Kıyıdaki Değirmen kitap kapağı

26. bölüm / 59

VI. Bölüm. — Cep Çakısı Armağanına Karşı Yaygın Önyargıyı Çürütmeye Doğru

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 59Şu an: VI. Bölüm. — Cep Çakısı Armağanına Karşı Yaygın Önyargıyı Çürütmeye Doğru
  1. 1 Birinci Kitap — Oğlan ve Kız. — Birinci Bölüm. — Dorlcote Değirmeni’nin Dışında606 kelime
  2. 2 İkinci Bölüm. — Dorlcote Değirmeni’nin Sahibi Bay Tulliver, Tom’la İlgili Kararını Açıklıyor1.655 kelime
  3. 3 Üçüncü Bölüm. — Bay Riley, Tom için bir okul konusunda öğüt veriyor3.697 kelime
  4. 4 Dördüncü Bölüm. — Tom’un Dönüşü Bekleniyor1.428 kelime
  5. 5 Beşinci Bölüm. — Tom Eve Dönüyor2.694 kelime
  6. 6 VI. Bölüm — Teyzelerle Amcalar Geliyor3.207 kelime
  7. 7 VII. Bölüm — Teyzeler ve Amcalar Sahneye Çıkıyor6.448 kelime
  8. 8 VIII. Bölüm — Bay Tulliver Zayıf Yanını Gösteriyor2.788 kelime
  9. 9 Bölüm IX. — Garum Firs’e3.843 kelime
  10. 10 X. Bölüm — Maggie Beklediğinden Daha Kötü Davranıyor1.648 kelime
  11. 11 XI. Bölüm. — Maggie Gölgesinden Kaçmaya Çalışıyor3.226 kelime
  12. 12 Bölüm XII. — Bay ve Bayan Glegg Evlerinde3.647 kelime
  13. 13 Bölüm XIII. — Bay Tulliver Hayatın Yumaklarını Daha da Dolaştırıyor816 kelime
  14. 14 İkinci Kitap. — Okul Zamanı. — Bölüm I. — Tom’un “İlk Dönemi”5.559 kelime
  15. 15 II. Bölüm — Noel Tatili2.143 kelime
  16. 16 Üçüncü Bölüm. — Yeni Okul Arkadaşı1.616 kelime
  17. 17 Bölüm IV.2.937 kelime
  18. 18 V. Bölüm — Maggie’nin İkinci Ziyareti1.247 kelime
  19. 19 VI. Bölüm. — Bir Aşk Sahnesi1.298 kelime
  20. 20 VII. Bölüm. — Altın Kapılar Aşılıyor1.799 kelime
  21. 21 Üçüncü Kitap — Çöküş. — Birinci Bölüm — Evde Neler Olmuştu1.773 kelime
  22. 22 İkinci Bölüm. — Bayan Tulliver’ın Ev Tanrıları1.256 kelime
  23. 23 Üçüncü Bölüm. — Aile Toplantısı4.155 kelime
  24. 24 Bölüm IV. — Sönüp Giden Bir Işık978 kelime
  25. 25 Bölüm V. — Tom İstiridyeyi Bıçağıyla Açmaya Girişiyor3.205 kelime
  26. 26 VI. Bölüm. — Cep Çakısı Armağanına Karşı Yaygın Önyargıyı Çürütmeye Doğru1.938 kelime · Okuduğun bölüm
  27. 27 VII. Bölüm. — Tavuğun Hileye Başvurması3.320 kelime
  28. 28 Sekizinci Bölüm. — Enkaz Üzerine Gün Işığı2.178 kelime
  29. 29 Dokuzuncu Bölüm. — Aile Kaydına Eklenen Bir Kayıt1.532 kelime
  30. 30 Dördüncü Kitap — Aşağılanma Vadisi. — I. Bölüm — Bossuet’nin Bilmediği Bir Protestanlık Yorumu1.382 kelime
  31. 31 II. Bölüm — Yırtık Yuvayı Dikenler Deler1.511 kelime
  32. 32 III. Bölüm — Geçmişten Bir Ses4.179 kelime
  33. 33 Beşinci Kitap — Buğday ve Delice. — I. Bölüm — Kızıl Derinlikler3.392 kelime
  34. 34 İkinci Bölüm — Glegg Teyze, Bob’un Başparmağının Ne Kadar Geniş Olduğunu Öğreniyor4.774 kelime
  35. 35 Bölüm III. — Dengesiz Terazi1.872 kelime
  36. 36 Bölüm IV. — Yeni Bir Aşk Sahnesi1.544 kelime
  37. 37 Bölüm V. — Yarık Ağaç3.227 kelime
  38. 38 VI. Bölüm. — Güçlükle Kazanılan Zafer1.196 kelime
  39. 39 Bölüm VII. — Hesaplaşma Günü1.740 kelime
  40. 40 Altıncı Kitap — Büyük Ayartı. — Bölüm I. — Cennette Bir Düet2.266 kelime
  41. 41 II. Bölüm. — İlk İzlenimler3.587 kelime
  42. 42 Bölüm III. — Mahrem Anlar1.139 kelime
  43. 43 Bölüm IV. — Kardeş ve Kız Kardeş1.988 kelime
  44. 44 Bölüm V. — Tom’un İstiridyeyi Açtığını Gösteren Bölüm1.149 kelime
  45. 45 Bölüm VI. — Çekim Yasalarını Açıklayan Bölüm2.820 kelime
  46. 46 VII. Bölüm — Philip Yeniden Sahneye Çıkıyor3.715 kelime
  47. 47 Sekizinci Bölüm — Wakem’e Yeni Bir Gözle Bakış1.868 kelime
  48. 48 Dokuzuncu Bölüm. — Şıklara Bürünmüş Hayırseverlik2.666 kelime
  49. 49 X. Bölüm — Büyü Sanki Bozuluyor1.682 kelime
  50. 50 XI. Bölüm. — Yolda1.760 kelime
  51. 51 XII. Bölüm — Bir Aile Toplantısı1.797 kelime
  52. 52 XIII. Bölüm. — Gelgitin Sürüklediği3.693 kelime
  53. 53 Bölüm XIV. — Uyanış2.872 kelime
  54. 54 Yedinci Kitap — Son Kurtuluş. — I. Bölüm — Değirmene Dönüş1.899 kelime
  55. 55 İkinci Bölüm — St Ogg Halkı Hükmünü Veriyor2.488 kelime
  56. 56 Üçüncü Bölüm — Eski Tanıdıkların Bizi Şaşırtabileceğini Gösteren Bölüm1.802 kelime
  57. 57 Bölüm IV. — Maggie ve Lucy1.772 kelime
  58. 58 V. Bölüm — Son Çatışma2.945 kelime
  59. 59 Sonuç227 kelime

VI. Bölüm.

Cep Çakısı Armağanına Karşı Yaygın Önyargıyı Çürütmeye Doğru
Aralığın o karanlık günlerinde ev eşyalarının satışı ikinci günün yarısını geçene kadar sürdü. Bilincinin yerine geldiği aralarda huzursuzlaşmaya başlayan Bay Tulliver, bu huzursuzluğun çoğu zaman nöbetler halinde yeniden kasılma ve duyarsızlığa yol açtığını gösteriyordu. Satış gürültüsünün odasına en çok yaklaştığı o kritik saatler boyunca canlı bir ölü gibi yatmıştı. Bay Turnbull, onu Luke’un kulübesine götürmektense bulunduğu yerde bırakmanın daha az riskli olacağına karar vermişti. İyi yürekli Luke, satış gürültüsü sırasında efendisi “uyanıverirse” bunun çok kötü olacağını düşünerek bu planı Bayan Tulliver’a önermişti. Karısı ve çocuklarıysa sessiz odaya hapsolmuş, yatakta boylu boyunca yatan iri bedeni seyrediyor; kendi kulaklarına böylesine inatçı, acı veren tekrarlarla çarpan seslere bembeyaz yüzün birden tepki vermesinden korkuyorlardı.

Ama sonunda bitmişti; insanın yakasını bırakmayan kesinliğin ve gözleri yoran bekleyişin zamanı sona ermişti. Ardından gelen sert vuruş kadar metalik tınlayan keskin bir insan sesi susmuş, çakıl üzerindeki ayak sesleri dinmişti. Bayan Tulliver’ın sarışın yüzü, son otuz saatte on yıl yaşlanmış gibiydi. Zavallı kadının zihni, korkunç tokmak en sevdiği eşyalarını satışa çıkardığında hangisinin satıldığını kestirmeye çalışmış; Golden Lion’ın o nefret ettiği teşhirinde önce bir eşyanın, sonra ötekinin kendi eşyası diye tanınmaya gidişini düşündükçe yüreği çırpınmıştı. Bütün bunlar olurken, içindeki çalkantıyı belli etmeden oturmak zorundaydı. Böyle şeyler, dolgun yüzlere çizgiler düşürür; bir zamanlar saf güneş ışığına batırılmış gibi görünen saçlarının arasındaki akları yaygınlaştırır. Saat üçte, iyi yürekli ama çabuk öfkelenen hizmetçi Kezia, satışa gelen herkesi kişisel düşmanı sayıyor, ayaklarındaki kiri de özellikle iğrenç buluyordu; çoktan işe koyulmuş, durmadan “başkalarının eşyasını almaya gelen ahali” diye söylenerek var gücüyle ovalayıp yıkamaya başlamıştı. Kendilerinden iyi insanların oturup terleyerek doku kaybına uğradığı maun masaların üstünü “çizivermiş” olmayı da hafife alıyordu. Her yeri gelişigüzel ovalamıyordu; satın aldıklarını almaya gelecekler, aynı iğrençlikte yeni kirler bırakacaktı. Ama o, “pipo içen domuz” icra memurunun oturduğu salonu, temizlik ve aile için alınan birkaç parça eşyanın sağlayabileceği ölçüde sade bir rahatlığa kavuşturmaya kararlıydı. Hanımıyla gençler o gece çaylarını orada içmeliydi; Kezia buna karar vermişti.

Saat beşle altı arası, her zamanki çay saatine yakın bir vakitte yukarı çıkıp Efendi Tom’u birinin istediğini söyledi. Onu isteyen kişi mutfaktaydı. İlk anda, ateşin ve mumun yetersiz ışığında Tom, kendisinden belki iki yaş büyük, tıknaz ama çevik görünen bu delikanlıyı tanıdığına dair en ufak bir duygu bile duymadı. Çilli yüzündeki mavi gözlerle ona bakıyor, saygısını göstermek istercesine kıvırcık kızıl saçlarından birkaç tutamı çekiştiriyordu. Yağlı muşambayla kaplı, tepesi alçak bir şapka ve giysisinin geri kalanındaki, yazı yazılacak tabletleri andıran parlak kir tabakası, kayıklarla ilgili bir iş yaptığını düşündürüyordu; ama bunlar Tom’un belleğine yardımcı olmadı.

“Selamünaleyküm, Efendi Tom,” dedi kızıl saçlı delikanlı; gülümsemesi, kendi kendine büründüğü kederli havayı yarıp çıkmış gibiydi. Tom onu sorgularcasına süzmeyi sürdürünce ekledi: “Beni hatırlamazsın, herhalde; ama seninle biraz baş başa konuşmak isterim, lütfen.”

“Salonda ateş yanıyor, Efendi Tom,” dedi Kezia; ekmek kızartma telaşı içinde mutfağı bırakmaya gönlü yoktu.

“Öyleyse gel,” dedi Tom; bu delikanlının Guest & Co.’nun iskelesinden olup olmadığını merak ediyordu, çünkü aklı durmadan oraya gidiyordu. Belki Deane Amca, boşta bir iş olduğunu söylemesi için her an onu çağırtabilirdi.

Salondaki parlak ateş, birkaç sandalyeyi, yazı masasını, halısız döşemeyi ve tek masayı aydınlatıyordu—hayır, tek masa değildi; köşede, üstünde iri bir İncil ve birkaç kitap bulunan ikinci bir masa daha vardı. Tom önce odanın bu yeni ve tuhaf çıplaklığını hissetti; sonra ateşin aydınlattığı yüze yeniden bakmayı düşündü. Yüz, ona utangaçça ve soru sorar gibi bir bakış attı. Ardından, büsbütün yabancı bir ses şöyle dedi:

“Ne yani! Çakıyı kendisine verdiğin Bob’u hatırlamıyor musun, Bay Tom?”

Kaba saplı çakı aynı anda çıkarıldı; karşı konulmaz bir kanıt sunarcasına en büyük ağzı açıldı.

“Ne! Bob Jakin mi?” dedi Tom. Pek içten bir sevinç duymamıştı; çakının simgelediği o eski yakınlıktan biraz utanıyor, Bob’un bunu hatırlatmasındaki niyetin bütünüyle iyi olduğundan da emin olamıyordu.

“He ya, Bob Jakin. O gün sincap avına çıktığında seninle o kadar çok Bob vardı ki, Jakin demek lazım. Ben daldan pat diye düşüp kaval kemiklerimi fena halde ezmiştim; ama sincabı da sıkı yakalamıştım, hem de dişli bir sincaptı. Şu ufak bıçağın ağzı kırıldı, görüyorsun; ama yenisini taktırmak istemedim. Ya beni kandırıp yerine başka bir çakı verirlerse? Bu memlekette böylesi yok; elime alıştı bir kere. Kendi becerimle kazandıklarımdan başka bana kimse bir şey vermedi, sen verdin yalnızca, Bay Tom. Bill Fawks boğmak yerine terrier yavrusunu bana vermediyse tabii; onu vermesi için de epey dil dökmem gerekti.”

Bob hızlı, ince ve keskin bir sesle konuştu; uzun sözlerini şaşırtıcı bir çabuklukla bitirince çakısının ağzını sevgiyle koluna sildi.

“Peki Bob,” dedi Tom, hafifçe tepeden bakan bir tavırla. Anlattıkları onu, yakışan ölçüde dostça davranmaya hazırlamıştı; gerçi Bob’la tanışıklığında en iyi hatırladığı şey, aralarındaki ilk kavganın nedeniydi. “Senin için yapabileceğim bir şey var mı?”

“Yok, Bay Tom,” diye karşılık verdi Bob. Çakısını şak diye kapatıp cebine koydu; eli sanki başka bir şey arıyordu. “Şimdi sen başın dertteyken yanına gelmezdim. Vaktiyle kuşları ürküttüğüm efendi, şalgamı yerken yakalayınca eğlencesine beni biraz dövmüştü ya; işte diyorlar ki artık bir daha başını kaldıramayacakmış. Sana şimdi, daha önce bir tane verdiğin için bir çakı daha istemeye gelmezdim. Bir adam gözümü morartırsa, bana yeter; öcümü almadan gidip bir tane daha istemem. İyilik de kötülük kadar değerli, her hâlükârda. Bir daha çocuk olmayacağım, Bay Tom. Ben küçükken en çok sevdiğim ufaklık sendin; beni dövmüş, sonra da yüzüme bakmamış olsan bile. Şu Dick Brumby var ya, onu canım istediği kadar dövebilirim. Ama neye bakması gerektiğini bir türlü gösteremediğin birini dövmekten insan usanıyor. Bir dala gözleri fırlayana dek dikilip bakıp kuşun kuyruğunun yaprak olmadığını ancak ondan sonra gören adamlar gördüm. Öyle ahmaklarla iş yürütmek zor. Ama sen nişan almada hep becerikliydin, Bay Tom; ben çalıları döverken senin doğru zamanda sopanı indirip kaçan bir sıçanı, kakımı ya da öyle bir şeyi vuracağına güvenirdim.”

Bob kirli bir bez torba çıkarmıştı. Belki tam o sırada duraksamayacaktı; Maggie odaya girip ona şaşkınlık ve merakla bakınca, Bob saygıyla kızıl saçlarını yeniden çekiştirdi. Ama bir sonraki an, odanın değişmiş hâli Maggie’nin üzerine öyle çöktü ki Bob’un orada olduğu düşüncesini bastırdı. Gözleri hemen Bob’dan kitaplığın eskiden asılı olduğu yere kaydı. Artık duvarda yalnızca solmamış, dikdörtgen bir iz; altında da İncil’in ve birkaç kitabın durduğu küçük masa vardı.

“Ah Tom!” diye haykırdı, ellerini kavuşturarak. “Kitaplar nerede? Glegg Amcam onları alacağını söylemişti. Söylemedi mi? Bize bıraktıkları yalnızca bunlar mı?”

“Herhalde,” dedi Tom, bir tür umutsuz kayıtsızlıkla. “Bu kadar az eşya almışken neden çok kitap alsınlar?”

“Ama Tom,” dedi Maggie; kurtarılmış kitapları görmek için masaya koşarken gözleri yaşlarla doldu. “Sevgili eski Hacının Yolculuğu’nu, küçük boyalarınla renklendirdiğin kitabı; pelerin giymiş, kaplumbağaya benzeyen Hacı resmini—ah, canım!” Birkaç kitabı karıştırırken neredeyse ağlayarak devam etti: “Yaşadığımız sürece ondan hiç ayrılmayacağımızı sanmıştım. Her şey elimizden gidiyor; hayatımızın sonunda, başındaki hiçbir şey kalmayacak!”

Maggie masadan uzaklaşıp kendini bir sandalyeye bıraktı; iri gözyaşları yanaklarından yuvarlanmaya hazırdı. Bob’un orada olduğunu tümüyle unutmuştu. Bob, kavrayışından daha kusursuz algıları olan akıllı, dilsiz bir hayvanın dikkatli bakışıyla ona bakıyordu.

“Peki Bob,” dedi Tom, kitaplardan söz etmenin yersiz olduğunu düşünerek, “başımız dertte diye beni görmeye geldin, değil mi? Çok iyi yüreklilik ettin.”

“Nasıl olduğunu anlatayım, Efendi Tom,” dedi Bob, bez torbanın ağzını çözmeye koyulurken. “İki yıldır bir mavnada çalışıyorum; geçimimi öyle sağladım. Arada, Torry’nin değirmeninde fırının başında beklediğim zamanlar da oldu. Ama on beş gün önce başıma pek iyi bir iş geldi. Hep şanslı olduğumu düşünürdüm; tuzak kurduğumda mutlaka bir şey yakalardım. Ama bu tuzak değildi, Torry’nin değirmeninde yangın çıktı; ben de söndürdüm, yoksa yağ tutuşacaktı. Beyefendi bana on altın verdi; geçen hafta kendi eliyle verdi. Önce gözü pek biri olduğumu söyledi—onu zaten biliyordum—sonra da on altını çıkarıp verdi. İşte buradalar, biri dışında hepsi!” Bob bez torbayı ters çevirip paraları masaya boşalttı. “Paralar elime geçince aklım, çorba kaynayan kazan gibi fokur fokur kaynadı; nasıl bir işe girişsem diye düşündüm, çünkü aklımda bir sürü meslek vardı. Mavnadan iyice bıktım; günleri domuz bağırsağı gibi uzatıp duruyor. Önce gelinciklerimle köpeklerim olsun, fare avcılığı yapayım dedim. Sonra da pek bilmediğim daha büyük bir işe heves ettim; fare avcılığının sonunu görmüştüm. Düşündüm taşındım, sonunda bohçacı olmaya karar verdim; bohçacılar aklı başında adamlardır. Bohçama taşıyabileceğim en hafif şeyleri koyardım; insanın dili de işe yarardı, farelerle ya da mavnalarla uğraşırken hiçbir işe yaramaz. Ülkenin dört bir yanını dolaşır, dilimle kadınların aklını çeler, handa sıcak yemek yerdim. Ah, ne güzel bir hayat olurdu!”

Bob sustu; sonra, cennet gibi bu hayalin arkasına kararlılıkla sırtını dönüyormuşçasına, meydan okuyan bir kesinlikle konuştu:

“Ama umurumda değil, zerre kadar! Altınlardan birini bozdurup anneme akşam yemeği için kaz aldım; bir de mavi kadife yelekle fok derisi bir başlık aldım. Bohçacı olacaksam, adam gibi olacaktım. Ama umurumda değil, zerre kadar! Kafam şalgam değil; belki yakında bir yangın daha söndürme fırsatım çıkar. Ben şanslı adamım. Öyleyse Bay Tom, efendinin iflas ettiği doğruysa bu dokuz altını alın da bir şekilde ayağınızı yere sağlam basın. Yetmeyebilir ama yardım eder.”

Tom’un gururunu ve kuşkusunu unutturacak kadar dokunmuştu Bob’un bu davranışı.

“Çok iyi bir adamsın, Bob,” dedi Tom, yüzü kızararak. Sesindeki o hafif, çekingen titreyiş, Tom’un gururuna ve sertliğine bile ayrı bir çekicilik katıyordu. “Bu akşam seni tanımasam da seni bir daha unutmayacağım. Ama dokuz altını alamam; küçük servetini elinden almış olurum, üstelik bana da pek faydası dokunmaz.”

“Dokunmaz mı, Bay Tom?” dedi Bob, üzülerek. “Bunu, onları istediğimi sanıyorsun diye söyleme. Ben yoksul biri değilim. Annem tüy falan toplayarak epeyce yiyecek kazanıyor; yalnızca ekmekle su yese bile semiriyor. Hem ben şanslı bir adamım; sen o kadar şanslı değilsin sanırım, Bay Tom—efendi de değil, her hâlükârda. Benim şansımdan biraz alsan zarar gelmez. Ah, bir gün nehirde bir domuz budu bulmuştum; eminim o yuvarlak kıçlı Hollanda gemilerinden birinden düşmüştü. Haydi, eski tanışıklığımız hatırına bir daha düşün, Bay Tom; yoksa bana gücendiğini sanacağım.”

Bob altınları öne doğru itti; ama Tom konuşamadan Maggie ellerini kavuşturdu, Bob’a pişmanlıkla bakıp şöyle dedi:

“Ah Bob, çok üzgünüm; bu kadar iyi biri olduğunu hiç düşünmemiştim. Dünyanın en iyi yürekli insanı sensin bence!”

Maggie’nin içinden pişmanlık duyduğu o incitici düşüncenin farkında olmayan Bob, bu güzel övgü karşısında gülümsedi. Hele bunu genç bir kızdan duymak hoşuna gitmişti; o akşam annesine, “gözleri öyle tuhaf ki, insanı nedense tuhaf hissettiriyor” dediği genç kızdan.

“Hayır Bob, gerçekten alamam,” dedi Tom. “Ama hayır dedim diye iyiliğini daha az önemsediğimi sanma. Kimseden bir şey almak istemiyorum; kendi yolumu çalışarak açmak istiyorum. Bu altınlar bana pek yardım etmezdi—gerçekten etmezdi—alsaydım bile. Onun yerine elini sıkayım.”

Tom pembe avucunu uzattı; Bob da nasırlı, kirli elini gecikmeden onun avucuna koydu.

“Altınları yeniden torbaya koyayım,” dedi Maggie. “Bohçanı aldıktan sonra gelip bizi görürsün, Bob.”

“Onları size göstermek için, sanki hayalden çıkıp gelmişim gibi oldu,” dedi Bob, Maggie torbayı ona geri verirken hoşnutsuz bir tavırla. “Böylece onları geri alıyorum. Ben biraz muzip biriyim, bilirsiniz; ama o türden bir muziplik değil. Ancak biri büyük bir sahtekâr ya da büyük bir budalaysa onu biraz işletmeyi severim, hepsi bu.”

“Sakın oyunlara kalkışma Bob,” dedi Tom, “yoksa bir gün sürgüne gönderilirsin.”

“Yok, yok; ben yapmam, Bay Tom,” dedi Bob, neşeli bir güvenle. “Pire ısırığına karşı kanun yok. Arada bir bir budalayı işletmesem, hiç akıllanmaz. Ama alın, size ve genç hanıma bir şey almanız için bir altın; yalnızca hatıra olsun, çakımla eşleşsin diye.”

Bob konuşurken altınlardan birini bıraktı, sonra torbanın ağzını yeniden kararlılıkla büktü. Tom altını geri itti ve, “Hayır Bob, gerçekten; yürekten teşekkür ederim ama alamam,” dedi. Maggie altını parmaklarının arasına alıp Bob’a kaldırdı ve daha ikna edici bir sesle ekledi:

“Şimdi değil ama belki başka zaman. Tom’un ya da babamın senin yardım edebileceğin bir şeye ihtiyacı olursa sana haber veririz; değil mi Tom? Bizim, başvurabileceğimiz bir dost olarak sana hep güvenmemizi isterdin, öyle değil mi Bob?”

“Evet genç hanım, teşekkür ederim,” dedi Bob, parayı isteksizce alırken. “İstediğiniz şey bu; ne isterseniz. Hoşça kalın genç hanım, bol şans Bay Tom. Parayı almamış olsanız da elimi sıktığınız için teşekkür ederim.”

Kezia, kapkara bir yüzle içeri girip çayı getirip getirmemesini, yoksa kızarmış ekmeğin tuğla gibi sertleşmesini mi bekleyeceklerini sorunca Bob’un sözleri yerinde kesildi; bu, vedalaşma selamını da çabuklaştırdı.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…