Kıyıdaki Değirmen kitap kapağı

15. bölüm / 59

II. Bölüm — Noel Tatili

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 59Şu an: II. Bölüm — Noel Tatili
  1. 1 Birinci Kitap — Oğlan ve Kız. — Birinci Bölüm. — Dorlcote Değirmeni’nin Dışında606 kelime
  2. 2 İkinci Bölüm. — Dorlcote Değirmeni’nin Sahibi Bay Tulliver, Tom’la İlgili Kararını Açıklıyor1.655 kelime
  3. 3 Üçüncü Bölüm. — Bay Riley, Tom için bir okul konusunda öğüt veriyor3.697 kelime
  4. 4 Dördüncü Bölüm. — Tom’un Dönüşü Bekleniyor1.428 kelime
  5. 5 Beşinci Bölüm. — Tom Eve Dönüyor2.694 kelime
  6. 6 VI. Bölüm — Teyzelerle Amcalar Geliyor3.207 kelime
  7. 7 VII. Bölüm — Teyzeler ve Amcalar Sahneye Çıkıyor6.448 kelime
  8. 8 VIII. Bölüm — Bay Tulliver Zayıf Yanını Gösteriyor2.788 kelime
  9. 9 Bölüm IX. — Garum Firs’e3.843 kelime
  10. 10 X. Bölüm — Maggie Beklediğinden Daha Kötü Davranıyor1.648 kelime
  11. 11 XI. Bölüm. — Maggie Gölgesinden Kaçmaya Çalışıyor3.226 kelime
  12. 12 Bölüm XII. — Bay ve Bayan Glegg Evlerinde3.647 kelime
  13. 13 Bölüm XIII. — Bay Tulliver Hayatın Yumaklarını Daha da Dolaştırıyor816 kelime
  14. 14 İkinci Kitap. — Okul Zamanı. — Bölüm I. — Tom’un “İlk Dönemi”5.559 kelime
  15. 15 II. Bölüm — Noel Tatili2.143 kelime · Okuduğun bölüm
  16. 16 Üçüncü Bölüm. — Yeni Okul Arkadaşı1.616 kelime
  17. 17 Bölüm IV.2.937 kelime
  18. 18 V. Bölüm — Maggie’nin İkinci Ziyareti1.247 kelime
  19. 19 VI. Bölüm. — Bir Aşk Sahnesi1.298 kelime
  20. 20 VII. Bölüm. — Altın Kapılar Aşılıyor1.799 kelime
  21. 21 Üçüncü Kitap — Çöküş. — Birinci Bölüm — Evde Neler Olmuştu1.773 kelime
  22. 22 İkinci Bölüm. — Bayan Tulliver’ın Ev Tanrıları1.256 kelime
  23. 23 Üçüncü Bölüm. — Aile Toplantısı4.155 kelime
  24. 24 Bölüm IV. — Sönüp Giden Bir Işık978 kelime
  25. 25 Bölüm V. — Tom İstiridyeyi Bıçağıyla Açmaya Girişiyor3.205 kelime
  26. 26 VI. Bölüm. — Cep Çakısı Armağanına Karşı Yaygın Önyargıyı Çürütmeye Doğru1.938 kelime
  27. 27 VII. Bölüm. — Tavuğun Hileye Başvurması3.320 kelime
  28. 28 Sekizinci Bölüm. — Enkaz Üzerine Gün Işığı2.178 kelime
  29. 29 Dokuzuncu Bölüm. — Aile Kaydına Eklenen Bir Kayıt1.532 kelime
  30. 30 Dördüncü Kitap — Aşağılanma Vadisi. — I. Bölüm — Bossuet’nin Bilmediği Bir Protestanlık Yorumu1.382 kelime
  31. 31 II. Bölüm — Yırtık Yuvayı Dikenler Deler1.511 kelime
  32. 32 III. Bölüm — Geçmişten Bir Ses4.179 kelime
  33. 33 Beşinci Kitap — Buğday ve Delice. — I. Bölüm — Kızıl Derinlikler3.392 kelime
  34. 34 İkinci Bölüm — Glegg Teyze, Bob’un Başparmağının Ne Kadar Geniş Olduğunu Öğreniyor4.774 kelime
  35. 35 Bölüm III. — Dengesiz Terazi1.872 kelime
  36. 36 Bölüm IV. — Yeni Bir Aşk Sahnesi1.544 kelime
  37. 37 Bölüm V. — Yarık Ağaç3.227 kelime
  38. 38 VI. Bölüm. — Güçlükle Kazanılan Zafer1.196 kelime
  39. 39 Bölüm VII. — Hesaplaşma Günü1.740 kelime
  40. 40 Altıncı Kitap — Büyük Ayartı. — Bölüm I. — Cennette Bir Düet2.266 kelime
  41. 41 II. Bölüm. — İlk İzlenimler3.587 kelime
  42. 42 Bölüm III. — Mahrem Anlar1.139 kelime
  43. 43 Bölüm IV. — Kardeş ve Kız Kardeş1.988 kelime
  44. 44 Bölüm V. — Tom’un İstiridyeyi Açtığını Gösteren Bölüm1.149 kelime
  45. 45 Bölüm VI. — Çekim Yasalarını Açıklayan Bölüm2.820 kelime
  46. 46 VII. Bölüm — Philip Yeniden Sahneye Çıkıyor3.715 kelime
  47. 47 Sekizinci Bölüm — Wakem’e Yeni Bir Gözle Bakış1.868 kelime
  48. 48 Dokuzuncu Bölüm. — Şıklara Bürünmüş Hayırseverlik2.666 kelime
  49. 49 X. Bölüm — Büyü Sanki Bozuluyor1.682 kelime
  50. 50 XI. Bölüm. — Yolda1.760 kelime
  51. 51 XII. Bölüm — Bir Aile Toplantısı1.797 kelime
  52. 52 XIII. Bölüm. — Gelgitin Sürüklediği3.693 kelime
  53. 53 Bölüm XIV. — Uyanış2.872 kelime
  54. 54 Yedinci Kitap — Son Kurtuluş. — I. Bölüm — Değirmene Dönüş1.899 kelime
  55. 55 İkinci Bölüm — St Ogg Halkı Hükmünü Veriyor2.488 kelime
  56. 56 Üçüncü Bölüm — Eski Tanıdıkların Bizi Şaşırtabileceğini Gösteren Bölüm1.802 kelime
  57. 57 Bölüm IV. — Maggie ve Lucy1.772 kelime
  58. 58 V. Bölüm — Son Çatışma2.945 kelime
  59. 59 Sonuç227 kelime

II. Bölüm

Noel Tatili
Kar saçlı, al yanaklı o güzelim eski Noel, o yıl görevini en soylu biçimde yerine getirmiş; sıcaklık ve renk cömertliğini ayazla karın bütün güçlendirici karşıtlığıyla öne çıkarmıştı.

Kar, tarlaların ve nehir kıyısının üzerine, bebek uzuvlarından daha yumuşak dalgalar halinde yatıyordu; her eğimli çatının kenarına kusursuz bir bordür gibi yerleşmiş, koyu kırmızı alınlıkları yeni ve derin bir renkle belirginleştirmişti. Defne ağaçlarıyla köknarların üstünde ağırlaşıyor, sonra ürpertici bir sesle dallardan dökülüyordu. Engebeli şalgam tarlasını beyaza bürüyüp koyunları kara lekelere çevirmişti; kapıların önü eğimli kar yığınlarıyla kapanmış, burada orada unutulmuş dört ayaklı bir hayvan “uzanmadan, keder içinde” taş kesilmiş gibi duruyordu. Gökyüzü de tek parça, solgun ve hareketsiz bir bulut olduğundan ne parıltı ne gölge vardı; dinlenmeyen bir keder gibi akıp inleyen koyu nehir dışında hiçbir şeyden ses ya da hareket gelmiyordu. Ama ihtiyar Noel, dış dünyaya zalim görünen bu büyüyü işlerken gülümsüyordu; çünkü evleri yepyeni bir ışıkla aydınlatmayı, içerideki renklerin zenginliğini koyulaştırmayı ve sıcak yemeklerin hoş kokusuna daha keskin bir haz katmayı amaçlıyordu. Yakınların ilkel dayanışmasını güçlendirecek, tanıdık insan yüzlerinin güneşini saklı gündüz yıldızı kadar hoş karşılatacak tatlı bir tutsaklık hazırlıyordu. Bu iyilik evsizlere pek az ulaştı; ocağı pek sıcak olmayan, yemekleri pek kokulu olmayan; insan yüzlerinde güneş yerine umutsuz yoksulluğun kurşuni, boş bakışlarının bulunduğu evlere de pek az ulaştı. Ama o güzelim eski mevsimin niyeti iyiydi; insanları taraf tutmadan nasıl kutsayacağını öğrenemediyse, bunun nedeni babası Zaman’ın o sırrı amansız amacıyla hâlâ kendi güçlü, ağır ağır atan yüreğinde saklamasıdır.

Yine de bu Noel günü, Tom’un eve dönmenin verdiği taze sevince rağmen, nedense ona eskisi kadar mutlu gelmiyordu. Çobanpüskülündeki kırmızı yemişler her zamanki kadar boldu; Tom’la Maggie Noel arifesinde bütün pencereleri, şömine raflarını ve resim çerçevelerini her zamanki incelikle süslemiş, sık kırmızı kümeleri kara yemişli sarmaşık dallarıyla birleştirmişlerdi. Gece yarısından sonra pencerelerin altında şarkılar söylenmişti. Maggie bunları hep doğaüstü şarkılar gibi hissederdi; Tom’un şarkıcıların ihtiyar kilise kâtibi Patch ile kilise korosunun geri kalanı olduğunda ısrarla alay etmesine rağmen. İlahiler rüyalarına karışınca ürperir, kaba kumaş giysili adamların görüntüsünü zihninden kovup aralanmış bulutun üstünde dinlenen melekleri görürdü. Gece yarısı ezgisi sabahı her zamanki gibi sıradan günlerin üzerine yükseltmişti. Kahvaltı saatinde mutfaktan kızarmış ekmekle biranın kokusu geliyordu; sevilen ilahi, yeşil dallar ve kısa vaaz kiliseye gidişe uygun bayram havasını katıyordu. Teyzeleriyle amcaları Moss, yedi çocuklarıyla birlikte, kiliseye gidenler karı ayaklarından silkeleyerek dönerken salonun parlak ateşini yansıtan aynalar gibi duruyordu. Erikli puding her zamanki gibi gösterişli bir yuvarlaklıktaydı ve çevresinde simgesel mavi alevlerle sofraya getirildi; sanki hazımsız Püritenlerin içine fırlattığı yeraltı ateşlerinden kahramanca kurtarılmıştı. Tatlı tabağı da her zamanki gibi görkemliydi: altın sarısı portakallar, kahverengi yemişler, elma peltesiyle mürdüm eriği peynirinin kristal gibi açık ve koyu renkleri. Noel, Tom’un hatırladığı günden beri hep böyle olmuştu; varsa tek farkı, kızak kaymanın ve kartoplarının daha iyi olmasıydı.

Noel neşeliydi ama Bay Tulliver değildi. Öfkeli ve meydan okur haldeydi. Tom babasının kavgalarında onun tarafını tutuyor, haksızlığa uğradığı duygusunu paylaşıyordu; yine de tatlıdan sonra uzayan boş vakitte Bay Tulliver anlatırken ve iddialarını sıralarken sesini yükseltip daha da öfkelendikçe, Tom da Maggie’yi ezen duygulardan bazılarını hissediyordu. Tom’un kuruyemişlerine ve şarabına verebileceği dikkati, dünyada alçak düşmanlar bulunduğu ve yetişkinlerin işlerinin epey kavga etmeden yürütülemeyeceği düşüncesi dağıtıyordu. Oysa Tom kavgadan hoşlanmazdı; ancak karşısındaki kişiyi alt etme ihtimalinin yüksek olduğu, açıkça ve dürüstçe yapılan bir dövüşle çabucak bitirilebilecekse başka. Babasının asabi konuşmaları onu huzursuz ediyordu ama bu duyguyu kendine açıklayamıyor, babasının bu konuda kusurlu olabileceğini aklından bile geçirmiyordu.

Bay Tulliver’ın kararlı direnişini şimdi kışkırtan kötülük ilkesinin somutlaşmış hali Bay Pivart’tı. Ripple’ın yukarı kesimlerinde toprağı vardı ve sulama için önlemler alıyordu; bu önlemler ya Bay Tulliver’ın sudan yasal olarak hak ettiği paya tecavüz ediyordu ya edecekti ya da suyun su olması ilkesine göre bunu etmesi kaçınılmazdı. Derede değirmeni bulunan Dix, İhtiyar Şeytan’ın yanında Pivart’a kıyasla zayıf bir yardımcıydı. Dix hakem kararıyla akıllanmış, Wakem’in tavsiyesi de onu pek ileri götürmemişti. Hayır, Bay Tulliver’a göre Dix hukuk bakımından yok denecek kadar önemsizdi; Pivart’a duyduğu öfke öyle büyüktü ki, yenilmiş bir hasım olan Dix’e beslediği küçümseme neredeyse dostça bir bağlılık havasına bürünmüştü. O gün yanında erkeklerden yalnızca Bay Moss vardı. Kendi söylediğine göre “değirmen işlerinin ne mene şey” olduğundan anlamıyor, Bay Tulliver’ın iddialarına ancak akrabalık ve para borcu nedeniyle baştan katılabiliyordu. Ama Bay Tulliver dinleyicilerini ikna etmek gibi boş bir niyetle konuşmuyordu; içini döküyordu. İyi yürekli Bay Moss ise fazlasıyla güzel bir yemeğin yorgun bedeni üzerinde yarattığı uykuya rağmen gözlerini açık tutmak için büyük çaba gösteriyordu. Konuya daha aşina olan ve erkek kardeşini etkileyen her şeyle ilgilenen Bayan Moss, annelik işleri izin verdikçe dinliyor, araya bir söz sıkıştırıyordu.

“Pivart buralar için yeni bir ad, değil mi ağabey?” dedi. “Ben evlenmeden önce, babamızın zamanında da senin zamanında da toprağın sahibi o değildi.”

“Yeni ad mı? Evet, yeni ad olduğu kesin,” dedi Bay Tulliver öfkeyle vurgulayarak. “Dorlcote Değirmeni yüz yılı aşkın zamandır ailemizin elinde; bu herif gelip Bincome’un çiftliğini, başkası ‘kaptım’ demeye fırsat bulamadan alelacele satın alana dek, nehirle uğraşan bir Pivart’ın adı hiç duyulmadı. Ama ben ona Pivart’ı gösteririm!” diye ekledi Bay Tulliver, kararını apaçık ifade ettiğini düşünerek kadehini kaldırdı.

“Umarım onunla mahkemelik olmaya mecbur kalmazsın, ağabey?” dedi Bayan Moss biraz kaygıyla.

“Neye mecbur kalacağımı bilmiyorum; ama onun bentleriyle sulama işlerine karşı, yasayı doğru tarafın lehine işletebilirsek, onu neye mecbur bırakacağımı biliyorum. Bunun arkasında kimin olduğunu iyi biliyorum; Wakem onu destekleyip kışkırtıyor. Wakem, yasa buna engel olamaz diyormuş; ama Wakem’den başka yasayla baş edebilen insanlar da var. Onu yenmek için büyük bir alçak olmak gerek; ama yasaların inceliklerini daha iyi bilen daha büyüğü de bulunur, yoksa Wakem Brumley’nin davasını onun için nasıl kaybederdi?”

Bay Tulliver son derece dürüst bir adamdı ve dürüstlüğüyle gurur duyardı; ama hukukun adaletin amacına ancak daha güçlü bir düzenbazın daha zayıfını alt etmesiyle ulaşabileceğini düşünüyordu. Hukuk bir horoz dövüşüne benzerdi: haksızlığa uğramış dürüst kişinin işi, en yürekli ve mahmuzları en güçlü dövüş horozunu bulmaktı.

“Gore budala değil, bunu bana söylemene gerek yok,” dedi az sonra, sanki zavallı Gritty avukatın yeteneklerini övmüş gibi kavgacı bir sesle. “Ama Wakem kadar hukuku bilmiyor. Bir de su çok özel bir şey; yaba ile alıp kaldıramazsın. O yüzden İhtiyar Şeytan’la avukatlar için bulunmaz nimet olmuş. Suyun haklısı haksızı apaçık ortada, dosdoğru bakarsan: nehir nehirdir; değirmenin varsa onu döndürecek su da olmalı. Pivart’ın sulamasıyla saçmalıklarının çarkımı durdurmayacağını söyleyip durmaları boşuna; suyun neye yaradığını bundan iyi bilirim. Mühendislerin ne dediğini anlat bana! Bana kalırsa sağduyu, Pivart’ın bentlerinin bana zarar vereceğini söylüyor. Mühendislik dedikleri buysa, vakti gelince Tom’u bu işe sokarım; bakalım mühendislik işinde bunlarınkinden biraz daha fazla akıl bulabilecek mi.”

Tom, geleceğine ilişkin bu açıklamayı biraz kaygıyla dinlerken düşünmeden, Bebek Moss’u oyaladığı küçük çıngırağı elinden aldı. Kendi ne istediğini olağanüstü bir açıklıkla bilen Bebek Moss, duygularını anında tiz bir çığlıkla belli etti; çıngırağı geri vermek bile onu yatıştırmaya yetmedi, çünkü görünüşe göre elinden alınmış olmasının yol açtığı ilk haksızlık bütün ağırlığıyla sürüyordu. Bayan Moss bebeği aceleyle başka bir odaya götürdü. Kendisinin de eşlik ettiği Bayan Tulliver’a, yavrucağın ağlaması için iyi nedenleri olduğuna inandığını söyledi; bebek çıngırağı istiyor sanılıyorsa, onun yanlış anlaşıldığını ima ediyordu. Tamamen haklı olan çığlık dinince Bayan Moss eltiye baktı ve şöyle dedi:

“Ağabeyin bu su işi yüzünden böyle öfkelenmesine üzüldüm.”

“Ağabeyinizin huyu böyle, Bayan Moss; evlenmeden önce ben hiç böyle bir şey görmemiştim,” dedi Bayan Tulliver, üstü kapalı bir sitemle. Kocasının davranışları hayranlık uyandırmadığında, Bayan Moss’a ondan hep “ağabeyiniz” diye söz ederdi. Hayatında hiç öfkelenmemiş, sevimli Bayan Tulliver’ın bile, hem Dodson hem de kadın olabilmesi için gerekli olan o ruhtan kendine düşen yumuşak bir payı vardı. Kendi kız kardeşlerine karşı hep savunmada olduğundan, Dodsonların en güçsüzü olarak bile kocasının kız kardeşinden üstün olduğunun bilincinde olması doğaldı. Üstelik bu kadın yoksuldu, ağabeyine “tutunmaya” meyilliydi; geniş yapılı, sakin yaradılışlı, dağınık ve doğurgan bir kadının iyi huylu boyun eğişine sahipti. Sevgisi yalnız kocasına ve kalabalık çocuklarına değil, sayısız yan akrabasına da yetecek kadar boldu.

“Umarım, dua ederim de mahkemeye gitmez,” dedi Bayan Moss; “çünkü işin nereye varacağını hiç bilemezsin. Haklı olan her zaman kazanmaz. Anlayabildiğim kadarıyla bu Bay Pivart zengin biri; zenginler de çoğunlukla işleri kendi istedikleri gibi yürütür.”

“Ona gelince,” dedi Bayan Tulliver, eteğini eliyle düzelterek, “zenginliğin ne olduğunu kendi ailemde gördüm; kız kardeşlerimin kocaları, hemen hemen canlarının istediğini yapabilecek durumdalar. Ama bazen şu hukuk ve sulama konuşmaları yüzünden aklımı kaçıracağım diye korkuyorum; kız kardeşlerim de bütün suçu bana yüklüyor, çünkü ağabeyiniz gibi bir adamla evlenmenin ne demek olduğunu bilmiyorlar; nereden bilecekler? Pullet Teyze sabahtan akşama kadar kendi bildiğini okur.”

“Eh,” dedi Bayan Moss, “kocamın kendi aklı olmasaydı ve onun yerine ben düşünüp taşınmak zorunda kalsaydım, herhâlde ondan hoşlanmazdım. Kocanın hoşuna gideni yapmak, başka ne yapacağını düşünüp durmaktan çok daha kolay.”

“İnsanlar kocalarının hoşuna gideni yapmaktan söz etmeye başlarsa,” dedi Bayan Tulliver, Glegg Teyze’yi hafifçe taklit ederek, “eminim ağabeyiniz, her konuda sözünü geçirmesine izin veren benim gibi bir eş bulana kadar çok beklerdi. Sabah kalktığımız andan gece yatağa girene kadar konuştuğumuz tek şey hukukla sulama; ben de ona hiç karşı çıkmam. Yalnızca, ‘Peki Bay Tulliver, siz bilirsiniz; ama ne yaparsanız yapın, mahkemeye gitmeyin,’ derim.”

Gördüğümüz gibi, Bayan Tulliver kocası üzerinde etkiliydi. Hiçbir kadının kocası üzerinde etkisi olmaz değil; onu her zaman ya istediğini yapmaya ya da bunun tersini yapmaya yöneltebilir. Bay Tulliver’ı “hukuk” yoluna sürüklemekle tehdit eden birbirine karışmış dürtüler arasında, Bayan Tulliver’ın durmadan aynı şeyi tekrarlayan yalvarışının kuşkusuz bir ağırlığı vardı; hatta bu, devenin belini kırdığı söylenen o meşhur tüyün ağırlığına benzetilebilirdi. Ne var ki, tarafsız bakıldığında suç, zaten sırtı böylesine tehlikeli bir yük altında bırakmış önceki tüylerde aranmalıydı; yoksa masum bir tüyün üstüne konması felakete yol açmazdı. Bayan Tulliver’ın cılız yakarışları, tek başına kendi kişiliğinden ötürü o tüy kadar ağır değildi. Fakat kocasına bütünüyle katılmadığı her seferinde Bay Tulliver onda Dodson ailesinin temsilcisini görüyordu. Bay Tulliver’ın değişmez ilkelerinden biri, Dodsonlara kendisine hükmedemeyeceklerini göstermekti; daha açık söylemek gerekirse, erkek bir Tulliver dört kadın Dodson’dan çok daha üstün olduğunu kanıtlamalıydı, içlerinden biri Glegg Teyze olsa bile.

Ama mahkemeye gitmesine karşı, Dodson kadınlarının o tipik örneğinin bizzat kendisinden gelecek doğrudan bir itiraz bile, Wakem’i düşünmenin onda uyandırdığı isteği artırmaya yetmezdi. Pazarın kurulduğu günlerde, fazlasıyla becerikli avukatı gördükçe bu düşünce tazeleniyordu. Kesin olarak bildiğine göre Wakem, mecazen söylemek gerekirse, Pivart’ın sulama işinin arkasındaki kişiydi; Dix’i öne çıkıp bent yüzünden mahkemeye gitmeye kışkırtmıştı. Bay Tulliver’ın, yol hakkı ve köprüyü konu alan davayı kaybetmesine de kuşkusuz Wakem neden olmuştu. O dava yüzünden, özel mülküne zarar verme fırsatını dürüst bir adam gibi anayoldan yürümeye yeğleyen her serseri, arazisinden geçip gidiyordu. Bütün avukatlar az çok düzenbazdı; ama Wakem’in düzenbazlığı, Bay Tulliver’ın çıkarlarının ve düşüncelerinin temsil ettiği hak biçimine karşı çıkacak kadar ağır bir türdendi. Üstelik haksızlığa uğramış değirmenci, beş yüz sterlin borç alırken kendi hesabına ufak bir iş için Wakem’in bürosuna gitmek zorunda kalmıştı. Kanca burunlu, dili düzgün herif! Salatalık gibi soğukkanlı, işi avucunun içindeymiş gibi bakıp duruyor! Avukat Gore’un ona daha çok benzememesi insanın canını sıkıyordu. Gore, kel kafalı, yuvarlak yüzlü, yumuşak huylu ve tombul elli bir adamdı; Wakem’e karşı üzerine bahse girmeye cüret edemeyeceğin bir dövüş horozu. Gore sinsi bir herifti. Gore’un zaafı fazla vicdanlı olması değildi; ama en anlamlı göz kırpışlar bile taş duvarın ötesini görmeye yetmezdi. Bay Tulliver, suyun su olduğu ilkesine ve Pivart’ın bu sulama meselesinde tutunacak dalı olmadığı yönündeki apaçık çıkarıma ne kadar güvense de, Wakem’in bu (akla uygun biçimde) çürütülemez çıkarımın karşısına Gore’un gösterebileceğinden daha çok hukuk çıkarabileceğine dair içini kemiren bir kuşkusu vardı. Ama mahkemeye giderlerse, o müthiş zorbanın karşısına çıkmak yerine Bay Tulliver kendi tarafında Avukat Wylde’ı tutabilirdi. Bir Wakem tanığının, tıpkı bir zamanlar Bay Tulliver’ın tanığı gibi, terleyip şaşkına döndüğünü görmek düşüncesi de öç alıcı adalet arzusuna çekici geliyordu.

Bay Tulliver, boz atıyla gezintilerinde bu çetrefil konular üzerine uzun uzun düşünürdü; terazinin kefeleri sırayla inerken başını bir o yana bir bu yana çevirirdi. Ama muhtemel sonuç hâlâ görünürde yoktu; ona ancak evde ve toplumsal çevresinde yürütülecek uzun, hararetli tartışmalar ve tekrarlar sonunda ulaşılabilirdi. Anlaşmazlığın, davanın anlatılmasından ve Bay Tulliver’ın bu konudaki görüşlerini bütün yakın çevresine kabul ettirme çabasından ibaret olan ilk aşaması ister istemez zaman alacaktı. Şubat başında, Tom yeniden okula gideceği sırada, babasının Pivart’a karşı davasını anlatışında fark edilecek pek yeni bir şey yoktu; su sudur ilkesini pervasızca çiğneyen bu adama karşı almayı tasarladığı önlemler de daha belirgin değildi. Sürtünme gibi tekrar da ilerleme yerine hararet yaratmaya yatkındır; Bay Tulliver’ın öfkesi de gitgide daha belirgin hâle geliyordu. Başka hiçbir konuda yeni bir kanıt ortaya çıkmamış olsa da Pivart’ın Wakem’le “çok sıkı fıkı” olduğuna dair yeni kanıtlar vardı.

“Baba,” dedi Tom, tatilin sonlarına doğru bir akşam, “Glegg Amca, Avukat Wakem’in oğlunu Bay Stelling’e göndereceğini söylüyor. Fransa’ya gönderilecek demeleri doğru değilmiş. Wakem’in oğluyla aynı okulda okumamı istemezsin, değil mi?”

“Bunun önemi yok, oğlum,” dedi Bay Tulliver; “yeter ki ondan kötü bir şey öğrenme. Çocuk zavallı, biçimsiz bir yaratık; yüzü annesine benziyor. Babasından pek bir şey almamış sanırım. Oğlunu ona gönderdiğine göre Wakem, Bay Stelling’i çok değerli buluyor olmalı; Wakem buğdayı samandan ayırmasını bilir.”

Bay Tulliver, oğlunun Wakem’inkiyle aynı eğitim olanaklarına sahip olacak olmasından içten içe biraz gurur duyuyordu; ama bu konu Tom’un içine hiç sinmemişti. Avukatın oğlu biçimsiz olmasaydı, durum çok daha kolay olurdu; o zaman Tom’un, yüksek ahlaki bir haklılık duygusunun verdiği özgürlükle ona saldırma fırsatı olurdu.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…