Kıyıdaki Değirmen kitap kapağı

40. bölüm / 59

Altıncı Kitap — Büyük Ayartı. — Bölüm I. — Cennette Bir Düet

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 59Şu an: Altıncı Kitap — Büyük Ayartı. — Bölüm I. — Cennette Bir Düet
  1. 1 Birinci Kitap — Oğlan ve Kız. — Birinci Bölüm. — Dorlcote Değirmeni’nin Dışında606 kelime
  2. 2 İkinci Bölüm. — Dorlcote Değirmeni’nin Sahibi Bay Tulliver, Tom’la İlgili Kararını Açıklıyor1.655 kelime
  3. 3 Üçüncü Bölüm. — Bay Riley, Tom için bir okul konusunda öğüt veriyor3.697 kelime
  4. 4 Dördüncü Bölüm. — Tom’un Dönüşü Bekleniyor1.428 kelime
  5. 5 Beşinci Bölüm. — Tom Eve Dönüyor2.694 kelime
  6. 6 VI. Bölüm — Teyzelerle Amcalar Geliyor3.207 kelime
  7. 7 VII. Bölüm — Teyzeler ve Amcalar Sahneye Çıkıyor6.448 kelime
  8. 8 VIII. Bölüm — Bay Tulliver Zayıf Yanını Gösteriyor2.788 kelime
  9. 9 Bölüm IX. — Garum Firs’e3.843 kelime
  10. 10 X. Bölüm — Maggie Beklediğinden Daha Kötü Davranıyor1.648 kelime
  11. 11 XI. Bölüm. — Maggie Gölgesinden Kaçmaya Çalışıyor3.226 kelime
  12. 12 Bölüm XII. — Bay ve Bayan Glegg Evlerinde3.647 kelime
  13. 13 Bölüm XIII. — Bay Tulliver Hayatın Yumaklarını Daha da Dolaştırıyor816 kelime
  14. 14 İkinci Kitap. — Okul Zamanı. — Bölüm I. — Tom’un “İlk Dönemi”5.559 kelime
  15. 15 II. Bölüm — Noel Tatili2.143 kelime
  16. 16 Üçüncü Bölüm. — Yeni Okul Arkadaşı1.616 kelime
  17. 17 Bölüm IV.2.937 kelime
  18. 18 V. Bölüm — Maggie’nin İkinci Ziyareti1.247 kelime
  19. 19 VI. Bölüm. — Bir Aşk Sahnesi1.298 kelime
  20. 20 VII. Bölüm. — Altın Kapılar Aşılıyor1.799 kelime
  21. 21 Üçüncü Kitap — Çöküş. — Birinci Bölüm — Evde Neler Olmuştu1.773 kelime
  22. 22 İkinci Bölüm. — Bayan Tulliver’ın Ev Tanrıları1.256 kelime
  23. 23 Üçüncü Bölüm. — Aile Toplantısı4.155 kelime
  24. 24 Bölüm IV. — Sönüp Giden Bir Işık978 kelime
  25. 25 Bölüm V. — Tom İstiridyeyi Bıçağıyla Açmaya Girişiyor3.205 kelime
  26. 26 VI. Bölüm. — Cep Çakısı Armağanına Karşı Yaygın Önyargıyı Çürütmeye Doğru1.938 kelime
  27. 27 VII. Bölüm. — Tavuğun Hileye Başvurması3.320 kelime
  28. 28 Sekizinci Bölüm. — Enkaz Üzerine Gün Işığı2.178 kelime
  29. 29 Dokuzuncu Bölüm. — Aile Kaydına Eklenen Bir Kayıt1.532 kelime
  30. 30 Dördüncü Kitap — Aşağılanma Vadisi. — I. Bölüm — Bossuet’nin Bilmediği Bir Protestanlık Yorumu1.382 kelime
  31. 31 II. Bölüm — Yırtık Yuvayı Dikenler Deler1.511 kelime
  32. 32 III. Bölüm — Geçmişten Bir Ses4.179 kelime
  33. 33 Beşinci Kitap — Buğday ve Delice. — I. Bölüm — Kızıl Derinlikler3.392 kelime
  34. 34 İkinci Bölüm — Glegg Teyze, Bob’un Başparmağının Ne Kadar Geniş Olduğunu Öğreniyor4.774 kelime
  35. 35 Bölüm III. — Dengesiz Terazi1.872 kelime
  36. 36 Bölüm IV. — Yeni Bir Aşk Sahnesi1.544 kelime
  37. 37 Bölüm V. — Yarık Ağaç3.227 kelime
  38. 38 VI. Bölüm. — Güçlükle Kazanılan Zafer1.196 kelime
  39. 39 Bölüm VII. — Hesaplaşma Günü1.740 kelime
  40. 40 Altıncı Kitap — Büyük Ayartı. — Bölüm I. — Cennette Bir Düet2.266 kelime · Okuduğun bölüm
  41. 41 II. Bölüm. — İlk İzlenimler3.587 kelime
  42. 42 Bölüm III. — Mahrem Anlar1.139 kelime
  43. 43 Bölüm IV. — Kardeş ve Kız Kardeş1.988 kelime
  44. 44 Bölüm V. — Tom’un İstiridyeyi Açtığını Gösteren Bölüm1.149 kelime
  45. 45 Bölüm VI. — Çekim Yasalarını Açıklayan Bölüm2.820 kelime
  46. 46 VII. Bölüm — Philip Yeniden Sahneye Çıkıyor3.715 kelime
  47. 47 Sekizinci Bölüm — Wakem’e Yeni Bir Gözle Bakış1.868 kelime
  48. 48 Dokuzuncu Bölüm. — Şıklara Bürünmüş Hayırseverlik2.666 kelime
  49. 49 X. Bölüm — Büyü Sanki Bozuluyor1.682 kelime
  50. 50 XI. Bölüm. — Yolda1.760 kelime
  51. 51 XII. Bölüm — Bir Aile Toplantısı1.797 kelime
  52. 52 XIII. Bölüm. — Gelgitin Sürüklediği3.693 kelime
  53. 53 Bölüm XIV. — Uyanış2.872 kelime
  54. 54 Yedinci Kitap — Son Kurtuluş. — I. Bölüm — Değirmene Dönüş1.899 kelime
  55. 55 İkinci Bölüm — St Ogg Halkı Hükmünü Veriyor2.488 kelime
  56. 56 Üçüncü Bölüm — Eski Tanıdıkların Bizi Şaşırtabileceğini Gösteren Bölüm1.802 kelime
  57. 57 Bölüm IV. — Maggie ve Lucy1.772 kelime
  58. 58 V. Bölüm — Son Çatışma2.945 kelime
  59. 59 Sonuç227 kelime

ALTINCI KİTAP

BÜYÜK AYARTI.
Bölüm I.

Cennette Bir Düet
İyi döşenmiş, kuyruklu piyanosunun kapağı açık salon, eğimli bir bahçeden Floss kıyısındaki kayıkhaneye uzanan hoş manzarasıyla Bay Deane’indir. Parmakları renkli nakışla meşgulken açık kahverengi bukleleri üzerine dökülen, yas giysili zarif küçük hanım elbette Lucy Deane’dir. Genç hanımın ayaklarının dibinde yatan “King Charles”ın iyice basık yüzüne makasları şaklatmak için sandalyesinden eğilen yakışıklı genç adam ise Bay Stephen Guest’ten başkası değildir. Elmas yüzüğü, gül esansı ve gün ortasında sergilediği tasasız keyif havası, St Ogg’ın en büyük yağ değirmeniyle en geniş rıhtımının zarif ve güzel kokulu ürünüdür. Makaslarla yapılan bu iş ilk bakışta önemsiz görünebilir; ama anlayışlı okur bunun iri kafalı, uzun bacaklı bir genç adama yaraşır bir tasarıma dayandığını hemen sezer. Çünkü Lucy makasları istemektedir; istemese de buklelerini geriye atmaya, yumuşak ela gözlerini kaldırmaya, diz hizasındaki yüze şakacı bir gülümsemeyle bakmaya ve küçük, deniz kabuğu pembesi avucunu uzatıp şöyle demeye mecbur kalır—

“Makasımı verir misin, zavallı Minny’me eziyet etmenin büyük zevkinden vazgeçebilirsen tabii.”

Ah şu aptal makaslar! Anlaşılan boğumlarından fazla aşağı kaymışlar. Herkül, parmakları kıstırılmış hâlde umutsuzca elini uzatıyor.

“Lanet olsun şu makaslara! Oval kısım yanlış yöne dönmüş. Çıkarıverir misin?”

“Öteki elinle çıkar,” der Miss Lucy, muzipçe.

“Ama o benim sol elim; solak değilim ki.”

Lucy güler; makaslar, minik parmak uçlarının nazik dokunuşlarıyla çıkarılır. Bu da doğal olarak Bay Stephen’ı aynı numarayı baştan tekrarlamaya heveslendirir. Makasları yeniden ele geçirebilmek için onların bırakılmasını gözler.

“Hayır, hayır,” dedi Lucy, makasları kuşağına sokarak, “makasımı bir daha alamazsın… Zaten eğip büktün. Şimdi Minny’yi yeniden hırlatma. Doğrul, uslu dur; sana bir haber vereceğim.”

“Neymiş?” dedi Stephen, arkasına yaslanıp sağ kolunu sandalyesinin köşesine atarak. Portresi çizilecek olsa, yirmi beş yaşlarında, oldukça çarpıcı bir genç adamı gösterirdi: geniş, köşeli alnı; dik duran kısa, koyu kahverengi saçları, uçları kalın bir ekin demeti gibi hafifçe dalgalı; belirgin, yatay kaşlarının altından bakan yarı tutkulu, yarı alaycı gözleriyle. “Çok önemli bir haber mi?”

“Evet, çok önemli. Tahmin et.”

“Minny’nin beslenme düzenini değiştirecek, ona her gün bir tatlı kaşığı kremaya batırılmış üç ratafia vereceksin?”

“Hiç bilemedin.”

“Öyleyse Doktor Kenn sert tela kumaşlara karşı vaaz vermiş; siz hanımlar da hep birlikte ona bir dilekçe göndermişsiniz: ‘Bu ağır bir öğreti, kim buna dayanabilir?’”

“Ayıp!” dedi Lucy, küçük ağzını ciddiyetle büzerek. “Haberimi tahmin edememen biraz sıkıcı, çünkü çok da uzun zaman önce sana sözünü ettiğim bir şeyle ilgili.”

“Ama kısa süre önce sana birçok şeyden söz ettim. Birkaç şeyden birini kastettiğini söylediğinde, bunu hemen o işaretten anlamamı mı bekliyor kadınların zorbalığı?”

“Evet, beni aptal bulduğunu biliyorum.”

“Seni kusursuz derecede çekici buluyorum.”

“Aptallığım çekiciliğimin bir parçası mı?”

“Öyle demedim.”

“Ama kadınların biraz tatsız, renksiz olmasını sevdiğini biliyorum. Philip Wakem seni ele verdi; sen yokken bir gün öyle dedi.”

“Phil’in bu konuda ne kadar ateşli olduğunu bilirim. Bu işi epey kişisel mesele hâline getiriyor. Sanırım yurt dışında tanıştığı, kim olduğu bilinmeyen yüce bir Beatrice’e tutulmuş olmalı.”

“Bu arada,” dedi Lucy, işine ara vererek, “kuzenim Maggie’nin Philip’i görmekten, ağabeyi gibi rahatsız olup olmayacağını hiç öğrenmediğimi şimdi fark ettim. Tom, Philip’in bulunduğu odaya girmiyor; tabii orada olduğunu biliyorsa. Belki Maggie de öyledir, o zaman birlikte söylediğimiz şarkıları söyleyemeyiz, değil mi?”

“Ne! Kuzenin gelip sizde mi kalacak?” dedi Stephen, hafifçe canı sıkılmış gibi.

“Evet; unutup gittiğin haber buydu. Neredeyse iki yıldır çalıştığı işinden ayrılacak zavallıcık; babasının ölümünden beri oradaydı. Bir iki ay benimle kalacak; umarım aylarca kalır.”

“Bu habere sevinmek zorunda mıyım?”

“Hayır, elbette değil,” dedi Lucy, biraz gücenmiş bir tavırla. “Ben seviniyorum ama bu, senin de sevinmen gerektiği anlamına gelmez. Dünyada kuzenim Maggie’yi sevdiğim kadar sevdiğim başka bir kız yok.”

“Geldiğinde sanırım birbirinizden hiç ayrılmayacaksınız. Maggie’ye ara sıra eşlik edecek bir hayran bulmadıkça, seninle bir daha baş başa kalmam mümkün olmayacak. Philip’e duyulan hoşnutsuzluğun sebebi ne? Belki o işe yarardı.”

“Philip’in babasıyla aile arasında bir anlaşmazlık var. Sanırım çok üzücü şeyler yaşanmış. Hiçbir zaman tam anlayamadım; hepsini de bilmiyorum. Amcam Tulliver talihsizdi, bütün malını mülkünü kaybetti. Sanırım Bay Wakem’in bunda bir şekilde payı olduğunu düşünüyordu. Bay Wakem, amcamın eskiden yaşadığı Dorlcote Değirmeni’ni satın aldı. Amcam Tulliver’ı hatırlıyorsun, değil mi?”

“Hayır,” dedi Stephen, küçümsercesine umursamaz bir tavırla. “Adını hep duydum; adından bağımsız olarak, adamı görünüşünden tanımış da olabilirim. Çevredeki insanların yarısının adını ve yüzünü, birbirinden kopuk, gelişigüzel biçimde biliyorum.”

“Çok çabuk öfkelenen bir adamdı. Küçükken kuzenlerimi görmeye gittiğimde, öfkelenmiş gibi konuşarak beni sık sık korkuttuğunu hatırlıyorum. Babam, amcamın ölümünden bir gün önce Bay Wakem’le korkunç bir tartışma yaşadığını ama olayın üstünün örtüldüğünü söylemişti. Sen o sırada Londra’daydın. Babam, amcamın birçok konuda yanıldığını, zihninin acıyla karardığını söylüyor. Ama Tom’la Maggie’nin bunlar hatırlatıldığında çok üzülmeleri doğal. Çok, hem de çok sıkıntı çektiler. Maggie altı yıl önce, babasının başına gelenler yüzünden okuldan alındığında benimle birlikte okuyordu; o zamandan beri de pek az mutlu olmuştur sanırım. Amcam öldükten sonra bir okulda kasvetli bir işte çalıştı; çünkü bağımsız olmakta, Pullet Teyze’yle yaşamamakta kararlıydı. O zaman onu yanıma çağırmayı pek isteyemezdim; çünkü sevgili annem hastaydı, her şey çok kederliydi. Şimdi yanıma gelmesini, uzun, upuzun bir tatil yapmasını istememin sebebi bu.”

“Çok nazik, çok melekçe,” dedi Stephen hayranlıkla gülümseyerek. “Hele annesi gibi sohbet etme yeteneği varsa, daha da öyle.”

“Zavallı teyzem! Onunla alay ederek acımasızlık ediyorsun. Benim için çok kıymetlidir, bilirim. Evi çok güzel çekip çevirir; herhangi bir yabancıdan çok daha iyi. Annemin hastalığı sırasında da bana büyük destek oldu.”

“Evet ama arkadaşlık açısından, kendisini konyaklı kirazlarıyla kremalı çöreklerinin temsil etmesi tercih edilir. Kızı da hep karşımızda olacak, böyle hoş vekilleri olmayacak diye düşününce ürperiyorum: şişman, sarışın, yuvarlak mavi gözlü bir kız; sessizce bize bakıp duracak.”

“Ah, evet!” diye haykırdı Lucy, şeytanca gülüp ellerini çırparak. “Kuzenim Maggie tam da öyle biri. Onu görmüş olmalısın!”

“Hayır, canım; yalnızca Bayan Tulliver’ın kızının nasıl biri olması gerektiğini tahmin ediyorum. Bir de Philip’i uzaklaştıracaksa, tenor sesimiz için tek bahanemizi elimizden almış olacak; bu da ayrıca can sıkıcı.”

“Umarım öyle olmaz. Philip’i ziyaret edip Maggie’nin yarın geleceğini söylemeni isteyeceğim sanırım. Tom’un ona karşı ne hissettiğini çok iyi biliyor ve hep yolundan çekiliyor. Ona, ben yazıp çağırana kadar gelmemesi için seni uyarmanla görevlendirdiğimi söylersen anlar.”

“Bence götürmem için güzel bir not yazsan iyi olur. Phil çok hassastır, bilirsin; en ufak şey onu bir daha hiç gelmeyecek kadar ürkütebilir. Onu buraya getirmek için epey uğraştık. Park’a gelmesini bir türlü sağlayamıyorum; kız kardeşlerimden hoşlanmadığını düşünüyorum. Tüylerini ancak senin periler gibi dokunuşun yatıştırabilir.”

Stephen, masaya doğru uzanan küçük eli tuttu ve dudaklarını hafifçe değdirdi. Küçük Lucy büyük bir gurur ve mutluluk duydu. Stephen’la, gençliğin en güzel anını, tutkunun en taze çiçeklenme dönemini yaşadıkları flörtün o evresindeydiler: birbirlerinin sevgisinden emindiler ama henüz resmî bir açıklama yapılmamıştı; her şey karşılıklı sezgilerden ibaretti. En önemsiz sözü, en hafif hareketi bile, yasemin kokusu gibi süzülüp gelen ince ve tatlı ürpertilere dönüştürüyorlardı. Nişanın açıklığa kavuşması bu en hassas duyguların keskinliğini köreltir; yasemin toplanıp koca bir buket hâlinde sunulmuş olur.

“Ama Maggie’nin görünüşünü ve tavırlarını bu kadar isabetle tahmin etmen gerçekten tuhaf,” dedi kurnaz Lucy, yazı masasına doğru giderken. “Bilirsin, ağabeyine benzeyebilirdi; Tom’un gözleri yuvarlak değil, ayrıca insanlara bakakalmaktan olabildiğince uzak.”

“Ah, sanırım babasına benziyor; Lucifer kadar gururlu görünüyor. Pek parlak bir sohbet arkadaşı değildir herhâlde.”

“Tom’u severim. Lolo’yu kaybedince bana Minny’yi o verdi; babam da onu çok sever. Tom’un ilkelerinin sağlam olduğunu söylüyor. Babasının ölmeden önce bütün borçlarını ödeyebilmesini de ona borçlu.”

“Aa, evet; bunu duydum. Bir süre önce yemekten sonra, bitmek bilmeyen iş konuşmalarından birinde babamla senin babanın konuştuğunu işittim. Genç Tulliver için bir şeyler yapmayı düşünüyorlar. Bankalardan birinin ödemeleri durdurduğuna dair haberi onlara ulaştırmak için, Turpin gibi olağanüstü bir biçimde at sürerek eve dönmüş ve onları büyük bir zarardan kurtarmış. Ya da buna benzer bir şey. Ama o sırada uykum gelmişti.”

Stephen yerinden kalkıp piyanoya doğru ağır ağır yürüdü; masanın üzerinde açık duran “Yaratılış” cildinin sayfalarını çevirirken falsettoyla “Zarif Eş”i mırıldandı.

Lucy’nin kalktığını görünce, “Gel de bunu söyle,” dedi.

“Ne, ‘Zarif Eş’i mi? Sesine uygun olduğunu sanmıyorum.”

“Boş ver; tam da duygularıma uyuyor. Philip, iyi şarkı söylemenin başlıca unsurunun duygu olduğunu iddia edip durur. Fark ettim ki sesi pek iyi olmayan erkekler genellikle böyle düşünür.”

Lucy piyanonun başına otururken, “Philip geçen gün ‘Yaratılış’a karşı yine ateş püskürdü,” dedi. “Eserde şekerli bir kendini beğenmişlik ve pohpohlayıcı bir yapmacıklık olduğunu, sanki bir Alman büyük dükünün doğum günü şenliği için yazılmış gibi durduğunu söylüyor.”

“Hadi canım! O, huysuzlaşmış Düşmüş Âdem. Bizse Cennet’te düşmemiş Âdem’le Havva’yız. Hadi, şimdi ezgili okuma kısmına; ahlak dersi için. Kadının bütün görevlerini söyleyeceksin: ‘İtaatten doğar gururum ve mutluluğum.’”

“Hayır, senin gibi tempoyu sürükleyen bir Âdem’e saygı duyamam,” dedi Lucy, düeti çalmaya başlarken.

Kuşkuların ve korkuların sarsamadığı tek flört, âşıkların birlikte şarkı söyleyebildiği flört olmalı. Gümüş gibi soprano notalarının arasında tam vaktinde gelen iki pes notanın beklentiyi karşılamasından, alçalan üçlü ve beşlilerin kusursuz uyumundan, bir fügün önceden kararlaştırılmış sevgi dolu kovalamacasından doğan karşılıklı uyum duygusu, daha az tutkulu anlaşma biçimlerine duyulabilecek acil ihtiyacı kolayca ortadan kaldırır. Kontralto bası sorguya çekmez; tenor da güzel sopranoyla geçireceği akşamlarda konuşacak söz bulamamaktan korkmaz. Müziğin o uzak çağda taşrada bu kadar kıt olduğu düşünülürse, müzikseverler birbirlerine âşık olmaktan nasıl kaçınabilirlerdi? Böyle koşullarda siyasal ilkelerin bile gevşeme tehlikesi vardı; köhne seçim bölgelerine bağlı kalan keman, reform yanlısı viyolonselle ahlak bozucu bir dostluk kurmaya özenebilirdi. O durumda, bülbül sesli soprano ile güçlü sesli bas şöyle şarkı söylerken—

“Seninle her an yeniden doğar haz,

Seninle hayat kesintisiz bir mutluluk,”

söylediklerine, şarkı söyledikleri için daha da çok inanıyorlardı.

Düeti bitirince Lucy, “Şimdi Raphael’in büyük aryası,” dedi. “‘İri hayvanlar’ kısmını kusursuz söylüyorsun.”

Saatine bakan Stephen, “Bu iltifat gibi geldi,” dedi. “Tanrım, saat neredeyse bir buçuk! Neyse, bunu söylemeye vaktim yeter.”

Stephen, iri hayvanların ayak seslerini temsil eden pes notaları hayranlık uyandıracak bir rahatlıkla söyledi. Ama bir şarkıcının iki kişilik bir dinleyici topluluğu varsa, dinleyenlerin duyguları farklı olabilir. Minny’nin sahibesi büyülenmişti; müzik başlar başlamaz titreyerek sepetine sığınan Minny ise bu gürültüden hiç hoşlanmadı. Sıçrayıp en uzaktaki şifonyerin altına kaçtı; küçük bir köpeğin kıyamet gününü bekleyebileceği en uygun yer orasıydı.

Şarkısını bitirince Stephen ceketini ilikledi; uzun boyuyla tepeden, müzik taburesinde oturan küçük hanıma biraz himayeci bir âşığın tavrıyla gülümseyerek, “Elveda, ‘zarif eş’,” dedi. “Benim mutluluğum kesintisiz değil; eve dört nala gitmem gerek. Öğle yemeğinde orada olacağıma söz verdim.”

“Öyleyse Philip’i ziyaret edemeyeceksin? Önemli değil; notumda her şeyi söyledim.”

“Yarın kuzeninle meşgul olacaksın sanırım?”

“Evet, küçük bir aile toplantısı yapacağız. Kuzenim Tom bizimle yemek yiyecek; zavallı teyzem de iki çocuğunu ilk kez bir arada görecek. Çok hoş olacak; bunu epey düşünüyorum.”

“Peki ertesi gün gelebilir miyim?”

“Elbette! Gel de kuzenim Maggie’yle tanış; onu görmemiş olduğunu söylemek güç gerçi, ama görünüşünü öyle güzel tarif ettin ki.”

“Öyleyse hoşça kal.” Eller kısa bir an sıkıldı, gözler bir an buluştu. Böyle anlar çoğu zaman küçük hanımın yüzünde kapı kapanır kapanmaz geçmeyen hafif bir kızarıklıkla gülümsemeye ve nakışının ya da başka akla uygun, geliştirici bir uğraşın başına sessizce oturmak yerine odada aşağı yukarı yürüme isteğine yol açar. Lucy’de de olan buydu. Umarım bunun, daha yumuşak duygulara baskın çıkan bir kibir belirtisi olduğunu düşünmezsiniz; yürürken şömine aynasının önünden geçince aynaya şöyle bir bakıvermişti yalnızca. Birkaç saatlik sohbet boyunca insanın çok çirkin görünmediğinden emin olma arzusu, başkalarını gözeten, övgüye değer bir düşünceliliğin sınırları içinde sayılabilir. Lucy’nin yaradılışında bu düşüncelilik öylesine güçlüydü ki küçük bencilliklerinin de onunla yoğrulduğunu sanıyorum; tıpkı küçük iyiliklerinin baskın, bir parça ağır bir bencillik kokusu taşıdığı, hiç de yabancısı olmadığınız insanlar gibi. Şimdi bile, küçük dünyasında en önemli kişinin kendisini sevdiği duygusuyla genç kalbi zafer kazanmışçasına çırpınırken odada bir aşağı bir yukarı yürüyor. Ela gözlerinde her an mevcut, güneşli bir iyilikseverlik görebilirsiniz; kişisel kibrin anlık, zararsız parıltıları o iyilikseverliğin içinde kaybolup gider. Sevgilisini düşünürken mutluysa, bunun nedeni onu düşünmenin, huzurlu günlerini dolduran bütün şefkatli duygularla ve iyi niyetli işlerle kolayca iç içe geçmesidir. Zihni, iki duygu ya da hayal akışını aynı anda yaşanıyormuş gibi gösteren o ani geçişlerle, şimdi de sürekli Stephen’dan Maggie’nin odasında henüz yarım kalan hazırlıklara kayıyor. Kuzen Maggie en soylu misafir kadar iyi ağırlanmalı; hatta daha da iyi. Yatak odasında Lucy’nin en güzel baskıları ve çizimleri bulunmalı, masasına da bahar çiçeklerinin en güzel buketi konmalı. Maggie güzel şeylerden ne kadar hoşlanırdı! Zavallı Teyze Tulliver’ı da kimse önemsemiyordu; ona olağanüstü kaliteli bir başlık hediye edilerek şaşırtılacak, sağlığına kadeh kaldırılmasıyla gönlü alınacaktı. Lucy bu akşam babasıyla konuşup bunun planını yapacaktı. Belli ki kendi mutlu aşkını uzun uzun düşünmeye vakti yoktu. Bu düşünceyle kapıya doğru yürüdü ama orada durakladı.

Küçük hayvanın sızlanmasını duyup eğilerek parlak başını pembe yanağına dayarken, “Ne oldu, Minny?” dedi. “Sensiz gideceğimi mi sandın? Hadi, Sinbad’ı görmeye gidelim.”

Sinbad, Lucy’nin doru atıydı; padokta salıverildiğinde onu her zaman kendi eliyle beslerdi. Bakıma muhtaç yaratıkları beslemeyi sever, evin çevresindeki bütün hayvanların kendilerine özgü beğenilerini bilirdi. Kanaryalarının taze yemleri gagalarken çıkardığı hafif şıpırtılı seslerden ve bazı hayvanların minicik kemirme zevklerinden hoşlanırdı. Fazla önemsiz görünmemek için, burada onlara “daha tanıdık kemirgenler” diyeceğim.

Stephen Guest, bu ince yapılı on sekiz yaşındaki genç kızın, bir erkeğin evlendiğine pişman olmayacağı türden bir eş olduğuna kesinlikle inanmakta haklı değil miydi? Başka kadınları seven, onlara düşünceli davranan; hoş görülen kusurlarına yan gözle bakıp onlara ihanet öpücükleri kondurmayan, tersine gizli kalmış acılarına ve incinmişliklerine gerçekten özen gösteren, onlar için hazırladığı küçük mutlulukları uzun uzun düşünen bir kadın... Belki Stephen’ın hayranlığının ağırlık noktası Lucy’nin bu ender özelliği değildi; belki de onu seçtiğini en çok, pek sıra dışı biri gibi görünmemesini onaylayarak doğruluyordu. Erkek karısının güzel olmasını ister; Lucy güzeldi ama insanı çileden çıkaracak kadar değil. Erkek karısının becerikli, yumuşak huylu, sevecen ve aptal olmamasını ister; Lucy’de bu niteliklerin hepsi vardı. Stephen ona âşık olmasına şaşırmıyordu. Lucy’yi, bölge milletvekilinin kızı Miss Leyburn’e tercih ederek ne kadar isabetli davrandığının bilincindeydi; oysa Lucy, babasının ast ortağının kızıydı. Üstelik babasıyla kız kardeşlerinin hafifçe isteksiz ve hayal kırıklığına uğramış tavrına karşı çıkıp bunu aşması gerekmişti; bu da genç bir erkeğe kendi önemini hoş bir biçimde hissettirir. Stephen, dolaylı hesaplara kapılmadan kendisini mutlu edecek kadını seçecek kadar akıllı ve bağımsız olduğunun farkındaydı. Lucy’yi seçmeye niyetliydi; o sevimli biricikti ve her zaman hayran olduğu kadın tipinin tam karşılığıydı.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…