Bölümler 59Şu an: Sekizinci Bölüm — Wakem’e Yeni Bir Gözle Bakış
- 1 Birinci Kitap — Oğlan ve Kız. — Birinci Bölüm. — Dorlcote Değirmeni’nin Dışında606 kelime
- 2 İkinci Bölüm. — Dorlcote Değirmeni’nin Sahibi Bay Tulliver, Tom’la İlgili Kararını Açıklıyor1.655 kelime
- 3 Üçüncü Bölüm. — Bay Riley, Tom için bir okul konusunda öğüt veriyor3.697 kelime
- 4 Dördüncü Bölüm. — Tom’un Dönüşü Bekleniyor1.428 kelime
- 5 Beşinci Bölüm. — Tom Eve Dönüyor2.694 kelime
- 6 VI. Bölüm — Teyzelerle Amcalar Geliyor3.207 kelime
- 7 VII. Bölüm — Teyzeler ve Amcalar Sahneye Çıkıyor6.448 kelime
- 8 VIII. Bölüm — Bay Tulliver Zayıf Yanını Gösteriyor2.788 kelime
- 9 Bölüm IX. — Garum Firs’e3.843 kelime
- 10 X. Bölüm — Maggie Beklediğinden Daha Kötü Davranıyor1.648 kelime
- 11 XI. Bölüm. — Maggie Gölgesinden Kaçmaya Çalışıyor3.226 kelime
- 12 Bölüm XII. — Bay ve Bayan Glegg Evlerinde3.647 kelime
- 13 Bölüm XIII. — Bay Tulliver Hayatın Yumaklarını Daha da Dolaştırıyor816 kelime
- 14 İkinci Kitap. — Okul Zamanı. — Bölüm I. — Tom’un “İlk Dönemi”5.559 kelime
- 15 II. Bölüm — Noel Tatili2.143 kelime
- 16 Üçüncü Bölüm. — Yeni Okul Arkadaşı1.616 kelime
- 17 Bölüm IV.2.937 kelime
- 18 V. Bölüm — Maggie’nin İkinci Ziyareti1.247 kelime
- 19 VI. Bölüm. — Bir Aşk Sahnesi1.298 kelime
- 20 VII. Bölüm. — Altın Kapılar Aşılıyor1.799 kelime
- 21 Üçüncü Kitap — Çöküş. — Birinci Bölüm — Evde Neler Olmuştu1.773 kelime
- 22 İkinci Bölüm. — Bayan Tulliver’ın Ev Tanrıları1.256 kelime
- 23 Üçüncü Bölüm. — Aile Toplantısı4.155 kelime
- 24 Bölüm IV. — Sönüp Giden Bir Işık978 kelime
- 25 Bölüm V. — Tom İstiridyeyi Bıçağıyla Açmaya Girişiyor3.205 kelime
- 26 VI. Bölüm. — Cep Çakısı Armağanına Karşı Yaygın Önyargıyı Çürütmeye Doğru1.938 kelime
- 27 VII. Bölüm. — Tavuğun Hileye Başvurması3.320 kelime
- 28 Sekizinci Bölüm. — Enkaz Üzerine Gün Işığı2.178 kelime
- 29 Dokuzuncu Bölüm. — Aile Kaydına Eklenen Bir Kayıt1.532 kelime
- 30 Dördüncü Kitap — Aşağılanma Vadisi. — I. Bölüm — Bossuet’nin Bilmediği Bir Protestanlık Yorumu1.382 kelime
- 31 II. Bölüm — Yırtık Yuvayı Dikenler Deler1.511 kelime
- 32 III. Bölüm — Geçmişten Bir Ses4.179 kelime
- 33 Beşinci Kitap — Buğday ve Delice. — I. Bölüm — Kızıl Derinlikler3.392 kelime
- 34 İkinci Bölüm — Glegg Teyze, Bob’un Başparmağının Ne Kadar Geniş Olduğunu Öğreniyor4.774 kelime
- 35 Bölüm III. — Dengesiz Terazi1.872 kelime
- 36 Bölüm IV. — Yeni Bir Aşk Sahnesi1.544 kelime
- 37 Bölüm V. — Yarık Ağaç3.227 kelime
- 38 VI. Bölüm. — Güçlükle Kazanılan Zafer1.196 kelime
- 39 Bölüm VII. — Hesaplaşma Günü1.740 kelime
- 40 Altıncı Kitap — Büyük Ayartı. — Bölüm I. — Cennette Bir Düet2.266 kelime
- 41 II. Bölüm. — İlk İzlenimler3.587 kelime
- 42 Bölüm III. — Mahrem Anlar1.139 kelime
- 43 Bölüm IV. — Kardeş ve Kız Kardeş1.988 kelime
- 44 Bölüm V. — Tom’un İstiridyeyi Açtığını Gösteren Bölüm1.149 kelime
- 45 Bölüm VI. — Çekim Yasalarını Açıklayan Bölüm2.820 kelime
- 46 VII. Bölüm — Philip Yeniden Sahneye Çıkıyor3.715 kelime
- 47 Sekizinci Bölüm — Wakem’e Yeni Bir Gözle Bakış1.868 kelime · Okuduğun bölüm
- 48 Dokuzuncu Bölüm. — Şıklara Bürünmüş Hayırseverlik2.666 kelime
- 49 X. Bölüm — Büyü Sanki Bozuluyor1.682 kelime
- 50 XI. Bölüm. — Yolda1.760 kelime
- 51 XII. Bölüm — Bir Aile Toplantısı1.797 kelime
- 52 XIII. Bölüm. — Gelgitin Sürüklediği3.693 kelime
- 53 Bölüm XIV. — Uyanış2.872 kelime
- 54 Yedinci Kitap — Son Kurtuluş. — I. Bölüm — Değirmene Dönüş1.899 kelime
- 55 İkinci Bölüm — St Ogg Halkı Hükmünü Veriyor2.488 kelime
- 56 Üçüncü Bölüm — Eski Tanıdıkların Bizi Şaşırtabileceğini Gösteren Bölüm1.802 kelime
- 57 Bölüm IV. — Maggie ve Lucy1.772 kelime
- 58 V. Bölüm — Son Çatışma2.945 kelime
- 59 Sonuç227 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Sekizinci Bölüm
Wakem’e Yeni Bir Gözle Bakış
Az önce kulak misafiri olduğunuz Lucy ile babası arasındaki konuşmanın üzerinden üç gün geçmeden Lucy, Maggie’nin Glegg Teyze’yi ziyaret ettiği sırada Philip’le baş başa görüşmeyi ayarlamıştı. Philip, Lucy’nin bu görüşmede anlattıklarını bir gün bir gece boyunca huzursuzca zihninde evirip çevirdi ve sonunda nasıl davranacağına kesin olarak karar verdi. Artık Maggie’yle arasındaki durumun değişebileceğini ve en azından bir engelin ortadan kalkabileceğini düşünüyordu. İlk coşkusunu yaşayan bir satranç oyuncusunun hararetli titizliğiyle planını kurup bütün hamlelerini hesapladı; ansızın ortaya çıkan taktik dehasına kendisi bile şaşırdı. Planı hem cesurdu hem de en ince ayrıntısına kadar hesaplanmıştı. Babasının elinde gazeteden daha acil bir işi olmadığı bir anı kolladı, arkasına geçip elini omzuna koydu ve şöyle dedi:
“Baba, benim odama gelir, yeni eskizlerime bakar mısın? Artık onları düzenledim.”
Wakem gazetesini bırakıp oğluna şefkatle bakarak, “Phil, senin o merdivenleri çıkarken eklemlerim iyice tutuluyor,” dedi. “Ama hadi bakalım.”
Resim odasına girer girmez her zamanki gibi ilk söylediği şey, “Phil, burası senin için güzel bir yer, değil mi? Tavandan gelen ışık da harika, ha?” oldu. Kendisine ve oğluna, burayı sağlayan şeyin babacan cömertliği olduğunu hatırlatmayı severdi. İyi bir baba olmuştu. Emily mezarından geri dönse bile bu konuda onu suçlayamazdı.
Burnunun üzerine çift gözlüğünü yerleştirip dinlenirken etrafa genel bir göz atmak için oturdu. “Hadi bakalım, burada harika işler çıkarmışsın. Vallahi, seninkiler Londralı şu ressamınkiler kadar iyi sayılır; Leyburn’ün ona bir sürü para ödediği ressam, adı neydi?” dedi.
Philip başını sallayıp gülümsedi. Titreme hissini bastırmak için sert çizgiler çektiği bir kurşun kalemi eline alarak resim taburesine oturmuştu. Babasının ayağa kalkıp yavaşça dolaşmasını izledi. Babası, manzara resmine duyduğu gerçek ilginin gerektireceğinden çok daha uzun süre iyi niyetle tablolarda oyalanıp sonunda önünde iki resim bulunan bir sehpanın önünde durdu; resimlerden biri ötekinden çok daha büyüktü, küçük olanıysa deri bir kılıfın içindeydi.
Ansızın manzara resminden portreye geçilmesi Wakem’i şaşırtmıştı. “Aman Tanrım! Burada ne var?” dedi. “İnsan resimlerini bıraktığını sanıyordum. Bunlar kim?”
Philip sakince ve hemen, “Aynı kişi,” dedi, “farklı yaşlarda.”
Wakem, büyük resme giderek daha kuşkulu gözlerle keskin bir bakış yönelterek, “Kim peki?” diye sordu.
“Miss Tulliver. Küçük resim, King’s Lorton’da ağabeyiyle aynı okuldayken nasıl göründüğüne benziyor; büyük olan da yurt dışından döndüğüm zamanki hâlini pek iyi yansıtmıyor.”
Wakem hiddetle döndü; yüzü kızarmış, gözlüğü düşmüştü. Bir an oğluna, sanki o cüretkâr ve güçsüz hâlini taburesinden aşağı vurup atacakmış gibi vahşi bir ifadeyle baktı. Ama kendini koltuğa bıraktı, ellerini pantolon ceplerine soktu; oğluna hâlâ öfkeyle bakıyordu. Philip karşılık vermedi; sessizce kaleminin ucunu izliyordu.
Sonunda Wakem, öfkenin yasak olan darbelerle vermek istediği cezanın tamamını sözlere ve ses tonuna yüklemek için gösterdiği o boş çabayla, “Yurt dışından döndüğünden beri onunla görüştüğünü mü söylüyorsun?” dedi.
Philip, “Evet; babası ölmeden önce tam bir yıl boyunca onu sık sık gördüm. O çalılıkta—Kızıl Derinlikler’de—Dorlcote Değirmeni yakınlarında sık sık buluştuk. Onu çok seviyorum; başka hiçbir kadını asla sevmeyeceğim. Küçük bir kız olduğundan beri aklımda.” dedi.
“Devam et, bayım! Bunca zamandır mektuplaşıyor muydunuz?”
“Hayır. Ayrılmamızdan hemen öncesine kadar ona sevdiğimi söylemedim; o da ağabeyine beni bir daha görmeyeceğine ve benimle mektuplaşmayacağına söz verdi. Beni sevdiğinden ya da benimle evlenmeyi kabul edeceğinden emin değilim. Ama kabul ederse—beni yeterince severse—onunla evlenirim.”
Wakem’in yüzü bembeyaz kesildi; Philip’in sakin meydan okuyuşu ve kararlılığı karşısında öfkeyle karışık çaresizlik içinde titremeye başladı. “Bunca zamandır sana gösterdiğim bütün hoşgörünün karşılığını böyle mi veriyorsun?” dedi.
Philip ilk kez başını kaldırıp ona bakarak, “Hayır baba, bunu bir karşılık olarak görmüyorum,” dedi. “Bana karşı hoşgörülü bir baba oldun; ama hep bunun, talihsiz durumumun izin vereceği ölçüde mutlu olmamı isteyen şefkatli bir arzudan kaynaklandığını düşündüm. Senin duygularını asla paylaşamayacağım diye bütün mutluluk fırsatlarımı feda ederek ödememi beklediğin bir borç olduğunu değil.”
Wakem acı acı, “Bu durumda oğulların çoğunun babalarının duygularını paylaşacağını sanıyorum,” dedi. “Kızın babası cahil, deli bir hayvandı; beni öldürmesine ramak kalmıştı. Bütün kasaba bunu biliyor. Ağabeyi de aynı derecede küstah, yalnız daha soğukkanlı. Onu görmeni yasaklamış, öyle mi? Dikkat etmezsen daha mutlu olman için bütün kemiklerini kırar. Ama kararını vermiş görünüyorsun; sonuçlarını da hesaplamışsındır herhâlde. Elbette benden bağımsızsın; istersen bu kızla yarın evlenebilirsin. Yirmi beş yaşında bir adamsın; sen kendi yoluna gidersin, ben de kendi yoluma. Artık birbirimizle işimiz kalmaz.”
Wakem ayağa kalkıp kapıya doğru yürüdü, ama bir şey onu durdurdu; odadan çıkacağına içinde bir aşağı bir yukarı yürüdü. Philip yanıt vermekte gecikti. Konuştuğunda sesi her zamankinden daha keskin, sakin ve berraktı.
“Hayır; beni kabul etse bile, geçimimizi yalnız kendi imkânlarımla sağlayacaksam Miss Tulliver’la evlenemem. Bir meslek edinmem için yetiştirilmedim. Yoksulluğun yanı sıra sakatlığımı da ona sunamam.”
Wakem yeniden koltuğa çöktü. Philip’in son sözleri içine dokunmuş, çeyrek yüzyıldır alışkanlık hâline gelmiş bir duyguyu uyandırmıştı; yine de acı acı, “Demek bana tutunmanın bir nedeni var, kuşkusuz,” dedi.
“Bunların hepsini bekliyordum,” dedi Philip. “Baba oğul arasında böyle sahnelerin sık yaşandığını biliyorum. Yaşıtlarım gibi biri olsaydım, öfkeli sözlerine daha da öfkeli sözlerle karşılık verebilirdim; yollarımızı ayırabilirdik; sevdiğim kadınla evlenir, başkaları gibi mutlu olma şansını yakalardım. Ama benim için yaptığın her şeyin yöneldiği şeyi yok etmek seni tatmin edecekse, çoğu babadan daha avantajlısın; hayatımı yaşamaya değer kılacak tek şeyden beni tümüyle yoksun bırakabilirsin.”
Philip sustu, ama babası sessiz kaldı.
“Gülünç bir kini tatmin etmenin ötesinde seni neyin tatmin edeceğini en iyi sen bilirsin; böyle bir kin ancak başıboş vahşilere yakışır.”
“Gülünç kin!” diye patladı Wakem. “Ne demek istiyorsun? Kahretsin! Bir adam kaba saba birinin kırbacını yiyip onu sevmek zorunda mı? Üstelik o soğuk, gururlu şeytan gibi oğlan da var; hesaplaşırken bana söylediği bir sözü unutmayacağım. Mermiye değecek biri olsaydı, bildiğim kadarıyla iyi bir hedef olurdu.”
“Onlara duyduğun öfkeyi kastetmiyorum,” dedi Philip; Tom’a dair bu görüşe bir ölçüde hak vermesinin kendi sebepleri vardı. “İntikam duygusu, uğruna tutunmaya değecek kadar önemli değil gerçi. Ben, düşmanlığını çaresiz bir kıza kadar genişletmeni kastediyorum; o, onların dar önyargılarını paylaşmayacak kadar aklı başında ve iyi yüreklidir. Aile kavgalarına hiç karışmadı.”
“Bunun ne önemi var? Bir kadının ne yaptığına değil, kime ait olduğuna bakarız. İhtiyar Tulliver’ın kızıyla evlenmeyi düşünmen baştan aşağı aşağılayıcı.”
Konuşmaları boyunca ilk kez Philip kendine hâkimiyetini biraz yitirdi; öfkeyle yüzü kızardı.
“Miss Tulliver,” dedi acı bir keskinlikle, “orta sınıfa bayağı budalalıktan başka bir şeyin yakıştırabileceği yegâne soyluluk ölçütlerine sahiptir; tam anlamıyla zarif bir hanımefendidir. Yakınları her ne olursa olsun, kusursuz onurları ve dürüstlükleriyle saygı görürler. Sanırım St Ogg halkının tamamı onun benden üstün olduğunu söyler.”
Wakem oğluna öfkeli, sorgulayıcı bir bakış fırlattı; ama Philip ona bakmıyordu. Birkaç dakika sonra, son sözlerini biraz açarcasına, pişmanlığını belli eden bir ifadeyle konuşmasını sürdürdü:
“St Ogg’da, onun gibi güzel bir kadının benim gibi zavallı birine kendini harcadığını söylemeyecek tek bir kişi bul.”
“Hiç de bile!” dedi Wakem yeniden ayağa kalkıp, yarısı babalık gururundan, yarısı kişisel gururundan kaynaklanan bir öfke patlamasıyla öteki her şeyi unutarak. “Onun için fevkalade iyi bir evlilik olurdu. Bir kız bir erkeğe gerçekten gönül verdiyse, tesadüfen sakat olmasının hiçbir önemi yok.”
“Ama böyle koşullarda kızlar kolay kolay gönül vermez,” dedi Philip.
“Öyleyse,” dedi Wakem, önceki konumuna dönmeye çalışarak biraz acımasızca, “seni umursamıyorsa onun hakkında benimle konuşma zahmetine girmeyebilirdin; benim de gerçekleşmesi zaten pek olası olmayan bir şeye razı olmayacağımı söyleme zahmetinden kurtulurdun.”
Wakem kapıya doğru yürüdü, arkasına bile bakmadan kapıyı çarpıp çıktı.
Philip, babasının yaşananlardan beklediği gibi sonunda etkileneceğine güveniyordu; yine de bu sahne, bir kadın kadar duyarlı olan sinirlerini altüst etmişti. Akşam yemeğine inmeyecekti; o gün babasıyla bir daha karşılaşmaya dayanamazdı. Wakem, evde misafir olmadığı zamanlar akşamları dışarı çıkmayı alışkanlık edinmişti; çoğu kez daha saat yedi buçukta çıkardı. Öğleden sonra epey ilerlemiş olduğundan Philip odasının kapısını kilitleyip uzun bir gezintiye çıktı; babası yeniden evden çıkana kadar dönmemeyi düşünüyordu. Bir tekneye bindi, ırmaktan aşağı, sevdiği bir köye gitti; orada yemek yedi ve dönmek için yeterince geç olana kadar oyalandı. Babasıyla daha önce hiç tartışmamıştı. Bu yeni başlayan çekişmenin haftalarca sürmesinden ve o süre içinde neler olabileceğinden içini bulandıran bir korku duyuyordu. İstemeden aklına gelen sorunun ne anlama geldiğini kendine açıklamaya yanaşmadı. Ama Maggie’nin kabul edilmiş, sevgilisi olduğunu bir kez olsun açıkça ilan edebilseydi, belirsiz korkulara daha az yer kalırdı. Yeniden resim odasına çıkıp bitkin bir hâlde koltuğa kendini bıraktı; çevresindeki su ve kaya manzaralarına dalgın dalgın bakarken uyuklamaya başladı. Rüyasında Maggie, parıldayan yeşil, balçıklı bir şelale oluğundan aşağı kayıyordu; Philip çaresizce bakakalmıştı. Derken ansızın, korkunç bir çatırtı gibi gelen sesle uyandı.
Ses, kapının açılmasıydı. Akşam ışığında fark edilir bir değişiklik olmadığına göre birkaç dakikadan fazla uyuklamış olamazdı. İçeri giren babasıydı. Philip kalkıp koltuğu ona bırakmak isteyince babası şöyle dedi:
“Otur. Ben dolaşmayı tercih ederim.”
Odada bir iki kez aşağı yukarı yürüdü. Sonra Philip’in karşısında durdu, ellerini yan ceplerine soktu ve hiç ara verilmemiş bir konuşmayı sürdürüyormuş gibi şöyle dedi:
“Ama bu kız senden hoşlanmışa benziyor, Phil; yoksa seninle öyle buluşmazdı.”
Philip’in kalbi hızla çarpıyordu; yüzünden bir anlık bir kızıllık, bir parıltı gibi geçti. Hemen konuşmak kolay değildi.
“King’s Lorton’dayken, küçük bir kız olduğu zamanlarda benden hoşlanırdı; ayağını incittiğinde ağabeyinin yanında çok otururdum. Bunu aklında tutmuş, beni eski bir dostu olarak hatırlamış. Benimle buluştuğunda beni sevgilisi olarak düşünmüyordu.”
“Peki, sonunda ona açıldın. O zaman ne dedi?” diye sordu Wakem, yeniden odada dolaşırken.
“O zaman beni sevdiğini söyledi.”
“Lanet olsun, daha ne istiyorsun? Seni baştan çıkarıp yarı yolda bırakacak biri mi?”
“O zaman çok gençti,” dedi Philip tereddütle. “Ne hissettiğini pek bilmediğinden korkarım. Uzun süre ayrı kalmamız ve olayların bizi hep ayıracağı düşüncesi duygularını değiştirmiş olabilir.”
“Ama kasabada. Kilisede gördüm onu. Döndüğünden beri onunla konuşmadın mı?”
“Evet, Bay Deane’lerde. Ama birkaç sebepten dolayı ona yeniden evlenme teklif edemedim. Sen rıza gösterir, onu gelinin olarak görmeye razı olursan engellerden biri kalkar.”
Wakem, Maggie’nin portresinin önünde durup bir süre sessiz kaldı.
“Yine de annen gibi bir kadın değil, Phil,” dedi sonunda. “Kilisede gördüm onu; bu portrede göründüğünden daha güzel. Gözleri de vücudu da pek alımlı, gördüm; ama biraz tehlikeli ve yola gelmez, öyle mi?”
“Çok şefkatli, sevgi dolu ve sade; öteki kadınlardaki gösteriş ve küçük hesaplar onda yok.”
“Öyle mi?” dedi Wakem. Sonra oğluna dönüp baktı. “Ama annen daha yumuşak bakışlıydı; seninki gibi kahverengi, dalgalı saçları ve gri gözleri vardı. Onu doğru dürüst hatırlayamazsın. Bir portresi bile olmaması ne büyük yazık.”
“Öyleyse, baba, hayatımı güzelleştirecek böyle bir mutluluğa kavuşmamı istemez misin? Seninle aramda hiçbir bağ, yirmi sekiz yıl önce annemle evlendiğinde başlayan ve o zamandan beri gittikçe güçlendirdiğin bağ kadar kuvvetli olamaz.”
“Ah Phil, içimdeki iyiliği bilen tek kişi sensin,” dedi Wakem, oğluna elini uzatarak. “Elimizden gelirse birbirimize bağlı kalmalıyız. Peki, şimdi ne yapmalıyım? Aşağı inip bana anlatmalısın. Bu kara gözlü hanımı ziyarete mi gitmeliyim?”
Bu şekilde aradaki engel kalkınca Philip, babasıyla Tulliver’larla olan ilişkilerinin tamamını rahatça konuşabildi: değirmeni ve toprakları yeniden aileye kazandırma arzularını ve aradaki bir adım olarak bunların Guest & Co.’ya devredilmesini anlattı. Artık ikna etmek için ısrar edebiliyordu; babası da beklediğinden daha kolay razı oldu.
“Değirmen umurumda değil,” dedi Wakem sonunda, öfkeli bir razı oluşla. “Son zamanlarda değirmen yüzünden başıma olmadık işler geldi. Yaptığım iyileştirmelerin karşılığını ödesinler, hepsi bu. Ama benden isteyemeyeceğin bir şey var: Genç Tulliver’la doğrudan hiçbir işim olmayacak. Kız kardeşinin hatırına onu yutabilirsen yut; ama benim onu yutmamı sağlayacak bir sos yok.”
Ertesi gün Philip’in Bay Deane’e, Bay Wakem’in görüşmelere başlamaya hazır olduğunu söylemeye giderken duyduğu sevinci ve Lucy’nin, iş hayatındaki büyük yeteneğini kanıtlayıp kanıtlamadığını babasına sorarken yaşadığı tatlı zaferi hayal etmeyi size bırakıyorum. Bay Deane biraz şaşırmıştı; gençlerin arasında, öğrenmek istediği bir şeyler döndüğünden kuşkulanıyordu. Ama Bay Deane gibi adamlara göre, gençlerin arasında olan bitenler, para işlerini olumsuz etkilediği gösterilene kadar, kuşlar ve kelebekler arasında olanlar kadar hayatın gerçek meselelerinin dışındadır. Bu olayda etkisi de bütünüyle olumlu görünüyordu.
Bölüm etkileşimi
