Bölümler 59Şu an: V. Bölüm — Son Çatışma
- 1 Birinci Kitap — Oğlan ve Kız. — Birinci Bölüm. — Dorlcote Değirmeni’nin Dışında606 kelime
- 2 İkinci Bölüm. — Dorlcote Değirmeni’nin Sahibi Bay Tulliver, Tom’la İlgili Kararını Açıklıyor1.655 kelime
- 3 Üçüncü Bölüm. — Bay Riley, Tom için bir okul konusunda öğüt veriyor3.697 kelime
- 4 Dördüncü Bölüm. — Tom’un Dönüşü Bekleniyor1.428 kelime
- 5 Beşinci Bölüm. — Tom Eve Dönüyor2.694 kelime
- 6 VI. Bölüm — Teyzelerle Amcalar Geliyor3.207 kelime
- 7 VII. Bölüm — Teyzeler ve Amcalar Sahneye Çıkıyor6.448 kelime
- 8 VIII. Bölüm — Bay Tulliver Zayıf Yanını Gösteriyor2.788 kelime
- 9 Bölüm IX. — Garum Firs’e3.843 kelime
- 10 X. Bölüm — Maggie Beklediğinden Daha Kötü Davranıyor1.648 kelime
- 11 XI. Bölüm. — Maggie Gölgesinden Kaçmaya Çalışıyor3.226 kelime
- 12 Bölüm XII. — Bay ve Bayan Glegg Evlerinde3.647 kelime
- 13 Bölüm XIII. — Bay Tulliver Hayatın Yumaklarını Daha da Dolaştırıyor816 kelime
- 14 İkinci Kitap. — Okul Zamanı. — Bölüm I. — Tom’un “İlk Dönemi”5.559 kelime
- 15 II. Bölüm — Noel Tatili2.143 kelime
- 16 Üçüncü Bölüm. — Yeni Okul Arkadaşı1.616 kelime
- 17 Bölüm IV.2.937 kelime
- 18 V. Bölüm — Maggie’nin İkinci Ziyareti1.247 kelime
- 19 VI. Bölüm. — Bir Aşk Sahnesi1.298 kelime
- 20 VII. Bölüm. — Altın Kapılar Aşılıyor1.799 kelime
- 21 Üçüncü Kitap — Çöküş. — Birinci Bölüm — Evde Neler Olmuştu1.773 kelime
- 22 İkinci Bölüm. — Bayan Tulliver’ın Ev Tanrıları1.256 kelime
- 23 Üçüncü Bölüm. — Aile Toplantısı4.155 kelime
- 24 Bölüm IV. — Sönüp Giden Bir Işık978 kelime
- 25 Bölüm V. — Tom İstiridyeyi Bıçağıyla Açmaya Girişiyor3.205 kelime
- 26 VI. Bölüm. — Cep Çakısı Armağanına Karşı Yaygın Önyargıyı Çürütmeye Doğru1.938 kelime
- 27 VII. Bölüm. — Tavuğun Hileye Başvurması3.320 kelime
- 28 Sekizinci Bölüm. — Enkaz Üzerine Gün Işığı2.178 kelime
- 29 Dokuzuncu Bölüm. — Aile Kaydına Eklenen Bir Kayıt1.532 kelime
- 30 Dördüncü Kitap — Aşağılanma Vadisi. — I. Bölüm — Bossuet’nin Bilmediği Bir Protestanlık Yorumu1.382 kelime
- 31 II. Bölüm — Yırtık Yuvayı Dikenler Deler1.511 kelime
- 32 III. Bölüm — Geçmişten Bir Ses4.179 kelime
- 33 Beşinci Kitap — Buğday ve Delice. — I. Bölüm — Kızıl Derinlikler3.392 kelime
- 34 İkinci Bölüm — Glegg Teyze, Bob’un Başparmağının Ne Kadar Geniş Olduğunu Öğreniyor4.774 kelime
- 35 Bölüm III. — Dengesiz Terazi1.872 kelime
- 36 Bölüm IV. — Yeni Bir Aşk Sahnesi1.544 kelime
- 37 Bölüm V. — Yarık Ağaç3.227 kelime
- 38 VI. Bölüm. — Güçlükle Kazanılan Zafer1.196 kelime
- 39 Bölüm VII. — Hesaplaşma Günü1.740 kelime
- 40 Altıncı Kitap — Büyük Ayartı. — Bölüm I. — Cennette Bir Düet2.266 kelime
- 41 II. Bölüm. — İlk İzlenimler3.587 kelime
- 42 Bölüm III. — Mahrem Anlar1.139 kelime
- 43 Bölüm IV. — Kardeş ve Kız Kardeş1.988 kelime
- 44 Bölüm V. — Tom’un İstiridyeyi Açtığını Gösteren Bölüm1.149 kelime
- 45 Bölüm VI. — Çekim Yasalarını Açıklayan Bölüm2.820 kelime
- 46 VII. Bölüm — Philip Yeniden Sahneye Çıkıyor3.715 kelime
- 47 Sekizinci Bölüm — Wakem’e Yeni Bir Gözle Bakış1.868 kelime
- 48 Dokuzuncu Bölüm. — Şıklara Bürünmüş Hayırseverlik2.666 kelime
- 49 X. Bölüm — Büyü Sanki Bozuluyor1.682 kelime
- 50 XI. Bölüm. — Yolda1.760 kelime
- 51 XII. Bölüm — Bir Aile Toplantısı1.797 kelime
- 52 XIII. Bölüm. — Gelgitin Sürüklediği3.693 kelime
- 53 Bölüm XIV. — Uyanış2.872 kelime
- 54 Yedinci Kitap — Son Kurtuluş. — I. Bölüm — Değirmene Dönüş1.899 kelime
- 55 İkinci Bölüm — St Ogg Halkı Hükmünü Veriyor2.488 kelime
- 56 Üçüncü Bölüm — Eski Tanıdıkların Bizi Şaşırtabileceğini Gösteren Bölüm1.802 kelime
- 57 Bölüm IV. — Maggie ve Lucy1.772 kelime
- 58 V. Bölüm — Son Çatışma2.945 kelime · Okuduğun bölüm
- 59 Sonuç227 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
V. Bölüm
Son Çatışma
Eylülün ikinci haftasında Maggie, her seferinde öldürülüp yeniden dirilen eski, gölgemsi düşmanlarıyla mücadele ederek, yalnız odasında yine oturuyordu. Gece yarısını geçmişti; sağanak yağmur pencereye vuruyor, hızla esen, yüksek sesle inleyen rüzgâr onu aralıklı güçlü esişleriyle sürüklüyordu. Lucy’nin ziyaretinden sonraki gün hava ansızın değişmişti; sıcak ve kuraklık yerini değişken soğuk rüzgârlara ve aralıklarla yağan şiddetli yağmurlara bırakmıştı. Hava durulana kadar düşündüğü yolculuğa çıkması yasaklanmıştı. Floss’un daha yukarı kesimindeki ilçelerde yağmurlar kesintisiz sürmüş, hasadın tamamlanmasını engellemişti. Şimdi de ırmağın bu aşağı kesiminde iki gündür durmadan yağmur yağıyordu. Yaşlılar başlarını sallayıp, ekinoks civarında aynı tür havanın büyük taşkınlara yol açtığı, köprüyü sürükleyip kasabayı büyük sefalete düşürdüğü altmış yıl öncesinden söz ediyorlardı. Ama birkaç küçük taşkın görmüş genç kuşak, bu kasvetli anıları ve kötü beklentileri pek önemsemiyordu. Kendi talihine doğal olarak iyimser bakan Bob Jakin, annesi ırmak kıyısında bir ev tutmuş olmalarına hayıflanınca ona gülmüş; taşkında yiyecek bulmak için uzaklara gitmek gerekirse teknelerin en talihli eşya olduğunu, evleri kıyıda olmasaydı teknelerinin de olmayacağını söylemişti.
Ama kaygısızlarla korkaklar şimdi yataklarında uyuyordu. Yağmurun ertesi gün hafifleyeceği umuluyordu; kar yağışının ardından gelen ani erimelerin yol açtığı daha büyük tehlikeler, gençlerin deneyiminde sık sık geçip gitmişti. En kötü durumda bile, gelgit şiddetle bastırınca ırmağın daha aşağısında kıyıların yarılacağı, suların böylece çekilip geçici sıkıntıdan ve yalnızca yoksulların hissedeceği, hayırseverlerin de gidereceği kayıplardan fazlasına yol açmayacağı kesindi.
Gece yarısını geçtiği için herkes yatağındaydı; Maggie gibi tek tük nöbetçiler dışında. Irmağa bakan küçük oturma odasında, masanın üzerindeki mektup dışında odadaki her şeyi loş bırakan tek bir mumla oturuyordu. O gün gelen mektup, saatlerin nasıl geçtiğini fark etmeden, dinlenmeyi umursamadan ve aklına dinlenmenin, onu bu çalkantılı dünya hayatına bir daha uyandırmayacak o çok, çok uzak dinlenme dışında hiçbir görüntüsü gelmeden gecenin ilerleyen saatlerine kadar uyanık kalmasının nedenlerinden biriydi.
Maggie bu mektubu almadan iki gün önce, son kez papaz evine gitmişti. Şiddetli yağmur sonrasında gitmesini zaten engellerdi; ama başka bir neden daha vardı. Dedikodunun ve iftiranın Maggie hakkında aldığı yeni yönü başlangıçta yalnızca birkaç ipucundan öğrenen Dr Kenn, kısa süre önce erkek cemaatinden birinin, yaygın kanaate direnerek onu değiştirme girişimini sürdürmenin düşüncesizliğine ilişkin ciddi bir uyarısıyla meseleyi daha ayrıntılı öğrenmişti. Bu konuda vicdanı rahat olan Dr Kenn, ısrar etmeye hâlâ yatkındı; iğrenç ve aşağılık bir kamuoyu karşısında geri adım atmaya hâlâ gönülsüzdü. Ama makamının yüklediği özel sorumluluğu, yani kötülük görüntüsünden kaçınma sorumluluğunu düşününce sonunda yumuşadı; böyle bir “görüntü” her zaman çevresindeki zihinlerin ortalama niteliğine bağlıdır. Bu zihinler ne kadar alçak ve kaba olursa, o “görüntünün” alanı da o ölçüde genişler. Belki inatla hareket etme tehlikesi içindeydi; belki de boyun eğmesi göreviydi. Vicdanlı kişiler görevlerini çoğu zaman en acı veren yolda görmeye yatkındır; Dr Kenn için geri çekilmek her zaman acı vericiydi. Maggie’ye bir süre St Ogg’dan ayrılmasını öğütlemesi gerektiğine karar verdi. Bu zor işi olabildiğince incelikle yaptı; yalnızca kalmasına arka çıkma girişiminin, rahip olarak yararlılığını engellemesi muhtemel bir anlaşmazlığa kendisiyle cemaatçileri arasında yol açtığını belirsizce anlattı. Maggie’den, onu kendi ailesine mürebbiye olarak alabilecek, olmazsa genç kadının iyiliğiyle yakından ilgilenen Dr Kenn’in başka uygun bir iş bulmasına muhtemelen yardım edebilecek rahip bir dostuna yazmasına izin vermesini rica etti.
Zavallı Maggie titreyen dudaklarla dinledi; güçlükle, “Teşekkür ederim, minnettar kalırım,” diyebildi. Şiddetli yağmurun içinde pansiyonuna geri yürürken içini yeni bir kimsesizlik duygusu kapladı. Yalnız bir gezgin olacaktı; günler ona sevinçli görünmediği için merakla bakacak yeni yüzlerin arasına çıkacaktı. Yeni izlenimler edinmek için kendini toparlaması gereken yeni bir hayata başlayacaktı; oysa anlatılamayacak kadar, içini bulandıracak ölçüde yorgundu! Yanılanlara ne bir yuva ne de yardım vardı; acıyanlar bile sert davranmak zorunda kalıyordu. Ama yakınmalı mıydı? Hayatın uzun kefaretinden böylece kaçınmalı mıydı? Oysa bu kefaret, başka acı çekenlerin yükünü hafifletme ve böylece tutkulu yanılgısını bencil olmayan, insani sevginin yeni bir gücüne dönüştürme olasılığının tümüydü. Ertesi günün tamamında, bulutlar ve sağanakla kararmış pencereli yalnız odasında oturup o geleceği düşündü ve sabır göstermeye çalıştı; zavallı Maggie mücadele etmekten başka nasıl huzura kavuşabilirdi ki?
Ve üçüncü gün, yani kapanışını az önce oturup beklediği o gün, masanın üzerinde duran mektup gelmişti.
Mektup Stephen’dandı. Hollanda’dan dönmüştü; Mudport’a yeniden gelmiş, dostlarından kimseye görünmemişti. Oradan Maggie’ye yazmış, mektubu St Ogg’da güvendiği bir kişiye göndermişti. Baştan sona tutkulu bir sitem çığlığıydı; onu ve kendisini boş yere feda etmesine, bütün umutlarını sırf bir fikir uğruna, elle tutulur hiçbir iyilik olmaksızın ezmesine yol açan çarpıtılmış hak anlayışına karşı bir yakarıştı. Oysa söz konusu olan, sevdiği ve kendisini, bir erkeğin hayatında bir kadına ancak bir kez verebileceği o tek, her şeyi bastıran tutkuyla, o tapınmayla seven adamın umutlarıydı.
“Bana senin Kenn’le evleneceğini yazmışlar. Buna inanacağımı mı sanıyorlar! Belki sana benim hakkımda da buna benzer masallar anlatmışlardır. Belki ‘seyahatte’ olduğumu söylüyorlardır. Bedenim bir yerlere sürüklenip durmuş olabilir; ama senin beni bıraktığın o korkunç yerden hiç ayrılmadım; çaresiz öfkenin uyuşukluğundan sıçrayıp seni gitmiş bulduğum yerden.”
“Maggie! Kimin acısı benimki gibi olabilir? Kimin uğradığı haksızlık benimkiyle bir tutulabilir? Ruhuma öyle kazınmış, başka hiçbir görüntüye yer bırakmamış o uzun sevgi bakışını benden başka kim yaşadı? Maggie, beni yanına çağır! Beni yeniden hayata ve iyiliğe çağır! Artık ikisinden de sürgünüm. Hiçbir amacım yok; hiçbir şeyi umursamıyorum. İki ay, sensiz hayatı asla önemseyemeyeceğimden emin olmamı sağladı. Bana tek bir sözcük yaz; ‘Gel!’ de. İki gün içinde yanında olurum. Maggie, birlikte olmayı, birbirimizin bakışına ve sesine erişebilecek kadar yakın durmayı unuttun mu?”
Maggie bu mektubu ilk okuduğunda, gerçek ayartılmasının daha yeni başladığını hissetti. Soğuk ve karanlık mağaranın girişinde, henüz yorulmamış bir cesaretle sıcak ışıktan yüz çeviririz; ama nemli karanlıkta epey ilerleyip gücümüz tükenmeye, yorulmaya başladığımızda ne olur? Tepemizde birden bir açıklık belirip bizi yeniden hayat veren gündüze çağırsa ne olur? Acının baskısı altındaki doğal özlemin sıçrayışı öylesine güçlüdür ki, acıdan kurtulana kadar daha az yakın tüm gerekçeler unutulabilir.
Maggie saatlerce mücadelesinin boşa gittiğini hissetti. Onu düşünmeye çalıştığı başka her şey, Stephen’ın kendisini yanına getirecek tek sözcüğü bekleyişinin görüntüsü tarafından saatlerce kenara itildi. Mektubu okumuyordu; Stephen’ın onu seslendirdiğini duyuyor, sesin eski ve tuhaf gücüyle sarsılıyordu. Bir gün önce, yalnızca bağlılıkla ayakta kalacağı, pişmanlık yükünü taşıyacağı yalnız bir geleceğin görüntüsüyle dolmuştu. Şimdi hemen yanı başında, ulaşabileceği kadar yakın, bir hak iddiası gibi kendini dayatan başka bir gelecek vardı: çetin sabır ve çabanın yerini, bir başkasının sevgi dolu gücüne kolayca ve tatlı tatlı yaslanmanın alacağı bir gelecek! Yine de kederin yerine mutluluk vaat etmesi, bu ayartmanın Maggie üzerindeki korkunç gücünü azaltmıyordu.
Dengeyi sarsan, Stephen’ın ıstırap dolu sesiydi; kendi kararının doğruluğuna duyduğu kuşku da onu bir kez yerinden fırlayıp kalemle kâğıda uzanmaya ve “Gel!” yazmaya itti.
Ama o belirleyici hareketin hemen ardından zihni geri çekildi; güçlü ve berrak olduğu anlarda geçmişteki benliğiyle çelişmenin verdiği duygu, bilinçli bir alçalmanın sancısı gibi içine işledi. Hayır, beklemeliydi; dua etmeliydi; kendisini terk eden ışık yeniden gelecekti. Acıyı, sevgiyi alt etmeye yetecek kadar güçlü bir ilhamla kaçıp gittiği sırada hissettiklerini yeniden hissedecekti; Lucy yanındayken, Philip’in mektubu onu daha sakin geçmişe bağlayan bütün lifleri harekete geçirdiğinde hissettiklerini yeniden duyacaktı.
Gecenin ilerleyen saatlerine dek hiç kıpırdamadan oturdu; duruşunu değiştirmeye isteği yoktu, dua etmeyi zihninden geçirecek kadar bile etkin gücü kalmamıştı. Yalnızca yeniden geleceği kesin olan ışığı bekliyordu. Işık, hiçbir tutkunun uzun süre söndüremeyeceği anılarla birlikte geldi; uzak geçmiş geri döndü, onunla birlikte kendinden vazgeçen merhamet ve sevgi, sadakat ve kararlılık pınarları da. Çok önceleri ezberlediği küçük, eski kitaptaki sakin el yazısıyla işaretlenmiş sözler dudaklarına kadar yükseldi ve pencereye vuran şiddetli yağmurla rüzgârın yüksek inilti ve uğultusu içinde kaybolan alçak bir mırıltıyla dışarı döküldü: “Haçı kabul ettim; onu Senin elinden aldım. Onu taşıyacağım, bana yüklediğin gibi ölene dek taşıyacağım.”
Ama az sonra hıçkırık dışında dile gelemeyen başka sözler yükseldi: “Beni bağışla, Stephen! Bu geçecek. Ona geri döneceksin.”
Mektubu aldı, muma tuttu ve şöminenin üzerinde ağır ağır yanmasına izin verdi. Ertesi gün ona ayrılık sözlerinin sonuncusunu yazacaktı.
“Bunu taşıyacağım, ölene dek taşıyacağım. Ama ölümün gelmesi ne kadar uzun sürecek! Daha çok gencim, sağlıklıyım. Nasıl sabredecek, nasıl güç bulacağım? Mücadele edip düşecek, sonra yine mi pişman olacağım? Hayatın bana hâlâ böylesine çetin başka sınavları mı var?”
Bu umutsuzluk çığlığıyla Maggie masanın önünde dizlerinin üzerine çöktü ve kederden çökmüş yüzünü ellerinin arasına gömdü. Ruhu, sonuna kadar yanında olacak Görünmez Merhamet’e yöneldi. Bu büyük ihtiyaç deneyiminin ona öğrettiği bir şey olmalıydı; daha az yanılanların pek bilemeyeceği bir insani şefkat ve uzun sabır sırrını öğreniyor olmalıydı. “Tanrım, hayatım uzun sürecekse, yaşayıp başkalarına iyilik etmek ve onları avutmak için——”
Tam o anda Maggie dizlerinin ve ayaklarının çevresinde ansızın bastıran, ürpertici bir soğukluk hissetti; altından su akıyordu. Sıçrayıp ayağa kalktı; geçide açılan kapının altından su giriyordu. Bir an bile şaşkınlığa kapılmadı; bunun taşkın olduğunu anlamıştı!
Son on iki saattir içinden geçtiği duygu karmaşası sanki onu derin bir dinginliğe kavuşturmuştu. Çığlık atmadan, mumu alıp Bob Jakin’in yatak odasına koştu. Kapı aralıktı; içeri girip omzundan sarstı.
“Bob, taşkın geldi! Ev su altında; tekneleri kurtarabilir miyiz, bir bakalım.”
Mumu yaktı. Zavallı karısı bebeğini kapıp çığlık atmaya koyuldu. Maggie ise suyun hızla yükselip yükselmediğine bakmak için yeniden aşağı koştu. Merdivenlerden gelen kapının eşiğinde odaya doğru bir basamak vardı; suyun çoktan basamak hizasına yükseldiğini gördü. Bakarken pencereden büyük bir gürültüyle bir şey çarptı; kurşunlu camları ve eski ahşap çerçeveyi içeri doğru paramparça etti, ardından su doldu.
“Tekne bu!” diye bağırdı Maggie. “Bob, tekneleri almaya aşağı gel!”
Korkudan bir an bile ürpermeden, dizlerine hızla yükselen suya daldı. Merdivende bıraktığı mumun titrek ışığında pencere pervazına çıktı ve baş tarafı pencereye dayanıp dışarı taşmış tekneye girdi. Bob da hemen ardından geldi; ayakkabısız, çorapsızdı ama elinde fener vardı.
“Vay, ikisi de burada; iki tekne de,” dedi Bob, Maggie’nin bulunduğu tekneye girerken. “Demirlemesi gibi bu bağ da kopmadığına şaşmalı.”
Öteki tekneye geçip onu çözerken ve bir küreği ele geçirirken Bob, Maggie’nin karşı karşıya olduğu tehlikeyi fark etmedi. Tehlikeyi birlikte yaşarken korkusuz kişiler için kaygılanmaya pek alışık değiliz; Bob’un aklı, içeride çaresiz kalanları kurtarmak için bulunabilecek yollara dalmıştı. Maggie’nin yukarı çıkmış, onu uyandırmış ve harekete öncülük etmiş olması, Bob’da onun korunmaya değil, korumaya yardım edecek biri olduğu izlenimini belirsizce uyandırmıştı. Maggie de bir küreği almış, tekneyi çıkıntılı pencere çerçevesinden kurtarmak için iterek uzaklaştırmıştı.
“Su o kadar hızlı yükseliyor ki,” dedi Bob, “az sonra odalara da dolar herhâlde; ev çok alçakta. Prissy’yi, çocuğu ve anneyi tekneye almayı daha çok istiyorum, başarabilirsem; suya güveneceğiz artık, çünkü eski ev pek güvenli sayılmaz. Tekneyi bırakırsam—ama sen...” diye haykırdı. Fenerini ansızın Maggie’ye kaldırmıştı; Maggie yağmurun içinde, elinde kürek, simsiyah saçları sırılsıklam halde duruyordu.
Maggie cevap veremedi; yeni bir gelgit akıntısı evlerin hizası boyunca akıp iki tekneyi de geniş sulara sürükledi ve onları ırmağın karşı akıntısını çok aşacak kadar uzağa taşıdı.
İlk anlarda Maggie hiçbir şey hissetmedi, hiçbir şey düşünmedi; yalnızca, korktuğu o hayattan birdenbire kopup gittiğini biliyordu. Bu, ölümün ıstırabı olmadan yaşanan ölüm geçişiydi; karanlıkta Tanrı’yla baş başaydı.
Her şey öylesine hızlı, öylesine düş gibiydi ki gündelik çağrışımların ipleri kopmuştu. Küreği mekanik bir hareketle kavrayarak oturağa çöktü; uzun süre nerede olduğuna dair açık bir fikri olmadı. Bilincini yeniden bütünüyle uyandıran ilk şey yağmurun kesilmesi ve karanlığın belli belirsiz bir ışıkla bölündüğünü fark etmesiydi; bu ışık, üstüne çöken karanlığı aşağıdaki uçsuz bucaksız su düzlüğünden ayırıyordu. Taşkının içindeydi; babasının sözünü ettiği, Tanrı’nın o korkunç felaketi… Çocukluk düşlerinin kâbusu olmuştu. Bu düşünceyle birlikte eski evin, Tom’un ve annesinin görüntüsü zihnine üşüştü; hepsi bir arada dinlemişlerdi.
“Tanrım, neredeyim? Eve giden yol hangisi?” diye haykırdı, loş yalnızlıkta.
Değirmen’de ne oluyordu? Taşkın bir keresinde değirmeni neredeyse yıkmıştı. Annesiyle ağabeyi orada, yardıma ulaşamayacakları bir yerde tehlikede, çaresiz kalmış olabilirlerdi! Bütün benliği şimdi bu düşünceye kilitlenmişti; yıllardır sevdiği yüzleri karanlığın içinde yardım beklerken, sonra da kimseden yardım görememiş hâlde canlandırdı.
Şimdi durgun suların üzerinde süzülüyordu; belki de sular altında kalmış tarlaların çok ötesindeydi. İçinde bulunduğu anda bir tehlike hissetmiyordu; bu yüzden zihninin eski eve yönelmesine engel olacak hiçbir şey yoktu. Nerede olduğunu anlamak, kaygılarının yöneldiği yeri belli belirsiz de olsa sezebilmek için karanlık perdeye gözlerini dikti.
Ah, o kasvetli su düzlüğünün genişlemesi, bulutlu göğün ağır ağır yükselmesi, cam gibi karanlığın üzerinde duran nesnelerin siluetlerinin yavaş yavaş belirginleşmesi ne umut vericiydi! Evet, tarlalara çıkmış olmalıydı; şunlar çitlerin ardındaki ağaçların tepeleriydi. Irmak hangi taraftaydı? Arkasına baktı; sıra sıra kara ağaçlar gördü. Önüne baktı; hiç ağaç yoktu. Öyleyse ırmak önündeydi. Bir küreği kapıp uyanan umudun gücüyle tekneyi ileri doğru çekmeye başladı. Harekete geçince şafak daha hızlı söküyor gibiydi; kısa süre sonra sığındıkları küçük bir tümsekte zavallı dilsiz hayvanların acınacak biçimde birbirine sokulduğunu görebildi. Alacakaranlıkta kimi zaman kürek çekip kimi zaman kürekleri kullanarak ilerledi. Islak giysileri bedenine yapışmış, sırılsıklam saçları rüzgârda savruluyordu; ama bedenine dair, güçlü bir duygunun esinlediği kuvvet hissi dışında hiçbir şeyin farkında değildi. Eski evde uzun zamandır aklında olanların tehlikede oluşu ve belki kurtarılabilecekleri düşüncesine, ağabeyiyle barıştığına dair belirsiz bir duygu da eşlik ediyordu. Büyük bir felaket karşısında, hayatımızın yapay örtüleri kalkıp hepimiz temel insani ihtiyaçlarımızda bir olduğumuzda, ne kavga ne sertlik ne de birbirimize inançsızlık kalabilir? Maggie bunu belli belirsiz hissediyordu; ağabeyine karşı içinde yeniden kabaran güçlü sevgi, sonradan birikmiş acı, zalimce kırgınlık ve yanlış anlaşılma izlerini silip çocukluktaki birlikteliklerinden kalan derin, sarsılmaz anıları bırakıyordu.
Ama şimdi uzakta büyük, karanlık bir kütle vardı; Maggie, yakınında ırmağın akıntısını seçebiliyordu. O karanlık kütle… Evet, St Ogg’du. Ah, şimdi tanıdık ağaçları ilk nerede göreceğini biliyordu: boz söğütleri, sararmaya başlayan kestaneleri ve onların üstünde eski çatıyı! Ama henüz ne renk ne de biçim seçilebiliyordu; her şey silik ve belirsizdi. Güçleri giderek daha yoğun biçimde kabarıp kendini gösteriyordu; sanki yaşamı, gelecekte artık gerekmeyecek, bu saat içinde harcanmak üzere biriktirilmiş bir kuvvetti.
Teknesini Floss’un akıntısına sokmalıydı; yoksa Ripple’ı geçip eve yaklaşması imkânsızdı. Eski evin çevresinde olup bitenleri gözünde gittikçe daha canlı canlandırırken aklına bu geldi. Ama akıntı onu çok uzağa sürükleyebilir, tekneyi yeniden akıntıdan çıkaramayabilirdi. Tehlikeyi ilk kez açıkça düşünmeye başladı; ama başka bir yol yoktu, tereddüt edecek vakit de. Akıntıya kapıldı. Artık hiç çaba harcamadan hızla ilerliyordu. Giderek aydınlanan havada, aradaki mesafe azaldıkça, tanıdık ağaç ve çatı olması gereken şeyleri daha net seçmeye başladı; hatta garip biçimde değişmiş Ripple olması gereken çamurlu, coşkun akıntıya yaklaşmıştı.
Ulu Tanrım! İçinde yüzen kütleler vardı; yanlarından geçerken teknesine çarpıp vaktinden önce ölümüne neden olabilirlerdi. Neydi bu kütleler?
Maggie’nin yüreği ilk kez korkuyla çarpmaya başladı. Çaresizce oturuyor, sürüklenmekte olduğunu belli belirsiz fark ediyor, yaklaşan çarpışmayı ise bütün benliğiyle hissediyordu. Ama dehşet kısa sürdü; St Ogg’un önündeki depolar yaklaşırken dağılıp gitti. Demek Ripple’ın ağzını geçmişti; şimdi tekneyi idare etmek ve mümkünse akıntıdan çıkarmak için bütün becerisini ve gücünü kullanmalıydı. Köprünün yıkıldığını, sular altında kalmış tarlanın çok ötesinde karaya oturmuş bir geminin direklerini görebiliyordu. Ama ırmakta hareket eden tekne yoktu; ele geçirilen tekneler su basmış sokaklarda kullanılıyordu.
Maggie yeni bir kararlılıkla küreğini kaptı ve yeniden ayağa kalkıp kürek çekmeye koyuldu; ama şimdi çekilmeye başlayan gelgit, ırmağın akışını daha da hızlandırdı ve onu köprüyü geçip öteye sürükledi. Irmağa bakan pencerelerden, sanki oradakiler kendisine sesleniyormuş gibi bağrışmalar duydu. Tekneyi akıntıdan çıkarabilmesi için Tofton’u neredeyse geçmesi gerekti. Sonra, ırmağın daha aşağısında kalan Deane Amca’nın evine özlemle bir kez bakıp iki küreğe birden asıldı; bütün gücüyle su basmış tarlaları aşarak Değirmen’e doğru kürek çekti. Şimdi renkler belirmeye başlamıştı. Dorlcote tarlalarına yaklaşınca ağaçların renklerini, çok sağda yükselen eski İskoç çamlarını ve evin kestanelerini seçebildi. Ah, nasıl da derinlere gömülmüşlerdi; tepenin bu yanındaki ağaçlardan bile daha derine! Değirmen’in çatısı neredeydi? Ripple’dan hızla aşağı inen o ağır parçalar neyin işaretiydi? Ama ev yıkılmamıştı; dimdik duruyordu. Birinci kata kadar suya gömülmüş, yine de sağlamdı… Yoksa Değirmen’e bakan ucu yıkılmış mıydı?
Sonunda oraya varmanın soluk soluğa sevinci, bütün kederini bastırmıştı; Maggie evin önüne yaklaştı. Önce hiçbir ses duymadı, kımıldayan bir şey de görmedi. Teknesi üst kattaki pencereyle aynı hizadaydı. Gür, tiz bir sesle seslendi:
“Tom, neredesin? Anne, neredesin? Maggie geldi!”
Az sonra, ortadaki alınlığın çatı katı penceresinden Tom’un sesini duydu:
“Kim o? Tekne getirdin mi?”
“Benim Tom, Maggie. Annem nerede?”
“Burada değil; iki gün önce Garum’a gitti. Aşağı kattaki pencereye ineceğim.”
“Yalnız mısın, Maggie?” dedi Tom; tekneyle aynı hizadaki orta pencereyi açarken sesi derin bir şaşkınlıkla doluydu.
“Evet Tom; Tanrı beni sana getirmek için korudu. Çabuk bin. Başka kimse yok mu?”
“Yok,” dedi Tom tekneye adım atarken. “Adam boğuldu sanırım; Değirmen’in bir bölümü ağaçların ve taşların çarpmasıyla gürültüyle yıkılınca Ripple’dan aşağı sürüklendi galiba. Defalarca bağırdım, ses veren olmadı. Kürekleri ver Maggie.”
Tom tekneyi itip açık sulara çıktıklarında, Maggie’yle yüz yüze gelene kadar yaşananların gerçek anlamı zihnine bütünüyle dank etmedi. Bu idrak öylesine ezici bir güçle geldi, ruhuna yaşamda kendi keskin ve duru sandığı bakışlarının ötesinde uzanan derinlikleri öylesine yeni bir biçimde gösterdi ki soru soramadı. Sessizce oturup birbirlerine baktılar. Maggie’nin bitkin, yenilmiş yüzünden yoğun bir yaşamla parlayan gözleri vardı; Tom ise solgundu, bakışlarında belli belirsiz bir hayranlık ve mahcubiyet vardı. Dudakları susarken düşünceleri işliyordu. Soru soramasa da neredeyse mucizevi, Tanrı’nın koruması altında gerçekleşmiş bir çabanın hikâyesini sezmişti. Sonunda mavi-gri gözlerine yaşlar doldu; dudakları söyleyebilecekleri bir sözcük buldu: çocukluklarından kalma “Magsie!”
Maggie, ancak acıyla bir olan o gizemli, olağanüstü mutluluğun uzun, derin bir hıçkırığından başka yanıt veremedi.
Konuşabilir konuşmaz, “Lucy’ye gidelim Tom; sağ salim mi, bir bakalım, sonra da ötekilere yardım ederiz,” dedi.
Tom dinç ve tükenmez bir kuvvetle, zavallı Maggie’ninkinden bambaşka bir hızla kürek çekiyordu. Tekne kısa süre içinde yeniden ırmağın akıntısına girdi; az sonra Tofton’a varacaklardı.
“Park House taşkın sularından yüksekte,” dedi Maggie. “Belki Lucy’yi oraya götürmüşlerdir.”
Başka bir şey söylemediler; ırmak onlara doğru yeni bir tehlike taşıyordu. Rıhtımlardan birinde ahşap bir makine düzeneği az önce kopmuş, kocaman parçalar akıntıyla sürüklenmeye başlamıştı. Güneş doğuyordu; suyla kaplı yıkımın geniş alanı çevrelerinde korkunç bir açıklıkla uzanıyordu. Tehditkâr kütleler dehşet verici bir netlikle hızla akıp geliyordu. Tofton evlerinin altından ilerleyen bir teknedeki kalabalık, tehlikede olduklarını fark edip bağırdı: “Akıntıdan çıkın!”
Ama hemen çıkamazlardı. Tom önüne bakınca ölümün üzerlerine doğru koştuğunu gördü. Birbirine ölümcül biçimde kenetlenmiş kocaman parçalar, akıntıyı boydan boya kaplayan tek bir kütle oluşturmuştu.
“Geliyor Maggie!” dedi Tom; kürekleri bırakıp ona sarılırken sesi derin ve boğuktu.
Bir sonraki an tekne artık suyun üzerinde görünmüyordu; dev kütle, korkunç bir zafer kazanmışçasına hızla ilerliyordu.
Ama az sonra teknenin omurgası, altın rengi suda kara bir nokta gibi yeniden belirdi.
Tekne yeniden su yüzüne çıkmıştı ama ağabeyle kız kardeş, bir daha ayrılmamak üzere birbirlerine sarılmış hâlde sulara gömülmüştü. Tek bir yüce anda, sevgilerini göstermek için küçücük ellerini kenetledikleri ve papatyalarla dolu tarlalarda birlikte dolaştıkları günleri yeniden yaşıyorlardı.
Bölüm etkileşimi
