Kıyıdaki Değirmen kitap kapağı

22. bölüm / 59

İkinci Bölüm. — Bayan Tulliver’ın Ev Tanrıları

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 59Şu an: İkinci Bölüm. — Bayan Tulliver’ın Ev Tanrıları
  1. 1 Birinci Kitap — Oğlan ve Kız. — Birinci Bölüm. — Dorlcote Değirmeni’nin Dışında606 kelime
  2. 2 İkinci Bölüm. — Dorlcote Değirmeni’nin Sahibi Bay Tulliver, Tom’la İlgili Kararını Açıklıyor1.655 kelime
  3. 3 Üçüncü Bölüm. — Bay Riley, Tom için bir okul konusunda öğüt veriyor3.697 kelime
  4. 4 Dördüncü Bölüm. — Tom’un Dönüşü Bekleniyor1.428 kelime
  5. 5 Beşinci Bölüm. — Tom Eve Dönüyor2.694 kelime
  6. 6 VI. Bölüm — Teyzelerle Amcalar Geliyor3.207 kelime
  7. 7 VII. Bölüm — Teyzeler ve Amcalar Sahneye Çıkıyor6.448 kelime
  8. 8 VIII. Bölüm — Bay Tulliver Zayıf Yanını Gösteriyor2.788 kelime
  9. 9 Bölüm IX. — Garum Firs’e3.843 kelime
  10. 10 X. Bölüm — Maggie Beklediğinden Daha Kötü Davranıyor1.648 kelime
  11. 11 XI. Bölüm. — Maggie Gölgesinden Kaçmaya Çalışıyor3.226 kelime
  12. 12 Bölüm XII. — Bay ve Bayan Glegg Evlerinde3.647 kelime
  13. 13 Bölüm XIII. — Bay Tulliver Hayatın Yumaklarını Daha da Dolaştırıyor816 kelime
  14. 14 İkinci Kitap. — Okul Zamanı. — Bölüm I. — Tom’un “İlk Dönemi”5.559 kelime
  15. 15 II. Bölüm — Noel Tatili2.143 kelime
  16. 16 Üçüncü Bölüm. — Yeni Okul Arkadaşı1.616 kelime
  17. 17 Bölüm IV.2.937 kelime
  18. 18 V. Bölüm — Maggie’nin İkinci Ziyareti1.247 kelime
  19. 19 VI. Bölüm. — Bir Aşk Sahnesi1.298 kelime
  20. 20 VII. Bölüm. — Altın Kapılar Aşılıyor1.799 kelime
  21. 21 Üçüncü Kitap — Çöküş. — Birinci Bölüm — Evde Neler Olmuştu1.773 kelime
  22. 22 İkinci Bölüm. — Bayan Tulliver’ın Ev Tanrıları1.256 kelime · Okuduğun bölüm
  23. 23 Üçüncü Bölüm. — Aile Toplantısı4.155 kelime
  24. 24 Bölüm IV. — Sönüp Giden Bir Işık978 kelime
  25. 25 Bölüm V. — Tom İstiridyeyi Bıçağıyla Açmaya Girişiyor3.205 kelime
  26. 26 VI. Bölüm. — Cep Çakısı Armağanına Karşı Yaygın Önyargıyı Çürütmeye Doğru1.938 kelime
  27. 27 VII. Bölüm. — Tavuğun Hileye Başvurması3.320 kelime
  28. 28 Sekizinci Bölüm. — Enkaz Üzerine Gün Işığı2.178 kelime
  29. 29 Dokuzuncu Bölüm. — Aile Kaydına Eklenen Bir Kayıt1.532 kelime
  30. 30 Dördüncü Kitap — Aşağılanma Vadisi. — I. Bölüm — Bossuet’nin Bilmediği Bir Protestanlık Yorumu1.382 kelime
  31. 31 II. Bölüm — Yırtık Yuvayı Dikenler Deler1.511 kelime
  32. 32 III. Bölüm — Geçmişten Bir Ses4.179 kelime
  33. 33 Beşinci Kitap — Buğday ve Delice. — I. Bölüm — Kızıl Derinlikler3.392 kelime
  34. 34 İkinci Bölüm — Glegg Teyze, Bob’un Başparmağının Ne Kadar Geniş Olduğunu Öğreniyor4.774 kelime
  35. 35 Bölüm III. — Dengesiz Terazi1.872 kelime
  36. 36 Bölüm IV. — Yeni Bir Aşk Sahnesi1.544 kelime
  37. 37 Bölüm V. — Yarık Ağaç3.227 kelime
  38. 38 VI. Bölüm. — Güçlükle Kazanılan Zafer1.196 kelime
  39. 39 Bölüm VII. — Hesaplaşma Günü1.740 kelime
  40. 40 Altıncı Kitap — Büyük Ayartı. — Bölüm I. — Cennette Bir Düet2.266 kelime
  41. 41 II. Bölüm. — İlk İzlenimler3.587 kelime
  42. 42 Bölüm III. — Mahrem Anlar1.139 kelime
  43. 43 Bölüm IV. — Kardeş ve Kız Kardeş1.988 kelime
  44. 44 Bölüm V. — Tom’un İstiridyeyi Açtığını Gösteren Bölüm1.149 kelime
  45. 45 Bölüm VI. — Çekim Yasalarını Açıklayan Bölüm2.820 kelime
  46. 46 VII. Bölüm — Philip Yeniden Sahneye Çıkıyor3.715 kelime
  47. 47 Sekizinci Bölüm — Wakem’e Yeni Bir Gözle Bakış1.868 kelime
  48. 48 Dokuzuncu Bölüm. — Şıklara Bürünmüş Hayırseverlik2.666 kelime
  49. 49 X. Bölüm — Büyü Sanki Bozuluyor1.682 kelime
  50. 50 XI. Bölüm. — Yolda1.760 kelime
  51. 51 XII. Bölüm — Bir Aile Toplantısı1.797 kelime
  52. 52 XIII. Bölüm. — Gelgitin Sürüklediği3.693 kelime
  53. 53 Bölüm XIV. — Uyanış2.872 kelime
  54. 54 Yedinci Kitap — Son Kurtuluş. — I. Bölüm — Değirmene Dönüş1.899 kelime
  55. 55 İkinci Bölüm — St Ogg Halkı Hükmünü Veriyor2.488 kelime
  56. 56 Üçüncü Bölüm — Eski Tanıdıkların Bizi Şaşırtabileceğini Gösteren Bölüm1.802 kelime
  57. 57 Bölüm IV. — Maggie ve Lucy1.772 kelime
  58. 58 V. Bölüm — Son Çatışma2.945 kelime
  59. 59 Sonuç227 kelime

İkinci Bölüm.

Bayan Tulliver’ın Ev Tanrıları
Araba Tom ile Maggie’yi indirdiğinde, Maggie evden ayrılalı beş saat olmuştu. Babasının onu özlemiş ve boşuna “küçük kız” diye seslenmiş olabileceğini düşünerek biraz kaygılanıyordu. Başka bir değişiklik olabileceği aklına gelmemişti.

Çakıllı yoldan hızla geçip Tom’dan önce eve girdi; ama girişte keskin bir tütün kokusuyla irkildi. Koku, aralık duran salon kapısının ardından geliyordu. Çok tuhaftı; böyle bir zamanda bir ziyaretçi tütün içiyor olabilir miydi? Annesi orada mıydı? Öyleyse Tom’un geldiği söylenmeliydi. Şaşkınlıkla kısa bir an duraksayan Maggie tam kapıyı açacakken Tom yanına yetişti; ikisi birlikte salona baktı.

Babalarının koltuğunda, yanında bir testiyle bardak duran, sigara içen kaba saba, üstü başı kirli bir adam oturuyordu. Tom yüzünü belli belirsiz hatırlıyordu.

Gerçek, Tom’un zihninde bir anda aydınlandı. “Eve icra memurunun girmesi” ve “eşyaların satılması” sözlerine daha küçük bir çocukken bile alışmıştı; bütün parasını kaybedip batmanın, yoksul işçi takımının durumuna düşmenin getirdiği utanç ve sefaletin parçalarıydı bunlar. Babası bütün malını mülkünü kaybettiğine göre bunun olması ona doğal geldi; bu özel felaket biçiminin nedeni olarak da davayı kaybetmekten başkasını düşünmedi. Fakat bu utançla o anda yüz yüze gelmek, Tom’a en kötü ihtimalden çok daha ağır geldi. Gerçek sıkıntısı sanki daha yeni başlamıştı: Bu, kendiliğinden duyduğu künt ağrıya karşı, tahriş olmuş bir sinire dokunmak gibiydi.

“Nasılsınız, efendim?” dedi adam, pipoyu ağzından çıkarıp kaba saba ama mahcup bir nezaketle. İki gencin şaşkın yüzü onu biraz huzursuz etmişti.

Tom tek kelime etmeden telaşla arkasını döndü; gördüğü şey dayanılmazdı. Maggie, Tom gibi bu yabancının orada oluşunun anlamını kavrayamamıştı. Peşinden gidip fısıldadı: “Kim olabilir Tom? Ne oldu?” Sonra, bu yabancının babasının başına gelen bir değişiklikle ilgisi olabileceğine dair belirsiz bir korkuya kapılıp merdivenleri koşarak çıktı. Yatak odasının kapısında kendini durdurup şapkasını çıkardı ve usulca içeri girdi. Her yer sessizdi; babası, o yokken nasılsa yine öyle, çevresinde olup bitenlerden habersiz yatıyor, gözlerini kapalı tutuyordu. Odada bir hizmetçi vardı, ama annesi yoktu.

“Annem nerede?” diye fısıldadı. Hizmetçi bilmiyordu.

Maggie aceleyle dışarı çıkıp Tom’a, “Babam sessizce yatıyor; gel annemi arayalım. Acaba nerede?” dedi.

Bayan Tulliver alt katta değildi; yatak odalarının hiçbirinde de yoktu. Maggie’nin henüz aramadığı, tavan arasının altındaki tek oda kilerdi. Annesi bütün çarşaflarını ve yalnızca özel günlerde açıp çıkardığı o değerli “en iyi eşyalarını” orada saklardı.

Koridorda geri dönerlerken Tom önden yürüyordu. Bu odanın kapısını açar açmaz, “Anne!” dedi.

Bayan Tulliver biriktirdiği bütün hazinelerin arasında oturuyordu. Çarşaf sandıklarından biri açıktı; gümüş çaydanlık kâğıt katmanlarından çıkarılmış, en iyi porselenler kapalı çarşaf sandığının üstüne dizilmişti. Kaşıklar, şişler ve kepçeler raflarda sıra sıra duruyordu. Zavallı kadın başını sallayıp ağlıyor, kucağında tuttuğu birkaç masa örtüsünün köşesindeki “Elizabeth Dodson” işaretine acı bir dudak gerginliğiyle bakıyordu.

Tom’un sesini duyunca masa örtülerini elinden düşürüp ayağa fırladı.

“Ah oğlum, oğlum!” dedi, boynuna sarılarak. “Bu günü görecek kadar yaşayacağım aklıma gelir miydi! Mahvolduk, her şey satılacak; babanın beni evlendirip bu hâle düşüreceğini düşün! Hiçbir şeyimiz kalmadı, dilenci olacağız, düşkünler evine gitmek zorunda kalacağız...”

Tom’u öptü, sonra yeniden oturup kucağına başka bir masa örtüsü aldı. Desenine bakmak için biraz açtı. Çocuklar, zihinleri o an “dilenci” ve “düşkünler evi” sözleriyle tümüyle dolmuş hâlde, sefil bir sessizlik içinde yanında duruyordu.

“Bu örtüleri kendi ellerimle eğirdiğimi düşün,” diye sürdürdü. Eşyaları kaldırıp çeviriyordu; genellikle böylesine edilgin olan, daha önce öfkelendiyse de yalnızca yüzeyde öfkelenen dolgun, sarışın kadın için bu heyecan hem daha da tuhaf hem daha da acıklıydı. “Job Haxey dokudu, kumaş topunu sırtında eve getirdi. Babanla evlenmeyi aklımdan bile geçirmediğim zamanlarda, kapının önünde durup gelişini seyrettiğimi hatırlıyorum! Deseni de ben seçmiştim; ne güzel ağartmıştık. Öyle bir işaret koydum ki kimse böylesini görmemiştir; söküp çıkarmak için kumaşı kesmeleri gerekir, öyle özel bir dikiş. Şimdi hepsi satılacak, yabancıların evine gidecek; belki bıçakla kesilecek, ben ölmeden önce eskitecekler. Oğlum, bunlardan bir tanesi bile sana kalmayacak,” dedi gözleri yaşlarla dolu Tom’a bakarak. “Hepsini senin için saklamıştım. Bu desenin tamamı senin olsun istiyordum. Maggie büyük kareli olanı alabilirdi; tabaklar üstündeyken deseni pek belli olmuyor.”

Tom derinden etkilendi, ama hemen ardından öfkesi kabardı. Yüzü kızararak şöyle dedi:

“Ama teyzelerim bunların satılmasına izin verir mi anne? Haberdarlar mı? Çarşaflarının gitmesine göz yummazlar, değil mi? Onlara haber salmadın mı?”

“Evet. İcra memurlarını eve sokar sokmaz Luke’u gönderdim. Pullet Teyzen de geldi; ah, ne kadar ağlıyor! Baban ailemi utandırmış, bütün memleketin diline düşürmüş, diyor. Benekli örtüleri kendisi alacakmış; o desenden istediği kadar hiç olmamış. Yabancılara gitmeyeceklermiş, ama kareli örtülerinden zaten kullanabileceğinden fazlası varmış.” (Bayan Tulliver bu sırada masa örtülerini katlayıp okşayarak sandığa geri koymaya başladı.) “Glegg Amcan da geldi; üstüne yatacağımız şeyleri satın almamız gerektiğini söylüyor ama önce teyzene danışacakmış. Hepsi konuşmaya gelecekmiş. Ama porselenlerimi hiçbiri almaz, biliyorum,” diye ekledi fincanlarla tabaklara dönerek. “Hepsi aldığımda kusur bulmuştu; çiçeklerin arasına serpiştirilmiş küçücük altın dallar yüzünden. Ama hiçbirinin porselenleri benimkinden iyi değil, Pullet Teyzeninki bile. Onları on beşime bastığımdan beri biriktirdiğim kendi paramla aldım; gümüş çaydanlığı da öyle. Baban hiçbirinin parasını vermedi. Beni evlendirdi de bu hâle düşürdü!”

Bayan Tulliver yeniden hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladı. Birkaç dakika mendilini gözlerine bastırıp ağladı, sonra mendili indirdi. Sesi henüz tam çıkmıyormuş gibi, yarı yarıya hıçkırarak, çekingen bir tavırla konuştu:

“Ona kaç kere, ‘Ne yaparsan yap, mahkemeye gitme,’ dedim; daha ne yapabilirdim? Kendi servetimin, çocuklarıma kalması gerekenlerin de harcanmasına seyirci kaldım. Oğlum, eline tek kuruş geçmeyecek; ama zavallı annenin suçu değil.”

Çaresiz, çocuksu mavi gözleriyle acı içinde Tom’a bakarak bir kolunu ona uzattı. Zavallı delikanlı yanına gidip onu öptü; annesi de ona sımsıkı sarıldı. Tom ilk kez babasına biraz sitemle baktı. Babasını, yalnızca Tom Tulliver’ın babası olduğu için daima haklı sayma eğilimi, ona karşı suçlama düşüncesini şimdiye kadar tümüyle bastırmıştı. Annesinin yakınmaları bu eğilimi başka bir yöne çevirdi; Wakem’e duyduğu öfkeye başka türden bir öfke de karışmaya başladı. Belki babası hepsinin yoksullaşmasına, insanların onlar hakkında küçümseyerek konuşmasına katkıda bulunmuştu; ama hiç kimse Tom Tulliver’ı uzun süre küçümseyerek konuşamayacaktı.

İçindeki doğal güç ve kararlılık, teyzelerine duyduğu öfkenin ve erkek gibi davranıp annesine bakması gerektiği düşüncesinin çifte etkisiyle kendini göstermeye başlamıştı.

“Üzülme anne,” dedi şefkatle. “Yakında para kazanabilecek duruma gelirim; bir iş bulurum.”

“Allah senden razı olsun oğlum!” dedi Bayan Tulliver, biraz yatışarak. Sonra kederle çevresine bakındı. “Adımın yazılı olduğu eşyaları elimizde tutabilseydik o kadar üzülmezdim.”

Maggie bu sahneyi öfkesi giderek artarak izliyordu. Babasına yöneltilen üstü kapalı sitemler—ölümle yaşam arasında yatmakta olan babasına yönelik sitemler—masa örtüleriyle porselenler için duyduğu bütün acımayı silip götürdü. Tom’un annesiyle sessizce aynı fikirde olup onu bu ortak felaketin dışında bırakması da babası adına duyduğu öfkeye bencil bir içerleme katıyordu. Annesinin onu alışkanlık hâlinde küçümsemesine neredeyse kayıtsızlaşmıştı; ama Tom’un bunu, sessizce bile olsa, onayladığını sezerse buna çok içerliyordu. Zavallı Maggie bütünüyle özveriden ibaret değildi; güçlü sevdiği kişilerden kendisi için büyük beklentiler beslerdi. Sonunda telaşlı, neredeyse sert bir sesle patladı: “Anne, nasıl böyle konuşabiliyorsun? Sanki yalnızca üstünde senin adın yazan şeyleri önemsiyormuşsun da babamın adının yazılı olduğu şeyleri umursamıyormuşsun gibi! Sevgili babamın kendisi dışında bir şeyi dert etmek de ne demek? Şurada yatıyor; belki bir daha bizimle hiç konuşamayacak. Tom, sen de böyle söylemelisin; kimsenin babamı suçlamasına izin vermemelisin.”

Kederle öfke boğazına düğümlenen Maggie odadan çıktı, babasının yatağının başındaki eski yerine geçti. İnsanların babasını suçlayacağını düşününce içindeki sevgi ona her zamankinden daha güçlü yöneldi. Maggie suçlanmaktan nefret ederdi; hayatı boyunca suçlanmış, bundan da yalnızca kötü huyluluk doğmuştu.

Babası onu hep savunup mazur görmüştü. Onun şefkatini sevgiyle hatırlaması, babası uğruna her şeyi yapmasını ya da her şeye katlanmasını sağlayacak bir güçtü.

Tom, Maggie’nin patlayışından biraz sarsılmıştı; hem annesine hem kendisine neyin doğru olduğunu söylüyordu! Şimdiye kadar o buyurgan, kendini beğenmiş tavırlarını bırakmayı öğrenmiş olması gerekirdi. Ama az sonra babasının odasına girdi; orada gördükleri onu, önceki saatin daha küçük izlenimlerini silecek kadar etkiledi. Maggie, Tom’un nasıl duygulandığını görünce yanına gidip yatak başında otururken boynuna kolunu doladı. İki çocuk, aynı babaya ve aynı kedere sahip oldukları duygusuyla başka her şeyi unuttu.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…