Bölümler 59Şu an: XI. Bölüm. — Maggie Gölgesinden Kaçmaya Çalışıyor
- 1 Birinci Kitap — Oğlan ve Kız. — Birinci Bölüm. — Dorlcote Değirmeni’nin Dışında606 kelime
- 2 İkinci Bölüm. — Dorlcote Değirmeni’nin Sahibi Bay Tulliver, Tom’la İlgili Kararını Açıklıyor1.655 kelime
- 3 Üçüncü Bölüm. — Bay Riley, Tom için bir okul konusunda öğüt veriyor3.697 kelime
- 4 Dördüncü Bölüm. — Tom’un Dönüşü Bekleniyor1.428 kelime
- 5 Beşinci Bölüm. — Tom Eve Dönüyor2.694 kelime
- 6 VI. Bölüm — Teyzelerle Amcalar Geliyor3.207 kelime
- 7 VII. Bölüm — Teyzeler ve Amcalar Sahneye Çıkıyor6.448 kelime
- 8 VIII. Bölüm — Bay Tulliver Zayıf Yanını Gösteriyor2.788 kelime
- 9 Bölüm IX. — Garum Firs’e3.843 kelime
- 10 X. Bölüm — Maggie Beklediğinden Daha Kötü Davranıyor1.648 kelime
- 11 XI. Bölüm. — Maggie Gölgesinden Kaçmaya Çalışıyor3.226 kelime · Okuduğun bölüm
- 12 Bölüm XII. — Bay ve Bayan Glegg Evlerinde3.647 kelime
- 13 Bölüm XIII. — Bay Tulliver Hayatın Yumaklarını Daha da Dolaştırıyor816 kelime
- 14 İkinci Kitap. — Okul Zamanı. — Bölüm I. — Tom’un “İlk Dönemi”5.559 kelime
- 15 II. Bölüm — Noel Tatili2.143 kelime
- 16 Üçüncü Bölüm. — Yeni Okul Arkadaşı1.616 kelime
- 17 Bölüm IV.2.937 kelime
- 18 V. Bölüm — Maggie’nin İkinci Ziyareti1.247 kelime
- 19 VI. Bölüm. — Bir Aşk Sahnesi1.298 kelime
- 20 VII. Bölüm. — Altın Kapılar Aşılıyor1.799 kelime
- 21 Üçüncü Kitap — Çöküş. — Birinci Bölüm — Evde Neler Olmuştu1.773 kelime
- 22 İkinci Bölüm. — Bayan Tulliver’ın Ev Tanrıları1.256 kelime
- 23 Üçüncü Bölüm. — Aile Toplantısı4.155 kelime
- 24 Bölüm IV. — Sönüp Giden Bir Işık978 kelime
- 25 Bölüm V. — Tom İstiridyeyi Bıçağıyla Açmaya Girişiyor3.205 kelime
- 26 VI. Bölüm. — Cep Çakısı Armağanına Karşı Yaygın Önyargıyı Çürütmeye Doğru1.938 kelime
- 27 VII. Bölüm. — Tavuğun Hileye Başvurması3.320 kelime
- 28 Sekizinci Bölüm. — Enkaz Üzerine Gün Işığı2.178 kelime
- 29 Dokuzuncu Bölüm. — Aile Kaydına Eklenen Bir Kayıt1.532 kelime
- 30 Dördüncü Kitap — Aşağılanma Vadisi. — I. Bölüm — Bossuet’nin Bilmediği Bir Protestanlık Yorumu1.382 kelime
- 31 II. Bölüm — Yırtık Yuvayı Dikenler Deler1.511 kelime
- 32 III. Bölüm — Geçmişten Bir Ses4.179 kelime
- 33 Beşinci Kitap — Buğday ve Delice. — I. Bölüm — Kızıl Derinlikler3.392 kelime
- 34 İkinci Bölüm — Glegg Teyze, Bob’un Başparmağının Ne Kadar Geniş Olduğunu Öğreniyor4.774 kelime
- 35 Bölüm III. — Dengesiz Terazi1.872 kelime
- 36 Bölüm IV. — Yeni Bir Aşk Sahnesi1.544 kelime
- 37 Bölüm V. — Yarık Ağaç3.227 kelime
- 38 VI. Bölüm. — Güçlükle Kazanılan Zafer1.196 kelime
- 39 Bölüm VII. — Hesaplaşma Günü1.740 kelime
- 40 Altıncı Kitap — Büyük Ayartı. — Bölüm I. — Cennette Bir Düet2.266 kelime
- 41 II. Bölüm. — İlk İzlenimler3.587 kelime
- 42 Bölüm III. — Mahrem Anlar1.139 kelime
- 43 Bölüm IV. — Kardeş ve Kız Kardeş1.988 kelime
- 44 Bölüm V. — Tom’un İstiridyeyi Açtığını Gösteren Bölüm1.149 kelime
- 45 Bölüm VI. — Çekim Yasalarını Açıklayan Bölüm2.820 kelime
- 46 VII. Bölüm — Philip Yeniden Sahneye Çıkıyor3.715 kelime
- 47 Sekizinci Bölüm — Wakem’e Yeni Bir Gözle Bakış1.868 kelime
- 48 Dokuzuncu Bölüm. — Şıklara Bürünmüş Hayırseverlik2.666 kelime
- 49 X. Bölüm — Büyü Sanki Bozuluyor1.682 kelime
- 50 XI. Bölüm. — Yolda1.760 kelime
- 51 XII. Bölüm — Bir Aile Toplantısı1.797 kelime
- 52 XIII. Bölüm. — Gelgitin Sürüklediği3.693 kelime
- 53 Bölüm XIV. — Uyanış2.872 kelime
- 54 Yedinci Kitap — Son Kurtuluş. — I. Bölüm — Değirmene Dönüş1.899 kelime
- 55 İkinci Bölüm — St Ogg Halkı Hükmünü Veriyor2.488 kelime
- 56 Üçüncü Bölüm — Eski Tanıdıkların Bizi Şaşırtabileceğini Gösteren Bölüm1.802 kelime
- 57 Bölüm IV. — Maggie ve Lucy1.772 kelime
- 58 V. Bölüm — Son Çatışma2.945 kelime
- 59 Sonuç227 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
XI. Bölüm.
Maggie Gölgesinden Kaçmaya Çalışıyor
Maggie’nin niyeti her zamanki gibi Tom’un sandığından çok daha kapsamlıydı. Tom’la Lucy uzaklaştıktan sonra zihninde şekillenen karar, eve gitmek kadar basit değildi. Hayır! Kaçıp çingenelerin yanına gidecekti; Tom onu bir daha hiç görmeyecekti. Bu Maggie’nin aklına ilk kez gelmiyordu. Ona o kadar sık çingene gibi, “yarı vahşi” denmişti ki, mutsuz olduğunda aşağılanmaktan kurtulup koşullarıyla bütünüyle uyum içinde yaşamasının tek yolu, kırların ortasında küçük, kahverengi bir çadırda yaşamak gibi geliyordu. Çingenelerin onu seve seve aralarına alacağına, üstün bilgisi yüzünden ona büyük saygı göstereceğine inanıyordu. Bir keresinde bu düşüncelerinden Tom’a söz etmiş, yüzünü kahverengiye boyamasını ve birlikte kaçmalarını önermişti; ama Tom bu tasarıyı küçümseyerek reddetmiş, çingenelerin hırsız olduğunu, doğru dürüst yiyecek bulamadıklarını ve eşeklerinden başka sürecek bir şeyleri olmadığını söylemişti. O günse Maggie, mutsuzluğunun çingeneliğin sığınağı olacağı bir düzeye eriştiğini düşünüyordu. Ağacın kökleri üstündeki yerinden kalkarken hayatında büyük bir dönüm noktasına geldiği duygusuna kapıldı. Doğruca Dunlow Kırları’na varana kadar koşacaktı; orada mutlaka çingeneler bulunurdu. Zalim Tom’la, kendisinde kusur bulan diğer akrabaları onu bir daha hiç görmeyecekti. Koşarken babasını düşündü; ama ondan ayrılma fikrine, nerede olduğunu söylemeden kaçacak küçük bir çingene aracılığıyla gizlice ona mektup yollamaya karar vererek katlandı. Mektupta iyi ve mutlu olduğunu, babasını da her zaman çok sevdiğini bildirecekti.
Maggie koşarken kısa sürede nefes nefese kaldı; ama Tom gölete yeniden vardığında aralarında üç uzun tarla boyu mesafe vardı ve Maggie anayola çıkan şeridin başına ulaşmıştı. Biraz soluklanmak için durdu. Çingenelerin bulunduğu kırların iyice yakınına varmadan kaçmanın pek hoş bir şey olmadığını düşündü; yine de kararından caymamıştı. Az sonra nereye çıktığını bilmeden kapıdan şeride geçti; çünkü Dorlcote Değirmeni’nden Garum Firs’e gelirken bu yolu kullanmamışlardı. Bu yüzden yakalanma ihtimali bulunmadığını düşünüp kendini daha güvende hissetti. Fakat çok geçmeden, titreyerek de olsa, şeridin ilerisinden kendisine doğru gelen iki adamı fark etti. Yabancılarla karşılaşmayı aklından geçirmemişti; arkadaşlarının peşinden geleceği fikrine fazla dalmıştı. Korkutucu yabancılar, yüzleri kızarmış, üst başları dökülen iki adamdı; birinin omzunda, ucuna çıkın bağlanmış bir sopa vardı. Ama Maggie kaçak bir çocuk olduğu için onların azarından korkarken, çıkınlı adam durdu ve yarı sızlanır, yarı yalvarır bir sesle zavallı bir adama verecek bir meteliği olup olmadığını sordu. Maggie’nin cebinde Glegg Amca’nın armağanı olan altı penilik bir madeni para vardı. Hemen çıkarıp cömert bir insan olduğu için bu zavallı adamın kendisine çok iyi davranacağını umarak kibarca gülümsedi ve parayı verdi.
“Bütün param bu,” dedi özür dilercesine.
“Sağ ol küçük hanım,” dedi adam, Maggie’nin beklediğinden daha az saygılı ve minnettar bir sesle. Adamın gülümsediğini ve yanındaki adama göz kırptığını bile fark etti. Hızla yürümeye devam etti; iki adamın arkasından bakmak için durmuş olabileceğini anladı ve az sonra yüksek sesle güldüklerini duydu. Birden, onu aptal sanmış olabilecekleri aklına geldi. Tom, kırpılmış saçlarının onu aptala benzettiğini söylemişti; bu düşünce unutulamayacak kadar acı vericiydi. Üstelik kollarında giysi yoktu; yalnızca bir pelerini ve şapkası vardı. Yoldan geçenlerde iyi bir izlenim bırakması pek mümkün görünmüyordu. Yine tarlalara sapmayı düşündü; ama Pullet Amca’nın tarlaları çıkmaması için bu kez şeridin önceki sefer yürüdüğü tarafında olmayan tarlalara girecekti. Kilitli olmayan ilk kapıdan geçti. Az önce yaşadığı küçük düşürücü karşılaşmanın ardından çitlerin kıyısından sinsice ilerlerken mahremiyetin verdiği hoş bir duyguya kapıldı. Tarlalarda tek başına dolaşmaya alışkındı; orada anayoldakinden daha az ürküyordu. Bazen yüksek kapıların üzerinden tırmanması gerekiyordu, ama bu küçük bir sıkıntıydı. Artık hızla erişilmez bir yere uzaklaşıyordu; herhalde yakında Dunlow Kırları’nı ya da en azından başka bir kırı görecekti. Babasının, ne kadar uzağa gidersen git, bir süre sonra mutlaka bir kıra varacağını söylediğini duymuştu. Umarım öyleydi; çünkü epey yorulmuş ve acıkmaya başlamıştı. Çingenelere ulaşana kadar ekmekle tereyağı bulabileceğine dair hiçbir belirli umudu yoktu. Hâlâ gün ışığı vardı. Dodson ailesinin erkenci alışkanlıklarını sürdüren Pullet Teyze, çayını güneş saatine göre dört buçukta, mutfak saatine göre beşte içerdi. Maggie yola çıkalı neredeyse bir saat olmuştu ama tarlaların üstüne çöken bir karanlık yoktu; geceyi hatırlatacak hiçbir şey görünmüyordu. Yine de Maggie’ye çok uzun bir yol yürümüş gibi geliyordu; kırların hâlâ görünmemesi gerçekten şaşırtıcıydı. Şimdiye dek otlakları bol, zengin Garum bölgesinde yürümüştü; uzakta yalnızca bir ırgat görmüştü. Bunun bazı bakımlardan iyi olduğu söylenebilirdi; ırgatlar, Dunlow Kırları’na gitmek istemesinin makul nedenini anlayamayacak kadar cahil olabilirdi. Yine de özel işleriyle ilgili hiçbir şey sormadan ona yolu tarif edecek biriyle karşılaşsa daha iyi olurdu. Sonunda yeşil tarlalar bitti. Maggie kendini, iki yanında geniş çimenlik bir şerit uzanan bir şeride açılan kapının parmaklıklarından içeri bakarken buldu. Daha önce hiç bu kadar geniş bir şerit görmemişti. Nedenini bilmeden, kırların yakınlarda olduğu izlenimine kapıldı. Belki de çimenlikte, ayağına kütük bağlanmış bir eşek gördüğü içindi bu; babasının arabasıyla Dunlow Kırları’ndan geçerken, ayağında o acınası engel bulunan bir eşek görmüştü. Kapının parmaklıkları arasından süzüldü ve yeni bir hevesle yürümeye koyuldu; yine de Apollyon’u, tabancalı bir haydudu, ağzı kulaklarına kadar uzanan, sarı giysili göz kırpan bir cüceyi ve başka türlü türlü tehlikeleri hayal edip duruyordu. Çünkü zavallı küçük Maggie’de canlı bir hayal gücünün ürkekliğiyle, baş edilmez bir dürtüden doğan cesaret bir aradaydı. Bilinmeyen akrabalarını, çingeneleri bulma macerasına atılmıştı; ama şimdi bu yabancı şeritte, bir yanında şeytani nalbantı görürüm korkusuyla bakmaya bile pek cesaret edemiyordu: nalbant deri önlüğüyle duruyor, ellerini beline dayayıp ona sırıtıyordu. Bir tümseğin yanında, tabanları yukarı bakacak biçimde havaya dikilmiş küçük bir çift çıplak bacak görünce yüreği hopladı. Ona korkunç, doğaüstü bir şey, şeytani bir mantar gibi göründüler; ilk bakışta öylesine heyecanlanmıştı ki yırtık giysileri ve onlara bağlı koyu renkli, dağınık başı seçememişti. Bu, uyuyakalmış bir oğlandı. Maggie onu uyandırmamak için daha hızlı ve hafif adımlarla yürüdü; büyük olasılıkla çok candan insanlar olan çingene arkadaşlarından biri olduğu aklına gelmedi. Ama gerçekten de öyleydi; çünkü şeridin sonraki kıvrımında Maggie, önünde mavi dumanın yükseldiği küçük yarım daire biçimli kara çadırı gördü. Uygarlık içindeki yaşamında peşini bırakmayan, hayatını solduran hakaretlerden kaçıp sığınacağı yer orasıydı. Duman sütununun yanında, kuşkusuz çingene anası olan uzun boylu bir kadın silueti gördü; çayı ve öteki yiyecekleri o sağlıyordu. Maggie, kendisinin daha çok sevinmemesine şaşırdı. Ama çingeneleri bir kırda değil de bir şeritte bulmak şaşırtıcıydı; hatta hayal kırıklığı yaratmıştı. İçinde saklanılacak kum ocakları bulunan, kimsenin erişemediği gizemli, uçsuz bucaksız bir kır, Maggie’nin çingene yaşamı tasavvurunun hep bir parçası olmuştu. Yine de yoluna devam etti. Çingenelerin aptallardan herhalde haberi yoktur, diye biraz rahatladı; bu yüzden ilk bakışta kendisini aptal sanmaları tehlikesi de yoktu. Dikkatlerini çektiği belliydi; çünkü kolunda bebeği olan genç bir kadın olduğu anlaşılan uzun boylu siluet, onu karşılamak için ağır ağır yürüdü. Kadın yaklaşırken Maggie yeni yüze biraz titreyerek baktı; Pullet Teyze ile ötekilerin ona çingene derken haklı olduklarını düşününce içi rahatladı. Parlak koyu gözleri ve uzun saçlarıyla bu yüz, saçlarını kesmeden önce aynada gördüğüne gerçekten benziyordu.
“Küçük hanım, nereye gidiyorsunuz?” diye sordu çingene, nazikçe boyun eğen, tatlı bir sesle.
Bu harikaydı, Maggie’nin tam da beklediği şeydi; çingeneler onun küçük bir hanım olduğunu hemen anlamış, ona uygun davranmaya hazırdılar.
“Daha ileri gitmeyeceğim,” dedi Maggie, rüyasında prova ettiği bir şeyi söylüyormuş gibi hissederek. “Sizinle kalmaya geldim, lütfen.”
“Ne güzel; öyleyse gel. Aman, ne hoş küçük bir hanımmışsın sen!” dedi çingene, Maggie’yi elinden tutarak. Maggie onu çok sevimli buldu; yalnız bu kadar kirli olmasını istemezdi.
Ateşin çevresinde epey kalabalık vardı. Yaşlı bir çingene kadın yerde oturmuş, dizlerini kollarıyla sarmıştı; ara sıra güzel kokulu buharlar çıkaran yuvarlak kazana bir şiş sokuyordu. Dağınık saçlı iki küçük çocuk yüzükoyun yatmış, küçük sfenksler gibi dirseklerine dayanmıştı. Sakin bir eşek, sırtüstü yatan uzun boylu bir kızın üzerine eğilmişti; kız eşeğin burnunu kaşıyor, ona çalınmış nefis samandan bir ısırık veriyordu. Eğik güneş ışığı hepsinin üzerine nazikçe düşüyordu; Maggie sahneyi gerçekten hoş ve rahatlatıcı buldu. Bir an önce çay fincanlarını çıkaracaklarını umuyordu. Çingenelere leğen kullanmayı ve kitaplara ilgi duymayı öğrettiğinde her şey harika olacaktı. Yine de genç kadının yaşlı kadınla Maggie’nin anlamadığı bir dilde konuşmaya başlaması, eşeği besleyen uzun boylu kızın da doğrulup ona selam vermeden dik dik bakması biraz kafasını karıştırdı. Sonunda yaşlı kadın şöyle dedi:
“Ne! Güzel küçük hanım, bizimle kalmaya mı geldin? Otur da nereden geldiğini anlat.”
Tıpkı bir hikâye gibiydi; Maggie’ye güzel küçük hanım diye seslenilmesi ve böyle karşılanması hoşuna gitti. Oturup şöyle dedi:
“Mutsuz olduğum için evden geldim ve çingene olacağım. İsterseniz sizinle yaşarım; size pek çok şey öğretebilirim.”
“Ne kadar akıllı küçük bir hanım,” dedi bebeği olan kadın, Maggie’nin yanına oturup bebeğin emeklemesine izin vererek. Maggie’nin güzel şapkasını ve elbisesini de övdü. Şapkasını çıkarıp incelerken yaşlı kadına bilinmeyen dillerinde bir şey söyledi. Uzun boylu kız şapkayı kapıp sırıtışla başına ters taktı. Ama Maggie, sanki şapkası konusunda alınganmış gibi görünmemeye kararlıydı.
“Şapka takmak istemiyorum,” dedi. “Seninki gibi kırmızı bir başörtüsü takmayı yeğlerim,” diye ekledi yanındaki arkadaşına bakarak. “Saçlarım düne kadar çok uzundu; dün kestim, ama herhalde çok geçmeden yeniden uzar.” Bunu özür dilercesine söyledi; çingenelerin uzun saçları çok önemsediklerini düşünüyordu. Çingenelerin gözünde iyi bir yer edinme isteği, o anda Maggie’ye açlığını bile unutturmuştu.
“Ah, ne hoş küçük bir hanım! Hem de zengin olmalı,” dedi yaşlı kadın. “Evdeyken güzel bir evde oturmuyor muydun?”
“Evet, evim güzel; balık tutmaya gittiğimiz ırmağı da çok severim, ama sık sık mutsuz olurum. Kitaplarımı yanıma getirmek isterdim, ama aceleyle çıktım, bilirsiniz. Yine de kitaplarımda olan biten hemen her şeyi size anlatabilirim; onları o kadar çok okudum ki, sizi eğlendiririm. Coğrafyadan da söz edebilirim; o, içinde yaşadığımız dünyayla ilgilidir, çok yararlı ve ilginçtir. Kolomb’u hiç duydunuz mu?”
Maggie’nin gözleri parlamaya, yanakları kızarmaya başlamıştı; çingenelere gerçekten ders veriyor, onların üzerinde büyük bir etki kuruyordu. Çingeneler de bu konuşmaya şaşırmıştı; ama dikkatleri, sağ tarafındaki arkadaşının fark ettirmeden o sırada boşalttığı Maggie’nin cebindekilerle bölünmüştü.
“Küçük hanım, Kolomb denen yer mi senin yaşadığın yer?” dedi yaşlı kadın.
“Hayır!” dedi Maggie biraz acıyarak. “Kolomb çok olağanüstü bir adamdı; dünyanın yarısını keşfetti. Onu zincire vurup çok kötü davrandılar, bilirsiniz. Coğrafya İlmihalimde yazıyor, ama çaydan önce anlatmak biraz uzun sürer; ben de çayımı istiyorum.”
Son sözler, Maggie’nin elinde olmadan, tepeden bakan öğretici tavrından basit bir huysuzluğa ani bir düşüşle döküldü.
“A, zavallı küçük hanım acıkmış,” dedi genç kadın. “Ona biraz soğuk yemekten ver. Bayağı bir yol yürüdün herhalde canım. Evin nerede?”
“Dorlcote Değirmeni’nde, epey uzakta,” dedi Maggie. “Babam Bay Tulliver; ama nerede olduğumu ona söylememeliyiz, yoksa gelip beni yeniden eve götürür. Çingenelerin kraliçesi nerede yaşar?”
“Ne! Ona mı gitmek istiyorsun küçük hanım?” dedi genç kadın. Uzun boylu kızsa Maggie’ye durmadan bakıyor ve sırıtıyordu. Tavırları hiç hoş değildi.
“Hayır,” dedi Maggie. “Yalnız, kraliçe pek iyi biri değilse öldüğünde buna sevinebilir ve yerine bir başkasını seçebilirsiniz diye düşündüm. Ben kraliçe olsaydım çok iyi bir kraliçe olur, herkese nazik davranırdım.”
“Al bakalım, güzel bir parça yiyecek,” dedi yaşlı kadın; Maggie’ye kırıntı torbasından çıkardığı bir parça kuru ekmekle soğuk domuz pastırması verdi.
“Teşekkür ederim,” dedi Maggie, yiyeceğe bakıp almadan. “Ama onun yerine bana tereyağlı ekmekle çay verir misiniz? Pastırmayı sevmiyorum.”
“Çayımız da tereyağımız da yok,” dedi yaşlı kadın, sanki artık onu tatlı dille avutmaya yorulmuş gibi kaşlarını çatarak.
“Ah, biraz ekmekle pekmez de olur,” dedi Maggie.
“Pekmezimiz yok,” dedi yaşlı kadın ters ters. Bunun üzerine iki kadın, kendi dillerinde sert bir tartışmaya tutuştu; küçük sfenkslerden biri ekmekle pastırmaya uzanıp yemeye başladı. Tam o sırada birkaç adım öteye gitmiş olan uzun boylu kız geri geldi ve bir şey söyledi; sözleri büyük bir etki yaratmıştı. Yaşlı kadın, Maggie’nin açlığını unutmuş gibi şişi tencereye yeniden şevkle soktu; genç kadın da çadırın altına girip tabaklarla kaşıkları çıkardı. Maggie hafifçe titredi; gözlerine yaş dolmasından korkuyordu. Bu sırada uzun boylu kız tiz bir sesle bağırdı; az sonra Maggie’nin daha önce yanından geçtiği, o sırada uyumakta olan oğlan koşarak geldi. Tom’la hemen hemen aynı yaşlarda, kaba saba bir çocuktu. Maggie’ye baktı; ardından anlaşılmaz bir sürü konuşma başladı. Maggie kendini çok yalnız hissediyor, az sonra ağlamaya başlayacağından emindi. Çingeneler onunla hiç ilgilenmiyor gibiydi; aralarında kendini iyice güçsüz hissediyordu. Ama gözlerine dolan yaşlar, iki adamın gelişiyle duyduğu yeni korku sayesinde durdu; ansızın kopan telaşın nedeni onların yaklaşmasıydı. İkisinden yaşlı olanı bir çanta taşıyordu. Çantayı yere fırlattı ve kadınlara yüksek sesle, azarlayarak seslendi; kadınlar da tiz sesli, arsızca bir sürü karşılık verdi. Siyah bir köpek havlayarak Maggie’ye doğru koştu; Maggie korkudan titredi. Genç adam köpeğe küfrederek seslenip yanından uzaklaştırdı, sonra da elindeki kalın sopayla ona bir vurdu; Maggie bu kez de bundan ürperdi.
Maggie, bu insanların kraliçesi olmasının ya da onlara eğlenceli ve yararlı bilgiler öğretmesinin imkânsız olduğunu düşündü.
İki adam da şimdi Maggie hakkında soru soruyor gibiydi; ona bakıyorlardı. Konuşmanın havası, bir tarafın merak ettiğini, öteki tarafınsa bu merakı giderebilecek durumda olduğunu gösteren o yatıştırıcı tona büründü. Sonunda genç kadın, daha önceki saygılı ve tatlı dilli tavrıyla konuştu:
“Bu sevimli küçük hanım bizimle yaşamaya geldi; sevindiniz mi?”
“Evet, çok sevindik,” dedi Maggie’nin gümüş yüksüğüne ve cebinden alınmış öteki küçük eşyalara bakan genç adam. Yüksük dışındaki eşyaların hepsini bir şeyler söyleyerek genç kadına verdi; kadın da onları hemen Maggie’nin cebine geri koydu. Adamlar oturup ateşten indirilmiş ve sarı bir tabağa boşaltılmış tenceredekilere, etli patates yemeğine, giriştiler.
Maggie, çingeneler konusunda Tom’un haklı olması gerektiğini düşünmeye başladı; adam yüksüğü birazdan geri vermeyi kastetmiyorsa, bunlar mutlaka hırsız olmalıydı. Yüksüğüne hiç düşkün değildi; adama seve seve verebilirdi. Ama hırsızların arasında olduğunu düşünmek, kendisine gösterilen saygı ve ilgideki bu canlanmanın onu rahatlatmasına engel oluyordu; Robin Hood dışında bütün hırsızlar kötü insanlardı. Kadınlar onun korktuğunu anladı.
“Bir hanıma yedirecek güzel bir şeyimiz yok,” dedi yaşlı kadın tatlı dilli bir tavırla. “Hem de ne kadar aç, küçük hanım!”
“Al bakalım canım, şundan biraz yiyebilir misin?” dedi genç kadın. Etli patates yemeğinden kahverengi bir tabağa koyup demir bir kaşıkla Maggie’ye uzattı. Maggie, ekmekle pastırmayı beğenmediği için yaşlı kadının ona kızmış gibi göründüğünü hatırladı; korkudan iştahı kaçmış olsa da yemeği reddetmeye cesaret edemedi. Babası faytonla geçip onu alabilseydi! Ya da Dev Katili Jack, Bay Greatheart ya da yarım peniliklerin üzerindeki ejderhayı öldüren Aziz George yoldan geçseydi! Ama Maggie’nin yüreği daralarak düşündü ki bu kahramanlar St Ogg çevresinde hiç görülmezdi; oraya olağanüstü hiçbir şey uğramazdı.
Gördüğünüz gibi Maggie Tulliver, sekiz ya da dokuz yaşındaki küçük bir kızın bu devirde mutlaka iyi yetişmiş, bilgili olması gerektiği düşüncesine hiç de uymuyordu; St Ogg’da yalnızca bir yıl okula gitmişti ve o kadar az kitabı vardı ki bazen sözlük okurdu. Bu yüzden küçük zihninde gezinirken hem hiç beklemediğiniz bir bilgisizlikle hem de hiç beklemediğiniz bir bilgiyle karşılaşırdınız. “Çok eşlilik” diye bir sözcük olduğunu söyleyebilirdi; “çok heceli” sözcüğünü de bildiğinden, “çok” anlamına gelen “poly”nin “birçok” demek olduğu sonucuna varmıştı. Ama çingenelerin yiyecek içecek erzakının bol olmadığını hiç düşünmemişti; genel olarak düşünceleri, keskin kavrayışla kör hayallerin en tuhaf karışımıydı.
Son beş dakikada Maggie’nin çingeneler hakkındaki düşünceleri hızla değişmişti. Önceleri onları son derece saygılı, kendisinden bir şeyler öğrenmeye açık insanlar sanmıştı; şimdi ise belki de hava kararır kararmaz onu öldürüp cesedini parça parça keserek pişireceklerini düşünmeye başlamıştı. Aklına, o sert bakışlı yaşlı adamın aslında Şeytan olduğu ve her an o saydam kılığını çıkarıp ya sırıtan bir demirciye ya da ejderha kanatlı, gözleri ateş gibi yanan bir canavara dönüşebileceği geldi. Yemeği yemeye çalışmanın yararı yoktu; yine de en çok korktuğu şey, onlar hakkında son derece kötü düşündüğünü belli edip çingeneleri gücendirmekti. Şeytan gerçekten oradaysa aklından geçenleri bilip bilmeyeceğini, hiçbir ilahiyatçının gösteremeyeceği bir merakla düşündü.
“Ne o canım, kokusunu mu sevmedin?” dedi genç kadın, Maggie’nin yemekten bir kaşık bile almadığını görünce. “Hadi, biraz dene.”
“Hayır, teşekkür ederim,” dedi Maggie; bütün gücünü toplayıp umutsuz bir çabayla dostça gülümsemeye çalıştı. “Vaktim yok galiba; hava kararıyor. Sanırım artık eve gitmeliyim. Başka bir gün yine gelir, size reçelli tartlardan ve başka şeylerden oluşan bir sepet getiririm.”
Maggie bu hayalî umudu ortaya atarken yerinden kalktı; Apollyon’un kolayca kandırılmasını içtenlikle diliyordu. Ama yaşlı çingene kadın, “Biraz bekle küçük hanım, dur hele; akşam yemeğimizi bitirince seni sağ salim eve götürürüz. Bir hanım gibi eşeğe binip gidersin,” deyince umudu söndü.
Maggie bu söze pek inanmayarak yeniden oturdu; ama çok geçmeden uzun boylu kızın eşeğe dizgin taktığını, sırtına da iki çuval attığını gördü.
“Hadi bakalım küçük hanım,” dedi genç adam, ayağa kalkıp eşeği öne sürerken. “Nerede oturuyorsun, oranın adı ne?”
“Benim evim Dorlcote Değirmeni,” dedi Maggie hevesle. “Babam Bay Tulliver; orada yaşıyor.”
“Ne! St Ogg’un bu tarafında, az ilerideki büyük değirmen mi?”
“Evet,” dedi Maggie. “Uzak mı? İzin verirseniz oraya yürümek isterim.”
“Yok, yok, hava kararıyor; acele etmeliyiz. Eşek seni gayet güzel taşır, görürsün.”
Bunu söylerken Maggie’yi kaldırıp eşeğin üzerine oturttu. Onunla gidecek gibi görünenin yaşlı adam olmadığını görünce rahatladı; ama gerçekten eve gittiğine dair içinde yalnızca ürkek bir umut vardı.
“İşte güzel şapkan,” dedi genç kadın; Maggie’nin az önce küçümsediği, şimdi ise memnuniyetle karşıladığı bu giysiyi başına yerleştirdi. “Bizim sana çok iyi davrandığımızı söyleyeceksin, değil mi? Ne hoş, küçük bir hanım olduğunu söylediğimizi de.”
“Ah, teşekkür ederim,” dedi Maggie. “Size çok minnettarım. Ama keşke benimle sen de gelsen.” Korkunç adamlardan biriyle tek başına gitmektense her şeyin daha iyi olacağını düşünüyordu; kalabalık bir grup tarafından öldürülmek daha neşeli olurdu.
“Ah, en çok beni seviyorsun, değil mi?” dedi kadın. “Ama gelemem; çok hızlı gidersin, sana yetişemem.”
Meğer adam da Maggie’yi önüne alarak eşeğe binecekmiş. Maggie bu düzene karşı çıkma konusunda eşeğin kendisi kadar çaresizdi; oysa hiçbir kâbus ona bu kadar korkunç görünmemişti. Kadın sırtını sıvazlayıp “Hoşça kal,” dedikten sonra, adamın değneğinden aldığı güçlü bir işaretle eşek, Maggie’nin bir saat önce geldiği yöne, yol boyunca hızlı adımlarla ilerledi. Uzun boylu kızla kaba saba oğlan da değneklerini almış, bol bol bağırıp değneklerini şaklatarak ilk yüz metre boyunca onlara nazikçe eşlik etmişti.
Hayaleti sevgilisiyle gece yarısı doğaüstü bir yolculuğa çıkan Leonore bile, zavallı Maggie kadar korkmamıştı: Arkasında, yarım kron kazanacağını düşünen bir çingene varken, kısa adımlarla giden bir eşeğin üstündeki bu yolculuk baştan sona gerçekti. Batan güneşin kızıl ışığı uğursuz bir anlam taşıyor gibiydi; ayağına kütük bağlanmış ikinci eşeğin ürkütücü anırmasının da bununla mutlaka bir ilgisi olmalıydı. Yol boyunca karşılarına çıkan, saz damlı iki alçak kulübe —bu yoldaki tek evler— kasveti artırıyordu; denecek kadar pencereleri yoktu ve kapıları kapalıydı. İçlerinde muhtemelen cadılar yaşıyordu; eşeğin orada durmaması Maggie’yi rahatlattı.
Sonunda —ah, ne sevinçli bir manzara!— dünyanın en uzun yolu olan bu şerit yol bitiyor, gerçekten de bir arabanın geçtiği geniş bir anayola açılıyordu! Köşede bir yön levhası da vardı —Maggie bu levhayı daha önce gördüğüne emindi—: “St Ogg’a 2 mil.” Demek çingene onu gerçekten eve götürüyordu; herhalde sonunda iyi bir adamdı ve Maggie’nin onunla yalnız gitmek istemediğini düşünmesi de belki canını sıkmıştı. Yolun tanıdık olduğundan gittikçe daha çok emin oldukça bu düşünce güçlendi. Maggie, incinmiş çingeneyle nasıl sohbete başlayacağını, hem gönlünü nasıl alacağını hem de korkak olduğu izlenimini nasıl sileceğini düşünürken, bir yol kavşağına geldiler ve beyaz yüzlü bir atın üzerinde birinin geldiğini gördü.
“Dur, dur!” diye bağırdı. “Babam geliyor! Ah baba, baba!”
Sevinci öylesine ani ve büyüktü ki neredeyse canı acıdı; babası yanına varmadan hıçkırıklara boğulmuştu. Bay Tulliver çok şaşırmıştı; Basset’ten dolanarak gelmiş, henüz eve uğramamıştı.
“Bu ne demek oluyor?” dedi, atını durdurarak. Maggie eşekten kayıp indi ve babasının üzengisine doğru koştu.
“Küçük hanım yolunu kaybetmiş galiba,” dedi çingene. “Dunlow Yolu’nun öteki ucundaki çadırımıza gelmişti; ben de evinin nerede olduğunu söylediği yere götürüyordum. Bütün gün yollarda dolaştıktan sonra epey yol geldik.”
“Evet baba, beni eve getirdiği için çok iyi davrandı,” dedi Maggie. “Çok nazik, iyi bir adam!”
“Al bakalım, dostum,” dedi Bay Tulliver, cebinden beş şilin çıkararak. “Bugüne dek yaptığın en iyi iş bu. Küçük kızımı kaybetmeye dayanamazdım; hadi, onu önüme al.”
Yola koyulduklarında, Maggie başını babasına yaslayıp hıçkırırken, “Maggie, bu ne hâl, bu ne hâl?” dedi. “Nasıl oldu da oralarda dolaşıp yolunu kaybettin?”
“Ah baba,” diye hıçkırdı Maggie, “çok mutsuz olduğum için kaçtım; Tom bana çok kızmıştı. Dayanamadım.”
“Hadi canım, hadi,” dedi Bay Tulliver onu yatıştırarak. “Babandan kaçmayı aklından bile geçirmemelisin. Baban küçük kızı olmadan ne yapar?”
“Ah hayır, bir daha asla kaçmayacağım baba, asla.”
Bay Tulliver o akşam eve varınca düşündüklerini açıkça ve sertçe söyledi. Bunun etkisi, Maggie’nin çingenelere kaçmasıyla ilgili bu akılsızca iş yüzünden annesinden tek bir sitem, Tom’dan da tek bir alay sözü işitmemesi gibi şaşırtıcı bir olguda görüldü. Bu alışılmadık muamele Maggie’yi biraz ürküttü; bazen yaptığının sözünü bile etmeyecek kadar kötü olduğunu düşündü.
Bölüm etkileşimi
