Bölümler 59Şu an: Üçüncü Bölüm. — Yeni Okul Arkadaşı
- 1 Birinci Kitap — Oğlan ve Kız. — Birinci Bölüm. — Dorlcote Değirmeni’nin Dışında606 kelime
- 2 İkinci Bölüm. — Dorlcote Değirmeni’nin Sahibi Bay Tulliver, Tom’la İlgili Kararını Açıklıyor1.655 kelime
- 3 Üçüncü Bölüm. — Bay Riley, Tom için bir okul konusunda öğüt veriyor3.697 kelime
- 4 Dördüncü Bölüm. — Tom’un Dönüşü Bekleniyor1.428 kelime
- 5 Beşinci Bölüm. — Tom Eve Dönüyor2.694 kelime
- 6 VI. Bölüm — Teyzelerle Amcalar Geliyor3.207 kelime
- 7 VII. Bölüm — Teyzeler ve Amcalar Sahneye Çıkıyor6.448 kelime
- 8 VIII. Bölüm — Bay Tulliver Zayıf Yanını Gösteriyor2.788 kelime
- 9 Bölüm IX. — Garum Firs’e3.843 kelime
- 10 X. Bölüm — Maggie Beklediğinden Daha Kötü Davranıyor1.648 kelime
- 11 XI. Bölüm. — Maggie Gölgesinden Kaçmaya Çalışıyor3.226 kelime
- 12 Bölüm XII. — Bay ve Bayan Glegg Evlerinde3.647 kelime
- 13 Bölüm XIII. — Bay Tulliver Hayatın Yumaklarını Daha da Dolaştırıyor816 kelime
- 14 İkinci Kitap. — Okul Zamanı. — Bölüm I. — Tom’un “İlk Dönemi”5.559 kelime
- 15 II. Bölüm — Noel Tatili2.143 kelime
- 16 Üçüncü Bölüm. — Yeni Okul Arkadaşı1.616 kelime · Okuduğun bölüm
- 17 Bölüm IV.2.937 kelime
- 18 V. Bölüm — Maggie’nin İkinci Ziyareti1.247 kelime
- 19 VI. Bölüm. — Bir Aşk Sahnesi1.298 kelime
- 20 VII. Bölüm. — Altın Kapılar Aşılıyor1.799 kelime
- 21 Üçüncü Kitap — Çöküş. — Birinci Bölüm — Evde Neler Olmuştu1.773 kelime
- 22 İkinci Bölüm. — Bayan Tulliver’ın Ev Tanrıları1.256 kelime
- 23 Üçüncü Bölüm. — Aile Toplantısı4.155 kelime
- 24 Bölüm IV. — Sönüp Giden Bir Işık978 kelime
- 25 Bölüm V. — Tom İstiridyeyi Bıçağıyla Açmaya Girişiyor3.205 kelime
- 26 VI. Bölüm. — Cep Çakısı Armağanına Karşı Yaygın Önyargıyı Çürütmeye Doğru1.938 kelime
- 27 VII. Bölüm. — Tavuğun Hileye Başvurması3.320 kelime
- 28 Sekizinci Bölüm. — Enkaz Üzerine Gün Işığı2.178 kelime
- 29 Dokuzuncu Bölüm. — Aile Kaydına Eklenen Bir Kayıt1.532 kelime
- 30 Dördüncü Kitap — Aşağılanma Vadisi. — I. Bölüm — Bossuet’nin Bilmediği Bir Protestanlık Yorumu1.382 kelime
- 31 II. Bölüm — Yırtık Yuvayı Dikenler Deler1.511 kelime
- 32 III. Bölüm — Geçmişten Bir Ses4.179 kelime
- 33 Beşinci Kitap — Buğday ve Delice. — I. Bölüm — Kızıl Derinlikler3.392 kelime
- 34 İkinci Bölüm — Glegg Teyze, Bob’un Başparmağının Ne Kadar Geniş Olduğunu Öğreniyor4.774 kelime
- 35 Bölüm III. — Dengesiz Terazi1.872 kelime
- 36 Bölüm IV. — Yeni Bir Aşk Sahnesi1.544 kelime
- 37 Bölüm V. — Yarık Ağaç3.227 kelime
- 38 VI. Bölüm. — Güçlükle Kazanılan Zafer1.196 kelime
- 39 Bölüm VII. — Hesaplaşma Günü1.740 kelime
- 40 Altıncı Kitap — Büyük Ayartı. — Bölüm I. — Cennette Bir Düet2.266 kelime
- 41 II. Bölüm. — İlk İzlenimler3.587 kelime
- 42 Bölüm III. — Mahrem Anlar1.139 kelime
- 43 Bölüm IV. — Kardeş ve Kız Kardeş1.988 kelime
- 44 Bölüm V. — Tom’un İstiridyeyi Açtığını Gösteren Bölüm1.149 kelime
- 45 Bölüm VI. — Çekim Yasalarını Açıklayan Bölüm2.820 kelime
- 46 VII. Bölüm — Philip Yeniden Sahneye Çıkıyor3.715 kelime
- 47 Sekizinci Bölüm — Wakem’e Yeni Bir Gözle Bakış1.868 kelime
- 48 Dokuzuncu Bölüm. — Şıklara Bürünmüş Hayırseverlik2.666 kelime
- 49 X. Bölüm — Büyü Sanki Bozuluyor1.682 kelime
- 50 XI. Bölüm. — Yolda1.760 kelime
- 51 XII. Bölüm — Bir Aile Toplantısı1.797 kelime
- 52 XIII. Bölüm. — Gelgitin Sürüklediği3.693 kelime
- 53 Bölüm XIV. — Uyanış2.872 kelime
- 54 Yedinci Kitap — Son Kurtuluş. — I. Bölüm — Değirmene Dönüş1.899 kelime
- 55 İkinci Bölüm — St Ogg Halkı Hükmünü Veriyor2.488 kelime
- 56 Üçüncü Bölüm — Eski Tanıdıkların Bizi Şaşırtabileceğini Gösteren Bölüm1.802 kelime
- 57 Bölüm IV. — Maggie ve Lucy1.772 kelime
- 58 V. Bölüm — Son Çatışma2.945 kelime
- 59 Sonuç227 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Üçüncü Bölüm.
Yeni Okul Arkadaşı
Tom’un yeniden okula döndüğü gün, soğuk ve yağmurlu bir ocak günüydü; kaderinin bu ağır dönemine pek uygun bir gündü. Cebinde küçük Laura için bir paket akide şekeriyle küçük bir Hollanda bebeği olmasaydı, genel kasveti aydınlatacak beklenen bir sevinç ışığı bulunmazdı. Laura’nın şeker parçaları için dudaklarını ve minicik ellerini uzatacağını düşünmek hoşuna gidiyordu. Bu hayalî sevincin tadını artırmak için paketi çıkarıp kâğıda küçük bir delik açtı ve birkaç kristali ısırarak aldı. Kapalı arabanın yağmur kokulu şemsiyesi altında, önündeki kasvetli manzaraya karşı bu ona öyle iyi geldi ki yol boyunca bu işi birden fazla kez tekrarladı.
“Eh Tulliver, seni yeniden gördüğümüze sevindik,” dedi Bay Stelling içtenlikle. “Sargılarını çıkar da akşam yemeğine kadar çalışma odasına gel. Orada güzel bir ateş ve yeni bir arkadaş bulacaksın.”
Tom, yün atkısını ve diğer sargılarını çıkarırken huzursuzca kıpırdanıyordu. Philip Wakem’i St Ogg’da görmüştü ama gözlerini her zaman olabildiğince çabuk başka yöne çevirmişti. Philip kötü bir adamın oğlu olmasa bile, biçimsiz bir çocuğun arkadaşı olmayı istemezdi. Tom, kötü bir adamın oğlunun pek iyi biri olabileceğini de düşünmüyordu. Kendi babası iyi bir adamdı; aksini söyleyen biriyle hemen dövüşürdü. Bay Stelling’in peşinden çalışma odasına giderken hem mahcup hem de meydan okur bir hâli vardı.
“İşte elini sıkacağın yeni arkadaşın, Tulliver,” dedi beyefendi, çalışma odasına girerken. “Bay Philip Wakem. Sizi baş başa bırakayım da tanışın. Evde komşu olduğunuza göre birbiriniz hakkında biraz bilgi sahibisinizdir, sanırım.”
Tom şaşkın ve beceriksizce duraksadı; Philip ayağa kalkıp çekingenlikle ona baktı. Tom yanına gidip elini uzatmak istemiyordu; böyle kısa bir süre içinde “Nasılsınız?” demeye de hazır değildi.
Bay Stelling akıllıca davranıp arkasını döndü ve kapıyı kapattı; oğlanların çekingenliği ancak büyükleri yanlarında olmadığında geçer.
Philip, Tom’a doğru yürüyecek kadar gururlu ama aynı zamanda fazla çekingendi. Tom’un ona bakmaktan kaçındığını düşündü, daha doğrusu öyle hissetti; neredeyse herkes ona bakmaktan hoşlanmıyordu ve yürürken biçim bozukluğu daha çok göze çarpıyordu. Böylece el sıkışmadan, hatta konuşmadan öylece kaldılar. Tom ateşin yanına gidip ısındı; ara sıra, önündeki kâğıda dalgın dalgın önce bir şeyin, sonra başka bir şeyin resmini çizen Philip’e gizlice baktı. Philip yeniden oturmuş, resim çizerken Tom’a ne söyleyebileceğini düşünüyor ve ilk adımı atmaya duyduğu isteksizliği yenmeye çalışıyordu.
Tom, Philip’in yüzüne daha sık ve daha uzun bakmaya başladı; kamburu fark etmeden yüzünü görebiliyordu ve yüzü gerçekten de hoş sayılırdı; Tom’a çok yaşlı görünen bir yüzdü. Philip’in kendisinden ne kadar büyük olduğunu merak etti. Bir anatomi uzmanı, hatta sıradan bir yüzbilimci bile Philip’in omurgasındaki biçim bozukluğunun doğuştan bir kambur olmadığını, bebekliğinde geçirdiği bir kazadan kaynaklandığını anlardı. Ama Tom’un bu tür ayrımları bilmesini bekleyemezdiniz; onun gözünde Philip yalnızca kamburdu. Wakem’in oğlunun biçim bozukluğunun, babasının sık sık öfkeyle anlattığı avukatın düzenbazlığıyla bir ilgisi olduğuna dair belirsiz bir fikri vardı. Ayrıca Philip’in, kendisiyle dövüşemediği için sinsi yollarla zarar vermeye çalışan kindar biri olabileceği korkusunu da yarı yarıya kabul ediyordu. Bay Jacobs’ın okulunun yakınlarında, pek sevimsiz biri sayılan kambur bir terzi vardı; kamu yararını gözeten oğlanlar, sırf ahlaki özelliklerini yetersiz buldukları için onun ardından çokça yuh çekmişlerdi. Dolayısıyla Tom’un bu düşüncesi bütünüyle dayanaksız değildi. Yine de bu melankolik oğlanın yüzü, o çirkin terzinin yüzüne hiç benzemiyordu; çevresindeki kahverengi saçları uçlarda bir kızınki gibi dalgalanıp kıvrılıyordu. Tom bunu gerçekten acınası buldu. Bu Wakem solgun, cılız bir çocuktu ve sözü edilmeye değer hiçbir oyunu oynayamayacağı açıktı; ama kalemi imrenilecek bir ustalıkla kullanıyor, görünüşe göre birbiri ardına hiç zorlanmadan resimler yapıyordu. Ne çiziyordu? Tom artık iyice ısınmıştı ve yeni bir şey olmasını istiyordu. Huysuz bir kamburla arkadaşlık etmek, çalışma odasının penceresinden yağmuru seyredip yalnız başına ayağını süpürgeliğe vurmaktan kesinlikle daha iyiydi. Her gün bir şey olurdu, “bir kavga ya da öyle bir şey”; Tom da Philip’e sinsi oyunlarını kendisine yapmaması gerektiğini göstermeyi isteyeceğini düşündü. Birden şöminenin önünden geçip Philip’in kâğıdına baktı.
“Aaa, heybesi olan bir eşek, bir spaniel ve ekinlerin arasında keklikler!” diye haykırdı; şaşkınlık ve hayranlıkla dili çözülmüştü. “Aman Allahım! Keşke ben de böyle çizebilsem. Bu dönem resim dersi alacağım; acaba köpeklerle eşek çizmeyi öğrenebilir miyim?”
“Öğrenmeden de çizebilirsin,” dedi Philip; “ben resim yapmayı hiç öğrenmedim.”
“Hiç öğrenmedin mi?” dedi Tom şaşkınlıkla. “Ben köpek, at falan çizerken başlarıyla bacakları bir türlü doğru olmuyor; oysa nasıl olmaları gerektiğini gayet iyi görebiliyorum. Evler ve çeşit çeşit baca çizebiliyorum; duvar boyunca uzanan bacalar, çatıda pencereler, işte öyle şeyler. Ama daha çok denesem köpeklerle atları da çizebilirim, herhâlde,” diye ekledi. Philip’in, becerilerindeki kusurları fazla açık yüreklilikle anlatırsa onun boyun eğdiğini sanmasından çekinmişti.
“Evet, elbette,” dedi Philip; “çok kolay. Yalnızca nesnelere dikkatle bakıp tekrar tekrar çizmen gerekiyor. Bir keresinde yanlış yaptığını bir dahaki sefere düzeltebilirsin.”
“Peki sana hiçbir şey öğretilmedi mi?” dedi Tom. Philip’in eğri sırtının olağanüstü yeteneklerinin kaynağı olabileceğinden kuşkulanmaya başlamıştı. “Uzun zamandır okula gittiğini sanıyordum.”
“Evet,” dedi Philip gülümseyerek; “Latince, Yunanca, matematik ve yazı yazmayı, bu tür şeyleri öğrendim.”
“Peki ama Latinceyi sevmiyorsun, değil mi?” dedi Tom, gizlice bir şey soracakmış gibi sesini alçaltarak.
“Fena sayılmaz; pek ilgimi çekmiyor,” dedi Philip.
“Ama belki Propria quæ maribus’a gelmemişsindir,” dedi Tom başını yana eğerek; sanki “işin püf noktası buydu, oraya gelene kadar konuşmak kolaydı” demek istiyordu.
Philip, bu düzgün yapılı, hareketli görünümlü oğlanın umut vaat eden budalalığında acı bir hoşnutluk duydu. Ama hem aşırı hassasiyeti hem de onun gönlünü kazanma isteği sayesinde nazik davranıp gülme arzusunu bastırdı ve sakince şöyle dedi:
“Dilbilgisini bitirdim; artık onu öğrenmiyorum.”
“O zaman benimle aynı dersleri görmeyeceksin, öyle mi?” dedi Tom hayal kırıklığıyla.
“Hayır; ama sana yardım edebilirim sanırım. Elimden gelirse sana yardım etmekten çok memnun olurum.”
Tom “Teşekkür ederim” demedi; çünkü Wakem’in oğlunun beklendiği kadar kindar görünmediğini düşünmeye kendini kaptırmıştı.
“Şey,” dedi biraz sonra, “babanı seviyor musun?”
“Evet,” dedi Philip’in yanakları kıpkırmızı kesilerek; “sen kendi babanı sevmiyor musun?”
“Elbette seviyorum; yalnızca merak ettim,” dedi Tom. Philip’in kızarıp huzursuz göründüğünü fark edince kendinden biraz utandı. Avukat Wakem’in oğluna karşı nasıl bir tavır alacağını kestirmekte çok zorlanıyordu. Philip babasından hoşlanmıyorsa, bu durum kafasındaki karışıklığı bir nebze olsun giderebilirdi.
“Şimdi resim dersi alacak mısın?” diye sordu konuyu değiştirmek için.
“Hayır,” dedi Philip. “Babam artık bütün zamanımı başka şeylere ayırmamı istiyor.”
“Ne! Latince, Öklid ve öyle şeyler mi?” dedi Tom.
“Evet,” dedi Philip; kalemini bırakmış, başını bir eline dayamıştı. Tom ise iki dirseğini masaya yaslayarak öne eğilmiş, köpekle eşeğe giderek artan bir hayranlıkla bakıyordu.
“Buna aldırmıyor musun?” diye sordu Tom büyük bir merakla.
“Hayır; herkesin bildiği şeyleri bilmek hoşuma gidiyor. Sonra, istediğim şeyleri çalışabilirim.”
“İnsan niye Latince öğrenir, aklım almıyor,” dedi Tom. “Hiçbir işe yaramıyor.”
“Bir beyefendinin eğitiminin parçasıdır,” dedi Philip. “Bütün beyefendiler aynı şeyleri öğrenir.”
“Ne! Harrier köpekleriyle ava çıkan Sir John Crake Latince biliyor mu?” dedi Tom. Sir John Crake’e benzemeyi sık sık istemişti.
“Elbette çocukken öğrenmiştir,” dedi Philip. “Ama herhâlde unutmuştur.”
“Eh, o zaman ben de bunu yapabilirim,” dedi Tom. Bunu nükteli bir söz söyleme niyetiyle değil, Latince bakımından Sir John Crake’e benzemesine engel bir şey olmadığını düşünmenin verdiği ciddi bir hoşnutlukla söylemişti. “Yalnız okuldayken hatırlamak zorundasın; yoksa ‘Speaker’dan bir sürü dize ezberlemen gerekir. Bay Stelling çok titizdir, biliyor musun? ‘jam’ yerine ‘nam’ dersen seni on kez tahtaya kaldırır; tek bir harfi bile yanlış söylemene izin vermez, söyleyeyim.”
“Aldırmam,” dedi Philip, gülmesini tutamayarak; “ben kolayca hatırlarım. Bir de çok sevdiğim bazı dersler var. Yunan tarihini ve Yunanlarla ilgili her şeyi çok severim. Yunan olup Perslerle savaşmayı, sonra eve dönüp trajediler yazmayı ya da Sokrates gibi bilgeliğimle herkesin beni dinlemesini ve görkemli bir ölümle ölmeyi isterdim.” (Gördüğünüz gibi Philip, zihinsel üstünlüğünü bu iyi yapılı barbarın gözüne sokmak istiyordu.)
“Yunanlar büyük savaşçılar mıymış?” dedi Tom; bu yönde bir fırsat görmüştü. “Yunan tarihinde Davut’la Golyat ve Şimşon gibi hikâyeler var mı? Yahudi tarihinin sevdiğim tek bölümleri bunlar.”
“Ah, Yunanlarda bu türden çok güzel hikâyeler var; Samson gibi vahşi hayvanları öldüren eski zaman kahramanlarının hikâyeleri. Bir de güzel bir şiir olan Odysseia’da Golyat’tan daha olağanüstü bir dev var: Polifemos. Alnının tam ortasında tek gözü varmış. Ufak tefek ama çok bilge ve kurnaz Odysseus, kızgın bir çam kütüğü alıp o tek gözüne saplamış da devi bin boğa gibi böğürtmüş.”
“Ah, ne eğlenceli!” dedi Tom masadan sıçrayıp uzaklaşarak; bir ayağıyla, sonra ötekiyle yere vurdu. “Söylesene, bana bütün bu hikâyeleri anlatır mısın? Çünkü Yunanca öğrenmeyeceğim, biliyorsun. Öğrenecek miyim?” diye ekledi; tam da tersinin mümkün olabileceğinden birden kuşkulanıp ayaklarını yere vurmaya ara verdi. “Her beyefendi Yunanca öğrenir mi? Sence Bay Stelling beni Yunancaya başlatır mı?”
“Hayır, sanırım başlatmaz; büyük olasılıkla hayır,” dedi Philip. “Ama Yunanca bilmeden de o hikâyeleri okuyabilirsin. İngilizceleri bende var.”
“Ah, ama okumayı sevmiyorum; onları bana sen anlatsan daha iyi. Ama yalnız savaş hikâyelerini, anladın mı? Kız kardeşim Maggie durmadan bana hikâyeler anlatmak istiyor ama anlattıkları aptalca şeyler. Kız hikâyeleri hep öyledir. Bir sürü savaş hikâyesi biliyor musun?”
“Hem de nasıl,” dedi Philip. “Yunan hikâyelerinin yanı sıra daha bir sürü hikâye biliyorum. Aslan Yürekli Richard’ı ve Selahaddin’i, William Wallace’ı, Robert Bruce’u ve James Douglas’ı anlatabilirim; daha nicelerini bilirim.”
“Benden büyüksün, değil mi?” dedi Tom.
“Peki sen kaç yaşındasın? Ben on beş.”
“On dört yaşıma basmak üzereyim,” dedi Tom. “Ama Jacob’s’taki bütün çocukları pataklamıştım; buraya gelmeden önce oradaydım. Bandyde de tırmanmada da hepsini yendim. Keşke Bay Stelling balığa gitmemize izin verse. Sana nasıl balık tutulacağını gösterebilirim. Balık tutabilirsin, değil mi? Yalnızca ayakta durup oturacak, kıpırdamayacaksın, biliyorsun.”
Tom da bu kez terazinin kendi lehine eğilmesini istedi. Bu kambur, savaş hikâyelerini bilmesinin onu Tom Tulliver gibi gerçekten savaşçı bir kahramanla denk kıldığını sanmamalıydı. Philip, hareketli sporlara elverişsizliğine yapılan bu göndermeden incindi ve neredeyse huysuzca cevap verdi:
“Balık tutmaya hiç dayanamam. İnsanların saatlerce oltayı seyrederek oturmasını ya da durmadan atıp hiçbir şey yakalayamamasını aptalca buluyorum.”
“Ah, ama kocaman bir turna yakaladıklarında aptal gibi göründüklerini söylemezdin, sana söyleyeyim,” dedi Tom. Hayatında “kocaman” denecek hiçbir şey yakalamamıştı ama sporun şerefini öfkeyle savunan hayal gücü sınır tanımıyordu. Besbelli, Wakem’in oğlunun sevimsiz yanları vardı; ona haddini bildirmek gerekiyordu. İlk karşılaşmalarının uyumu açısından neyse ki şimdi yemeğe çağrıldılar ve Philip’in balık tutma konusundaki yanlış fikirlerini daha fazla geliştirmesine fırsat kalmadı. Ama Tom kendi kendine, kamburdan tam da böyle bir şey beklemesi gerektiğini söyledi.
Bölüm etkileşimi
