Kıyıdaki Değirmen kitap kapağı

45. bölüm / 59

Bölüm VI. — Çekim Yasalarını Açıklayan Bölüm

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 59Şu an: Bölüm VI. — Çekim Yasalarını Açıklayan Bölüm
  1. 1 Birinci Kitap — Oğlan ve Kız. — Birinci Bölüm. — Dorlcote Değirmeni’nin Dışında606 kelime
  2. 2 İkinci Bölüm. — Dorlcote Değirmeni’nin Sahibi Bay Tulliver, Tom’la İlgili Kararını Açıklıyor1.655 kelime
  3. 3 Üçüncü Bölüm. — Bay Riley, Tom için bir okul konusunda öğüt veriyor3.697 kelime
  4. 4 Dördüncü Bölüm. — Tom’un Dönüşü Bekleniyor1.428 kelime
  5. 5 Beşinci Bölüm. — Tom Eve Dönüyor2.694 kelime
  6. 6 VI. Bölüm — Teyzelerle Amcalar Geliyor3.207 kelime
  7. 7 VII. Bölüm — Teyzeler ve Amcalar Sahneye Çıkıyor6.448 kelime
  8. 8 VIII. Bölüm — Bay Tulliver Zayıf Yanını Gösteriyor2.788 kelime
  9. 9 Bölüm IX. — Garum Firs’e3.843 kelime
  10. 10 X. Bölüm — Maggie Beklediğinden Daha Kötü Davranıyor1.648 kelime
  11. 11 XI. Bölüm. — Maggie Gölgesinden Kaçmaya Çalışıyor3.226 kelime
  12. 12 Bölüm XII. — Bay ve Bayan Glegg Evlerinde3.647 kelime
  13. 13 Bölüm XIII. — Bay Tulliver Hayatın Yumaklarını Daha da Dolaştırıyor816 kelime
  14. 14 İkinci Kitap. — Okul Zamanı. — Bölüm I. — Tom’un “İlk Dönemi”5.559 kelime
  15. 15 II. Bölüm — Noel Tatili2.143 kelime
  16. 16 Üçüncü Bölüm. — Yeni Okul Arkadaşı1.616 kelime
  17. 17 Bölüm IV.2.937 kelime
  18. 18 V. Bölüm — Maggie’nin İkinci Ziyareti1.247 kelime
  19. 19 VI. Bölüm. — Bir Aşk Sahnesi1.298 kelime
  20. 20 VII. Bölüm. — Altın Kapılar Aşılıyor1.799 kelime
  21. 21 Üçüncü Kitap — Çöküş. — Birinci Bölüm — Evde Neler Olmuştu1.773 kelime
  22. 22 İkinci Bölüm. — Bayan Tulliver’ın Ev Tanrıları1.256 kelime
  23. 23 Üçüncü Bölüm. — Aile Toplantısı4.155 kelime
  24. 24 Bölüm IV. — Sönüp Giden Bir Işık978 kelime
  25. 25 Bölüm V. — Tom İstiridyeyi Bıçağıyla Açmaya Girişiyor3.205 kelime
  26. 26 VI. Bölüm. — Cep Çakısı Armağanına Karşı Yaygın Önyargıyı Çürütmeye Doğru1.938 kelime
  27. 27 VII. Bölüm. — Tavuğun Hileye Başvurması3.320 kelime
  28. 28 Sekizinci Bölüm. — Enkaz Üzerine Gün Işığı2.178 kelime
  29. 29 Dokuzuncu Bölüm. — Aile Kaydına Eklenen Bir Kayıt1.532 kelime
  30. 30 Dördüncü Kitap — Aşağılanma Vadisi. — I. Bölüm — Bossuet’nin Bilmediği Bir Protestanlık Yorumu1.382 kelime
  31. 31 II. Bölüm — Yırtık Yuvayı Dikenler Deler1.511 kelime
  32. 32 III. Bölüm — Geçmişten Bir Ses4.179 kelime
  33. 33 Beşinci Kitap — Buğday ve Delice. — I. Bölüm — Kızıl Derinlikler3.392 kelime
  34. 34 İkinci Bölüm — Glegg Teyze, Bob’un Başparmağının Ne Kadar Geniş Olduğunu Öğreniyor4.774 kelime
  35. 35 Bölüm III. — Dengesiz Terazi1.872 kelime
  36. 36 Bölüm IV. — Yeni Bir Aşk Sahnesi1.544 kelime
  37. 37 Bölüm V. — Yarık Ağaç3.227 kelime
  38. 38 VI. Bölüm. — Güçlükle Kazanılan Zafer1.196 kelime
  39. 39 Bölüm VII. — Hesaplaşma Günü1.740 kelime
  40. 40 Altıncı Kitap — Büyük Ayartı. — Bölüm I. — Cennette Bir Düet2.266 kelime
  41. 41 II. Bölüm. — İlk İzlenimler3.587 kelime
  42. 42 Bölüm III. — Mahrem Anlar1.139 kelime
  43. 43 Bölüm IV. — Kardeş ve Kız Kardeş1.988 kelime
  44. 44 Bölüm V. — Tom’un İstiridyeyi Açtığını Gösteren Bölüm1.149 kelime
  45. 45 Bölüm VI. — Çekim Yasalarını Açıklayan Bölüm2.820 kelime · Okuduğun bölüm
  46. 46 VII. Bölüm — Philip Yeniden Sahneye Çıkıyor3.715 kelime
  47. 47 Sekizinci Bölüm — Wakem’e Yeni Bir Gözle Bakış1.868 kelime
  48. 48 Dokuzuncu Bölüm. — Şıklara Bürünmüş Hayırseverlik2.666 kelime
  49. 49 X. Bölüm — Büyü Sanki Bozuluyor1.682 kelime
  50. 50 XI. Bölüm. — Yolda1.760 kelime
  51. 51 XII. Bölüm — Bir Aile Toplantısı1.797 kelime
  52. 52 XIII. Bölüm. — Gelgitin Sürüklediği3.693 kelime
  53. 53 Bölüm XIV. — Uyanış2.872 kelime
  54. 54 Yedinci Kitap — Son Kurtuluş. — I. Bölüm — Değirmene Dönüş1.899 kelime
  55. 55 İkinci Bölüm — St Ogg Halkı Hükmünü Veriyor2.488 kelime
  56. 56 Üçüncü Bölüm — Eski Tanıdıkların Bizi Şaşırtabileceğini Gösteren Bölüm1.802 kelime
  57. 57 Bölüm IV. — Maggie ve Lucy1.772 kelime
  58. 58 V. Bölüm — Son Çatışma2.945 kelime
  59. 59 Sonuç227 kelime

Bölüm VI.

Çekim Yasalarını Açıklayan Bölüm
Artık Maggie’nin hayatında, aklı başında herkesin genç bir kadın için büyük bir fırsat sayacağı bir dönemece geldiğini görüyorsunuz. St Ogg’un yüksek sosyetesine adım atmıştı; dikkat çekici görünüşü, onu görenlerin çoğuna büsbütün yabancı gelmesinin de verdiği bir üstünlüğe sahipti. Bir de Lucy’nin Pullet Teyze’yle kaygılı konuşmasında önceden sezdirilen ölçülü giyim kuşam yardımı vardı. Maggie kesinlikle hayatında yeni bir başlangıç noktasındaydı. Lucy’nin verdiği ilk akşam davetinde genç Torry, “köşedeki kara gözlü kız” onu gözlüğünün kattığı bütün o havayla görebilsin diye yüz kaslarını her zamankinden fazla yordu; birkaç genç hanım da eve, kısa kollu ve siyah dantelli elbiseler giymeye, saçlarını başlarının arkasında geniş bir taç biçiminde örmeye karar vermiş olarak döndü: “Miss Deane’in kuzeni ne kadar hoş görünüyordu.” Gerçekten de zavallı Maggie, geçmişin acı dolu bilinci ve sıkıntılı bir geleceğe dair önsezisiyle, kıskanılan biri olmaya doğru ilerliyordu; yeni açılan bilardo salonunda ve süsler konusunda birbirinden sır saklamayan zarif dostlar arasında konuşulan bir konuya dönüşmüştü. St Ogg aileleriyle çoğunlukla küçümseyici bir tavırla ilişki kuran ve oranın moda ölçüsü sayılan Miss Guest kardeşler, Maggie’nin tavırlarını pek beğenmediler. İyi sosyetede dolaşan düşünceleri hemen benimsemeyen, doğru olup olmadıklarını bilmediğini söyleyen bir hâli vardı; bu da ona görgüsüz bir hava veriyor, sohbetin akışını bozuyordu. Ama hanımların kendi cinslerinden yeni bir tanıdığa, bazı yönlerden kendilerinden aşağıda diye kötü davranmadıkları da iyi niyetle yorumlanabilecek bir gerçektir. Maggie, beyleri çaresizliğe sürüklediği söylenen o şirin cilve ve nazlardan öylesine yoksundu ki güzelliğine rağmen etkisiz kalışına kadınların biraz acımasını sağladı. Zavallıcığın pek fazla imkânı olmamıştı! Doğrusu, onda hiç yapmacıklık yoktu; içine kapanık ve mütevazı koşullarda yetişmesinin sonucu olduğu açık olan patavatsız ve değişken tavırları vardı. Zavallı Lucy’nin Gleggler ve Pulletler olan diğer akrabaları düşünüldüğünde, Maggie’de kabalıktan eser olmaması bile şaşırtıcıydı; bu ima Miss Guest kardeşleri her zaman biraz ürpertirdi. Gleggler ve Pulletler gibi insanlarla evlilik yoluyla akraba olma fikri hoş değildi; ama Stephen bir şeyi kafasına koydu mu onu kararından döndürmek fayda etmezdi. Üstelik Lucy’nin kendisine karşı elbette hiçbir itirazları yoktu; onu sevmemek mümkün değildi. Lucy, çok sevdiği bu kuzenine Miss Guest kardeşlerin nazik davranmasını isterdi; kabalık ederlerse Stephen büyük yaygara koparırdı. Bu şartlarda Park House’a davet eksik olmazdı; St Ogg sosyetesinin fazla sevilen ve gözde bir üyesi olan Miss Deane’e başka yerlerde de gereken ilgiyi göstermekten kimse geri kalmıyordu.

Böylece Maggie genç bir kadın olarak hayata ilk kez adım attı; sabahları kalkınca bir şeyi ötekine tercih etmek için artık zorunlu bir nedeni olmamasının ne demek olduğunu öğrendi. Baharın ilerleyen günlerinde hafifçe esen rüzgârlar ve bahçe kokuları arasında, bolca müzik dinleyip güneş altında uzayıp giden yürüyüşlere çıkarak, nehirde süzülmenin tatlı düşlere daldıran keyfini yaşadığı bu yeni boş zaman ve sınırsız eğlence duygusu, yıllarca yoksun kaldıktan sonra onu sarhoş etmeden geçemezdi. Daha ilk hafta Maggie’yi hüzünlü anıları ve kaygılı beklentileri daha az rahatsız etmeye başlamıştı. Hayat o sıralar gerçekten çok güzeldi; akşamları giyinmek ve bu bahar mevsiminin güzel şeylerinden biri olduğunu hissetmek gitgide hoşuna gidiyordu. Artık onu hayranlıkla izleyen gözler hep vardı. Kimsenin umursamadığı, azarlanabilen, sürekli ilgilenilmesi beklenen ve kimsenin kendisine ilgi göstermek zorunda hissetmediği biri olmaktan çıkmıştı. Stephen’la Lucy ata binmeye gittiğinde tek başına piyanonun başına oturmak, parmaklarıyla tuşlar arasındaki eski uyumun hâlâ sürdüğünü ve ayrılık yüzünden yıpranmayan gönüldaş bir yakınlık gibi yeniden canlandığını görmek de hoşuna gidiyordu. Önceki akşam duyduğu ezgileri çıkarıyor, onları tekrar tekrar çalıyor, daha dolu ve tutkulu bir dile dönüştürmenin yolunu bulana dek deniyordu. Oktavların tek başına uyumu bile Maggie’yi sevindiriyordu; kimi zaman herhangi bir ezgi yerine etüt kitabını eline alıyor, aralıkların daha yalın duyumunu soyutlama yoluyla daha keskin tatmak istiyordu. Müzikten aldığı zevk, büyük ve özel bir yeteneğe işaret eden türden değildi. Daha çok, müziğin insana verdiği o büyük heyecana duyarlılığı, bütün doğasına özgü tutkulu duyarlılığın tek bir biçimiydi. Bu duyarlılık kusurlarıyla erdemlerini birbirine karıştırıyor, sevgilerini bazen sabırsız bir talebe dönüştürüyor; ama kibrinin sırf kadınsı cilve ve düzenlere dönüşmesini de önlüyor, ona hırsın şiirselliğini katıyordu. Maggie’yi uzun zamandır tanıyorsunuz; size özelliklerini değil, en eksiksiz karakter bilgisiyle bile kolay kolay kestirilemeyecek hayat hikâyesini anlatmam gerekiyor. Çünkü hayatımızın trajedisi yalnızca içimizden doğmaz. Novalis, tartışmalı özdeyişlerinden birinde, “Karakter,” der, “kaderdir.” Ama kaderimizin tamamı değil. Danimarka Prensi Hamlet düşünceli ve kararsızdı; bunun sonucunda büyük bir trajedi yaşarız. Ama babası güzel bir yaşlılık sürse, amcası da genç yaşta ölseydi, Hamlet’in Ophelia’yla evlenip aklı başında biri olarak tanınarak hayatını sürdürdüğünü düşünebiliriz; hem de bir sürü iç konuşmasına, Polonius’un güzel kızına yönelttiği kimi kasvetli iğnelemelere ve kayınpederine gösterdiği son derece açık kabalığa rağmen.

Öyleyse Maggie’nin kaderi şimdilik gizli; haritası çıkarılmamış bir nehrin yatağı gibi kendini açığa vurmasını beklemeliyiz. Bildiğimiz tek şey, nehrin dolu ve hızlı aktığı, bütün nehirlerin de aynı son yurda vardığı. Yeni hazlarının büyüsü altında Maggie, hevesli hayal gücüyle gelecekteki yazgısını düşünmeyi bırakıyordu; Philip’le ilk kez görüşme konusundaki kaygısı da önemini yitiriyordu. Belki farkında bile olmadan, görüşmenin ertelenmesine üzülmüyordu.

Çünkü Philip, beklendiği akşam gelmemiş; Bay Stephen Guest de kıyıya gittiği haberini getirmişti; ona kalırsa muhtemelen resim yapmak için bir geziye çıkmıştı, ama ne zaman döneceği belli değildi. Kimseye haber vermeden öylece çekip gitmek tam Philip’e göreydi. Dönmesi ancak on ikinci günü buldu; geldiğinde Lucy’nin iki notu da onu bekliyordu. Maggie’nin gelişinden haberi olmadan önce ayrılmıştı.

Maggie’nin bu on iki gün boyunca içine dolan duyguları, o günlerin onun için nasıl uzayıp gittiğini, yaşadığı yeniliklerin ve zihninin değişen hâllerinin zamanı nasıl genişlettiğini bütünüyle kavrayabilmek için belki insanın yeniden on dokuz yaşında olması gerekir. Yeni tanışıklıkların ilk günleri neredeyse hep böyle önemlidir; keşiflerle ve yeni izlenimlerle daha az dolu sonraki uzun dönemlere kıyasla belleğimizde daha geniş bir yer kaplarlar. Bu on gün içinde Bay Stephen Guest’in Lucy’nin yanında oturmadığı, piyanosunun yakınında durmadığı ya da onunla bir gezintiye çıkmadığı pek az saat vardı; ilgisi gitgide daha özenli hâle geliyordu ve herkes de bunu bekliyordu. Lucy çok mutluydu; Stephen’la birlikte olmak, Maggie oraya geldiğinden beri çok daha ilginç ve eğlenceli görünmeye başlamıştı, bu da onu daha mutlu ediyordu. Stephen’la Maggie’nin kendilerini ortaya koydukları şakacı, bazen ciddi tartışmalar sürüp gidiyor; uysal, gösterişsiz Lucy de onları hayranlıkla izliyordu. Maggie Philip’le evlendiğinde hayat boyu ne hoş bir dörtlü olacakları Lucy’nin aklından birden fazla kez geçmişti. Bir genç kızın, sevdiği adamın arkadaşlığından üçüncü bir kişinin varlığı sayesinde daha çok hoşlanması ve konuşmanın çoğunlukla o üçüncü kişiye yönelmesine zerre kadar kıskançlık duymaması anlaşılmaz mı? Lucy kadar dingin yürekli bir kız için değil; arkadaşlarının duygularının ne durumda olduğunu bildiğine yürekten inanan, bu inancı sarsacak kesin bir kanıt olmadıkça onu sorgulama eğilimi taşımayan biri için hiç değil. Üstelik Stephen Lucy’nin yanında oturuyor, koluna giriyor, kendisiyle aynı fikirde olacağından emin olduğu kişi olarak ona sesleniyordu; her gün ona karşı aynı şefkatli nezaketi gösteriyor, ihtiyaçlarını gözetip karşılamaya özen gösteriyordu. Gerçekten de hep aynı mıydı? Lucy’ye kalırsa daha da fazlası vardı; bu değişimin gerçek anlamını kavrayamamasına şaşmamalı. Stephen’ın vicdanından doğan ince bir davranıştı bu; kendisi bile farkında değildi. Maggie’ye gösterdiği kişisel ilgi görece azdı; aralarında, kayıktaki ilk gün içine düştüğü hafif flört havasının yeniden belirmesini engelleyen görünürde bir mesafe bile oluşmuştu. Lucy odada yokken Stephen içeri girse ya da Lucy onları yalnız bıraktığında ikisi de konuşmazdı; Stephen belki kitapları veya müzik notalarını inceliyor gibi görünür, Maggie de işine dikkatle eğilirdi. Birbirlerinin varlığını parmak uçlarına dek, ezici bir biçimde hissederlerdi. Yine de ertesi gün aynı şeyin olmasını ikisi de dört gözle beklerdi. Hiçbiri henüz üzerinde düşünmeye ya da içinden sessizce, “Bütün bunlar nereye varacak?” diye sormaya başlamamıştı. Maggie yalnızca hayatın kendisine yepyeni bir şey gösterdiğini hissediyordu; doğrudan, o anda yaşadığı deneyime öyle dalmıştı ki bunu değerlendirmeye ve üzerine düşünmeye gücü kalmamıştı. Stephen ise bilerek kendini sorgulamaktan kaçınıyor, davranışlarını belirleyecek bir etki altında olduğunu kendine itiraf etmiyordu. Lucy yeniden odaya girince ikisi de tekrar rahat davranmaya başlardı; Maggie Stephen’la tartışıp ona takılabilir, Stephen da ona, “erkeklerin anlayışına büyük saygı duyan” o pek sevimli kahraman Bayan Sophia Western’i örnek gösterebilirdi. Maggie, yalnız kaldıklarında nedense hep kaçındığı hâlde, Stephen’a bakabilir; Lucy’nin parmakları panayır işiyle meşgul olduğundan ona eşlik etmesini isteyebilir, tempoyu hızlandırması için Maggie’ye takılabilirdi; hızlandırmak, Maggie’nin gerçekten de zayıf noktasıydı.

Bir gün—Philip’in döndüğü gündü bu—Lucy, bronşit nöbetiyle kalıcı bir hastalığa dönüşme tehlikesi gösteren hassas sağlığı nedeniyle yaklaşan panayırdaki görevlerini başka hanımlara devretmek zorunda kalan Bayan Kenn’le akşamı geçirmeyi ansızın kabul etmişti. Bayan Kenn, Lucy’nin de bu hanımlardan biri olmasını istiyordu. Bu davet Stephen’ın yanında yapılmıştı; Bayan Kenn’in isteğini ileten Bayan Torry’ye, Lucy’nin erkenden yemek yiyeceğini ve saat altıda onu almaya uğrayacağına söz verdiğini duymuştu.

“İşte bu budalaca panayırın bir başka ahlaki sonucu,” dedi Stephen, Bayan Torry odadan çıkar çıkmaz. “Genç hanımları ev ocağındaki görevlerinden alıp semaver örtüleriyle işlemeli çantalardan ibaret eğlence sahnelerine sürüklüyor! Kadınların görevi, kocalara evde kalmaları için nedenler, bekârlara da dışarı çıkmaları için daha güçlü nedenler yaratmak değilse nedir, bilmek isterim. Böyle sürerse toplumun bağları çözülecek.”

Lucy gülerek, “Şey, çok uzun sürmeyecek,” dedi. “Panayır gelecek haftanın pazartesi günü yapılacak.”

“Şükürler olsun!” dedi Stephen. “Geçen gün Kenn de bu gösterişi hayır işlerine alet etme planından hoşlanmadığını söyledi; ama Britanya halkı doğrudan vergilendirmeye katlanacak kadar akla yatkın olmadığı gibi, St Ogg’s da akılsızlığın gücüne başvurmadan okul yaptırıp donatmaya yetecek kadar güçlü bir amaç duygusuna sahip değil.”

Ela gözleri endişeyle faltaşı gibi açılan küçük Lucy, “Böyle mi söyledi?” dedi. “Onun böyle bir şey söylediğini hiç duymadım; yaptığımız işi onayladığını sanıyordum.”

Stephen ona şefkatle gülümseyerek, “Seni onayladığından eminim,” dedi. “Bu gece dışarı çıkışın, kabul ediyorum, pek hayra alamet görünmüyor; ama altında iyilikseverlik yattığını biliyorum.”

Lucy başını sallayıp hoş bir kızarıklıkla, “Beni gözünde fazla büyütüyorsun,” dedi; konu da orada kapandı. Stephen’ın akşam uğramayacağı sessizce anlaşılmıştı; bu örtük anlaşmaya dayanarak sabah ziyaretini uzattı ve saat dördü geçene kadar vedalaşmadı.

Maggie, yemekten kısa süre sonra oturma odasında tek başına oturuyordu. Minny kucağındaydı; amcasını şarabı ve uykusuyla baş başa bırakmış, annesini de evde konuk yokken çay vaktine kadar yemek odasında sürdürdüğü örgü örme ile kestirme arasındaki uzlaşmayla baş başa bırakmıştı. Minik, ipeksi tüylü hayvanı okşamak için eğilmiş, sahibinin yokluğunda onu avutuyordu ki çakıllar üzerindeki ayak sesini duyup başını kaldırdı ve Bay Stephen Guest’i, sanki doğruca nehirden gelmiş gibi bahçeden yukarı yürürken gördü. Onu yemekten bu kadar kısa süre sonra görmek pek alışılmadık bir şeydi! Park House’ta yemek saatlerinin geç olmasından sık sık yakınırdı. Yine de işte oradaydı, siyah giysileriyle; belli ki eve uğramış, sonra yeniden nehir yolundan gelmişti. Maggie’nin yanakları alevlendi, kalbi çarpmaya başladı; tek başınayken konuk ağırlamaya alışık olmadığından heyecanlanması doğaldı. Açık pencereden başını kaldırdığını gören Stephen, pencereye doğru yürürken şapkasını kaldırdı; kapıdan değil, oradan girecekti. O da kızardı ve elinde rulo hâlinde bir müzik parçasıyla içeri girip tereddütlü, doğaçlama bir havayla konuşurken, biraz nükteli ve kendine hâkim bir genç adamdan bekleneceği üzere, kesinlikle pek aptalca görünüyordu:

“Beni yeniden gördüğünüze şaşırdınız, Bayan Tulliver; ansızın çıkageldiğim için özür dilemeliyim. Şehre gelmek istiyordum, kayıkçımızı da beni kürekle götürmesi için çağırdım. Bu sabah unuttuğum şu ‘Maid of Artois’ parçalarını kuzeninize getireyim dedim. Ona verir misiniz?”

Minny’yi kollarında tutarak şaşkınlıkla ayağa kalkan Maggie, şimdi başka ne yapacağını pek bilemediğinden yeniden oturdu. “Evet,” dedi.

Stephen şapkasını bıraktı; yere yuvarlanan müziği de yanına koyup Maggie’nin hemen yanındaki sandalyeye oturdu. Daha önce hiç böyle yapmamıştı; ikisi de bunun büsbütün yeni bir durum olduğunun farkındaydı.

Stephen, Maggie’nin kolunun üzerinden sarkan uzun, kıvırcık kulaklarını çekmek için eğilerek, “Eh, seni şımartılmış küçük yaramaz!” dedi. Sözünün altında imalı bir anlam yoktu; konuşan kişi de devamını getirmeyince sohbet doğal olarak tıkandı. Stephen’a, bütün bu sırada kendine şaşıp durarak, Minny’nin başını okşamak zorunda olduğu bir rüya eylemi gibi geliyordu. Yine de çok hoştu; tek istediği Maggie’ye bakmaya cesaret edebilmek, onun da kendisine bakmasıydı—o derin, tuhaf gözlere uzun uzun bir kez bakabilse, o zaman tatmin olur, sonrasında da gayet aklı başında davranırdı. Maggie’den o uzun bakışı istemek onda bir tür saplantıya dönüşüyor diye düşündü; bunun tuhaf görünmeden ve sonradan mahcubiyete yol açmadan nasıl gerçekleşeceğini bulmak için durmadan kafa yoruyordu. Maggie’nin ise belirgin bir düşüncesi yoktu. Yalnızca karanlıkta, yanı başında kanatlarını açmış büyük bir kuşun varlığına benzer bir his duyuyordu; başını kaldırıp bakamadığından Minny’nin siyah, dalgalı tüylerinden başka bir şey görmüyordu.

Ama bu bir ara sona ermeliydi; belki de çok geçmeden sona ermiş, yalnızca bir dakikalık rüya gibi uzun sürmüş görünmüştü. Sonunda Stephen sandalyesinde yan dönüp doğruldu, bir elini ve kolunu arkalığa dayayarak Maggie’ye baktı. Ne söylemeliydi?

“Sanırım gün batımı muhteşem olacak; dışarı çıkıp görmek istemez misiniz?”

“Bilmiyorum,” dedi Maggie. Sonra cesaretini toplayıp gözlerini kaldırdı ve pencereden dışarı bakarak ekledi: “Amcamla kribıç oynamıyorsam belki.”

Kısa bir sessizlik oldu; bu sırada Minny yeniden okşandı, ama bunun için minnettar olmayacak kadar kavrayışlıydı; tersine hırladı.

“Yalnız oturmayı sever misiniz?”

Maggie’nin yüzünde biraz muzip bir ifade belirdi. Stephen’a şöyle bir bakıp, “ ‘Evet’ demek kabalık olur mu?” dedi.

“Davetsiz birinin sorması için tehlikeli bir soruydu,” dedi Stephen; o bakışa sevinmiş, bir tane daha almak için kalmaya kararlıydı. Saatini çıkarırken, “Ben gittikten sonra yarım saatten fazla yalnız kalacaksınız,” diye ekledi. “Bay Deane’in yedi buçuk olmadan hiç gelmediğini biliyorum.”

Bir sessizlik daha oldu. Maggie pencereye gözlerini dikti; büyük bir çabayla başını yeniden Minny’nin sırtına doğru çevirdi ve şöyle dedi:

“Lucy dışarı çıkmak zorunda kalmasaydı keşke. Müziğimiz yarım kalıyor.”

Stephen, “Yarın akşam yeni bir sesimiz olacak,” dedi. “Kuzeninize dostumuz Philip Wakem’in döndüğünü söyler misiniz? Eve giderken onu gördüm.”

Maggie hafifçe irkildi; başından ayağına bir anda yayılan titreşimden pek de fazlası değildi bu. Ama Philip’in adıyla canlanan yeni imgeler, kapıldığı ezici büyünün yarısını dağıttı. Birden kararlılıkla ayağa kalktı, Minny’yi minderine yatırdı ve Lucy’nin köşedeki büyük iş sepetini almaya gitti. Stephen öfkelenmiş ve hayal kırıklığına uğramıştı. Maggie’nin kendisine Wakem adının böyle ansızın anılmasından hoşlanmadığını düşündü; çünkü Lucy’nin aile kavgasıyla ilgili anlattıklarını şimdi hatırlamıştı. Daha fazla kalmanın anlamı yoktu. Maggie masada işine oturuyor, soğuk ve gururlu görünüyordu; kendisi ise—kendisi, oraya gelmekle budalalık etmiş gibi görünüyordu. Böyle yersiz, tümüyle gereksiz bir ziyaret, insanı mutlaka sevimsiz ve gülünç gösterirdi. Maggie’nin gözünde elbette apaçıktı: onu yalnız bulmak için yeniden yola çıkabilmek uğruna kendi odasında alelacele yemek yemişti.

Hukuk bilgisi de olan, yirmi beş yaşındaki kültürlü bir genç beyefendi için çocukça bir ruh hâli! Ama tarihe başvurmak belki bunu inanılır kılabilir.

Tam o sırada Maggie’nin örgü yumağı yerde yuvarlandı; Maggie onu almak için fırladı. Stephen da ayağa kalkıp yumağı aldı. Ona verirken, Maggie’nin gözlerine yeni bir ifade kazandıran, kızgın ve sitemkâr bir bakışla karşılaştı; Maggie’nin gözleri de onun gözlerine takıldı.

Stephen, gözlerindeki yalvaran hoşnutsuzlukla aynı tonda, “Hoşça kalın,” dedi. Elini uzatmaya cesaret edemedi; konuşurken iki elini de ceketinin arka ceplerine soktu. Maggie, belki kabalık etmiş olduğunu düşündü.

Bakışlarını kaçırmanın da yeniden kabalık sayılacağını düşünerek, çekingen bir sesle, “Kalmaz mısınız?” dedi.

Stephen, yarı isteksiz yarı büyülenmiş gözlere, susamış bir adamın uzaktaki derenin izine bakışı gibi bakarak, “Teşekkür ederim, hayır,” dedi. “Kayık beni bekliyor. Kuzeninize söylersiniz, değil mi?”

“Evet.”

“Müziği getirdiğimi kastediyorum.”

“Evet.”

“Philip’in döndüğünü de?”

“Evet.” (Maggie bu kez Philip’in adını fark etmedi.)

Stephen daha yumuşak bir sesle, “Bahçeye biraz çıkar mısınız?” dedi; ama bir sonraki an, “Hayır,” demediği için canı sıkıldı. Maggie açık pencereye doğru uzaklaşıyordu; o da şapkasını alıp yanında yürümek zorunda kaldı. Yine de gönlünü alacak bir şey buldu.

“Koluma girin,” dedi alçak sesle, sanki bu bir sırmış gibi.

Sağlam bir kolun uzatılmasında çoğu kadına tuhaf biçimde çekici gelen bir şey vardır; o anda fiziksel bir yardıma ihtiyaç duymazlar, ama yardım duygusu, kendilerinin dışında olup yine de kendilerine ait olan bir gücün varlığı, hayal güçlerinin sürekli bir ihtiyacını karşılar. Maggie koluna ya bu yüzden ya da başka bir nedenle girdi. Çimenliğin çevresinde, laburnum ağaçlarının sarkık yeşil dallarının altında birlikte yürüdüler; çeyrek saat öncekiyle aynı bulanık, düşsel hâlin içindeydiler. Stephen, özlediği bakışı almıştı ama aklının yeniden başına gelmeye başladığını henüz kendisi fark etmiyordu; Maggie’nin zihninden ise bulanıklığın içinden fırlayan düşünceler geçiyordu: Burada ne işi vardı? Neden dışarı çıkmıştı? Tek kelime etmediler. Konuşsalardı, birbirlerinin varlığını bu kadar yoğun biçimde hissetmezlerdi.

Stephen sonunda, “Şu basamağa dikkat edin,” dedi.

Maggie basamağın bir kurtuluş gibi karşısına çıktığını hissederek, “Ah, artık içeri gireceğim,” dedi. “İyi akşamlar.”

Bir anda kolunu çekip kurtardı ve eve doğru koştu. Bu ani hareketinin son yarım saate ilişkin mahcup edici anıları daha da artıracağını düşünmedi. Düşünecek hâli kalmamıştı. Kendini alçak koltuğa bıraktı ve hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladı.

“Ah Philip, Philip, keşke yine birlikte olsaydık—Kızıl Derinlikler’de, sessizce.”

Stephen bir an arkasından baktı, sonra kayığa yürüyüp kısa süre içinde iskeleye vardı. Akşamı bilardo salonunda geçirdi; bir puroyu ötekine ekliyor, havuz oyununda canlarını kaybediyordu. Ama bırakmadı. Düşünmemeye kararlıydı; Maggie’nin durmadan zihninde beliren varlığının zorla hatırlattıklarından daha fazlasını açık seçik anımsamayı kabul etmeyecekti. Ona bakıyordu; Maggie de kolundaydı.

Ne var ki serin yıldız ışığının altında eve yürüme vakti gelince, kendi budalalığına lanet etmesi ve Maggie’yle bir daha asla yalnız kalmamaya kesin karar vermesi gerekti. Her şey çılgınlıktı; âşıktı, Lucy’ye yürekten bağlıydı ve nişanlıydı—onurlu bir adamın olabileceği kadar sağlam biçimde nişanlı. Maggie Tulliver’ı hiç görmemiş olmayı, onun yüzünden böyle bir ateşe düşmemeyi diledi. Bir erkeğe tatlı, tuhaf, baş belası, tapılası bir eş olurdu; ama kendisi onu asla seçmezdi. O da kendisi gibi mi hissediyordu? Umarım hissetmiyordur, diye geçirdi içinden. Oraya gitmemeliydi. Bundan böyle kendine hâkim olacaktı. Maggie’ye karşı sevimsiz davranacak, belki onunla kavga edecekti. Kavga mı? Böyle gözleri olan bir yaratıkla kavga etmek mümkün müydü? Meydan okuyan ve özür dileyen, karşı çıkan ve sarılan, buyurgan ve yalvaran, nefis zıtlıklarla dolu gözlerle… Böyle bir yaratığın birine duyduğu aşkla diz çöktüğünü görmek, başka bir adam için yaşamaya değer bir yazgı olurdu.

Stephen son purosunun izmaritini atarken bu iç konuşmayı mırıldandığı bir ünlemle bitirdi; ellerini ceplerine sokup çalılıkların arasından daha sakin adımlarla yürüdü. Dilediği şey hayırlı değildi.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…