Kıyıdaki Değirmen kitap kapağı

37. bölüm / 59

Bölüm V. — Yarık Ağaç

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 59Şu an: Bölüm V. — Yarık Ağaç
  1. 1 Birinci Kitap — Oğlan ve Kız. — Birinci Bölüm. — Dorlcote Değirmeni’nin Dışında606 kelime
  2. 2 İkinci Bölüm. — Dorlcote Değirmeni’nin Sahibi Bay Tulliver, Tom’la İlgili Kararını Açıklıyor1.655 kelime
  3. 3 Üçüncü Bölüm. — Bay Riley, Tom için bir okul konusunda öğüt veriyor3.697 kelime
  4. 4 Dördüncü Bölüm. — Tom’un Dönüşü Bekleniyor1.428 kelime
  5. 5 Beşinci Bölüm. — Tom Eve Dönüyor2.694 kelime
  6. 6 VI. Bölüm — Teyzelerle Amcalar Geliyor3.207 kelime
  7. 7 VII. Bölüm — Teyzeler ve Amcalar Sahneye Çıkıyor6.448 kelime
  8. 8 VIII. Bölüm — Bay Tulliver Zayıf Yanını Gösteriyor2.788 kelime
  9. 9 Bölüm IX. — Garum Firs’e3.843 kelime
  10. 10 X. Bölüm — Maggie Beklediğinden Daha Kötü Davranıyor1.648 kelime
  11. 11 XI. Bölüm. — Maggie Gölgesinden Kaçmaya Çalışıyor3.226 kelime
  12. 12 Bölüm XII. — Bay ve Bayan Glegg Evlerinde3.647 kelime
  13. 13 Bölüm XIII. — Bay Tulliver Hayatın Yumaklarını Daha da Dolaştırıyor816 kelime
  14. 14 İkinci Kitap. — Okul Zamanı. — Bölüm I. — Tom’un “İlk Dönemi”5.559 kelime
  15. 15 II. Bölüm — Noel Tatili2.143 kelime
  16. 16 Üçüncü Bölüm. — Yeni Okul Arkadaşı1.616 kelime
  17. 17 Bölüm IV.2.937 kelime
  18. 18 V. Bölüm — Maggie’nin İkinci Ziyareti1.247 kelime
  19. 19 VI. Bölüm. — Bir Aşk Sahnesi1.298 kelime
  20. 20 VII. Bölüm. — Altın Kapılar Aşılıyor1.799 kelime
  21. 21 Üçüncü Kitap — Çöküş. — Birinci Bölüm — Evde Neler Olmuştu1.773 kelime
  22. 22 İkinci Bölüm. — Bayan Tulliver’ın Ev Tanrıları1.256 kelime
  23. 23 Üçüncü Bölüm. — Aile Toplantısı4.155 kelime
  24. 24 Bölüm IV. — Sönüp Giden Bir Işık978 kelime
  25. 25 Bölüm V. — Tom İstiridyeyi Bıçağıyla Açmaya Girişiyor3.205 kelime
  26. 26 VI. Bölüm. — Cep Çakısı Armağanına Karşı Yaygın Önyargıyı Çürütmeye Doğru1.938 kelime
  27. 27 VII. Bölüm. — Tavuğun Hileye Başvurması3.320 kelime
  28. 28 Sekizinci Bölüm. — Enkaz Üzerine Gün Işığı2.178 kelime
  29. 29 Dokuzuncu Bölüm. — Aile Kaydına Eklenen Bir Kayıt1.532 kelime
  30. 30 Dördüncü Kitap — Aşağılanma Vadisi. — I. Bölüm — Bossuet’nin Bilmediği Bir Protestanlık Yorumu1.382 kelime
  31. 31 II. Bölüm — Yırtık Yuvayı Dikenler Deler1.511 kelime
  32. 32 III. Bölüm — Geçmişten Bir Ses4.179 kelime
  33. 33 Beşinci Kitap — Buğday ve Delice. — I. Bölüm — Kızıl Derinlikler3.392 kelime
  34. 34 İkinci Bölüm — Glegg Teyze, Bob’un Başparmağının Ne Kadar Geniş Olduğunu Öğreniyor4.774 kelime
  35. 35 Bölüm III. — Dengesiz Terazi1.872 kelime
  36. 36 Bölüm IV. — Yeni Bir Aşk Sahnesi1.544 kelime
  37. 37 Bölüm V. — Yarık Ağaç3.227 kelime · Okuduğun bölüm
  38. 38 VI. Bölüm. — Güçlükle Kazanılan Zafer1.196 kelime
  39. 39 Bölüm VII. — Hesaplaşma Günü1.740 kelime
  40. 40 Altıncı Kitap — Büyük Ayartı. — Bölüm I. — Cennette Bir Düet2.266 kelime
  41. 41 II. Bölüm. — İlk İzlenimler3.587 kelime
  42. 42 Bölüm III. — Mahrem Anlar1.139 kelime
  43. 43 Bölüm IV. — Kardeş ve Kız Kardeş1.988 kelime
  44. 44 Bölüm V. — Tom’un İstiridyeyi Açtığını Gösteren Bölüm1.149 kelime
  45. 45 Bölüm VI. — Çekim Yasalarını Açıklayan Bölüm2.820 kelime
  46. 46 VII. Bölüm — Philip Yeniden Sahneye Çıkıyor3.715 kelime
  47. 47 Sekizinci Bölüm — Wakem’e Yeni Bir Gözle Bakış1.868 kelime
  48. 48 Dokuzuncu Bölüm. — Şıklara Bürünmüş Hayırseverlik2.666 kelime
  49. 49 X. Bölüm — Büyü Sanki Bozuluyor1.682 kelime
  50. 50 XI. Bölüm. — Yolda1.760 kelime
  51. 51 XII. Bölüm — Bir Aile Toplantısı1.797 kelime
  52. 52 XIII. Bölüm. — Gelgitin Sürüklediği3.693 kelime
  53. 53 Bölüm XIV. — Uyanış2.872 kelime
  54. 54 Yedinci Kitap — Son Kurtuluş. — I. Bölüm — Değirmene Dönüş1.899 kelime
  55. 55 İkinci Bölüm — St Ogg Halkı Hükmünü Veriyor2.488 kelime
  56. 56 Üçüncü Bölüm — Eski Tanıdıkların Bizi Şaşırtabileceğini Gösteren Bölüm1.802 kelime
  57. 57 Bölüm IV. — Maggie ve Lucy1.772 kelime
  58. 58 V. Bölüm — Son Çatışma2.945 kelime
  59. 59 Sonuç227 kelime

Bölüm V.

Yarık Ağaç
Sırlar, korkumuzun tasarladığı programa göre nadiren açığa çıkar ya da keşfedilir. Korku, olasılıklara karşı en sağlam akıl yürütmelerin bile önüne geçemediği korkunç, dramatik sahnelerin hayaletleriyle neredeyse hep kuşatılmıştır. Maggie’nin zihninde gizleme yükünü taşıdığı o bir yıl boyunca, sırrın ortaya çıkma ihtimali durmadan, Philip’le Kızıl Derinlikler’de yürürken babasıyla ya da Tom’la ansızın karşılaşması biçiminde belirmişti. Bunun en olası olaylardan biri olmadığının farkındaydı; ama içindeki korkuyu en eksiksiz biçimde simgeleyen sahne buydu. Görünüşte önemsiz rastlantılara ve öngörülemez ruh hâllerine bağlı bu hafif, dolaylı işaretler, Olgu’nun başlıca işleyiş biçimidir; oysa Hayal Gücü genellikle bu malzemeyle çalışmaz.

Maggie’nin korkularının aklına en son getireceği kişilerden biri de kuşkusuz Pullet Teyze’ydi. St Ogg’s’ta yaşamayan, ne keskin gözlü ne de çabuk öfkelenen bu teyzeyi hedef seçmek, Glegg Teyze’yi seçmekten çok daha tuhaf olurdu. Ne var ki kaderin kanalı, şimşeğin izlediği yol, başkası değil Pullet Teyze’ydi. St Ogg’s’ta yaşamıyordu ama Garum Firs’ten gelen yol Kızıl Derinlikler’in yanından geçiyor, Maggie’nin girdiği yerin karşı ucuna çıkıyordu.

Maggie’nin Philip’le son buluşmasının ertesi günü pazardı. Bay Pullet’in St Ogg’s Kilisesi’nde cenaze şapkası şeridiyle atkısını takıp görünmesi gerektiğinden Bayan Pullet, kız kardeşi Glegg’le öğle yemeği, zavallı kız kardeşi Tulliver’le de çay içmek için bu günü fırsat bildi. Tom’un öğleden sonraları evde olduğu haftanın tek günü pazardı. Son zamanlarda neşesi yerine gelmişti; o gün babasıyla alışılmadık ölçüde keyifli, rahat bir sohbet etmiş, annesiyle bahçeye çıkıp açmaya başlayan kiraz çiçeklerine bakarken, “Hadi Magsie, sen de gel!” diye Maggie’yi çağırmıştı. Maggie son zamanlarda daha az tuhaf ve çileci davrandığından ondan yeniden hoşlanmaya başlamıştı; hatta onunla gurur duyar olmuştu. Birkaç kişi, kız kardeşinin çok güzel bir genç kadın olduğunu Tom’un yanında söylemişti. O gün Maggie’nin yüzünde özel bir aydınlık vardı. Aslında bu, haz kadar kuşku ve acıyı da barındıran içten içe bir heyecandan kaynaklanıyordu; ama mutluluğun belirtisi sanılabilirdi.

“Çok iyi görünüyorsun canım,” dedi Pullet Teyze, çay masasının çevresinde otururlarken kederle başını sallayarak. “Senin kızının bu kadar güzel olacağını hiç düşünmezdim Bessy. Ama pembe giymelisin canım; Glegg Teyze’nin sana verdiği şu mavi şey seni peygamber çiçeğine çeviriyor. Jane’in zevki hiç yoktu. Benim elbisemi neden giymiyorsun?”

“Çok güzel ve şık, Teyze. Bence benim için fazla gösterişli; en azından onunla giymem gereken öteki giysilerime göre.”

“Elbette, kendilerine kalmayınca sana böyle şeyler verebilecek durumda olanların bulunduğu herkesçe bilinmese yakışık almazdı. İnsan kendi yeğenine arada sırada giysi vermeli; her yıl aldığım, hiç eskitemediğim şeylerden işte. Lucy’ye gelince, ona verilecek bir şey yok, çünkü en seçkin şeylerin hepsi onda; Deane Teyze’nin başını dik tutması boşuna değil. Gerçi zavallı şey korkunç sarı görünüyor; bu karaciğer hastalığı onu alıp götürecek diye korkuyorum. Bugünkü cenaze vaazında yeni papaz Dr Kenn de böyle söyledi.”

“Duyduğuma göre olağanüstü bir vaizmiş, değil mi Sophy?” dedi Bayan Tulliver.

“Lucy bugün, şu mübarek günde bir yaka takmıştı,” diye sürdürdü Bayan Pullet, düşüncelere dalmış gibi gözlerini dikerek. “Benim de en az onunki kadar iyisi yok değil ama ona uysun diye en iyimi bulup çıkarmam gerek.”

“Miss Lucy’ye St Ogg’s’ın çanı derlermiş; tuhaf bir söz,” diye belirtti etimolojinin gizemlerinin zaman zaman ağır bir yük gibi çöktüğü Bay Pullet.

“Hadi canım!” dedi Maggie’yi kollayan Bay Tulliver. “O küçücük, pek de endamlı değil. Ama güzel tüyler kuşu güzel gösterir. Şu ufak tefek kadınlarda hayran olunacak bir şey görmüyorum; erkeklerin yanında oransız, budalaca duruyorlar. Karımı seçerken doğru boyda olanı seçtim; ne çok kısa ne de çok uzun.”

Zavallı karısı, solup gitmiş güzelliğiyle memnun bir gülümseme sundu.

“Ama erkeklerin hepsi de iri değil,” dedi Pullet Amca, kendisini de kastederek, “genç bir adam yakışıklı olabilir ama burada Tom Usta gibi altı fit boyunda olmayabilir.”

“Ah, kısalık uzunluk hakkında konuşmak boşuna; insanın düzgün yaratılmış olmasına şükrettiğini sanabilirler,” dedi Pullet Teyze. “Avukat Wakem’in biçimsiz oğlu var ya, bugün kilisede gördüm onu. Aman aman! Sahip olacağı mülkü düşününce insanın içi gidiyor. Çok tuhaf, yalnız bir çocuk olduğunu, kalabalığı pek sevmediğini söylüyorlar. Aklını kaçırırsa şaşmam; çünkü o yoldan her geçişimizde Kızıl Derinlikler’deki ağaçlarla çalılıklardan tırmanarak çıkıyor karşımıza.”

Bayan Pullet’in Philip’i sözünü ettiği yerde iki kez gördüğünü anlatan bu geniş kapsamlı söz, Maggie’yi daha da sarstı; çünkü Tom tam karşısında oturuyordu ve Maggie ilgisiz görünmek için var gücüyle çabalıyordu. Philip’in adı geçince yüzü kızarmış, bu kızarıklık farkında oluşuyla her an biraz daha koyulaşmıştı. Kızıl Derinlikler’den söz edilince bütün sırrı açığa vurmuş gibi hissetti; titrediğini belli etmemek için çay kaşığını bile tutmaya cesaret edemiyordu. Ellerini masanın altında kenetlemiş, çevresine bakmaya korkarak oturuyordu. Neyse ki babası, Pullet Amca’nın ötesinde, onunla aynı tarafta oturuyordu; öne eğilmeden yüzünü göremezdi. Annesinin sesi konuşmayı başka yöne çekerek ilk rahatlamayı sağladı; çünkü kocasının yanında Wakem’in adı geçtiğinde Bayan Tulliver her zaman telaşlanırdı. Maggie yavaş yavaş başını kaldıracak kadar kendini toparladı. Göz göze geldiği Tom hemen başını çevirdi. O gece yatağa girince, şaşkınlığından bir şeylerden kuşkulanıp kuşkulanmadığını merak etti. Belki de hayır; belki de babasının önünde teyzesinin Wakem’den söz etmesine verdiği tepki sanacaktı bunu; annesi de öyle yorumlamıştı. Babası için Wakem, varlığını kabullenmek zorunda olduğu ama başkalarının da fark ettiğini görmekten öfke duyduğu, insanı çirkinleştiren bir hastalık gibiydi. Maggie, babası söz konusu olduğunda kendisinin her şeye duyarlı davranmasının şaşırtıcı olmayacağını düşündü.

Ama Tom bu yorumla yetinecek kadar saf değildi; Maggie’nin aşırı şaşkınlığında babası için duyduğu kaygıdan başka bir şey bulunduğunu açıkça görmüştü. Kuşkularını biçimlendirebilecek ayrıntıları hatırlamaya çalışırken, annesinin yakınlarda Maggie’yi zemin ıslakken Kızıl Derinlikler’de yürüdüğü ve eve kırmızı toprağa bulanmış ayakkabılarla geldiği için azarladığını anımsadı. Yine de Philip’in sakatlığına karşı eski tiksintisini koruyan Tom, böylesi talihsiz bir istisnaya kız kardeşinin dostça ilgiden fazlasını duyabileceğini düşünmekten kaçındı. Tom’un yaradılışında, olağandışı olan her şeye karşı neredeyse batıl inançtan gelen bir tiksinti vardı. Sakat bir adama duyulan aşk herhangi bir kadında iğrenç, kız kardeşinde ise katlanılmaz olurdu. Ama Philip’le herhangi bir tür ilişki sürdürüyorsa, buna derhal son verilmeliydi; babasının en güçlü hislerine karşı geliyor, ağabeyinin açık buyruğuna itaatsizlik ediyor, gizli buluşmalarla kendini de tehlikeye atıyordu. Ertesi sabah evden, en sıradan olayları bile anlamlı rastlantılara dönüştüren tetikte bir zihinle ayrıldı.

O öğleden sonra, saat üç buçuğa doğru Tom iskelede duruyor, Bob Jakin’le iki gün içinde gelmesi beklenen, ikisi için de son derece önemli sonuçlar doğuracak iyi gemi Adelaide’in geliş ihtimalini konuşuyordu.

“Hey,” dedi Bob, öteki kıyıdaki tarlalara bakarken araya girerek, “şu kambur genç Wakem geçiyor. Uzağından bile onu ya da gölgesini tanırım; ne zaman nehrin karşı tarafında olsam ona rastlıyorum.”

Tom’un aklından ani bir düşünce geçer gibi oldu. “Gitmem gerek Bob,” dedi. “Halletmem gereken bir iş var.” Depoya doğru hızla yürüyüp yerine birinin bakması için haber bıraktı; kendisini acil bir iş nedeniyle eve çağırmışlardı.

En hızlı adımlarla en kısa yoldan kapıya ulaştı. Eve tam bir soğukkanlılıkla giriyormuş gibi görünmek için kapıyı ağır ağır açacakken, Maggie şapkasını ve şalını takmış hâlde ön kapıdan çıktı. Tahmini doğru çıkmıştı; onu kapıda bekledi. Maggie onu görünce irkildi.

“Tom, nasıl oldu da eve geldin? Bir şey mi oldu?” Maggie alçak, titrek bir sesle konuştu.

“Seninle Kızıl Derinlikler’e yürüyüp Philip Wakem’le buluşmaya geldim,” dedi Tom; konuşurken kaşlarının ortasındaki, artık yüzüne yerleşmiş çizgi derinleşti.

Maggie çaresiz, solgun ve buz gibi kaldı. Demek Tom bir şekilde her şeyi öğrenmişti. Sonunda, “Gitmiyorum,” dedi ve arkasını döndü.

“Gideceksin; ama önce seninle konuşmak istiyorum. Babam nerede?”

“Atla dışarı çıktı.”

“Annem?”

“Avluda, sanırım, kümes hayvanlarıyla.”

“Öyleyse beni görmeden içeri girebilirim?”

Birlikte içeri girdiler. Tom salona girince Maggie’ye, “Buraya gel,” dedi.

Maggie dediğini yaptı; Tom arkasından kapıyı kapattı.

“Şimdi Maggie, seninle Philip Wakem arasında geçen her şeyi derhâl anlat.”

“Babam bir şey biliyor mu?” dedi Maggie, hâlâ titreyerek.

“Hayır,” dedi Tom öfkeyle. “Ama bana karşı daha fazla hile yapmaya kalkarsan her şeyi öğrenecek.”

“Hile yapmak istemiyorum,” dedi Maggie; davranışına bu sözün yakıştırıldığını duyunca öfkeyle yüzü kızardı.

“Öyleyse bütün gerçeği anlat.”

“Belki biliyorsundur.”

“Bilip bilmemem önemli değil. Ne olduğunu olduğu gibi anlat, yoksa babam her şeyi öğrenecek.”

“Öyleyse bunu babamın iyiliği için anlatıyorum.”

“En güçlü duygularını hiçe saymışken şimdi babana sevgi duyduğunu söylemek yakışıyor sana.”

“Sen hiç yanlış yapmazsın Tom,” dedi Maggie alayla.

“Farkındaysam yapmam,” diye karşılık verdi Tom, gururlu bir içtenlikle.

“Ama sana bundan fazlasını söyleyecek değilim: Seninle Philip Wakem arasında neler geçti, onu anlat. Kızıl Derinlikler’de onunla ilk ne zaman karşılaştın?”

“Bir yıl önce,” dedi Maggie sakince. Tom’un sertliği içinde bir başkaldırı duygusu uyandırmış, yanlış yaptığı hissini bastırmıştı. “Bana başka soru sormana gerek yok. Bir yıldır dostuz. Sık sık buluşup birlikte yürüdük. Bana kitaplar ödünç verdi.”

“Hepsi bu mu?” dedi Tom, kaşlarını çatıp gözlerini Maggie’ye dikerek.

Maggie bir an duraksadı; sonra Tom’un kendisini hile yapmakla suçlama hakkına son vermeye karar verip gururla şöyle dedi:

“Hayır, hepsi değil. Cumartesi günü beni sevdiğini söyledi. O zamana dek aklımdan geçmemişti; onu yalnızca eski bir dost olarak düşünüyordum.”

“Sen de onu yüreklendirdin mi?” dedi Tom tiksintiyle.

“Ben de onu sevdiğimi söyledim.”

Tom birkaç dakika boyunca sessizce yere baktı; kaşları çatık, elleri ceplerindeydi. Sonunda başını kaldırıp soğuk bir sesle konuştu:

“Şimdi Maggie, önünde yalnızca iki yol var: Ya babamın İncili’nin üzerine elini koyup Philip Wakem’le bir daha asla buluşmayacağına, onunla baş başa tek kelime konuşmayacağına bana ciddi ciddi söz verirsin ya da reddedersin; ben de babama her şeyi anlatırım. Bu ay, çabam sayesinde babamı yeniden mutlu edebileceğim sırada, sen ona itaatsiz ve hilekâr bir kız olduğunu, babasını mahvetmeye yardım etmiş bir adamın oğluyla gizli buluşmalara çıkarak kendi saygınlığını hiçe saydığını öğrenmenin darbesini indireceksin. Seç!” Tom soğuk ve kesin bir tavırla sözünü bitirdi; büyük İncil’e gidip onu öne çekti, yazı bulunan boş sayfasından açtı.

Maggie’nin önüne konan bu seçim yıkıcıydı.

“Tom,” dedi Maggie; gururu onu yalvarmaya zorlamıştı, “benden bunu isteme. Babama acı verecek olduğu sürece Philip’le bütün ilişkimi keseceğime söz veririm; yeter ki onu son bir kez görmeme, olmazsa yalnızca ona yazıp her şeyi açıklamama izin ver. Philip için de bir şeyler hissediyorum. O mutlu değil.”

“Ne hissettiğini duymak istemiyorum; ne demek istediğimi açıkça söyledim. Seç, hem de çabuk; annem içeri girebilir.”

“Sana söz verirsem, bu benim için İncil’in üzerine elimi koymam kadar güçlü bir bağ olur. Beni bağlamak için buna ihtiyacım yok.”

“İstediğimi yap,” dedi Tom. “Sana güvenemiyorum Maggie. Tutarlı değilsin. Elini bu İncil’in üzerine koy ve ‘Bu andan başlayarak Philip Wakem’le baş başa konuşmaktan ve görüşmekten vazgeçiyorum’ de. Yoksa hepimizi utanca, babamı kedere boğacaksın. Babamın borçlarını ödemek için çabalamamın, her şeyden vazgeçmemin ne anlamı kalır; tam rahatlayıp yeniden başını kaldırabileceği sırada onu deliliğe ve sıkıntıya sürükleyeceksen?”

“Ah Tom, borçlar yakında ödenecek mi?” dedi Maggie, ellerini kenetleyerek; perişanlığının içinden bir anda sevinç parladı.

“İşler beklediğim gibi giderse,” dedi Tom. “Ama,” diye ekledi; öfkeden sesi titriyordu, “babam ölmeden önce biraz olsun huzur bulabilsin diye düşünüp çalışırken, ailemizin saygınlığını korumak için uğraşırken, sen ikisini de yıkmak için elinden geleni yaptın.”

Maggie derin bir pişmanlık duydu. Bir an için zihni, zalimce ve akıl dışı bulduğu şeye karşı çıkmayı bıraktı; kendini suçlarken ağabeyini haklı buldu.

“Tom,” dedi alçak sesle, “yanlış yaptım; ama çok yalnızdım ve Philip’e acıyordum. Düşmanlık ve nefretin kötü şeyler olduğunu düşünüyorum.”

“Saçmalık!” dedi Tom. “Ne yapman gerektiği apaçıktı. Artık konuşma; sana söylediğim sözlerle söz ver.”

“Philip’le bir kez daha konuşmalıyım.”

“Şimdi benimle gelip onunla konuşacaksın.”

“Artık senin haberin olmadan onunla buluşmayacağıma ya da ona yazmayacağıma söz veriyorum. Söyleyeceğim tek şey bu. İstersen elimi İncil’in üzerine koyarım.”

“Öyleyse söyle.”

Maggie elini el yazmasının bulunduğu sayfaya koyup sözünü tekrarladı. Tom kitabı kapattı ve, “Şimdi gidelim,” dedi.

Yürürlerken tek kelime etmediler. Maggie, Philip’in birazdan çekeceği acıyı şimdiden çekiyor, Tom’un ağzından çıkacak incitici sözlerden korkuyordu; ama boyun eğmekten başka bir şey yapmasının boşuna olduğunu hissediyordu. Tom, onun vicdanı ve en derin korkuları üzerinde korkunç bir baskı kurmuştu. Maggie, davranışına yakıştırdığı nitelemenin kanıtlanabilir gerçekliği altında eziliyor, yine de bütün ruhuyla bu nitelemenin eksik olduğu için haksızlığına başkaldırıyordu. Bu sırada öfkesinin itişi Tom’u Philip’e yöneltmişti. Oğul ve ağabey olarak görevini yerine getirmek için kullanacağı acımasız sözlerin ardında, çocukluğundan kalma tiksintinin ne kadarının, kişisel gurur ve düşmanlığın ne kadarının bulunduğunu bilmiyordu. Tom kendi güdülerini, elle tutulmaz başka meseleleri incelemediği kadar ince ince sorgulamazdı; yaptığı her şeyin, güdülerinin de iyi olduğundan emindi, yoksa onlarla işi olmazdı.

Maggie’nin tek umudu, bir şeyin ilk kez Philip’in gelmesini engellemiş olmasıydı. O zaman gecikme olabilirdi; Tom’dan ona yazmak için izin alabilirdi. İskoç çamlarının altına geldiklerinde yüreği iki kat hızlı atmaya başladı. Bunun son bekleyiş anı olduğunu düşünüyordu; Philip, onları geçtikten kısa süre sonra hep Maggie’yle buluşurdu. Ama daha açık yeşil alanı geçip tümseğin yanındaki dar, çalılık patikaya girdiler. Bir dönemeç daha aldılar; Philip’e öyle yaklaştılar ki Tom’la Philip’in arasında bir yarddan az mesafe kalınca ikisi de ansızın durdu. Kısa bir sessizlik oldu. Philip, Maggie’nin yüzüne sorgulayan bir bakış fırlattı. Bembeyaz kesilmiş, aralanmış dudaklarında ve iri gözlerindeki korkulu gerginlikte cevabı gördü. Her zaman anlık izlenimlerin çok ötesine taşan hayal gücü, Maggie’ye uzun boylu, güçlü ağabeyinin cılız Philip’i bedeninden kavrayıp ezdiğini, ayakları altında çiğnediğini gösterdi.

Philip yeniden ona bakar bakmaz Tom sert bir küçümsemeyle, “Buna erkek ve beyefendi gibi davranmak mı diyorsunuz, efendim?” dedi.

“Ne demek istiyorsunuz?” diye karşılık verdi Philip gururla.

“Ne mi demek istiyorum? Benden uzak durun, yoksa size el kaldırırım; sonra ne demek istediğimi anlatırım. Genç bir kızın budalalığından ve deneyimsizliğinden yararlanıp sizinle gizlice buluşmasını sağlamanızı kastediyorum. Saygın, dürüst bir adı korumak zorunda olan bir ailenin itibarını hiçe saymaya cüret etmenizi kastediyorum.”

“Bunu reddediyorum,” diye öfkeyle araya girdi Philip. “Kız kardeşinizin mutluluğunu etkileyen hiçbir şeyi asla hiçe saymam. O benim için sizden daha değerlidir; ona sizin verebileceğinizden daha büyük bir saygı duyuyorum; onun için canımı veririm.”

“Bana böyle cafcaflı saçmalıklar anlatmayın efendim! Burada haftalar boyunca her hafta buluşmanızın ona zarar vereceğini bilmediğinizi mi söylemeye kalkıyorsunuz? Onunla evlenmeye uygun biri olsaydınız bile, ne babası ne de sizin babanız evliliğinize razı olmayacakken ona aşkınızı ilan etmeye hakkınız olduğunu mu sanıyorsunuz? Üstelik siz, on sekizine bile basmamış, babasının talihsizlikleri yüzünden dünyadan uzak kalmış güzel bir genç kızın gönlüne girmeye kalkışıyorsunuz! Şeref dediğiniz şey bu çarpık anlayışınız mı? Ben buna aşağılık bir ihanet derim; size adil yoldan asla nasip olmayacak, sizden çok daha iyi olan bir şeyi elde etmek için koşullardan yararlanmak derim.”

“Benimle böyle konuşman ne kadar da erkekçe,” dedi Philip acı acı; bütün bedeni şiddetli duygularla sarsılıyordu. “Devlerin aptallık ve küstahça hakaret etme konusunda ezelden beri hakları var. Kız kardeşin için ne hissettiğimi anlaman bile mümkün değil. Ona o kadar çok şey hissediyorum ki seninle dost olmayı bile isteyebilirim.”

“Duygularını anlamam gerekseydi çok üzülürdüm,” dedi Tom, yakıcı bir küçümsemeyle. “Benim istediğim, senin beni anlaman: Kız kardeşime göz kulak olacağım; ona yaklaşmaya, yazmaya ya da zihninde en ufak bir yer edinmeye kalkışırsan, sana biraz olsun alçakgönüllülük vermesi gereken o cılız, zavallı bedenin seni korumayacak. Seni pataklarım; herkesin önünde alay konusu ederim. Güzel bir genç kızın senin gibi biriyle sevgili olma fikrine kim gülmez?”

Tom’la Maggie birkaç adım sessizce yürüdüler. Tom’un sesi sarsılarak birden yükseldi.

“Bekle, Maggie!” dedi Philip, konuşabilmek için kendini zorlayarak. Sonra Tom’a dönüp, “Anlaşılan kız kardeşini buraya, beni tehdit edip aşağılamana tanık olsun diye getirmişsin. Beni etkilemenin doğru yolu olarak bunları gördüğün belli. Ama yanılıyorsun. Kız kardeşin konuşsun. Benden vazgeçmek zorunda olduğunu söylerse, en ufak bir itiraz etmeden onun isteğine uyacağım.”

“Babam hatırına yaptım bunu, Philip,” dedi Maggie yalvarırcasına. “Tom babama söylemekle tehdit ediyor; babam buna dayanamazdı. Ağabeyim bilmeden hiçbir şekilde görüşmeyeceğimize söz verdim, ciddi ciddi yemin ettim.”

“Bu kadarı yeter, Maggie. Ben değişmeyeceğim; ama senin kendini bütünüyle özgür hissetmeni istiyorum. Bana güven; sana ait olan her şey için iyilikten başka bir şey istemeyeceğimi unutma.”

Tom, Philip’in bu tavrına öfkelenerek, “Şimdi onun ve ona ait olanların iyiliğini istediğinden söz edebiliyorsun; peki daha önce iyiliğini istedin mi?” dedi.

“İstedim; belki de biraz riske girerek. Ama ömrü boyunca ona dost olacak, onu el üstünde tutacak, onun sevgisini hep hoyratça harcadığı kaba ve dar kafalı ağabeyinden daha çok hakkını verecek bir dostu olsun istedim.”

“Evet, ona dostluk etme biçimim seninkinden farklı; benimkini de anlatayım. Babasına karşı gelmesini ve onu utandırmasını önleyeceğim; kendini sana harcamasını, kendini gülünç duruma düşürmesini, baban gibi bir adamın oğluna layık görülmediği için onu aşağılamasını önleyeceğim. Ona nasıl bir adalet ve şefkat göstermek üzere olduğunu pekâlâ biliyorsun. Süslü sözlerle beni kandıramazsın; eylemlerin ne anlama geldiğini görebiliyorum. Gel Maggie.”

Konuşurken Maggie’nin sağ bileğini kavradı; Maggie de sol elini uzattı. Philip bir an elini sımsıkı tuttu, özlem dolu bir bakış attı ve sonra hızla uzaklaştı.

Tom’la Maggie birkaç adım sessizce yürüdüler. Tom, sanki suçluyu olay yerinden zorla götürüyormuş gibi Maggie’nin bileğini hâlâ sıkıca tutuyordu. Sonunda Maggie sertçe silkelenerek elini kurtardı; içinde birikmiş, uzun zamandır bastırdığı öfkesi dile geldi.

“Tom, haklı olduğunu düşündüğümü ya da iradene boyun eğdiğimi sanma. Philip’le konuşurken gösterdiğin duygulardan tiksiniyorum; onun sakatlığına dair aşağılayıcı, erkekçe olmayan imalarından nefret ediyorum. Ömrün boyunca başkalarını azarladın; hep kendinin haklı olduğundan emindin. Bunun nedeni, kendi davranışlarından ve küçük hesaplarından daha iyi bir şey olabileceğini görecek kadar geniş bir zihne sahip olmaman.”

“Elbette,” dedi Tom soğukkanlılıkla. “Davranışlarının da amaçlarının da benimkilerden daha iyi olduğunu görmüyorum. Senin ve Philip Wakem’in davranışları doğruysa, öğrenilmesinden neden utanıyorsun? Buna cevap ver. Ben kendi davranışlarımla neyi amaçladığımı biliyorum ve başardım; senin davranışların sana ya da başkasına ne iyilik getirdi, söyler misin?”

“Kendimi savunmak istemiyorum,” dedi Maggie, hâlâ öfkeyle. “Yanlış yaptığımı biliyorum; sık sık, durmadan. Yine de bazen yanlış yaptığımda, sende olsa seni daha iyi biri yapacak duygulara sahip olduğum için yaptım. Sen hiç hata etseydin, çok yanlış bir şey yapmış olsaydın, bunun sana verdiği acıya üzülürdüm; başına ceza üstüne ceza yağmasını istemezdim. Ama sen beni cezalandırmaktan hep zevk aldın; bana hep sert ve zalim davrandın. Daha küçük bir kızken, dünyada herkesten çok seni sevdiğim hâlde, beni bağışlamadan ağlaya ağlaya yatağa gitmeme izin verirdin. Merhametin yok; kendi kusurlarının ve günahlarının farkında değilsin. Sert olmak günahtır; ölümlü bir insana, bir Hristiyana yakışmaz. Sen tam bir Ferisisin. Tanrı’ya yalnızca kendi erdemlerin için şükrediyorsun; başka her şeyi kazanmaya yetecek kadar büyük olduklarını sanıyorsun. Parlak erdemlerinin yanında karanlıktan ibaret kaldığı duyguları hayal bile edemiyorsun!”

“Pekâlâ,” dedi Tom soğuk bir küçümsemeyle. “Duyguların benimkilerden çok daha iyiyse, hepimizi utandıracak davranışlardan ve önce bir aşırı uca, sonra ötekine savrulan gülünç çıkışlarından başka bir yolla göster de göreyim. Sözünü ettiğin sevgini bana ya da babama nasıl gösterdin? Bize itaatsizlik edip bizi aldatarak. Ben sevgimi başka türlü gösteriyorum.”

“Çünkü erkeksin Tom; gücün var ve dünyada bir şeyler yapabiliyorsun.”

“Öyleyse hiçbir şey yapamıyorsan, yapabilenlere boyun eğ.”

“Doğru olduğunu kabul ettiğim ve içimde hissettiğim şeylere boyun eğerim. Babamdan gelen mantıksız şeylere bile boyun eğerim ama senden gelene eğmem. Erdemlerinle övünüp bugün bana davrandığın gibi zalim ve erkeklikten uzak davranma hakkını kendinde görüyorsun. Philip Wakem’den sen istediğin için vazgeçeceğimi sanma. Aşağıladığın sakatlığı, ona daha da bağlanmama ve daha çok değer vermeme neden olur.”

“Pekâlâ; sen olayları böyle görüyorsun,” dedi Tom her zamankinden daha soğuk bir sesle. “Aramızdaki uçurumun ne kadar geniş olduğunu anlamam için daha fazla bir şey söylemene gerek yok. Bundan sonra bunu aklımızda tutup susalım.”

Tom, ertesi sabah çıkacağı yolculukla ilgili talimatları almak üzere Deane Amca’yla buluşmak için St Ogg’a döndü.

Maggie kendi odasına çıktı; Tom’un zihninin kapısını sımsıkı kapattığı bu öfkeli itirazların hepsini acı gözyaşlarıyla döktü. İçindeki dinmeyen öfkenin ilk kabarışı geçince, bugünkü sefalete dönüşmüş olan bu haz, yaşamının berraklığını ve yalınlığını bozmadan önceki o dingin zamanı hatırladı. O zamanlar büyük zaferler kazandığını, dünyevi ayartıların ve çatışmaların üstünde, huzurlu doruklarda kalıcı bir yer edindiğini sanırdı. Şimdiyse yine kendi tutkularıyla başkalarının tutkuları arasındaki hararetli kavganın ortasına düşmüştü. Demek hayat o kadar kısa, kusursuz huzur da iki yıl önce düşlediği kadar yakın değildi. Onu daha çok mücadele bekliyordu; belki daha çok düşüş de. Kendini bütünüyle haksız, Tom’u da bütünüyle haklı hissetseydi, iç huzuruna daha çabuk kavuşabilirdi. Ama şimdi tövbesi ve boyun eğişi, kendini yalnızca haklı bir öfke olarak gösteren hınç yüzünden durmadan kesintiye uğruyordu. Yüreği Philip için kanıyordu; ona yöneltilen hakaretleri, Philip’in bunları nasıl hissettiğini öylesine canlı biçimde gözünde canlandırarak hatırlıyordu ki, bu neredeyse keskin bir bedensel acı gibi onu etkiliyor, ayağını yere vurmasına ve parmaklarını avucuna bastırmasına yol açıyordu.

Yine de Philip’ten zorla ayrılmanın verdiği belli belirsiz bir rahatlamayı ara sıra hissetmesi nasıl açıklanabilirdi? Elbette bu, gizlenmek zorunda kalmaktan kurtulma duygusunun her ne pahasına olursa olsun hoşuna gitmesindendi.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…