Bölümler 59Şu an: VI. Bölüm. — Güçlükle Kazanılan Zafer
- 1 Birinci Kitap — Oğlan ve Kız. — Birinci Bölüm. — Dorlcote Değirmeni’nin Dışında606 kelime
- 2 İkinci Bölüm. — Dorlcote Değirmeni’nin Sahibi Bay Tulliver, Tom’la İlgili Kararını Açıklıyor1.655 kelime
- 3 Üçüncü Bölüm. — Bay Riley, Tom için bir okul konusunda öğüt veriyor3.697 kelime
- 4 Dördüncü Bölüm. — Tom’un Dönüşü Bekleniyor1.428 kelime
- 5 Beşinci Bölüm. — Tom Eve Dönüyor2.694 kelime
- 6 VI. Bölüm — Teyzelerle Amcalar Geliyor3.207 kelime
- 7 VII. Bölüm — Teyzeler ve Amcalar Sahneye Çıkıyor6.448 kelime
- 8 VIII. Bölüm — Bay Tulliver Zayıf Yanını Gösteriyor2.788 kelime
- 9 Bölüm IX. — Garum Firs’e3.843 kelime
- 10 X. Bölüm — Maggie Beklediğinden Daha Kötü Davranıyor1.648 kelime
- 11 XI. Bölüm. — Maggie Gölgesinden Kaçmaya Çalışıyor3.226 kelime
- 12 Bölüm XII. — Bay ve Bayan Glegg Evlerinde3.647 kelime
- 13 Bölüm XIII. — Bay Tulliver Hayatın Yumaklarını Daha da Dolaştırıyor816 kelime
- 14 İkinci Kitap. — Okul Zamanı. — Bölüm I. — Tom’un “İlk Dönemi”5.559 kelime
- 15 II. Bölüm — Noel Tatili2.143 kelime
- 16 Üçüncü Bölüm. — Yeni Okul Arkadaşı1.616 kelime
- 17 Bölüm IV.2.937 kelime
- 18 V. Bölüm — Maggie’nin İkinci Ziyareti1.247 kelime
- 19 VI. Bölüm. — Bir Aşk Sahnesi1.298 kelime
- 20 VII. Bölüm. — Altın Kapılar Aşılıyor1.799 kelime
- 21 Üçüncü Kitap — Çöküş. — Birinci Bölüm — Evde Neler Olmuştu1.773 kelime
- 22 İkinci Bölüm. — Bayan Tulliver’ın Ev Tanrıları1.256 kelime
- 23 Üçüncü Bölüm. — Aile Toplantısı4.155 kelime
- 24 Bölüm IV. — Sönüp Giden Bir Işık978 kelime
- 25 Bölüm V. — Tom İstiridyeyi Bıçağıyla Açmaya Girişiyor3.205 kelime
- 26 VI. Bölüm. — Cep Çakısı Armağanına Karşı Yaygın Önyargıyı Çürütmeye Doğru1.938 kelime
- 27 VII. Bölüm. — Tavuğun Hileye Başvurması3.320 kelime
- 28 Sekizinci Bölüm. — Enkaz Üzerine Gün Işığı2.178 kelime
- 29 Dokuzuncu Bölüm. — Aile Kaydına Eklenen Bir Kayıt1.532 kelime
- 30 Dördüncü Kitap — Aşağılanma Vadisi. — I. Bölüm — Bossuet’nin Bilmediği Bir Protestanlık Yorumu1.382 kelime
- 31 II. Bölüm — Yırtık Yuvayı Dikenler Deler1.511 kelime
- 32 III. Bölüm — Geçmişten Bir Ses4.179 kelime
- 33 Beşinci Kitap — Buğday ve Delice. — I. Bölüm — Kızıl Derinlikler3.392 kelime
- 34 İkinci Bölüm — Glegg Teyze, Bob’un Başparmağının Ne Kadar Geniş Olduğunu Öğreniyor4.774 kelime
- 35 Bölüm III. — Dengesiz Terazi1.872 kelime
- 36 Bölüm IV. — Yeni Bir Aşk Sahnesi1.544 kelime
- 37 Bölüm V. — Yarık Ağaç3.227 kelime
- 38 VI. Bölüm. — Güçlükle Kazanılan Zafer1.196 kelime · Okuduğun bölüm
- 39 Bölüm VII. — Hesaplaşma Günü1.740 kelime
- 40 Altıncı Kitap — Büyük Ayartı. — Bölüm I. — Cennette Bir Düet2.266 kelime
- 41 II. Bölüm. — İlk İzlenimler3.587 kelime
- 42 Bölüm III. — Mahrem Anlar1.139 kelime
- 43 Bölüm IV. — Kardeş ve Kız Kardeş1.988 kelime
- 44 Bölüm V. — Tom’un İstiridyeyi Açtığını Gösteren Bölüm1.149 kelime
- 45 Bölüm VI. — Çekim Yasalarını Açıklayan Bölüm2.820 kelime
- 46 VII. Bölüm — Philip Yeniden Sahneye Çıkıyor3.715 kelime
- 47 Sekizinci Bölüm — Wakem’e Yeni Bir Gözle Bakış1.868 kelime
- 48 Dokuzuncu Bölüm. — Şıklara Bürünmüş Hayırseverlik2.666 kelime
- 49 X. Bölüm — Büyü Sanki Bozuluyor1.682 kelime
- 50 XI. Bölüm. — Yolda1.760 kelime
- 51 XII. Bölüm — Bir Aile Toplantısı1.797 kelime
- 52 XIII. Bölüm. — Gelgitin Sürüklediği3.693 kelime
- 53 Bölüm XIV. — Uyanış2.872 kelime
- 54 Yedinci Kitap — Son Kurtuluş. — I. Bölüm — Değirmene Dönüş1.899 kelime
- 55 İkinci Bölüm — St Ogg Halkı Hükmünü Veriyor2.488 kelime
- 56 Üçüncü Bölüm — Eski Tanıdıkların Bizi Şaşırtabileceğini Gösteren Bölüm1.802 kelime
- 57 Bölüm IV. — Maggie ve Lucy1.772 kelime
- 58 V. Bölüm — Son Çatışma2.945 kelime
- 59 Sonuç227 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
VI. Bölüm.
Güçlükle Kazanılan Zafer
Üç hafta sonra, Dorlcote Değirmeni’nin yılın en güzel zamanını yaşadığı bir akşam, büyük kestaneler çiçek açmış, çimenlerin üzeri papatyalarla kaplanmışken, Tom Tulliver her zamankinden erken eve geldi. Köprüden geçerken, odalar ne kadar boş, yürekler ne kadar kederli olursa olsun dışarıdan hep neşeli ve davetkâr görünen, saygın kırmızı tuğlalı eve eskiden beri duyduğu derin sevgiyle baktı. Pencerelere göz gezdirirken maviye çalan gri gözlerinde pek hoş bir ışık vardı. Alnındaki çizgi hiç kaybolmuyordu ama yüzüne yakışıyordu; gözleriyle ağzı en yumuşak ifadeyi aldığında sertlikten uzak olabilecek bir iradeyi düşündürüyordu. Sağlam adımları hızlandı; dudaklarının kenarları, gülümsemeyi engellemek için sıkılmalarına karşı koyuyordu.
O sırada salondakiler gözlerini köprüye çevirmemişti; grup, kimse bir şey beklemiyormuş gibi sessizce oturuyordu. Uzun bir yolculuktan yorulmuş Bay Tulliver koltuğunda oturmuş, yıpranmış bir yüzle, bakışlarını çoğunlukla Maggie’ye dikerek düşüncelere dalmıştı. Maggie dikişinin üzerine eğilmiş, annesi çayı hazırlıyordu.
Tanıdık ayak sesini duyunca hepsi şaşkınlıkla başlarını kaldırdı.
“Hayrola, Tom, ne oldu?” dedi babası. “Her zamankinden biraz erken gelmişsin.”
“Yapacak başka işim kalmamıştı, ben de çıktım. Eh, anne!”
Tom annesinin yanına gidip onu öptü; bu, onun için alışılmadık bir neşelilik belirtisiydi. Üç hafta boyunca Maggie’yle aralarında neredeyse tek kelime, tek bakış geçmemişti; ama Tom’un evde zaten pek konuşmaması, anne babalarının bunu fark etmesini önlemişti.
“Baba,” dedi Tom çaylarını bitirdiklerinde, “teneke kutuda tam olarak ne kadar para olduğunu biliyor musun?”
“Yalnızca yüz doksan üç sterlin var,” dedi Bay Tulliver. “Son zamanlarda daha az getirdin; ama gençler paralarını istedikleri gibi harcamayı sever. Ben reşit olmadan önce istediğimi yapamazdım.” Bunu biraz ürkek bir hoşnutsuzlukla söyledi.
“Bu miktardan emin misin baba?” dedi Tom. “Teneke kutuyu getirip aşağı indirme zahmetine girmeni istiyorum. Belki yanlış hesaplamışsındır.”
“Nasıl yanlış hesaplayayım?” diye sertçe karşılık verdi babası. “Kaç kez saydım; ama bana inanmıyorsan getiririm.”
Kasvetli hayatında Bay Tulliver, teneke kutuyu getirip içindeki parayı saymaktan hep hoşlanırdı.
Babası yukarı çıktığında annesinin odadan ayrılmak üzere olduğunu gören Tom, “Anne, sen odadan çıkma,” dedi.
“Maggie çıkmayacak mı?” dedi Bayan Tulliver. “Eşyaları birinin kaldırması gerek.”
“Nasıl isterse,” dedi Tom kayıtsızca.
Bu söz Maggie’yi derinden yaraladı. Tom’un babalarına borçların ödenebileceğini söyleyeceğine birden inanıp içi sevinçle dolmuştu; Tom bu haber verilirken onun odada olmamasına razı mı olacaktı? Yine de tepsiyi götürüp hemen geri geldi. O anda kendisinin incinmiş olma duygusu ağır basamazdı.
Teneke kutu masanın üzerine bırakılıp açılınca Tom babasının yanındaki köşeye yaklaştı. Üzerlerine düşen kızıl akşam ışığında, koyu gözlü babanın yorgun, ekşi kasvetini ve açık tenli oğlunun bastırılmış sevincini belirginleştiriyordu. Anneyle Maggie masanın öteki ucunda oturuyordu: biri sessizce sabrediyor, öteki heyecandan titriyordu.
Bay Tulliver paraları sayıp masanın üzerine sırayla dizdi, sonra Tom’a keskin bir bakış atarak şöyle dedi:
“İşte, görüyorsun ya, haklıymışım.”
Durdu; paraya acı bir umutsuzlukla baktı.
“Üç yüz sterlinden fazla eksiğimiz var; onu biriktirmem uzun zaman alacak. Tahılla birlikte o kırk iki sterlini kaybetmek ağır oldu. Bu dünya bana fazla geldi. Bunu biriktirmem dört yılımı aldı; dört yıl daha yaşar mıyım, o bile belli değil. Borçları ödemen için sana güvenmek zorundayım,” diye titreyen bir sesle sürdürdü, “reşit olduğunda hâlâ aynı fikirdeysen. Ama sen beni önce gömersin herhâlde.”
Bir güvence beklercesine, sitemkâr bir ifadeyle Tom’un yüzüne baktı.
“Hayır baba,” dedi Tom; kararlı konuşuyordu ama sesindeki titreme de duyuluyordu. “Borçların hepsinin ödendiğini görecek kadar yaşayacaksın. Onları kendi ellerinle ödeyeceksin.”
Ses tonu, sıradan bir umut ya da kararlılıktan daha fazlasını anlatıyordu. Bay Tulliver’ın içinden hafif bir elektrik çarpmış gibi geçti; gözlerini meraklı ve heyecanlı bir bakışla Tom’a dikti. Maggie kendini tutamayıp babasının yanına koşup diz çöktü. Tom devam etmeden önce bir süre sustu.
“Epey zaman önce Glegg Amca ticaret yapmam için bana biraz para ödünç vermişti; işe yaradı. Bankada üç yüz yirmi sterlinim var.”
Son sözler söylenir söylenmez annesi kollarını boynuna doladı ve yarı ağlayarak şöyle dedi:
“Ah oğlum, adam olduğunda her şeyi yine yoluna koyacağını biliyordum.”
Ama babası sustu; duygu seli konuşma gücünü elinden almıştı. Tom’la Maggie, sevinç şokunun onu öldürebileceğinden korktular. Neyse ki ardından rahatlatıcı gözyaşları geldi. Geniş göğsü inip kalktı, yüz kasları gevşedi ve kır saçlı adam hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladı. Ağlama nöbeti yavaş yavaş yatıştı; sessizce oturup nefesini düzene soktu. Sonunda karısına bakıp yumuşak bir sesle şöyle dedi:
“Bessy, gel de şimdi beni öp; oğlan sana borcunu ödedi. Belki yeniden biraz rahat yüzü görürsün.”
Kadın onu öpüp elini bir dakika tuttuktan sonra Bay Tulliver’ın aklı yeniden paraya döndü.
“Parayı görmem için getirseydin keşke Tom,” dedi masadaki altın paraları parmaklarıyla yoklayarak; “içim daha rahat ederdi.”
“Yarın göreceksin baba,” dedi Tom. “Deane Amca alacaklıları yarın Golden Lion’da buluşmaya çağırdı; saat ikide onlara yemek de ayarladı. Glegg Amca’yla kendisi orada olacak. Cumartesi günü Messenger’da duyuruldu.”
“Demek Wakem’in de haberi var!” dedi Bay Tulliver’ın gözleri zafer ateşiyle parlayarak. “Ah!” diye uzata uzata, boğuk bir sesle devam etti; kendine kalan tek lüks olan enfiye kutusunu çıkarıp eski meydan okuyan tavrıyla tıklattı. “Artık onun pençesinden kurtulacağım, değirmeni bırakmam gerekse bile. Burada öleceğime kadar dayanırım sanmıştım ama dayanamam... Evde içecek bir damla bir şeyimiz var mı Bessy?”
“Var,” dedi Bayan Tulliver, iyice azalmış anahtar demetini çıkararak. “Hastayken Deane Teyze biraz konyak getirmişti.”
“Öyleyse getir bana, getir. Biraz halsiz hissediyorum.”
Biraz konyaklı su içtikten sonra daha güçlü bir sesle, “Tom oğlum,” dedi, “onlara bir konuşma yapacaksın. Paranın büyük kısmını senin kazandığını söyleyeceğim. Artık dürüst olduğumu ve dürüst bir oğlum bulunduğunu anlayacaklar. Ah! Wakem de benimki gibi, düzgün, dosdoğru bir oğlu olsun isterdi; o zavallı çarpık yaratığın yerine! Dünyada yükseleceksin oğlum; belki bir gün Wakem’le oğlu senin birkaç basamak altında kalır. Deane Amca gibi ortaklığa alınman da muhtemel; doğru yoldasın, sonra zenginleşmene engel kalmaz. Bir gün yeterince zengin olursan, şunu unutma, eski değirmeni geri almaya çalış.”
Bay Tulliver sandalyesine yaslandı; zihni, uzun süredir yalnızca acı hoşnutsuzluğun ve kötü şeylerin beklentisinin yuvası olmuşken, sevinç büyüsüyle birden talihli bir geleceğin hayalleriyle doldu. Ama ince bir etki, bu talihin kendisinin başına geleceğini öngörmesini engelledi.
Birden elini uzatıp, “Elimi sık oğlum,” dedi. “İnsanın iyi bir oğlu olduğu için gurur duyması büyük şey. Benim de böyle bir şansım oldu.”
Tom bir daha hiçbir anı bu kadar tatlı yaşamayacaktı; Maggie de kendi kırgınlıklarını unutmaktan kendini alamadı. Tom iyi biriydi. Gerçek hayranlık ve minnet anlarında hepimizin içine doğan tatlı alçakgönüllülükle, Tom’un onda bağışlaması gereken kusurların, Tom’un kendi kusurları gibi telafi edilmediğini düşündü. O akşam, babasının gözünde ilk kez arka plana düşmüş görünmesi Maggie’de kıskançlık uyandırmadı.
Yatma vakti gelene kadar daha çok konuşuldu. Bay Tulliver doğal olarak Tom’un ticaret maceralarının bütün ayrıntılarını öğrenmek istiyordu; giderek artan bir heyecan ve keyifle dinledi. Her seferinde ne söylendiğini, mümkünse ne düşünüldüğünü bile merak ediyordu. Bob Jakin’in işteki rolü, o olağanüstü bohçacının zafer dolu kurnazlığına duyduğu özel bir yakınlıkla Bay Tulliver’ın coşkulu çıkışlar yapmasına yol açtı. Bob’un gençlik hikâyesi, Bay Tulliver’ın öğrendiği kadarıyla, büyük adamların çocukluk anılarını anlatırken görülen o şaşırtıcı gelecek vaat etme duygusuyla yeniden hatırlandı.
Anlatılacak bu kadar şey olması iyi olmuştu; yoksa Wakem’e karşı belirsiz ama şiddetli zafer duygusu, sevinç selinin tehlikeli bir güçle akacağı yatağa dönüşebilirdi. Böyleyken bile bu duygu zaman zaman birdenbire, konuyla ilgisiz haykırışlar hâlinde üstünlüğü ele geçireceğini belli ediyordu.
Bay Tulliver o gece uzun süre uyuyamadı; uykuya daldığında da canlı rüyalar gördü. Sabah saat beş buçukta, Bayan Tulliver çoktan kalkmışken, bir tür boğuk çığlıkla aniden doğrulup yatak odasının duvarlarına şaşkın şaşkın bakması kadını korkuttu.
“Ne oldu, Bay Tulliver?” diye sordu karısı. Kocası hâlâ şaşkın bir ifadeyle ona baktı, sonra sonunda şöyle dedi:
“Ah! Rüya görüyordum… Ses mi çıkardım?… Onu yakaladığımı sandım.”
Bölüm etkileşimi
