Kıyıdaki Değirmen kitap kapağı

41. bölüm / 59

II. Bölüm. — İlk İzlenimler

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 59Şu an: II. Bölüm. — İlk İzlenimler
  1. 1 Birinci Kitap — Oğlan ve Kız. — Birinci Bölüm. — Dorlcote Değirmeni’nin Dışında606 kelime
  2. 2 İkinci Bölüm. — Dorlcote Değirmeni’nin Sahibi Bay Tulliver, Tom’la İlgili Kararını Açıklıyor1.655 kelime
  3. 3 Üçüncü Bölüm. — Bay Riley, Tom için bir okul konusunda öğüt veriyor3.697 kelime
  4. 4 Dördüncü Bölüm. — Tom’un Dönüşü Bekleniyor1.428 kelime
  5. 5 Beşinci Bölüm. — Tom Eve Dönüyor2.694 kelime
  6. 6 VI. Bölüm — Teyzelerle Amcalar Geliyor3.207 kelime
  7. 7 VII. Bölüm — Teyzeler ve Amcalar Sahneye Çıkıyor6.448 kelime
  8. 8 VIII. Bölüm — Bay Tulliver Zayıf Yanını Gösteriyor2.788 kelime
  9. 9 Bölüm IX. — Garum Firs’e3.843 kelime
  10. 10 X. Bölüm — Maggie Beklediğinden Daha Kötü Davranıyor1.648 kelime
  11. 11 XI. Bölüm. — Maggie Gölgesinden Kaçmaya Çalışıyor3.226 kelime
  12. 12 Bölüm XII. — Bay ve Bayan Glegg Evlerinde3.647 kelime
  13. 13 Bölüm XIII. — Bay Tulliver Hayatın Yumaklarını Daha da Dolaştırıyor816 kelime
  14. 14 İkinci Kitap. — Okul Zamanı. — Bölüm I. — Tom’un “İlk Dönemi”5.559 kelime
  15. 15 II. Bölüm — Noel Tatili2.143 kelime
  16. 16 Üçüncü Bölüm. — Yeni Okul Arkadaşı1.616 kelime
  17. 17 Bölüm IV.2.937 kelime
  18. 18 V. Bölüm — Maggie’nin İkinci Ziyareti1.247 kelime
  19. 19 VI. Bölüm. — Bir Aşk Sahnesi1.298 kelime
  20. 20 VII. Bölüm. — Altın Kapılar Aşılıyor1.799 kelime
  21. 21 Üçüncü Kitap — Çöküş. — Birinci Bölüm — Evde Neler Olmuştu1.773 kelime
  22. 22 İkinci Bölüm. — Bayan Tulliver’ın Ev Tanrıları1.256 kelime
  23. 23 Üçüncü Bölüm. — Aile Toplantısı4.155 kelime
  24. 24 Bölüm IV. — Sönüp Giden Bir Işık978 kelime
  25. 25 Bölüm V. — Tom İstiridyeyi Bıçağıyla Açmaya Girişiyor3.205 kelime
  26. 26 VI. Bölüm. — Cep Çakısı Armağanına Karşı Yaygın Önyargıyı Çürütmeye Doğru1.938 kelime
  27. 27 VII. Bölüm. — Tavuğun Hileye Başvurması3.320 kelime
  28. 28 Sekizinci Bölüm. — Enkaz Üzerine Gün Işığı2.178 kelime
  29. 29 Dokuzuncu Bölüm. — Aile Kaydına Eklenen Bir Kayıt1.532 kelime
  30. 30 Dördüncü Kitap — Aşağılanma Vadisi. — I. Bölüm — Bossuet’nin Bilmediği Bir Protestanlık Yorumu1.382 kelime
  31. 31 II. Bölüm — Yırtık Yuvayı Dikenler Deler1.511 kelime
  32. 32 III. Bölüm — Geçmişten Bir Ses4.179 kelime
  33. 33 Beşinci Kitap — Buğday ve Delice. — I. Bölüm — Kızıl Derinlikler3.392 kelime
  34. 34 İkinci Bölüm — Glegg Teyze, Bob’un Başparmağının Ne Kadar Geniş Olduğunu Öğreniyor4.774 kelime
  35. 35 Bölüm III. — Dengesiz Terazi1.872 kelime
  36. 36 Bölüm IV. — Yeni Bir Aşk Sahnesi1.544 kelime
  37. 37 Bölüm V. — Yarık Ağaç3.227 kelime
  38. 38 VI. Bölüm. — Güçlükle Kazanılan Zafer1.196 kelime
  39. 39 Bölüm VII. — Hesaplaşma Günü1.740 kelime
  40. 40 Altıncı Kitap — Büyük Ayartı. — Bölüm I. — Cennette Bir Düet2.266 kelime
  41. 41 II. Bölüm. — İlk İzlenimler3.587 kelime · Okuduğun bölüm
  42. 42 Bölüm III. — Mahrem Anlar1.139 kelime
  43. 43 Bölüm IV. — Kardeş ve Kız Kardeş1.988 kelime
  44. 44 Bölüm V. — Tom’un İstiridyeyi Açtığını Gösteren Bölüm1.149 kelime
  45. 45 Bölüm VI. — Çekim Yasalarını Açıklayan Bölüm2.820 kelime
  46. 46 VII. Bölüm — Philip Yeniden Sahneye Çıkıyor3.715 kelime
  47. 47 Sekizinci Bölüm — Wakem’e Yeni Bir Gözle Bakış1.868 kelime
  48. 48 Dokuzuncu Bölüm. — Şıklara Bürünmüş Hayırseverlik2.666 kelime
  49. 49 X. Bölüm — Büyü Sanki Bozuluyor1.682 kelime
  50. 50 XI. Bölüm. — Yolda1.760 kelime
  51. 51 XII. Bölüm — Bir Aile Toplantısı1.797 kelime
  52. 52 XIII. Bölüm. — Gelgitin Sürüklediği3.693 kelime
  53. 53 Bölüm XIV. — Uyanış2.872 kelime
  54. 54 Yedinci Kitap — Son Kurtuluş. — I. Bölüm — Değirmene Dönüş1.899 kelime
  55. 55 İkinci Bölüm — St Ogg Halkı Hükmünü Veriyor2.488 kelime
  56. 56 Üçüncü Bölüm — Eski Tanıdıkların Bizi Şaşırtabileceğini Gösteren Bölüm1.802 kelime
  57. 57 Bölüm IV. — Maggie ve Lucy1.772 kelime
  58. 58 V. Bölüm — Son Çatışma2.945 kelime
  59. 59 Sonuç227 kelime

II. Bölüm.

İlk İzlenimler
“Çok zeki biri, Maggie,” dedi Lucy. O esmer kadını büyük, koyu kırmızı kadife koltuğa oturttuktan sonra Maggie’nin ayaklarının dibindeki tabureye diz çökmüştü. “Ondan hoşlanacağına eminim. Umarım hoşlanırsın.”

“Beni memnun etmek zor olacak,” dedi Maggie gülümseyerek. Güneş ışığı içinden geçsin diye Lucy’nin uzun buklelerinden birini kaldırdı. “Lucy’ye layık olduğunu düşünen bir bey, eleştirilerimin sert olacağını hesaba katmalı.”

“Aslında o bana fazlasıyla layık. Bazen, yanımda olmadığı zamanlarda, beni gerçekten seviyor olabileceğine neredeyse inanamıyorum. Ama yanımdayken bundan hiç kuşku duyamıyorum. Yine de, böyle hissettiğimi senden başka kimsenin bilmesine dayanamazdım, Maggie.”

“Öyleyse, nişanlı olmadığınıza göre onu beğenmezsem vazgeçebilirsin,” dedi Maggie, şakacı bir ciddiyetle.

“Nişanlanmamayı tercih ederim. İnsanlar nişanlanınca yakında evleneceklerini düşünmeye başlıyor,” dedi Lucy, Maggie’nin şakasını fark edemeyecek kadar dalgın bir hâlde. “Her şeyin şimdiki gibi uzun süre devam etmesini istiyorum. Bazen Stephen’ın babamla konuştuğunu söylemesinden öyle korkuyorum ki... Geçen gün babamın ağzından kaçırdığı bir şeyden, kendisinin ve Bay Guest’in bunu beklediğinden eminim. Stephen’ın kız kardeşleri de artık bana çok nazik davranıyor. Başta, bana ilgi göstermesinden hoşlanmadıklarını sanıyorum; bu da doğaldı. Park House gibi büyük bir yerde yaşayacak olmam bana yakışmıyor; ben böyle küçücük, önemsiz bir şeyken.”

“Ama insanların, salyangozlar gibi, yaşadıkları evlerle orantılı büyüklükte olması beklenmez,” dedi Maggie gülerek. “Söyle bakalım, Bay Guest’in kız kardeşleri dev mi?”

“Hayır; güzel de değiller, yani pek güzel sayılmazlar,” dedi Lucy, bu merhametsizce sözünden biraz utanarak. “Ama o—en azından genel kanı, çok yakışıklı olduğu yönünde.”

“Sen bu görüşe katılmasan da mı?”

Lucy’nin alnı ve boynu pembeleşti. “Ah, bilmiyorum. Beklentiyi yükseltmek iyi değildir; belki hayal kırıklığına uğrarsın. Ama ona çok hoş bir sürpriz hazırladım; onunla fena hâlde dalga geçeceğim. Ne olduğunu sana söylemeyeceğim gerçi.”

Lucy dizlerinin üzerinden kalkıp biraz uzaklaştı. Maggie’yi bir portre için düzenlemiş de genel görünüşüne bakmak istiyormuş gibi, güzel başını yana eğdi.

“Maggie, bir dakika ayağa kalk.”

“Şimdi ne buyurursunuz?” dedi Maggie, sandalyesinden kalkarken ağır ağır gülümsedi. İnce, hafif, uçucu kuzenine tepeden baktı; kuzeninin bedeni, kusursuz ipek ve krep giysilerinin yanında pek küçük kalıyordu.

Lucy bir iki dakika düşünceli duruşunu sessizce korudu, sonra şöyle dedi—

“Maggie, üzerindeki eski püskü giysilerle en güzel görünmeni sağlayan büyü nedir, bir türlü anlayamıyorum; ama artık gerçekten yeni bir elbise almalısın. Biliyor musun, dün gece seni şık, modaya uygun bir elbisenin içinde hayal etmeye çalıştım; ne yaptıysam olmadı, o eski, sarkmış merinos elbise sana yakışan tek şey olarak gözümün önüne geldi. Marie Antoinette’in dirsekleri yamalı elbisesiyle daha da görkemli görünüp görünmediğini merak ediyorum. Ben üzerime eski püskü bir şey geçirsem kimse fark etmezdi. Paçavra gibi olurdum.”

“Elbette,” dedi Maggie, sahte bir ciddiyetle. “Örümcek ağlarıyla halı tozları süpürülürken beni de odadan dışarı süpürür, Külkedisi gibi şöminenin altında bulurdun. Artık oturabilir miyim?”

“Evet, artık oturabilirsin,” dedi Lucy gülerek. Sonra ciddi ciddi düşünüyormuş gibi, iri siyah broşunu çözerken ekledi: “Ama broşlarımızı değiştirmelisin, Maggie; şu küçük kelebek sende çok gülünç duruyor.”

“Ama bu, tutarlı bir biçimde eski püskü giyinmemin büyüleyici etkisini bozmaz mı?” dedi Maggie, Lucy yeniden diz çöküp o sevimsiz kelebeği çözerken uslu uslu oturarak. “Keşke annem de senin gibi düşünseydi; dün gece en güzel elbisem bu diye üzülüp duruyordu. Birkaç dersin parasını ödemek için para biriktiriyorum; kendimi daha iyi yetiştirmeden daha iyi bir iş bulamam.”

Maggie hafifçe iç çekti.

“Hadi, yine o kederli yüzü takınma,” dedi Lucy, iri broşu Maggie’nin zarif boğazının altına iliştirirken. “O kasvetli okul sınıfını geride bıraktığını ve artık küçük kızların giysilerini yamamak zorunda olmadığını unutuyorsun.”

“Evet,” dedi Maggie. “Kendimi, panayırda gördüğüm o huzursuz beyaz ayı gibi hissediyorum. Daracık yerde ileri geri dönme alışkanlığı yüzünden öyle aptallaşmıştır ki, onu serbest bıraksalar da aynı şeyi yapmayı sürdüreceğini düşünmüştüm. İnsan mutsuz olma alışkanlığı edinebiliyor.”

“Ama seni öyle bir zevk disiplinine sokacağım ki bu kötü alışkanlığından kurtulacaksın,” dedi Lucy. Siyah kelebeği dalgınlıkla kendi yakasına iliştirirken gözleri sevgiyle Maggie’ninkilere değdi.

“Canım, küçücük şey,” dedi Maggie, sevgi dolu hayranlık nöbetlerinden birine kapılarak. “Başkalarının mutluluğundan öyle çok zevk alıyorsun ki, sanırım kendi mutluluğundan vazgeçebilirsin. Keşke ben de senin gibi olsaydım.”

“Hiç böyle bir sınavdan geçmedim,” dedi Lucy. “Hep çok mutlu oldum. Büyük bir sıkıntıya dayanabilir miyim, bilmiyorum; zavallı annemin ölümünden başka hiç sıkıntı yaşamadım. Sen sınandın, Maggie; başkalarını da en az benim kadar düşündüğüne eminim.”

“Hayır, Lucy,” dedi Maggie, başını ağır ağır sallayarak. “Onların mutluluğundan senin gibi zevk almıyorum; alsaydım daha hoşnut olurdum. Başları sıkışınca onlar için üzülüyorum; kimseyi mutsuz etmeye dayanabileceğimi sanmıyorum. Yine de mutlu insanları görünce bazen öfkeleniyorum diye kendimden nefret ediyorum. Yaşlandıkça daha da kötüleşiyor, daha bencil oluyorum sanırım. Bu çok korkunç.”

“Maggie!” dedi Lucy, itiraz edercesine. “Bunların hiçbirine inanmıyorum. Bunların hepsi, sıkıcı ve yorucu bir hayat yüzünden keyfin kaçtığı için kapıldığın karamsar bir kuruntu.”

“Belki de öyledir,” dedi Maggie kararlılıkla. Yüzündeki bulutları parlak bir gülümsemeyle dağıtıp sandalyesine yaslandı. “Belki de okulda yediklerimizdendir: Pinnock’la çeşnilendirilmiş sulu pirinç pudingi. Annemin muhallebileriyle şu sevimli Geoffrey Crayon’ın bu karamsarlığı dağıtacağını umalım.”

Maggie, masanın üzerinde yanında duran “Sketch Book”u eline aldı.

“Şu küçük broşla görülmeye uygun görünüyor muyum?” dedi Lucy, şömine aynasında nasıl göründüğüne bakmaya giderken.

“Hiç de değil. Bay Guest sizi onunla görürse yine odadan çıkmak zorunda kalır. Lütfen acele edin de başka bir broş takın.”

Lucy aceleyle odadan çıktı; ama Maggie kitabını açma fırsatını değerlendirmedi. Kitabı dizlerine bıraktı, gözlerini pencereye çevirdi. Güneş ışığının bahar çiçeklerinin gür kümelerine, uzun defne çitine ve ileride, bu uzaklıktan sabah tatilinde uyuyormuş gibi görünen sevgili eski Floss’un gümüş rengi genişliğine vurduğunu görebiliyordu. Açık pencereden bahçenin tatlı, taze kokusu içeri doluyor; kuşlar oradan oraya uçup konuyor, şırıldayıp ötüyordu. Yine de Maggie’nin gözleri yaşlarla dolmaya başladı. Eski manzaraları görmek anıların öyle acı verici bir sel gibi akmasına yol açmıştı ki, dün bile annesinin yeniden rahat etmesine ve Tom’un kardeşçe yakınlığına ancak uzaktaki dostlardan gelen iyi bir habere sevinir gibi sevinmişti; paylaştığı bir mutluluğun içindeymiş gibi değil. Belleğiyle hayal gücü, geçici şimdinin sunduklarının tadını çıkarmasına izin vermeyecek kadar keskin bir yoksunluk duygusu uyandırıyordu. Geleceğinin geçmişinden kötü olacağını düşünüyordu; yıllarca her şeyden hoşnut bir biçimde vazgeçtikten sonra yeniden arzuya ve özleme kapılmıştı. Sevmediği işlerle geçen neşesiz günlere katlanmak gittikçe zorlaşıyordu; özlemini çektiği ama umudunu yitirdiği yoğun ve çeşit çeşit yaşamın hayali giderek daha ısrarlı biçimde aklını kurcalıyordu. Açılan kapının sesi onu kendine getirdi. Gözyaşlarını aceleyle silip kitabın sayfalarını çevirmeye başladı.

“Biliyorum, Maggie, en derin kederin bile karşı koyamayacağı bir zevk var,” dedi Lucy odaya girer girmez söze başlayarak. “Müzik. Sana ondan öyle bolca tattıracağım ki neredeyse kendinden geçeceksin. Laceham’dayken benimkinden çok daha iyi olan piyano çalışına yeniden başlamanı istiyorum.”

“Küçük kızlara prova yaptırırken çocuk şarkılarını tekrar tekrar çaldığımı görsen bana gülerdin,” dedi Maggie. “Sırf o sevgili tuşlara yeniden dokunmak için. Ama şimdi ‘Defol, kasvetli keder!’den daha zor bir şey çalabilir miyim, bilmiyorum.”

“Şarkıcılar geldiklerinde nasıl coştuğunu biliyorum,” dedi Lucy nakışını eline alarak. “Eskiden öyle sevdiğin o koro şarkılarını yeniden söyleyebiliriz. Yalnız bazı konularda Tom’la tamamen aynı düşünmediğinden emin olmalıyım.”

“En emin olacağın şeyin bu olduğunu sanırdım,” dedi Maggie gülümseyerek.

“Aslında belli bir konuda demeliydim. Çünkü o konuda onun gibi düşünüyorsan üçüncü bir sese ihtiyacımız olacak. St Ogg’s müzik bilen beyler bakımından öyle yoksul ki! Gerçekten de bir vokal partisini söyleyebilecek kadar müzik bilen yalnızca Stephen’la Philip Wakem var.”

Lucy son cümleyi söylerken işinden başını kaldırmıştı; Maggie’nin yüzünün değiştiğini gördü.

“Adının anılması seni incitiyor mu, Maggie? Öyleyse bir daha ondan söz etmem. Tom’un da elinden gelirse onu görmekten kaçınacağını biliyorum.”

“Bu konuda Tom gibi düşünmüyorum,” dedi Maggie, sanki manzarayı daha iyi görmek istiyormuş gibi ayağa kalkıp pencereye giderken. “Küçüklüğümden beri, Lorton’da onu gördüğümden beri Philip Wakem’i hep sevdim. Tom ayağını incittiğinde çok iyi davranmıştı.”

“Ah, ne sevindim!” dedi Lucy. “Öyleyse ara sıra gelmesine aldırmazsın; onunla müziğimiz de onsuz olacağından çok daha zengin olur. Zavallı Philip’i çok severim. Yalnız, sakatlığına bu kadar takılmasa keşke. Sanırım onu bu kadar üzgün, bazen de acılaşmış yapan sakatlığı. O iri yarı, güçlü insanların arasında o zavallı küçük, eğri büğrü bedenini ve solgun yüzünü görmek gerçekten çok acıklı.”

“Ama Lucy—” dedi Maggie, Lucy’nin gevezelik selini durdurmaya çalışarak.

“Ah, kapı zili çalıyor. Stephen olmalı,” diye Maggie’nin hafifçe söz almaya çalıştığını fark etmeden sürdürdü Lucy. “Stephen’da en çok hayran olduğum şeylerden biri, Philip’le herkesten daha yakın dost olması.”

Artık Maggie’nin konuşması için çok geçti. Salonun kapısı açılıyordu; Minny, uzun boylu bir bey içeri girince hafifçe hırlamaya başlamıştı. Adam Lucy’nin yanına gidip elini tuttu; yarı nazik, yarı şefkatli bir bakışla ve öyle bir hâl hatır soruşla konuşuyordu ki, sanki odada başka kimse olduğunun farkında değildi.

“Seni kuzenim Bayan Tulliver’la tanıştırayım,” dedi Lucy, şimdi öteki pencereden yaklaşan Maggie’ye muzip bir sevinçle dönerek. “Bu da Bay Stephen Guest.”

Stephen, o simsiyah saçları başının çevresinde taç gibi duran, koyu gözlü, uzun boylu su perisini görünce bir an şaşkınlığını gizleyemedi. Ardından Maggie, hayatında ilk kez, kendisinin de çekingenlik duyduğu bir kişiden derin bir kızarma ve saygıyla eğilme armağanını aldı.

Bu yeni deneyim Maggie’nin çok hoşuna gitti; o kadar hoşuna gitti ki Philip’e ilişkin önceki duygusunu neredeyse silip süpürdü. Yerine otururken gözlerinde yeni bir ışıltı, yanağında da yüzüne çok yakışan bir pembelik vardı.

“Evvelsi gün ne kadar çarpıcı bir benzerlik çizdiğini fark ettin mi?” dedi Lucy, muzaffer bir kahkahayla. Sevgilisinin şaşkınlığından zevk alıyordu; üstünlük çoğu zaman ondaydı.

“Bu işgüzar kuzenin beni fena hâlde yanılttı, Bayan Tulliver,” dedi Stephen, Lucy’nin yanına oturup yalnızca gizlice Maggie’ye bakarken Minny’yle oynamak için eğilerek. “Saçlarının açık renk, gözlerinin mavi olduğunu söylemişti.”

“Hayır, öyle diyen sendin,” diye itiraz etti Lucy. “Ben yalnızca kendi ikinci görüşüne duyduğun güveni sarsmaktan kaçındım.”

“Keşke hep böyle yanılabilsem,” dedi Stephen, “ve gerçek, önyargılarımdan çok daha güzel çıksa.”

“Görünüşe göre duruma ayak uydurmayı başardınız,” dedi Maggie. “Koşullar altında söylemeniz gereken şeyi söylediniz.”

Stephen’a hafifçe meydan okuyan bir bakış fırlattı; Maggie, onun önceden kendisi hakkında alaycı bir portre çizdiğinin farkındaydı. Lucy, onun alaycı olmaya yatkın olduğunu söylemişti; Maggie de zihninden şunu eklemişti: “Biraz da kendini beğenmiş.”

“Şeytanın teki bu,” diye düşündü Stephen önce. Maggie işine eğilince aklından ikinci düşünce geçti: “Keşke bana yeniden baksa.” Ardından şu cevabı verdi—

“Sanırım sırf iltifat olsun diye söylenen her sözün de doğru çıkma zamanı gelir. İnsan bazen ‘Teşekkür ederim’ derken gerçekten minnet duyar. Bütün dünyanın hoşlanmadığı bir daveti geri çevirirken kullandığı sözlerin aynısını kullanmak zorunda kalması haksızlık sayılmaz mı, Bayan Tulliver?”

“Hayır,” dedi Maggie, doğrudan ona bakarak. “Önemli bir anda sıradan sözler kullanırsak daha çarpıcı olurlar; çünkü eski sancakların ya da kutsal bir yere asılmış gündelik giysilerin uyandırdığı gibi, özel bir anlam taşıdıkları hemen hissedilir.”

“Öyleyse iltifatım pek etkileyici olmalı,” dedi Stephen. Maggie ona bakarken ne dediğinin pek farkında değildi. “Sözcükler, o anın gerektirdiğinin çok altında kaldığına göre.”

“Bir iltifat, kayıtsızlığı dile getirmediği sürece etkileyici olamaz,” dedi Maggie, hafifçe kızararak.

Lucy biraz kaygılandı; Stephen’la Maggie’nin birbirinden hoşlanmayacağını düşündü. Bu eleştirel beyin Maggie’yi fazla yaşlı ve zeki bulup beğenmemesinden hep korkmuştu. “Ama canım Maggie,” diye araya girdi, “hayranlık görmeyi fazla sevdiğini hep söyleyip dururdun. Şimdi de biri sana hayranlık göstermeye cesaret etti diye kızdığını sanıyorum.”

“Hiç de değil,” dedi Maggie. “Hayranlık duyulduğunu hissetmek çok hoşuma gider ama iltifatlar bana bunu hissettirmez.”

“Size bir daha asla iltifat etmeyeceğim, Bayan Tulliver,” dedi Stephen.

“Teşekkür ederim; bu da saygı duyduğunuzun kanıtı olur.”

Zavallı Maggie! Toplum içine çıkmaya öylesine alışık değildi ki hiçbir şeyi olağan karşılayamıyor, hayatında hiçbir zaman yalnızca laf olsun diye konuşmamıştı. Bu yüzden en önemsiz olaylara gereğinden fazla duygu yüklemesi, daha deneyimli hanımların gözünde onu ister istemez gülünç duruma düşürüyordu. Ama bu kez biraz gülünç davrandığının kendisi de farkındaydı. İltifatlara kuramsal olarak karşı çıktığı doğruydu; bir keresinde Philip’e, kadınlara neden yaşlı adamlara saygıdeğer olduklarının söylenmesi gibi, gülümseyerek güzel olduklarının söylenmesi gerektiğini anlamadığını sabırsızlıkla anlatmıştı. Yine de Bay Stephen Guest gibi bir yabancının sıradan bir âdetine bu kadar öfkelenmesi ve kendisini görmeden önce hakkında küçümseyici konuşmuş olmasını önemsemesi kuşkusuz akıl dışıydı. Sustuğu anda kendinden utanmaya başlamıştı bile. Öfkesinin, tıpkı sıcacık bir mutluluk duygusuna kapılmışken masum bir soğuk su damlasının birden canımızı yakabilmesi gibi, hemen öncesinde yaşadığı daha hoş duygudan kaynaklandığı aklına gelmemişti.

Stephen, önceki konuşmanın mahcup edici gelmiş olabileceğini fark etmemiş gibi davranacak kadar iyi yetişmişti. Hemen kişisel olmayan konulardan söz etmeye başladı; Lucy’ye, çarşının sonunda hangi gün yapılacağını sordu. Böylece parmaklarının altında büyüyen o yün çiçeklerden daha çok hoşuna gidecek şeylere gözlerinin etkisini saçtığını görme umudu doğacaktı.

“Sanırım gelecek ay bir gün,” dedi Lucy. “Ama senin kız kardeşlerin benden çok daha fazla katkı sağlıyor; en büyük tezgâh onlarda olacak.”

“Evet, ama el işlerini kendi oturma odalarında yapıyorlar; ben de yanlarına sokulmuyorum. Görüyorum ki siz, Bayan Tulliver, modaya uygun şu süsleme işi tutkusuna kapılmamışsınız,” dedi Stephen, Maggie’nin düz dikişine bakarak.

“Hayır,” dedi Maggie. “Gömlek dikmekten daha zor ya da zarif bir iş beceremiyorum.”

“Düz dikişin o kadar güzel ki, Maggie,” dedi Lucy, “süs işi diye sergilemek için senden birkaç örnek isteyeceğim. Dikişin kusursuz; bana hep esrarengiz gelmiştir. Eskiden bu tür işlerden hiç hoşlanmazdın.”

“Kolayca açıklanabilecek bir esrar bu, canım,” dedi Maggie, sakin sakin başını kaldırarak. “Para kazanabildiğim tek iş düz dikişti; ben de mecburen iyi yapmaya çalıştım.”

İyi kalpli ve saf Lucy, hafifçe kızarmaktan kendini alamadı. Stephen’ın bunu bilmesini pek istememişti; Maggie’nin sözünü etmesine gerek yoktu. Belki bu itirafta biraz gurur vardı; yoksulluğundan utanmayı reddeden yoksulun gururu. Ama Maggie dünyanın en usta cilvecisi olsaydı bile, Stephen’ın gözünde güzelliğini bundan daha çekici kılacak bir yol bulamazdı. Sakin sakin, düz dikiş diktiğini ve yoksul olduğunu söylemesi tek başına yeter miydi, emin değilim; ama güzelliğiyle birleşince Maggie’yi daha ilk bakışta olduğundan da farklı kılmıştı.

“Ama örgü örebilirim, Lucy,” diye sürdürdü Maggie. “Çarşınızda işinize yararsa.”

“Hem de nasıl yarar! Yarın sana kırmızı yün verip işe koyacağım. Ama asıl imrenilecek kişi kız kardeşin,” diye Stephen’a döndü Lucy, “model yapma yeteneği var. Dr Kenn’in hafızasından çalışarak harika bir büstünü yapıyor.”

“Gözleri birbirine iyice yakın, ağız kenarlarını da epey ayrı yapmayı hatırlayabiliyorsa, St Ogg’s’ta benzerliğin çarpıcı olmaması mümkün değil.”

“Çok ayıp bu,” dedi Lucy, biraz incinmiş görünerek. “Dr Kenn hakkında saygısızca konuşacağını düşünmezdim.”

“Dr Kenn hakkında saygısızca konuşmak mı? Tanrı korusun! Ama onu karalayan bir büste saygı duymak zorunda değilim. Kenn’i dünyanın en iyi insanlarından biri sayarım. Komünyon masasına diktiği uzun şamdanları pek umursamıyorum; her sabah erkenden duaya kalkarak da neşemi kaçırmak istemem. Ama şahsen tanıdığım insanlar arasında bana gerçek bir havari gibi görünen tek kişi o: yılda sekiz yüz sterlin geliri var, gelirinin üçte ikisini dağıttığı için tahta mobilyalarla haşlanmış ete razı. Kazara annesini vuran zavallı Grattan’ı evine alması da ne güzel bir davranıştı. O zavallı delikanlının bu olay yüzünden saplantılı bir ruh hâline kapılmasını önlemek için, daha az meşgul birinin bile ayıramayacağı kadar çok zaman harcıyor. Görüyorum, onu sık sık yanına alıp dışarı çıkıyor.”

“Bu çok güzel,” dedi, işini bırakıp büyük bir ilgiyle dinlemeye koyulan Maggie. “Böyle şeyler yapan birini hiç tanımadım.”

“Kenn’in bu tür davranışlarına daha da çok hayranlık duyuluyor,” dedi Stephen, “çünkü genel tavırları oldukça soğuk ve serttir. Şekerli, duygusal bir yanı yoktur.”

“Ah, bence kusursuz bir karakteri var!” dedi Lucy tatlı bir coşkuyla.

“Hayır, bu konuda sana katılamam,” dedi Stephen, alaycı bir ciddiyetle başını sallayarak.

“Peki, onda ne kusur buluyorsun?”

“Anglikan olması.”

“Bence doğru görüşler bunlar,” dedi Lucy ciddiyetle.

“Bu, soyut düzeyde meseleyi çözüyor,” dedi Stephen, “ama parlamenter açıdan çözmüyor. Anglikan Kilisesi dışındaki mezheplerle Kilise mensuplarını birbirine düşürdü; ülkenin hizmetlerime çok ihtiyaç duyduğu, yükselen bir siyasetçi olarak St Ogg’s’u parlamentoda temsil etme şerefine aday olduğumda bu işime gelmeyecek.”

“Gerçekten bunu mu düşünüyorsun?” dedi Lucy. Gözleri, Anglikanlığın tartışmadaki çıkarlarını unutturacak kadar gururlu bir sevinçle parladı.

“Kesinlikle; yeter ki yaşlı Bay Leyburn’ün kamu yararına düşkünlüğüyle gut hastalığı onu geri çekilmeye ikna etsin. Babam bunu çok istiyor; benim gibi yetenekler de bilirsin—” Stephen burada şakacı bir öz hayranlıkla doğrulup iri, beyaz ellerini saçlarında gezdirdi. “Benim gibi yetenekler büyük sorumluluklar doğurur. Sizce de öyle değil mi, Bayan Tulliver?”

“Evet,” dedi Maggie gülümseyerek ama başını kaldırmadan. “Bunca akıcılık ve özgüven yalnızca özel ortamlarda harcanmamalı.”

“Ne kadar keskin zekâlı olduğunuzu görüyorum,” dedi Stephen. “Konuşkan ve küstah olduğumu hemen keşfettiniz. Herhâlde tavırlarım yüzünden yüzeysel insanlar bunu hiç fark etmiyor.”

“Kendimden söz ederken yüzüme bakmıyor,” diye düşündü, dinleyenler gülerken. “Başka konular denemeliyim.”

Ertesi hafta Kitap Kulübü toplantısına katılmayı düşünüyor muydu Lucy? Ardından, felsefeye meraklı değilse Southey’nin “Cowper’ın Hayatı”nı seçmesini önerdi; yok, felsefeye meraklıysa Bridgewater İncelemeleri’nden birine oy verip St Ogg’s hanımlarını şaşkına çevirebilirdi. Elbette Lucy bu ürkütücü ölçüde bilgin kitapların ne olduğunu öğrenmek istedi. Hanımların hiçbir şey bilmedikleri konularda rahat rahat konuşup zihinlerini geliştirmek her zaman hoş olduğundan, Stephen az önce okuduğu Buckland’ın incelemesini anlatırken hayli parlaklaştı. Maggie’nin işini bırakıp bu harikulade jeoloji öyküsüne giderek öyle kapıldığını görmekle ödüllendirildi; Maggie kollarını kavuşturmuş, öne eğilmiş, ona bakıyordu. Üstelik en ufak bir özbilinç belirtisi yoktu; sanki Stephen en çok enfiye kullanan ihtiyar profesörlerden biri, Maggie de dudakları henüz tüylü genç bir mezunmuş gibi. Berrak ve iri bakışların büyüsüne öyle kapılmıştı ki sonunda ara sıra Lucy’ye bakmayı unuttu. Oysa tatlı çocuk Lucy, Stephen’ın Maggie’ye ne kadar zeki olduğunu gösterişine ve sonunda iyi arkadaş olacaklarına seviniyordu yalnızca.

“İsterseniz kitabı size getiririm, Bayan Tulliver,” dedi Stephen, anılarının akışı biraz sığlaşınca. “İçinde hoşunuza gidecek pek çok resim var.”

“Ah, teşekkür ederim,” dedi Maggie; bu doğrudan hitap karşısında yeniden mahcup olup kızardı ve işini tekrar eline aldı.

“Yok, yok,” diye araya girdi Lucy. “Maggie’yi kitaplara gömmenize izin veremem. Onu bir daha kitaplardan koparamam; onun kayıkla gezdiği, sohbet ettiği, ata bindiği, arabayla dolaştığı tatlı tembellik günleri geçirmesini istiyorum. İhtiyacı olan tatil bu.”

“Madem söz açıldı!” dedi Stephen saatine bakarak. “Şimdi nehirde kürek çekmeye çıkalım mı? Gelgit Tofton tarafına gitmemize uygun; dönüşte yürürüz.”

Maggie bu öneriye çok sevindi; nehre gitmeyeli yıllar olmuştu. Şapkasını takmaya gidince Lucy, hizmetçiye bir buyruk vermek için biraz oyalanıp Stephen’a, Maggie’nin Philip’i görmeye itirazı olmadığını söyledi; bu yüzden önceki gün yazdığı notu göndermesinin yazık olduğunu ekledi. Ama yarın bir tane daha yazıp onu davet edecekti.

“Yarın uğrayıp onu alırım,” dedi Stephen, “akşam da yanımda getiririm, olur mu? Kuzeninizin sizde olduğunu söyleyince kız kardeşlerim sizi ziyarete gelmek isteyecek. Sabah onlara yolu açık bırakmalıyım.”

“Ah, evet, lütfen getirin,” dedi Lucy. “Maggie’den hoşlanacaksınız, değil mi?” diye yalvarırcasına ekledi. “Ne kadar sevgili, soylu görünümlü biri, öyle değil mi?”

“Fazla uzun boylu,” dedi Stephen, ona gülümseyerek bakıp, “biraz da fazla ateşli. Bilirsiniz, benim kadın tipim değil.”

Beyefendiler, bilirsiniz, başka hanımlara duydukları olumsuz görüşleri kadınlara böyle düşüncesizce açmaya yatkındırlar. Bu yüzden pek çok kadın, kendilerine tutkuyla kur yapan erkeklerin gizliden gizliye onlardan tiksindiğini öğrenme ayrıcalığına sahiptir; bu erkekler de kendilerinden ödün vererek onlara tutkuyla kur yapmışlardır. Lucy’nin karakterine en özgü şeylerden biri de Stephen’ın söylediklerine tereddütsüz inanması, ama Maggie’nin bunları öğrenmemesini istemesiydi. Sözcüklerin ötesine geçen daha derin bir mantığınız varsa, Stephen’ın bu olumsuz görüşünün hemen ardından, onun canlı hayal gücünün yardımıyla, bu hoş kayık gezisi sonucunda Maggie’nin en az iki kez elini tutacağını hesaplayarak kayıkhaneye doğru yürüdüğünü çoktan kestirmişsinizdir. Hanımların kendisine bakmasını isteyen bir beyefendi için onları kayıkta gezdirmek elverişli bir durumdur. Peki ne olmuş? Bayan Tulliver’ın bu şaşırtıcı kızına ilk görüşte âşık mı olmuştu? Kesinlikle hayır. Gerçek hayatta böyle tutkular duyulmaz. Hem zaten âşıktı; dünyanın en sevgili küçük yaratığıyla da yarı nişanlı sayılırdı. Kendini hiçbir biçimde gülünç duruma düşürecek biri değildi. Ama insan yirmi beş yaşındayken parmak uçlarında gut düğümleri yoktur; güzel bir kıza dokunmak da bütünüyle kayıtsız kalınacak bir şey değildir. Güzelliğe hayranlık duymak ve onu seyretmek son derece doğal, üstelik zararsızdı; en azından şu anki gibi koşullarda. Ayrıca yoksulluğu ve dertleriyle bu kızda gerçekten ilgi çekici bir şey vardı; iki kuzen arasındaki dostluğu görmek de hoşuna gidiyordu. Stephen’ın itirafına göre, karakterinde kendine özgü bir tarafı olan kadınlardan genellikle hoşlanmazdı; ama Maggie’deki bu özellik gerçekten üstün türden görünüyordu. Böyle kadınlarla evlenmek zorunda kalınmadığı sürece, toplumsal sohbetlere çeşitlilik kattıkları kesindi.

İlk on beş dakika boyunca Maggie, Stephen’ın umudunu boşa çıkarıp ona bakmadı; gözleri iyi bildiği eski nehir kıyılarına dalmıştı. Yalnız hissediyordu; kendisini bağlılıkla sevmiş görünen tek kişiden, hep sevilmeyi arzuladığı gibi sevmiş olan Philip’ten kopmuştu. Ama bir süre sonra küreklerin ritmik hareketi ilgisini çekti ve kürek çekmeyi öğrenmek isteyeceğini düşündü. Dalgınlığından sıyrılıp bir kürek alıp alamayacağını sordu. Anlaşılan epey ders alması gerekiyordu; üstelik hırslandı. Egzersiz yanaklarına kan getirdi, dersini neşeyle sürdürme isteği uyandırdı.

“İki küreği de kullanmayı öğrenip seni ve Lucy’yi kayıkta gezdirene kadar yetinmeyeceğim,” dedi, kayıktan inerken gözleri ışıl ışıl. Maggie, bildiğimiz gibi, yaptığı şeyi unutmaya yatkındı ve bu sözü etmek için pek de uygun olmayan bir an seçmişti. Ayağı kaydı ama neyse ki Bay Stephen Guest elini tuttu ve sağlamca kavrayıp düşmesini önledi.

“Umarım hiç incinmediniz?” dedi, endişeyle yüzüne bakmak için eğilerek. Kendinden daha uzun ve güçlü birinin böyle nazik, zarifçe ilgilenmesi çok hoştu. Maggie daha önce hiç böyle hissetmemişti.

Eve döndüklerinde salonda Pullet Amca ile Pullet Teyze’yi Bayan Tulliver’la otururken buldular. Stephen, akşam yeniden gelmek için izin isteyip aceleyle ayrıldı.

“Yanınızda götürdüğünüz Purcell cildini de lütfen getirin,” dedi Lucy. “Maggie sizin en güzel şarkılarınızı dinlesin istiyorum.”

Pullet Teyze, Maggie’nin Lucy’yle, muhtemelen Park House’a, dışarı davet edileceğinden emindi. St Ogg’s’un seçkin çevreleri onu gördüğünde üstündeki pejmürde giysiler aileyi küçük düşürecekti; bu da acil ve etkili bir çözüm gerektiriyordu. Bayan Pullet’ın gardırobundaki fazlalıklar arasından bu işe en uygun olanı seçmek için yapılan görüşmeye Lucy de Bayan Tulliver da hayli hevesle katıldı. Maggie’ye en kısa zamanda mutlaka bir gece elbisesi alınmalıydı; boyu da Pullet Teyze’ninkiyle hemen hemen aynıydı.

“Ama omuzları benimkinden çok daha geniş; bu hiç elverişli değil,” dedi Bayan Pullet. “Yoksa o güzel siyah brokar elbisemi hiç değiştirmeden giyebilirdi. Kolları da bir başka,” diye ekledi Bayan Pullet, Maggie’nin iri, yuvarlak kolunu kederle kaldırarak. “Benim kollara sığmaz.”

“Ah, boş verin teyze, elbiseyi bize gönderin,” dedi Lucy. “Maggie’nin uzun kollu giymesini istemiyorum; süslemek için bolca siyah dantelim var. Kolları çok güzel görünür.”

“Maggie’nin kolları güzel biçimli,” dedi Bayan Tulliver. “Eskiden benimkiler de öyleydi; ama benim tenim hiç kahverengi olmadı. Keşke bizim ailenin tenini alsaydı.”

“Olur mu öyle şey, teyzeciğim!” dedi Lucy, teyzesinin omzunu okşayarak. “Siz bu işlerden anlamazsınız. Bir ressam Maggie’nin ten rengini güzel bulur.”

“Belki, canım,” dedi Bayan Tulliver boyun eğerek. “Sen benden iyi bilirsin. Yalnız ben gençken saygın insanlar arasında esmer ten makbul sayılmazdı.”

“Doğru,” dedi Pullet Amca, kadınların konuşmasına lokumlarını emerek büyük bir ilgiyle katılıyordu. “Ama ‘Fındık Rengi Tenli Kız’ diye bir şarkı da vardı. Sanırım deliydi; Deli Kate. Ama tam hatırlayamıyorum.”

“Ah, canım, canım!” dedi Maggie gülerek ama sabırsızlanarak. “Kahverengi tenimden sürekli söz edilecekse, sonu bu olacak sanırım.”

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…