Kıyıdaki Değirmen kitap kapağı

57. bölüm / 59

Bölüm IV. — Maggie ve Lucy

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 59Şu an: Bölüm IV. — Maggie ve Lucy
  1. 1 Birinci Kitap — Oğlan ve Kız. — Birinci Bölüm. — Dorlcote Değirmeni’nin Dışında606 kelime
  2. 2 İkinci Bölüm. — Dorlcote Değirmeni’nin Sahibi Bay Tulliver, Tom’la İlgili Kararını Açıklıyor1.655 kelime
  3. 3 Üçüncü Bölüm. — Bay Riley, Tom için bir okul konusunda öğüt veriyor3.697 kelime
  4. 4 Dördüncü Bölüm. — Tom’un Dönüşü Bekleniyor1.428 kelime
  5. 5 Beşinci Bölüm. — Tom Eve Dönüyor2.694 kelime
  6. 6 VI. Bölüm — Teyzelerle Amcalar Geliyor3.207 kelime
  7. 7 VII. Bölüm — Teyzeler ve Amcalar Sahneye Çıkıyor6.448 kelime
  8. 8 VIII. Bölüm — Bay Tulliver Zayıf Yanını Gösteriyor2.788 kelime
  9. 9 Bölüm IX. — Garum Firs’e3.843 kelime
  10. 10 X. Bölüm — Maggie Beklediğinden Daha Kötü Davranıyor1.648 kelime
  11. 11 XI. Bölüm. — Maggie Gölgesinden Kaçmaya Çalışıyor3.226 kelime
  12. 12 Bölüm XII. — Bay ve Bayan Glegg Evlerinde3.647 kelime
  13. 13 Bölüm XIII. — Bay Tulliver Hayatın Yumaklarını Daha da Dolaştırıyor816 kelime
  14. 14 İkinci Kitap. — Okul Zamanı. — Bölüm I. — Tom’un “İlk Dönemi”5.559 kelime
  15. 15 II. Bölüm — Noel Tatili2.143 kelime
  16. 16 Üçüncü Bölüm. — Yeni Okul Arkadaşı1.616 kelime
  17. 17 Bölüm IV.2.937 kelime
  18. 18 V. Bölüm — Maggie’nin İkinci Ziyareti1.247 kelime
  19. 19 VI. Bölüm. — Bir Aşk Sahnesi1.298 kelime
  20. 20 VII. Bölüm. — Altın Kapılar Aşılıyor1.799 kelime
  21. 21 Üçüncü Kitap — Çöküş. — Birinci Bölüm — Evde Neler Olmuştu1.773 kelime
  22. 22 İkinci Bölüm. — Bayan Tulliver’ın Ev Tanrıları1.256 kelime
  23. 23 Üçüncü Bölüm. — Aile Toplantısı4.155 kelime
  24. 24 Bölüm IV. — Sönüp Giden Bir Işık978 kelime
  25. 25 Bölüm V. — Tom İstiridyeyi Bıçağıyla Açmaya Girişiyor3.205 kelime
  26. 26 VI. Bölüm. — Cep Çakısı Armağanına Karşı Yaygın Önyargıyı Çürütmeye Doğru1.938 kelime
  27. 27 VII. Bölüm. — Tavuğun Hileye Başvurması3.320 kelime
  28. 28 Sekizinci Bölüm. — Enkaz Üzerine Gün Işığı2.178 kelime
  29. 29 Dokuzuncu Bölüm. — Aile Kaydına Eklenen Bir Kayıt1.532 kelime
  30. 30 Dördüncü Kitap — Aşağılanma Vadisi. — I. Bölüm — Bossuet’nin Bilmediği Bir Protestanlık Yorumu1.382 kelime
  31. 31 II. Bölüm — Yırtık Yuvayı Dikenler Deler1.511 kelime
  32. 32 III. Bölüm — Geçmişten Bir Ses4.179 kelime
  33. 33 Beşinci Kitap — Buğday ve Delice. — I. Bölüm — Kızıl Derinlikler3.392 kelime
  34. 34 İkinci Bölüm — Glegg Teyze, Bob’un Başparmağının Ne Kadar Geniş Olduğunu Öğreniyor4.774 kelime
  35. 35 Bölüm III. — Dengesiz Terazi1.872 kelime
  36. 36 Bölüm IV. — Yeni Bir Aşk Sahnesi1.544 kelime
  37. 37 Bölüm V. — Yarık Ağaç3.227 kelime
  38. 38 VI. Bölüm. — Güçlükle Kazanılan Zafer1.196 kelime
  39. 39 Bölüm VII. — Hesaplaşma Günü1.740 kelime
  40. 40 Altıncı Kitap — Büyük Ayartı. — Bölüm I. — Cennette Bir Düet2.266 kelime
  41. 41 II. Bölüm. — İlk İzlenimler3.587 kelime
  42. 42 Bölüm III. — Mahrem Anlar1.139 kelime
  43. 43 Bölüm IV. — Kardeş ve Kız Kardeş1.988 kelime
  44. 44 Bölüm V. — Tom’un İstiridyeyi Açtığını Gösteren Bölüm1.149 kelime
  45. 45 Bölüm VI. — Çekim Yasalarını Açıklayan Bölüm2.820 kelime
  46. 46 VII. Bölüm — Philip Yeniden Sahneye Çıkıyor3.715 kelime
  47. 47 Sekizinci Bölüm — Wakem’e Yeni Bir Gözle Bakış1.868 kelime
  48. 48 Dokuzuncu Bölüm. — Şıklara Bürünmüş Hayırseverlik2.666 kelime
  49. 49 X. Bölüm — Büyü Sanki Bozuluyor1.682 kelime
  50. 50 XI. Bölüm. — Yolda1.760 kelime
  51. 51 XII. Bölüm — Bir Aile Toplantısı1.797 kelime
  52. 52 XIII. Bölüm. — Gelgitin Sürüklediği3.693 kelime
  53. 53 Bölüm XIV. — Uyanış2.872 kelime
  54. 54 Yedinci Kitap — Son Kurtuluş. — I. Bölüm — Değirmene Dönüş1.899 kelime
  55. 55 İkinci Bölüm — St Ogg Halkı Hükmünü Veriyor2.488 kelime
  56. 56 Üçüncü Bölüm — Eski Tanıdıkların Bizi Şaşırtabileceğini Gösteren Bölüm1.802 kelime
  57. 57 Bölüm IV. — Maggie ve Lucy1.772 kelime · Okuduğun bölüm
  58. 58 V. Bölüm — Son Çatışma2.945 kelime
  59. 59 Sonuç227 kelime

Bölüm IV.

Maggie ve Lucy
Haftanın sonuna doğru Doktor Kenn, Maggie’nin St Ogg’s’ta uygun bir geçim yolu bulmasını sağlayabilecek tek yöntemin ne olduğuna karar vermişti. Yirmi yıllık mahalle papazlığı deneyimine rağmen, kanıtlara karşın ona yöneltilen suçlamaların inatla sürmesine şaşıp kalmıştı. Şimdiye dek insanlar ona hoşuna gidecek ölçüden de fazla hayranlık göstermiş, başvurmuşlardı; ama Maggie Tulliver için kadınları akla, vicdanlarını adalete çağırmaya kalkışınca, kendini şapkaların biçimini etkilemeye kalkışsaydı olacağı kadar çaresiz buldu. Doktor Kenn’in sözüne karşı çıkılamazdı; onu sessizce dinliyorlardı. Ama odadan çıktığında, dinleyenlerin fikirlerini karşılaştırması eskisiyle hemen hemen aynı sonucu veriyordu. Miss Tulliver’ın kınanacak biçimde davrandığı inkâr edilemezdi; Doktor Kenn bile bunu reddetmiyordu. Öyleyse, yaptığı her şeyi bu kadar iyi niyetle yorumlayarak onu nasıl böylesine hafife alabilirdi? Miss Tulliver hakkında söylenenlerin hiçbirinin doğru olmadığına inanmak için elden gelen tüm çabayı gerektiren varsayımı kabul etsek bile, bunlar onun hakkında söylenmişti ve çevresine öyle bir leke sürmüştü ki, kendi itibarını ve Toplum’un itibarını korumak zorunda olan her kadın ondan uzak durmalıydı. Maggie’nin elinden tutup, “Kanıtlanmamış kötülüklere inanmayacağım; dudaklarım bunları dile getirmeyecek, kulaklarım bunlara kapanacak. Ben de yanılabilen, tökezleyebilen, en içten çabalarında bile eksik kalabilen bir faniyim. Senin yazgın benimkinden daha zordu, sınavın daha çetindi; gel, bir daha düşmeden ayakta kalmak ve yürümek için birbirimize yardım edelim,” demek; cesaret, derin bir şefkat, özbilgi ve cömert bir güven isterdi. Kötü sözlerde tat bulmayan, başkalarını mahkûm ederek kendini yüceltmeyen, hayatın hiçbir ahlaki amacı, bireysel olarak kendi yolumuza çıkan kadın ve erkeklere karşı kusursuz doğruluk, adalet ve sevgiyi gözetme çabasını dışarıda bırakan hiçbir yüce dine sahip olamayacağına inanmak için kendini tumturaklı sözlerle kandırmayan bir zihin isterdi. St Ogg’s hanımları geniş, soyut düşüncelere kapılmış değillerdi; ama vicdanlarını, bencilliklerini tatmin eden şeyi yaparken—Maggie Tulliver hakkında en kötüsünü düşünüp konuşurken ve ona sırt çevirirken—rahatlatan, Toplum denen kendi gözde soyutlamaları vardı. Kadın cemaati üyelerinden iki yıl boyunca lüzumundan fazla övgü görmüş olan Doktor Kenn’in, şimdi onların kendi görüşlerinde direnmesi karşısında hayal kırıklığına uğraması doğaldı. Ne var ki kadınlar bunu, daha uzun zamandır saygı duydukları daha yüce bir Otorite’ye karşı yapıyordu. Bu Otorite, toplumsal görevlerinin nerede başladığını sorabilecek ve başlangıç noktası hakkında geniş düşüncelere kapılabilecek kişilere çok açık bir yanıt vermişti. Yanıt, Toplum’un nihai iyiliğiyle değil, yol kenarında sıkıntı içinde bulunan “belli bir adam”la ilgiliydi.

St Ogg’s, yüreğinde ve vicdanında bir parça şefkat taşıyan kadınlardan yoksun değildi; o günlerdeki başka küçük ticaret kasabaları kadar insan iyiliği barındırıyor olması muhtemeldi. Ama her iyi erkek cesur olana dek, birçok iyi kadının ürkek kalmasını—en iyi sezgilerinin doğru olduğuna, bunlar kendilerini azınlıkta bırakacak olsa bile inanamayacak kadar ürkek olmasını—beklemeliyiz. St Ogg’s erkeklerinin hepsi de cesur değildi. Bazıları dedikodudan hoşlanırdı; öyle ki konuşmaları, kadınların birbirine duyduğu karşılıklı nefrete ara sıra omuz silkerek ve erkekçe şakalarla eşlik etmeseler, kadınsı bir nitelik kazanabilirdi. St Ogg’s’taki erkeklerin genel kanısı, kadınların birbirlerine davranışlarına karışılmaması gerektiğiydi.

Böylece Doktor Kenn’in Maggie’ye anlayış gösterecek birini ve bir iş bulma umuduyla başvurduğu herkes onu hayal kırıklığına uğrattı. Bayan James Torry, Maggie’yi geçici olarak bile çocuk bakıcısı ve öğretmen olarak işe alamazdı; hakkında “böyle şeyler söylenmiş”, beyefendilerin “şakalarına konu olmuş” genç bir kadındı o. Omurga rahatsızlığı olan ve kendisine kitap okuyup arkadaşlık edecek birini arayan Miss Kirke ise Maggie’nin zihninin öyle bir nitelikte olduğundan emindi ki, kendisi onunla herhangi bir ilişkiye girmeyi göze alamazdı. Miss Tulliver neden Glegg Teyze’nin sunduğu sığınağı kabul etmiyordu? Onun gibi bir kızın bunu reddetmesi yakışık almazdı. Ya da neden yöreden ayrılıp tanınmadığı bir yerde iş bulmuyordu? (Anlaşılan, tehlikeli eğilimlerini St Ogg’s’ta kimsenin tanımadığı yabancı ailelere taşıması o kadar da önemli değildi.) Bu kadar göz önünde olduğu ve hakkında fısıldaşıldığı bir mahallede kalmak istiyorsa, pek cesur ve katı yürekli olmalıydı.

Doğuştan kararlı biri olan Doktor Kenn, bu karşıtlık karşısında, her kararlı insanın yapacağı gibi, önündeki amaç için gerekenden daha da güçlü bir azim geliştirmeye başladı. Küçük çocukları için her gün gelecek bir öğretmen arıyordu. Başlangıçta bu işi Maggie’ye önermekte tereddüt etmişti; ama kişisel ve ruhani kimliğinin bütün gücüyle, onu iftirayla ezip kaçırmaya çalışanlara karşı koyma kararı artık kesindi. Maggie, kendisine hem sorumluluk hem de geçim sağlayan işi minnetle kabul etti. Artık günleri dolu geçecek, yalnız akşamlar ise hoş bir dinlenme olacaktı. Annesinin yanında kalmak uğruna yaptığı fedakârlığa artık gerek yoktu; Bayan Tulliver, Değirmen’e dönmeye razı edildi.

Ama şimdi, bugüne dek örnek biri gibi görünen Doktor Kenn’in kendine özgü fikirleri, belki de zaafları olduğu anlaşılmaya başladı. St Ogg’s’ın erkekleri gülümseyerek, Kenn’in her gün bir çift güzel göz görmeyi sevmesine ya da geçmişe bu kadar hoşgörüyle bakmasına şaşmadı; o dönemde daha zayıf görülen kadınlarsa durumu daha karamsar değerlendiriyordu. Ya Doktor Kenn bu Miss Tulliver’la evlenmeye kandırılırsa! En iyi erkekler hakkında bile fazla emin olmamak gerekirdi; bir havari düşmüş, sonra da acı acı ağlamıştı. Petrus’un inkârı tam bir benzer örnek sayılmazdı ama pişmanlığı sayılabilirdi.

Maggie papaz evine günlük yürüyüşlerini yapmayalı haftalar olmuştu; bir gün papazın karısı olabileceği yönündeki korkunç ihtimal gizlice o kadar sık konuşulmuştu ki, hanımlar bu durumda ona nasıl davranacaklarını tartışmaya başlamışlardı. Anlatılana göre Doktor Kenn bir sabah, Miss Tulliver ders verirken okul odasında yarım saat oturmuştu; hayır, her sabah orada oturmuştu. Bir keresinde onunla eve kadar yürümüştü; neredeyse her zaman onunla yürüyordu; yürümüyorsa akşam onu görmeye gidiyordu. Ne düzenbaz bir yaratık! O çocuklara ne anne olurdu! Zavallı Bayan Kenn’in, ölümünden yalnızca birkaç hafta sonra çocuklarının bu kızın bakımına bırakılmasına mezarında bile içi sızlardı. Yıl dolmadan onunla evlenecek kadar edepten uzaklaşır mıydı? Erkek zihni alaycıydı; böyle düşünmüyordu.

Miss Guest kardeşler, rektörlerinin bir budalalık ettiğine tanık olmanın üzüntüsünü hafifletecek bir şey bulmuşlardı: En azından erkek kardeşleri güvende olacaktı. Stephen’ın inatçılığını bildiklerinden, dönüp Maggie’yle evlenmesinden sürekli korkuyorlardı. Erkek kardeşlerinin mektubuna inanmayanlardan değillerdi; yine de Maggie’nin ondan vazgeçme kararına bağlı kalacağına güvenmiyorlardı. Kaçmaktan çok evlilikten geri durmuş olduğundan ve Stephen’ın dönüp ona kavuşmasını bekleyerek St Ogg’s’ta kaldığından kuşkulanıyorlardı. Onu hep itici bulmuşlardı; şimdi ise düzenbaz ve kibirli buluyorlardı. Bu yargı için, seninle benim aynı türden birçok kesin yargımız için sahip olduğumuzdan hiç de daha sağlam dayanakları yoktu. Eskiden Lucy’yle yapılması düşünülen evlilikten pek hoşlanmamışlardı; ama şimdi Stephen ile Maggie’nin evlenmesi korkusu, terk edilmiş nazik genç kadın için duydukları gerçek acıma ve öfkeye güç katıyor, Stephen’ın Lucy’ye dönmesini istemelerine yol açıyordu. Lucy evden çıkabilecek duruma gelir gelmez, bu ağustos sıcağının ağırlığından kurtulmak için Miss Guest kardeşlerle deniz kıyısına gidecekti. Planlarına göre Stephen’ı da onlara katılmaya ikna edeceklerdi. Maggie ile Doktor Kenn hakkında ilk dedikodu fısıltısı çıkar çıkmaz, haber Miss Guest’in erkek kardeşine yazdığı mektupta iletildi.

Maggie, annesinden, Glegg Teyze’den ya da Doktor Kenn’den Lucy’nin yavaş yavaş iyileştiğine dair sık sık haber alıyordu; düşünceleri durmadan Deane Amca’nın evine kayıyordu. Lucy’yle görüşmeyi, beş dakika bile olsa, bir pişmanlık sözü söylemeyi; Lucy’nin kendi gözlerinden ve dudaklarından, sevip güvendiği kişilerin isteyerek ihanet ettiğine inanmadığını duymayı özlüyordu. Ama dayısının öfkesi evini ona kapatmamış olsaydı bile böyle bir görüşmenin yaratacağı heyecanın Lucy’ye yasaklanacağını biliyordu. Konuşmadan yalnızca onu görmek bile bir nebze rahatlatırdı; çünkü Maggie’nin aklından, yumuşaklığının kendisi bile acımasız olan bir yüz çıkmıyordu. Anıların alacakaranlık döneminden beri o yüz, güven ve sevgi dolu, sevinçli ve tatlı bakışlarla Maggie’ye çevrilmişti; şimdi ilk yürek yarasının ardından kederli, yorgun bir yüze dönüşmüştü. Günler geçtikçe bu solgun görüntü daha da belirginleşiyor, pişmanlığın öç alan eliyle resim gittikçe daha canlı ve keskin hâle geliyordu. Acı dolu bakışlarını Maggie’ye dikmiş yumuşak ela gözler, içinde öfke görmediği için onu daha çok yaralıyordu. Ama Lucy henüz kiliseye ya da Maggie’nin onu görebileceği herhangi bir yere gidecek durumda değildi. Glegg Teyze, Lucy’nin birkaç gün içinde Miss Guest kardeşlerle Scarborough’ya gideceğini, onların da erkek kardeşlerinin orada kendilerine katılmasını beklediklerinin duyulduğunu haber verince, bu umut da söndü.

En çetin iç çatışmayı yaşamış olanlar, Bayan Glegg’den bu haberi aldıktan sonraki akşam Maggie’nin yalnızlık içinde otururken ne hissettiğini anlayabilir; yalnızca kendi bencil arzularından, nöbet tutan bir annenin kendi acısını dindirecek uyku ilacından korktuğu gibi korkmanın ne demek olduğunu bilenler.

Alacakaranlıkta, lambayı yakmadan oturuyordu; pencereyi ırmağa doğru ardına kadar açmıştı. Bunaltıcı sıcak, yazgısının yüküne ayırt edilemez biçimde ekleniyordu. Pencerenin önündeki sandalyede, kolunu pervaza dayamış, geri akan gelgitle hızlanan akarsuya dalgın dalgın bakıyordu. Kendisini suçlamayan o kederli tatlı yüzü hâlâ görebilmeye çalışıyordu; yüz, araya girip karanlık yaratan bir şeklin ardında, an be an gözden kayboluyordu sanki. Kapının açıldığını duyunca, her zamanki gibi Bayan Jakin’in akşam yemeğini getirdiğini düşündü. Bitkinlik ve mutsuzlukla gelen, sıradan bir konuşmaya duyduğu isteksizlik yüzünden dönüp hiçbir şey istemediğini söylemeye çekindi; iyi yürekli Bayan Jakin mutlaka iyi niyetli birkaç söz edecekti. Ama bir sonraki an, ayak sesi duyduğunu fark etmeden, omzunda hafif bir el hissetti ve hemen yanı başında bir sesin şöyle dediğini işitti:
“Maggie!”

Yüz oradaydı; değişmişti ama daha da güzelleşmişti. Ela gözler de oradaydı; yüreği delip geçen şefkatleriyle.

“Maggie!” dedi yumuşak ses. “Lucy!” diye karşılık verdi, sesinde keskin bir ıstırap tınısıyla başka bir ses; Lucy kollarını Maggie’nin boynuna doladı ve solgun yanağını ateş gibi yanan alnına dayadı.

“Gizlice çıktım,” dedi Lucy, neredeyse fısıltıyla. Maggie’nin yanına oturup elini tuttu. “Babamla ötekiler evde yokken. Alice de benimle geldi. Bana yardım etmesini istedim. Ama çok geç olduğu için fazla kalamam.”

Başta bunu söylemek, başka herhangi bir şey söylemekten daha kolaydı. Birbirlerine bakarak oturdular. Konuşmak çok zor olduğundan, görüşme başka söz edilmeden sona erecek gibiydi. İkisi de, geri döndürülemez haksızlığı hatırlatacak sözlerde yakıcı bir şey olacağını hissediyordu. Ama Maggie bakarken, kısa süre içinde her belirgin düşünceyi sevgi dolu bir pişmanlık dalgası kapladı; hıçkırıkla birlikte sözler döküldü.

“Geldiğin için Tanrı seni kutsasın, Lucy.”

Bunun ardından hıçkırıklar peş peşe geldi.

“Sevgili Maggie, kendini avut,” dedi Lucy, yanağını yeniden Maggie’ninkine dayayarak. “Üzülme.” Maggie’yi bu nazik okşayışla yatıştırmayı umarak kıpırdamadan oturdu.

“Seni aldatmak istemedim, Lucy,” dedi Maggie, konuşabilir konuşmaz. “Sana bilmeni istemediğim şeyler hissettiğimi bilmek beni hep mutsuz ediyordu. Bunun üstesinden geleceğimi, seni incitecek hiçbir şey görmene gerek kalmayacağını düşündüğüm için böyleydi.”

“Biliyorum, canım,” dedi Lucy. “Beni üzmek istemediğini biliyorum. Bu, hepimizin başına gelen bir dert; sen benden daha fazlasına katlanıyorsun. Onu da bıraktın; bunu yapmak senin için çok zor olmuş olmalı.”

Bir süre yine sustular; elleri kenetlenmiş, yanakları birbirine yaslı oturdular.

“Lucy,” diye yeniden söze başladı Maggie, “o da mücadele etti. Sana sadık kalmak istedi. Sana dönecek. Onu affet; o zaman mutlu olacak——”

Bu sözler Maggie’nin ruhunun en derininden, boğulan birinin çırpınarak kavrayışı gibi bir çabayla sökülüp çıktı. Lucy titredi ve sustu.

Kapı hafifçe tıklandı. İçeri giren hizmetçi Alice, şöyle dedi:

“Daha fazla kalmaya cesaret edemem, Miss Deane. Anlarlar; bu kadar geç saatte dışarı çıktığınız için çok öfkelenirler.”

Lucy ayağa kalktı ve, “Peki Alice, bir dakika,” dedi.

Alice kapıyı yeniden kapatınca ekledi: “Cuma günü gidiyorum, Maggie. Döndüğümde ve iyileştiğimde, ne istersem yapmama izin verecekler. O zaman canım ne zaman isterse sana gelirim.”

“Lucy,” dedi Maggie, büyük bir çabayla, “bir daha sana keder vermeme neden olmamak için Tanrı’ya durmadan dua ediyorum.”

İki eli arasında tuttuğu küçük eli sıktı ve üzerine eğilmiş yüze baktı. Lucy o bakışı hiç unutmadı.

“Maggie,” dedi, alçak sesinde bir itirafın ciddiyetiyle, “sen benden daha iyisin. Ben——”

Sözünü orada kesti, başka bir şey söylemedi. Ama son kez birbirlerine sarıldılar.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…