Kıyıdaki Değirmen kitap kapağı

35. bölüm / 59

Bölüm III. — Dengesiz Terazi

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 59Şu an: Bölüm III. — Dengesiz Terazi
  1. 1 Birinci Kitap — Oğlan ve Kız. — Birinci Bölüm. — Dorlcote Değirmeni’nin Dışında606 kelime
  2. 2 İkinci Bölüm. — Dorlcote Değirmeni’nin Sahibi Bay Tulliver, Tom’la İlgili Kararını Açıklıyor1.655 kelime
  3. 3 Üçüncü Bölüm. — Bay Riley, Tom için bir okul konusunda öğüt veriyor3.697 kelime
  4. 4 Dördüncü Bölüm. — Tom’un Dönüşü Bekleniyor1.428 kelime
  5. 5 Beşinci Bölüm. — Tom Eve Dönüyor2.694 kelime
  6. 6 VI. Bölüm — Teyzelerle Amcalar Geliyor3.207 kelime
  7. 7 VII. Bölüm — Teyzeler ve Amcalar Sahneye Çıkıyor6.448 kelime
  8. 8 VIII. Bölüm — Bay Tulliver Zayıf Yanını Gösteriyor2.788 kelime
  9. 9 Bölüm IX. — Garum Firs’e3.843 kelime
  10. 10 X. Bölüm — Maggie Beklediğinden Daha Kötü Davranıyor1.648 kelime
  11. 11 XI. Bölüm. — Maggie Gölgesinden Kaçmaya Çalışıyor3.226 kelime
  12. 12 Bölüm XII. — Bay ve Bayan Glegg Evlerinde3.647 kelime
  13. 13 Bölüm XIII. — Bay Tulliver Hayatın Yumaklarını Daha da Dolaştırıyor816 kelime
  14. 14 İkinci Kitap. — Okul Zamanı. — Bölüm I. — Tom’un “İlk Dönemi”5.559 kelime
  15. 15 II. Bölüm — Noel Tatili2.143 kelime
  16. 16 Üçüncü Bölüm. — Yeni Okul Arkadaşı1.616 kelime
  17. 17 Bölüm IV.2.937 kelime
  18. 18 V. Bölüm — Maggie’nin İkinci Ziyareti1.247 kelime
  19. 19 VI. Bölüm. — Bir Aşk Sahnesi1.298 kelime
  20. 20 VII. Bölüm. — Altın Kapılar Aşılıyor1.799 kelime
  21. 21 Üçüncü Kitap — Çöküş. — Birinci Bölüm — Evde Neler Olmuştu1.773 kelime
  22. 22 İkinci Bölüm. — Bayan Tulliver’ın Ev Tanrıları1.256 kelime
  23. 23 Üçüncü Bölüm. — Aile Toplantısı4.155 kelime
  24. 24 Bölüm IV. — Sönüp Giden Bir Işık978 kelime
  25. 25 Bölüm V. — Tom İstiridyeyi Bıçağıyla Açmaya Girişiyor3.205 kelime
  26. 26 VI. Bölüm. — Cep Çakısı Armağanına Karşı Yaygın Önyargıyı Çürütmeye Doğru1.938 kelime
  27. 27 VII. Bölüm. — Tavuğun Hileye Başvurması3.320 kelime
  28. 28 Sekizinci Bölüm. — Enkaz Üzerine Gün Işığı2.178 kelime
  29. 29 Dokuzuncu Bölüm. — Aile Kaydına Eklenen Bir Kayıt1.532 kelime
  30. 30 Dördüncü Kitap — Aşağılanma Vadisi. — I. Bölüm — Bossuet’nin Bilmediği Bir Protestanlık Yorumu1.382 kelime
  31. 31 II. Bölüm — Yırtık Yuvayı Dikenler Deler1.511 kelime
  32. 32 III. Bölüm — Geçmişten Bir Ses4.179 kelime
  33. 33 Beşinci Kitap — Buğday ve Delice. — I. Bölüm — Kızıl Derinlikler3.392 kelime
  34. 34 İkinci Bölüm — Glegg Teyze, Bob’un Başparmağının Ne Kadar Geniş Olduğunu Öğreniyor4.774 kelime
  35. 35 Bölüm III. — Dengesiz Terazi1.872 kelime · Okuduğun bölüm
  36. 36 Bölüm IV. — Yeni Bir Aşk Sahnesi1.544 kelime
  37. 37 Bölüm V. — Yarık Ağaç3.227 kelime
  38. 38 VI. Bölüm. — Güçlükle Kazanılan Zafer1.196 kelime
  39. 39 Bölüm VII. — Hesaplaşma Günü1.740 kelime
  40. 40 Altıncı Kitap — Büyük Ayartı. — Bölüm I. — Cennette Bir Düet2.266 kelime
  41. 41 II. Bölüm. — İlk İzlenimler3.587 kelime
  42. 42 Bölüm III. — Mahrem Anlar1.139 kelime
  43. 43 Bölüm IV. — Kardeş ve Kız Kardeş1.988 kelime
  44. 44 Bölüm V. — Tom’un İstiridyeyi Açtığını Gösteren Bölüm1.149 kelime
  45. 45 Bölüm VI. — Çekim Yasalarını Açıklayan Bölüm2.820 kelime
  46. 46 VII. Bölüm — Philip Yeniden Sahneye Çıkıyor3.715 kelime
  47. 47 Sekizinci Bölüm — Wakem’e Yeni Bir Gözle Bakış1.868 kelime
  48. 48 Dokuzuncu Bölüm. — Şıklara Bürünmüş Hayırseverlik2.666 kelime
  49. 49 X. Bölüm — Büyü Sanki Bozuluyor1.682 kelime
  50. 50 XI. Bölüm. — Yolda1.760 kelime
  51. 51 XII. Bölüm — Bir Aile Toplantısı1.797 kelime
  52. 52 XIII. Bölüm. — Gelgitin Sürüklediği3.693 kelime
  53. 53 Bölüm XIV. — Uyanış2.872 kelime
  54. 54 Yedinci Kitap — Son Kurtuluş. — I. Bölüm — Değirmene Dönüş1.899 kelime
  55. 55 İkinci Bölüm — St Ogg Halkı Hükmünü Veriyor2.488 kelime
  56. 56 Üçüncü Bölüm — Eski Tanıdıkların Bizi Şaşırtabileceğini Gösteren Bölüm1.802 kelime
  57. 57 Bölüm IV. — Maggie ve Lucy1.772 kelime
  58. 58 V. Bölüm — Son Çatışma2.945 kelime
  59. 59 Sonuç227 kelime

Bölüm III.

Dengesiz Terazi
Maggie’nin o akşam Kızıl Derinlikler’den eve dönerken zihninde çatışmanın çoktan başladığını söylemiştim. Philip’le konuşmasında bu çatışmanın ne olduğunu yeterince açıkça gördünüz. İşte şimdi, aşağılanma vadisini kuşatan kayalık duvarda bir geçit açılmıştı; vadide bütün ufku uzakta, derinliği bilinmeyen gökyüzünden ibaretti. Anılarında iz bırakan dünyevi hazlardan bazıları artık erişemeyeceği şeyler değildi. Kitapları olabilir, sohbet edebilir, sevgi görebilirdi; zihninin henüz sürgünlük duygusunu yitirmediği dünyadan haberler alabilirdi. Üstelik zavallı Philip’e de iyilik etmiş olurdu; belli ki mutlu değildi. Belki de bu, zihnini en yüce hizmetine daha layık hâle getirecek bir fırsattı; belki en soylu, en eksiksiz dindarlık biraz bilgi genişliği olmadan var olamazdı. Hep bu boyun eğmiş tutsaklık içinde mi yaşayacaktı? Philip’le arasında dostluk olması ne kadar kusursuz, ne kadar güzel bir şeydi; bunu yasaklayan gerekçeler ne kadar akıl dışı, ne kadar Hristiyanlığa aykırıydı! Ama ağır ve tekdüze uyarı tekrar tekrar geri geliyordu: Bir şeyi gizlemek için gerekçe kabul ederek hayatının sadeliğini ve açıklığını yitiriyordu; sade vazgeçiş kuralını terk ederek kendini sınırsız arzuların baştan çıkarıcı yönlendirmesine bırakıyordu. Ertesi hafta akşamleyin adımlarını Kızıl Derinlikler’e çevirmeden önce, bu uyarıya uyacak gücü kazandığını sanmıştı. Yine de Philip’e sevgi dolu bir veda etmeye kararlı olduğu hâlde, oyukların sakin, benekli gölgelerinde, sert ve çirkin olan her şeyden uzakta yapacağı o akşam yürüyüşünü nasıl da özlemle bekliyordu! Onu karşılayacak sevgi dolu, hayran bakışları; çocukluk anılarının daha bilge, daha olgun sohbetlerine katacağı yoldaşlık duygusunu; söylediği her şeyi Philip’in dinlemek isteyeceğini—başka hiç kimsenin istemediği şeyleri—düşünüyordu. Benzeri bir daha olmayacağını bilerek ardını dönmesi çok zor bir yarım saatti. Yine de söylemek istediğini söyledi; hem üzgün hem kararlı görünüyordu.

“Philip, kararımı verdim; anılarımız dışında her şeyden vazgeçmemiz doğru. Seni gizlice görüşmeden göremezdim—dur, ne söyleyeceğini biliyorum; gizliliği gerekli kılan başkalarının yanlış duyguları. Ama sebebi ne olursa olsun, gizlilik kötü. Bunun benim için de, ikimiz için de kötü olacağını hissediyorum. Üstelik sırrımız ortaya çıkarsa geriye yalnızca mutsuzluk, korkunç bir öfke kalır; sonunda yine ayrılmamız gerekir. Birbirimizi görmeye alıştıktan sonra ayrılmak daha da zor olur.”

Philip’in yüzü kızarmış, ifadesinde bir anlık heves belirmişti; sanki bu karara bütün gücüyle karşı çıkacak gibiydi.

Ama kendini tuttu ve yapmacık bir sakinlikle, “Peki Maggie, ayrılmamız gerekiyorsa yarım saatliğine bunu unutmaya çalışalım; son kez biraz konuşalım,” dedi.

Elini tuttu; Maggie’nin onu geri çekmesi için bir neden yoktu. Philip’in sakinliği, ona kendisini çok incittiğini daha da güçlü biçimde hissettirdi; Maggie de bu kararı ne kadar isteksizce verdiğini ona göstermek istedi. El ele, sessizce yürüdüler.

“Çukura oturalım,” dedi Philip, “geçen sefer durduğumuz yere. Baksana, yabani güller yere saçılmış, opal renkli taç yapraklarını toprağa sermiş.”

Eğik dişbudak ağacının köklerine oturdular.

“Çamların arasında senin resmine başladım Maggie,” dedi Philip. “Madem seni bir daha görmeyeceğim, burada kaldığın sürece yüzünü biraz incelememe izin vermelisin. Lütfen başını bu yana çevir.”

Bunu yalvaran bir sesle söylemişti; Maggie’nin reddetmesi çok zor olurdu. Parlak siyah saçları taç gibi çevrelediği dolgun, ışıl ışıl yüz, ona bakacak biçimde dönmüş soluk tenli, ince yüzün üzerine, tapınılmasından hoşnut bir tanrıçanın yüzü gibi eğilmişti.

“Demek ikinci portrem için oturacağım,” dedi gülümseyerek. “Ötekinden büyük mü olacak?”

“Evet, çok daha büyük. Yağlıboya olacak. Öğleden sonra gölgeleri çimenlere düşerken, uzun boylu, koyu renkli, güçlü ve soylu bir Hamadryad gibi görüneceksin; çamlardan birinden yeni çıkmış gibi.”

“Şimdi resim yapmayı her şeyden daha çok önemsiyor gibisin Philip.”

“Belki öyle,” dedi Philip, biraz üzgünce. “Ama çok fazla şeyi önemsiyorum; her türlü tohumu ekiyor, hiçbirinden büyük bir ürün alamıyorum. Her yönde duyarlılıkla lanetlenmişim, ama hiçbirinde işe yarar bir yeteneğim yok. Resim ve müzikle ilgileniyorum; klasik edebiyatı, Orta Çağ edebiyatını, modern edebiyatı seviyorum. Her yöne çırpınıyor, hiçbirine uçamıyorum.”

“Ama bu kadar çok zevke sahip olmak, erişebildiğinde bunca güzel şeyden hoşlanmak büyük mutluluk değil mi?” dedi Maggie düşünceli bir tavırla. “Tek bir yeteneği olmasını hep bir tür akıllı aptallık gibi görmüşümdür; neredeyse posta güvercini gibi.”

“Ben de başka erkekler gibi olsaydım, birçok zevke sahip olmak mutluluk olabilirdi,” dedi Philip acı acı. “Onlar gibi sıradan yetenekle biraz güç ve ün kazanabilirdim; en azından insanları büyük mutluluklardan vazgeçmeye razı eden o orta karar tatminlere erişirdim. O zaman St Ogg’s’taki toplumu hoş bulabilirdim. Ama hayatın çektiğim acılara değmesini ancak beni taşra yaşamının ölü düzlüğünden yukarı çıkaracak bir yetenek sağlayabilirdi. Evet, bir şey daha var: Tutku da yetenek kadar işe yarar.”

Maggie son sözleri duymadı; Philip’in sözlerinin kendi hoşnutsuzluğunu eskisi gibi yeniden titrettiği gerçeğine karşı koymaya çalışıyordu.

“Ne demek istediğini anlıyorum,” dedi, “senden çok daha az şey bilsem de. Hayat her gün aynı şekilde sürüp giderse, hep önemsiz işler yaparsam ve daha büyük şeyler hiç öğrenemezsem buna dayanamam sanırdım. Ama sevgili Philip, sanırım bizler, daha bilge birinin bakımını üstlendiği çocuklar gibiyiz. Bize ne verilmezse verilsin, bütünüyle boyun eğmemiz doğru değil mi? Son iki üç yıldır bunda büyük bir huzur buldum; kendi irademi dizginlemekte bile sevinç buldum.”

“Evet Maggie,” dedi Philip hararetle. “Kendini dar, aldatıcı bir bağnazlığın içine kapatıyorsun; bu, doğanın en yüce güçlerini aç bırakarak köreltmek ve acıdan kaçmaktan başka bir şey değil. Sevinç ve huzur boyun eğiş değildir; boyun eğiş, dinmesini beklemediğin ve dinmeyen bir acıya isteyerek katlanmaktır. Duyarsızlaşmak boyun eğiş değildir; bilgisiz kalmak, hemcinslerinin hayatını tanımanı sağlayacak bütün yolları kapatmak duyarsızlaşmaktır. Ben boyun eğmiş değilim; bu dersi öğrenmeye ömrüm yeter mi, emin değilim. Sen de boyun eğmiş değilsin; yalnızca kendini duyarsızlaştırmaya çalışıyorsun.”

Maggie’nin dudakları titredi; Philip’in sözlerinde bir miktar doğruluk olduğunu hissediyor, ama bunları davranışına hemen uygulama açısından daha derin bir duygu, sözlerin gerçeğe değil yanlışa vardığını söylüyordu. Bu ikili izlenim, konuşanın iki ayrı dürtüsüne karşılık geliyordu. Philip söylediklerine gerçekten inanıyordu; ama kendi isteklerine karşı çıkan kararın önüne bir sav koyduğu için hararetle konuşuyordu. Öte yandan, gözleri dolan Maggie’nin yüzü daha çocuksu görünmüş, Philip’in içinde daha şefkatli, daha az bencil bir duygu uyandırmıştı. Elini tutup yumuşakça şöyle dedi:

“Bu kısacık yarım saatte böyle şeyleri düşünmeyelim Maggie. Yalnızca birlikte olmaya önem verelim. Ayrı düşsek de dost kalacağız. Birbirimizi hep düşüneceğiz. Sen yaşadığın sürece ben de yaşamak isteyeceğim; çünkü bir gün sana bir şekilde yardım etmeme izin vereceğin zamanın gelebileceğini düşüneceğim.”

“Ne kadar sevgili, iyi bir ağabey olurdun Philip,” dedi Maggie, gözyaşlarının buğusu arasından gülümseyerek. “Sanırım benim için bu kadar telaşlanır, seni sevmemden de, beni bile tatmin edecek kadar hoşnut olurdun. Bana katlanacak, her şeyimi affedecek kadar severdin. Tom’un da böyle olmasını hep istemiştim. Hiçbir şeyin azıyla yetinmedim. Bu yüzden dünyevi mutluluktan tümüyle vazgeçmem daha iyi. Müziğin de hiçbir zaman yettiğini hissetmedim; daha çok çalgının birlikte çalmasını, seslerin daha dolgun ve derin olmasını isterdim. Şimdi hiç şarkı söylüyor musun Philip?” diye ekledi birdenbire; sanki önce söylediklerini unutmuştu.

“Evet,” dedi, “neredeyse her gün. Ama sesim de benim gibi vasat.”

“Ah, bana bir şarkı söyle; yalnızca bir tane. Gitmeden önce dinleyeyim; Lorton’da cumartesi öğleden sonraları, salonda baş başa kaldığımızda ve dinlemek için önlüğümü başıma örttüğümde söylediğin şarkılardan biri olsun.”

“Biliyorum,” dedi Philip. Maggie yüzünü ellerine gömerken o, alçak sesle “Aşk gözlerinde oynar”ı söyledi; ardından, “Buydu, değil mi?” diye sordu.

“Ah hayır, kalmayacağım,” dedi Maggie, ayağa fırlayarak. “Bu şarkı aklımdan çıkmayacak. Hadi yürüyelim Philip. Eve gitmeliyim.”

Uzaklaştı; Philip de ayağa kalkıp peşinden gitmek zorunda kaldı.

“Maggie,” dedi, itiraz eder gibi, “bu iradeli, anlamsız yoksunlukta ısrar etme. Doğanı köreltip kısıtladığını görmek beni perişan ediyor. Çocukken yaşam doluydun; zekâ ve parlak hayal gücüyle ışıldayan bir kadın olacağını sanmıştım. Şimdi de yüzünde parlayıveriyor bunlar; ta ki üzerine o donuk, edilgenlik perdesini çekene dek.”

“Neden bana bu kadar acımasızca konuşuyorsun Philip?” dedi Maggie.

“Çünkü bunun iyi sonuçlanmayacağını öngörüyorum; bu kendine eziyeti sürdüremezsin.”

“Bana güç verilecek,” dedi Maggie, titreyerek.

“Hayır Maggie, verilmeyecek; kimseye doğaya aykırı olanı yapacak güç verilmez. Olumsuzluklara sığınarak güvenlik aramak düpedüz korkaklıktır. Karakter böyle güçlenmez. Bir gün kendini dünyanın içinde bulacaksın; şimdi inkâr ettiğin doğanın her makul tatmini, vahşi bir iştah gibi üzerine saldıracak.”

Maggie irkildi ve duraksadı; yüzünde korkuyla Philip’e baktı.

“Philip, beni böyle sarsmaya nasıl cüret edersin? Sen bir ayartıcısın.”

“Hayır, değilim; ama sevgi insanı görür kılar Maggie, görmek de çoğu zaman önceden sezdirir. Beni dinle; sana kitaplar vereyim, ara sıra seni göreyim. Lorton’da söylediğin gibi ağabeyin ve öğretmenin olayım. Beni görmen, bu uzun intiharı işlemenden daha az yanlış.”

Maggie konuşamayacağını hissetti. Başını salladı ve sessizce yürümeyi sürdürdü; İskoç çamlarının bittiği yere vardıklarında ayrılmak üzere elini uzattı.

“Öyleyse beni buradan sonsuza dek mi kovuyorsun Maggie? Elbette arada bir gelip burada yürüyebilirim, değil mi? Tesadüfen karşılaşırsak, bunda gizli saklı bir şey yok?”

Kararımızın geri dönülmez olmak üzere göründüğü, o uğursuz demir kapıların üzerimize kapanmak üzere olduğu an, gücümüzü sınar. O zaman, saatlerce açık seçik düşünüp sarsılmaz bir inanca vardıktan sonra, uzun mücadelemizi boşa çıkaracak ve bizi zafere yeğlediğimiz yenilgiye sürükleyecek her türlü safsataya sarılırız.

Maggie, Philip’in bu kaçamağı karşısında yüreğinin hopladığını hissetti; yüzünden, insanı ferahlatan bir şey olduğunda beliren o neredeyse fark edilmeyecek sarsılma geçti. Philip bunu gördü ve sessizce ayrıldılar.

Philip durumu o kadar iyi kavramıştı ki, Maggie’nin vicdanının işleyişine belki de bencil bir amaçla, haddini aşarak müdahale etmiş olabileceği kuşkusunun gelip geçici gölgelerinden kurtulamıyordu. Ama hayır! Kendi amacının bencil olmadığına kendini inandırdı. Maggie’nin ona duyduğu güçlü hislere karşılık vereceğine pek umudu yoktu; yine de özgürlüğünün önündeki şu küçük aile engelleri ortadan kalktığında, bugünün tümüyle feda edilmemesi, Maggie’nin biraz kendini geliştirme, şimdi birlikte yaşamaya mahkûm edildiği sıradan insanların düzeyini aşan bir zihinle alışveriş etme fırsatı bulması, onun gelecekteki yaşamı için daha iyi olmalıydı. Eylemlerimizin sonuçlarını yeterince uzağa taşırsak, onları haklı çıkaracak sonuçlar bileşiminin içinde her zaman bir nokta bulabiliriz. Sonuçları düzenleyen bir Tanrı’nın ya da onların izini süren bir filozofun bakış açısını benimseyerek, o an bize en hoş gelen şeyi seçmekle eksiksiz bir gönül rahatlığına kavuşmanın mümkün olduğunu görürüz. Philip de Maggie’nin, zihnine ikilik sokacak ve onun üzerinde en başta doğal hak sahibi olanlara yeni acılar yaşatabilecek bir gizliliğe karşı duyduğu haklı içgüdüyü yenmek için gösterdiği ince çabaları bu şekilde haklı çıkarıyordu. Ama içinde, haklı gerekçelerden yarı bağımsız kılan taşkın bir tutku fazlası vardı. Maggie’yi görme ve yaşamında bir yer edinme özlemi, zihinsel ve bedensel yapının acıyı ağır bastırdığı bir yaşamdan kaynaklanan, önüne çıkan sevinci vahşice kapıp alma dürtüsünü de taşıyordu. İnsanların ortak mutluluğundan kendine düşen payı alamamıştı; önemsiz sayılanların arasına bile kabul edilmiyor, acınmak üzere ayrı tutuluyor ve başkalarına olağan gelen şeylerden muaf bırakılıyordu. Maggie için bile bir istisnaydı; onun sevgilisi olabileceği düşüncesinin Maggie’nin aklından hiç geçmediği açıktı.

Philip’i fazla yargılamayın. Çirkin ve biçimsiz insanların olağanüstü erdemlere çok ihtiyacı vardır; çünkü bu erdemler olmadan son derece mutsuz olmaları muhtemeldir. Ama olağanüstü erdemlerin kişisel dezavantajlardan, hayvanların sert iklimlerde daha kalın yün çıkarması gibi, doğrudan doğruya doğduğu kuramı belki biraz zorlama. Güzelliğin ayartıcılığından çok söz edilir; ama sanırım bunlar, gözün ve kulağın da damak kadar zevk aldığı bir ziyafette aşırıya kaçma ayartısının, insanın içine düştüğü açlığın umutsuzluğunda karşılaştığı ayartılarla ilişkisi neyse, çirkinliğin ayartılarıyla da aynı ilişkiye sahiptir. Açlık Kulesi, içimizdeki insanlığı sınayan en ağır sınavın simgesi değil midir?

Philip, ihtiyacımız ne kadar büyükse bize o kadar bolca akan, yaşam oyununu kazanmaya ne kadar az yatkınsak bize o kadar şefkatle sarılan anne sevgisinin tesellisini hiç bulamamıştı. Babasının şefkatini ve kendisine gösterdiği hoşgörüyü hissetmesi ise babasının kusurlarını daha keskin biçimde görmesiyle gölgelenmişti. Philip, bütün pratik yaşamdan uzak tutulmuştu; duyarlılığı bakımından da doğuştan yarı kadınsıydı. Bu yüzden dünyeviliğe ve duyusal zevklerin peşinden bilinçli biçimde koşmaya karşı kadınlara özgü, katlanılmaz bir tiksinti duyuyordu. Yaşamındaki bu tek güçlü doğal bağ, oğul oluşu, onun için sızlayan bir uzuv gibiydi. Olağan koşulların dışında, herhangi bir bakımdan elverişsiz durumda bırakılan bir insanda, iyiliğin gücü üstün gelene dek kaçınılmaz olarak hastalıklı bir yan bulunabilir; üstelik bu gücün yirmi iki yaşına dek üstün gelmeye zaman bulduğu pek seyrektir. Philip’te bu güç çok kuvvetliydi, ama sabah sisinin ardından güneşin kendisi bile güçsüz görünür.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…