çıplak bacağını cezasız kalmakla da kalmayıp şeref kazanarak ısırmak için elverişli bir fırsat buldu. Yap’in dişlerinin verdiği acı, Bob’u şaşırtıp tutuşunu gevşetmek yerine onu daha da sıkılaştırdı; Bob gücünü yeniden toplayıp Tom’u geriye itti ve üstüne çıktı. Fakat şimdi, daha önce dişlerini iyice geçirecek bir yer bulamayan Yap, başka bir noktaya dişlerini geçirdi. Bu şekilde hırpalanan Bob, Tom’u bıraktı ve Yap’i neredeyse boğarcasına kavrayıp nehre fırlattı. O sırada Tom yeniden ayağa kalkmıştı; Bob, Yap’i savururken dengesini henüz tam bulamamışken Tom üstüne atıldı, onu yere devirdi ve dizlerini Bob’un göğsüne sıkıca dayadı.
“Şimdi yarım peniyi ver bana,” dedi Tom.
“Al,” dedi Bob somurtarak.
“Hayır, almayacağım; sen ver.”
Bob yarım peniyi cebinden çıkarıp uzağa, yere fırlattı.
Tom onu bıraktı ve Bob’un ayağa kalkmasına izin verdi.
“İşte, yarım peni orada,” dedi. “Yarım penini istemiyorum; zaten alıkoymazdım. Ama hile yapmak istedin; hilebazlardan nefret ederim. Artık seninle dolaşmayacağım,” diye ekledi; Bob’un arkadaşlığından vazgeçerken fare avı ve başka eğlencelerden de mahrum kalacağına üzülerek eve doğru döndü.
“Öyleyse boş ver,” diye seslendi Bob ardından. “İstersem hile yaparım; öyle oynamanın eğlencesi yok. Bir saka kuşunun yuvasını nerede bulacağımı biliyorum, ama senin bulmana izin vermeyeceğim. Hem sen de kavgacı, pis bir hindi horozusun—”
Tom arkasına bakmadan yürüdü, Yap de onu örnek aldı; soğuk su banyosu hırsını yatıştırmıştı.
“Öyleyse defol git, boğulmuş köpeğinle birlikte; öyle bir köpeğe sahip çıkmam, çıkmam,” dedi Bob, meydan okumasını son bir kez sürdürmek için sesini yükselterek. Ama Tom dönüp bakmaya kışkırtılamadı; Bob’un sesi de biraz titremeye başladı ve şöyle dedi:
“Sana her şeyimi verdim, her şeyi gösterdim, senden de hiçbi şey istemedim. Al bakalım, bana verdiğin boynuz saplı çakın da burada.” Bob, Tom uzaklaşırken çakıyı gücünün yettiğince arkasından fırlattı. Ama bunun hiçbir etkisi olmadı; Bob’un içinde, çakı artık yanında olmadığı için hayatında korkunç bir boşluk açıldığı duygusundan başka.
Tom kapıdan geçip çitin arkasında gözden kaybolana kadar olduğu yerde durdu. Çakının orada yerde durması hiçbir işe yaramazdı; Tom’u üzmezdi. Bob’un aklında gurur ya da gücenme, çakı sevgisinin yanında sönük kalıyordu. Parmaklarının her biri, cebinde öylece duran, sırf sevgiden nice kez kavradıkları o tanıdık, pürüzlü geyik boynuzu sapı gidip tutması için yalvarırcasına ürperiyordu. Üstelik iki ağzı da vardı ve ikisi de daha yeni bilenmişti! Bir kez daha yüksek bir varoluşun tadına varmış biri için çakısız hayat nedir ki? Hayır, sapı baltanın ardından fırlatmak anlaşılır bir umutsuzluk eylemidir; ama çakıyı amansız bir dostun arkasından atmak, her bakımdan, hedefi aşan bir abartıdır. Bob, sevdiği çakının çamurda yattığı yere ağır ağır geri döndü; geçici ayrılığın ardından onu yeniden kavramak, ağızlarını birer birer açıp iyi nasırlanmış başparmağıyla keskinliklerini yoklamak ona yepyeni bir haz verdi. Zavallı Bob! Onur meselesinde hassas değildi, şövalye ruhlu biri de sayılmazdı. Bu ince ahlak kokusu, Bob’un dünyasının tam odağı, hatta kalbi olan Kennel Avlusu halkının gözünde pek değer görmezdi; orada fark edilmesi mümkün olsa bile. Yine de dostumuz Tom’un aceleyle karar verdiği gibi, Bob baştan sona sinsi ve hırsız biri değildi.
Ama görüyorsunuz, Tom Rhadamanthos misali bir yargıç gibiydi; içinde sıradan bir çocuktan daha fazla adalet duygusu vardı. Bu, suçluları hak ettikleri kadar incitmek isteyen, ne kadar cezayı hak ettikleri konusunda hiçbir kuşku duymayan bir adalet duygusuydu. Maggie, Tom eve geldiğinde alnında bir bulut gördü; onun beklediğinden çok daha erken dönmesine duyduğu sevinç böylece gölgelendi. Tom, değirmen bendine küçük çakıl taşları atarken sessizce duruyordu; Maggie onunla konuşmaya neredeyse cesaret edemedi. Aklına fare avını koymuşken bundan vazgeçmek hiç hoş değildir. Ama Tom o an en güçlü duygusunu dile getirseydi, “Yine olsa yine aynısını yapardım,” derdi. Geçmişte yaptıklarına bakış biçimi genellikle buydu; Maggie ise hep başka türlü davranmış olmayı dilerdi.
Bölüm etkileşimi
