Kıyıdaki Değirmen kitap kapağı

56. bölüm / 59

Üçüncü Bölüm — Eski Tanıdıkların Bizi Şaşırtabileceğini Gösteren Bölüm

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 59Şu an: Üçüncü Bölüm — Eski Tanıdıkların Bizi Şaşırtabileceğini Gösteren Bölüm
  1. 1 Birinci Kitap — Oğlan ve Kız. — Birinci Bölüm. — Dorlcote Değirmeni’nin Dışında606 kelime
  2. 2 İkinci Bölüm. — Dorlcote Değirmeni’nin Sahibi Bay Tulliver, Tom’la İlgili Kararını Açıklıyor1.655 kelime
  3. 3 Üçüncü Bölüm. — Bay Riley, Tom için bir okul konusunda öğüt veriyor3.697 kelime
  4. 4 Dördüncü Bölüm. — Tom’un Dönüşü Bekleniyor1.428 kelime
  5. 5 Beşinci Bölüm. — Tom Eve Dönüyor2.694 kelime
  6. 6 VI. Bölüm — Teyzelerle Amcalar Geliyor3.207 kelime
  7. 7 VII. Bölüm — Teyzeler ve Amcalar Sahneye Çıkıyor6.448 kelime
  8. 8 VIII. Bölüm — Bay Tulliver Zayıf Yanını Gösteriyor2.788 kelime
  9. 9 Bölüm IX. — Garum Firs’e3.843 kelime
  10. 10 X. Bölüm — Maggie Beklediğinden Daha Kötü Davranıyor1.648 kelime
  11. 11 XI. Bölüm. — Maggie Gölgesinden Kaçmaya Çalışıyor3.226 kelime
  12. 12 Bölüm XII. — Bay ve Bayan Glegg Evlerinde3.647 kelime
  13. 13 Bölüm XIII. — Bay Tulliver Hayatın Yumaklarını Daha da Dolaştırıyor816 kelime
  14. 14 İkinci Kitap. — Okul Zamanı. — Bölüm I. — Tom’un “İlk Dönemi”5.559 kelime
  15. 15 II. Bölüm — Noel Tatili2.143 kelime
  16. 16 Üçüncü Bölüm. — Yeni Okul Arkadaşı1.616 kelime
  17. 17 Bölüm IV.2.937 kelime
  18. 18 V. Bölüm — Maggie’nin İkinci Ziyareti1.247 kelime
  19. 19 VI. Bölüm. — Bir Aşk Sahnesi1.298 kelime
  20. 20 VII. Bölüm. — Altın Kapılar Aşılıyor1.799 kelime
  21. 21 Üçüncü Kitap — Çöküş. — Birinci Bölüm — Evde Neler Olmuştu1.773 kelime
  22. 22 İkinci Bölüm. — Bayan Tulliver’ın Ev Tanrıları1.256 kelime
  23. 23 Üçüncü Bölüm. — Aile Toplantısı4.155 kelime
  24. 24 Bölüm IV. — Sönüp Giden Bir Işık978 kelime
  25. 25 Bölüm V. — Tom İstiridyeyi Bıçağıyla Açmaya Girişiyor3.205 kelime
  26. 26 VI. Bölüm. — Cep Çakısı Armağanına Karşı Yaygın Önyargıyı Çürütmeye Doğru1.938 kelime
  27. 27 VII. Bölüm. — Tavuğun Hileye Başvurması3.320 kelime
  28. 28 Sekizinci Bölüm. — Enkaz Üzerine Gün Işığı2.178 kelime
  29. 29 Dokuzuncu Bölüm. — Aile Kaydına Eklenen Bir Kayıt1.532 kelime
  30. 30 Dördüncü Kitap — Aşağılanma Vadisi. — I. Bölüm — Bossuet’nin Bilmediği Bir Protestanlık Yorumu1.382 kelime
  31. 31 II. Bölüm — Yırtık Yuvayı Dikenler Deler1.511 kelime
  32. 32 III. Bölüm — Geçmişten Bir Ses4.179 kelime
  33. 33 Beşinci Kitap — Buğday ve Delice. — I. Bölüm — Kızıl Derinlikler3.392 kelime
  34. 34 İkinci Bölüm — Glegg Teyze, Bob’un Başparmağının Ne Kadar Geniş Olduğunu Öğreniyor4.774 kelime
  35. 35 Bölüm III. — Dengesiz Terazi1.872 kelime
  36. 36 Bölüm IV. — Yeni Bir Aşk Sahnesi1.544 kelime
  37. 37 Bölüm V. — Yarık Ağaç3.227 kelime
  38. 38 VI. Bölüm. — Güçlükle Kazanılan Zafer1.196 kelime
  39. 39 Bölüm VII. — Hesaplaşma Günü1.740 kelime
  40. 40 Altıncı Kitap — Büyük Ayartı. — Bölüm I. — Cennette Bir Düet2.266 kelime
  41. 41 II. Bölüm. — İlk İzlenimler3.587 kelime
  42. 42 Bölüm III. — Mahrem Anlar1.139 kelime
  43. 43 Bölüm IV. — Kardeş ve Kız Kardeş1.988 kelime
  44. 44 Bölüm V. — Tom’un İstiridyeyi Açtığını Gösteren Bölüm1.149 kelime
  45. 45 Bölüm VI. — Çekim Yasalarını Açıklayan Bölüm2.820 kelime
  46. 46 VII. Bölüm — Philip Yeniden Sahneye Çıkıyor3.715 kelime
  47. 47 Sekizinci Bölüm — Wakem’e Yeni Bir Gözle Bakış1.868 kelime
  48. 48 Dokuzuncu Bölüm. — Şıklara Bürünmüş Hayırseverlik2.666 kelime
  49. 49 X. Bölüm — Büyü Sanki Bozuluyor1.682 kelime
  50. 50 XI. Bölüm. — Yolda1.760 kelime
  51. 51 XII. Bölüm — Bir Aile Toplantısı1.797 kelime
  52. 52 XIII. Bölüm. — Gelgitin Sürüklediği3.693 kelime
  53. 53 Bölüm XIV. — Uyanış2.872 kelime
  54. 54 Yedinci Kitap — Son Kurtuluş. — I. Bölüm — Değirmene Dönüş1.899 kelime
  55. 55 İkinci Bölüm — St Ogg Halkı Hükmünü Veriyor2.488 kelime
  56. 56 Üçüncü Bölüm — Eski Tanıdıkların Bizi Şaşırtabileceğini Gösteren Bölüm1.802 kelime · Okuduğun bölüm
  57. 57 Bölüm IV. — Maggie ve Lucy1.772 kelime
  58. 58 V. Bölüm — Son Çatışma2.945 kelime
  59. 59 Sonuç227 kelime

Üçüncü Bölüm

Eski Tanıdıkların Bizi Şaşırtabileceğini Gösteren Bölüm
Maggie yeniden eve döndüğünde annesi ona Glegg Teyze’nin beklenmedik davranışından söz etti. Maggie’den haber alınamadığı sürece Bayan Glegg kepenklerini yarıya kadar kapalı, perdelerini indirilmiş tutmuştu. Maggie’nin boğulduğundan emindi; yeğeninin ve mirasçısının ailenin en hassas noktasında onurunu zedeleyecek bir şey yapmış olmasındansa bu çok daha olasıydı. Sonunda Tom’dan Maggie’nin eve döndüğünü öğrenip yokluğuna ilişkin açıklamasını ondan dinleyince, Tom’u, mecbur kalana dek kız kardeşinin en kötüsünü düşünmekle sertçe azarlamıştı. Ailenizden birinin onurundan geriye bir parça kaldığı sürece “soyunuza” sahip çıkmayacaksanız, neye sahip çıkacaktınız? Ailenizden birinin davranışını hafife alıp da vasiyetinizi değiştirmek zorunda kalmanıza yol açmak, Dodsonların âdeti olmamıştı. Bayan Glegg, başkaları belki daha az öngörülüyken bile Maggie’nin geleceğinden hep kötü şeyler beklemiş olsa da adil olmak erdemdi. Kızın namını lekelemeye, onu aileden sayılmayanların alayına bırakıp ailenin korumasından mahrum etmeye, ta ki tartışmasız biçimde aileye utanç verene dek, kendi yakınları yardım etmemeliydi. Bayan Glegg böyle bir durumla daha önce hiç karşılaşmamıştı; Dodsonların başına benzer bir şey gelmemişti. Ama bu meselede kalıtsal doğruluk duygusu ve güçlü kişiliği, para işlerinde ömrü boyunca gözettiği hakkaniyet gibi, aile dayanışmasına dair temel düşünceleriyle aynı doğrultuda birleşmişti. İyiliği bütünüyle Lucy’ye acımaktan kaynaklanan ve bu yüzden Maggie’yi yargılarken Bay Deane’in kendisi kadar katı olan Bay Glegg’le tartıştı. Kız kardeşi Tulliver’a öğüt ve yardım istemek için hemen kendisine gelmediği için öfkelendi; sabahtan akşama Baxter’ın “Azizlerin İstirahati” kitabıyla odasına kapandı, ziyaretçi kabul etmedi. Bay Glegg, Bay Deane’den Stephen’ın mektubunu getirinceye kadar böyle sürdü. O zaman Bayan Glegg karşı koyabileceği sağlam bir zemin bulduğunu düşündü; Baxter’ı bir yana bırakıp karşısına çıkacak herkesi karşılamaya hazır hâle geldi. Bayan Pullet yalnızca başını sallayıp ağlıyor, kuzen Abbott’un ya da herhangi sayıda insanın cenazesi bu hiç yaşanmamış olaydan önce gerçekleşmiş olsaydı diyordu; ne yapacağını bilemiyordu ve “tanıdıklar” her şeyi bildiğinden St Ogg’s’a bir daha adım atamazdı. Bayan Glegg ise Bayan Wooll ya da başka biri kendi yeğeni hakkında yalanlarla karşısına çıkmaya kalksın diye bekliyordu; o düşüncesiz kişiye ne söyleyeceğini bilirdi!

Tom’la bir kez daha hesaplaşmaya girişti; şimdiki konumu daha güçlü olduğundan, bu çıkış her zamankinden daha sertti. Ama Tom, yerinden oynatılamayan başka şeyler gibi, sarsılmaya çalışıldıkça daha da katılaşıyor gibiydi. Zavallı Tom! Görebildiklerine göre hüküm vermişti; bu hüküm de kendisine yeterince acı veriyordu. Yıllar boyunca kendi gözleriyle gözlemlediği olayların, kusurlarına dair hiçbir uyarı vermeyen kanıtlar sunduğunu sanıyordu; bu kanıtlar ona Maggie’nin doğasının bütünüyle güvenilmez, kötü eğilimlerle öylesine damgalanmış olduğunu gösteriyordu ki ona hoşgörüyle davranmak güvenli değildi. Ne pahasına olursa olsun bu kanıtlara göre hareket edecekti; ama bunu düşünmek günlerini zehir ediyordu. Tom da hepimiz gibi kendi doğasının sınırları içine hapsolmuştu; aldığı eğitim yalnızca üzerinden kayıp gitmiş, ince bir ciladan ibaret kalmıştı. Onun acımasızlığını yermeye yatkınsanız, hoşgörü sorumluluğunun daha geniş görüşlü olanlara düştüğünü unutmayın. Tom’da Maggie’ye karşı bir tiksinti doğmuştu; bu tiksintinin şiddeti, çocukken küçücük parmaklarını birbirine kenetledikleri dönemdeki sevgilerinden, sonraları ortak bir görev ve ortak bir kederle hissettikleri yakınlıktan kaynaklanıyordu. Tom’un da ona söylediği gibi, Maggie’yi görmek kendisine iğrenç geliyordu. Dodsonların bu kolunda Glegg Teyze kendisinden daha güçlü bir karakterle karşılaşmıştı: aile duygusu, aile dayanışması niteliğini yitirip kişisel gururun iki kat derin rengini almıştı.

Bayan Glegg, Maggie’nin cezalandırılması gerektiğini kabul ediyordu; bunu inkâr edecek biri değildi, nasıl davranılması gerektiğini bilirdi. Ama ceza, kendi ailesinden olmayan ve kendi yakınlarının daha iyi olduğunu göstermek isteyen kişilerin Maggie’ye yüklediği suçlara göre değil, kanıtlanmış kabahatleri oranında verilmeliydi.

“Glegg Teyzen bana görülmemiş biçimde çıkıştı canım,” dedi zavallı Bayan Tulliver, Maggie’nin yanına dönünce. “Önce ona gitmediğim için kızdı; önce kendisinin bana gelmesinin doğru olmadığını söyledi. Ama bir kız kardeş gibi de konuştu; zaten hep öyleydi, bir de memnun etmesi zordur—ah, ne günler!—ama şimdiye dek senin için söylenmiş en iyi sözü de o söyledi çocuğum. Evde fazladan bir kişi olmasına, fazladan kaşıklar, bilmem neler yaptırmaya ve düzenini bozmaya hep karşı çıkmış olsa da, usulünce yanına gidersen seni evinde barındıracağını, hakkında kötü konuşanlara karşı seni savunacağını söyledi. Ben de dertten öyle yıkıldın ki benden başka kimseyi görmek istemezsin sanıyorum, dedim. Ama o, ‘Kötü söz söylemeyeceğim ona; aile dışından onu karalamaya hazır olanlar yeterince var. Ama ona iyi öğüt vereceğim; alçakgönüllü olmalı,’ dedi. Jane’in bu yaptığına şaşılır doğrusu! Eskiden yanlış yaptığım her şeyi başıma kakardı; ister bozulmuş üzüm şarabı olsun, ister fazla sıcak turtalar, ne olursa olsun.”

“Ah anneciğim,” dedi zavallı Maggie, yaralı ruhunun katlanması gereken bütün o temasları düşününce ürpererek, “ona çok minnettar olduğumu söyle; elimden gelir gelmez onu görmeye gideceğim. Ama şimdilik Doktor Kenn’den başka kimseyi göremem. Ona gittim; bana öğüt verecek, bir iş bulmama yardım edecek. Kimsenin yanında yaşayamaz, kimseye bağımlı olamam; Glegg Teyze’ye söyle, kendi ekmeğimi kazanmalıyım. Ama Philip’ten—Philip Wakem’den—hiç haber aldın mı? Ondan söz eden birini hiç gördün mü?”

“Hayır canım; ama Lucy’lere uğradım, dayını gördüm. Lucy’ye mektubu dinletmişler; Bayan Guest’i fark etmiş, sorular sormuş. Doktor da iyileşmeye yüz tuttuğunu düşünüyor. Ne tuhaf bir dünya bu—ne dertler, ah! Her şeyin başı davaydı, sonra birden kötüden daha kötüye gitti; tam da talih dönüyor gibi görünürken.” Bayan Tulliver, Maggie’ye ilk kez böyle bir yakınmada bulunuyordu; ama kız kardeşi Glegg’le görüşmesi eski alışkanlığını yeniden canlandırmıştı.

“Zavallı, zavallı annem!” diye haykırdı Maggie; acıma ve pişmanlık yüreğini dağlamıştı. Annesinin boynuna sarıldı. “Sana hep yaramazlık edip sorun çıkardım. Ben olmasaydım şimdi mutlu olabilirdin.”

“Ah canım,” dedi Bayan Tulliver, sıcak genç yanağa doğru eğilerek, “çocuklarımla idare etmem gerek; artık başkaları olmayacak. Bana talihsizlik getirirlerse de yine sevmeliyim. Mobilyalarım çoktan gitti; sevecek pek başka bir şey kalmadı. Bir ara öyle uslu olmuştun ki; nasıl oldu da işler böyle tersine döndü, anlayamıyorum!”

İki üç gün daha geçti, Maggie Philip’ten hiçbir haber alamadı. Ona dair kaygısı giderek en büyük derdi hâline geliyordu; sonunda cesaretini toplayıp Doktor Kenn’i bir sonraki ziyaretinde Philip’i sordu. Doktor, Philip’in evde olup olmadığını bile bilmiyordu. Büyük Wakem, üst üste gelen can sıkıcı olaylar yüzünden karamsarlaşıyordu. Görünüşe göre çok bağlı olduğu genç Jetsome’daki hayal kırıklığının hemen ardından, kendi güçlü duygusuna karşı gelerek oğlunun umutlarına razı olmasının yol açtığı felaket gelmişti; üstelik bu rızasını St Ogg’s’ta düşüncesizce dile getirmişti. Oğluyla ilgili bir soru soranlara karşı sert denecek kadar ters davranıyordu.

Ama Philip hastalanmış olsaydı doktor çağrılacağından, bu mutlaka duyulurdu; bir süreliğine kasabadan ayrılmış olması muhtemeldi. Bu belirsizlik Maggie’yi yiyip bitiriyor, hayal gücü durmadan Philip’in çektiği sıkıntılarda yaşıyordu. Maggie hakkında ne düşünüyordu?

Sonunda Bob ona posta damgası olmayan bir mektup getirdi. Mektup, Maggie’nin adını yazarken aşina olduğu bir el yazısıyla adreslenmişti; aynı yazıyla adı, eskiden sahip olduğu bir cep Shakespeare’inin içine yazılmıştı. Annesi odadaydı. Maggie büyük bir heyecanla, mektubu yalnız başına okuyabilmek için aceleyle üst kata çıktı. Şakakları zonklarken mektubu okudu.

“Maggie, sana inanıyorum; beni aldatmaya hiç niyet etmediğini biliyorum; bana ve herkese karşı verdiğin sözü tutmaya çalıştığını biliyorum. Senin yaradılışından başka hiçbir kanıtım yokken de buna inanmıştım. Senden son ayrıldığım gecenin ardından büyük acılar çektim. Özgür olmadığını, yanında benimkinden bambaşka bir güce sahip başka birinin bulunduğunu anlamamı sağlayan şeyi görmüştüm; ama öfke ve kıskançlığın neredeyse canice telkinleri arasından zihnim yine de senin dürüstlüğüne inanmanın yolunu buldu. Söylediğin gibi bana bağlı kalmaya niyetli olduğundan, onu reddettiğinden, Lucy ve benim uğrumuza ondan vazgeçmek için çabaladığından emindim. Ama senin için sonu felaket olmayan bir çıkış yolu göremiyordum; bu korku, boyun eğme düşüncesini bile aklımdan uzaklaştırıyordu. Onun senden vazgeçmeyeceğini öngörüyordum; o zaman da şimdi de, sizi birbirinize çeken güçlü çekimin karakterlerinizin yalnızca bir yönünden kaynaklandığına ve insan yazgısının trajedisinin yarısını oluşturan, doğamızdaki o kısmi, bölünmüş işleyişe ait olduğuna inanıyordum. Senin yaradılışında, onda sürekli eksikliğini hissettiğim titreşimleri duydum. Ama belki yanılıyorum; belki de sana karşı, ruhunun sevgiyle üzerinde düşündüğü bir sahneye bakan sanatçı gibi hissediyorum. O sahnenin başka ellere bırakıldığını görünce ürperir; başkası için de kendisine taşıdığı bütün anlamı ve güzelliği taşıyabileceğine asla inanmaz.

“O sabah kendime güvenip seni görmeye cesaret edemedim; bencil bir tutkuyla doluydum, kendimin de farkında olduğum bir hezeyan gecesiyle sarsılmıştım. Güçlerimin sıradanlığına bile hiçbir zaman boyun eğemediğimi sana çok önce söylemiştim; öyleyse dünyada şimdiye dek bana, geçmişteki acılara yeni ve kutsanmış bir anlam verecek derin bir sevinç vadeden tek şeyin kaybına nasıl boyun eğebilirdim? Başka bir benliğin vaadine; sızlayan sevgimi, hiç dinmeyen ve hep doyurulan bir özlemin ilahi coşkusuna yükseltecek o benliğin vaadine?

“Ama o gecenin acıları beni ertesi gün karşıma çıkana hazırlamıştı. Hiç şaşırmadım. Seni her şeyinden vazgeçip onun için fedakârlık etmeye ikna ettiğinden emindim; evlendiğin haberini de aynı kesinlikle bekliyordum. Senin sevgini de onun sevgisini de kendi sevgime göre ölçtüm. Ama yanılmışım, Maggie. Sende, ona duyduğun sevgiden daha güçlü bir şey var.

“O arada neler yaşadığımı sana anlatmayacağım. Ama aşkın bencil arzulardan arınmadan önce çekmesi gereken o korkunç sancılar da dâhil, en büyük acımın içinde bile sana duyduğum sevgi, başka hiçbir güdünün yardımı olmadan beni intihardan alıkoymaya yetti. Bencilliğimin ortasında bile, sevincinin şölenine ölüm gölgesi gibi düşmeye dayanamadım. Senin hâlâ yaşadığın ve bana ihtiyaç duyabileceğin dünyayı terk etmeye dayanamadım; sana ettiğim yeminin bir parçasıydı bu: beklemek ve dayanmak. Maggie, sana şimdi yazdıklarımı temin etmek için bunun kanıt olduğunu bil: Senin yüzünden çektiğim hiçbir acı, sevginle girdiğim yeni hayatın karşılığı olarak ödemeye değmeyecek kadar ağır olmadı. Sana yaşattığım acı için duyduğun kederi bir yana bırakmanı istiyorum. Yoksunluk duygusuyla büyüdüm; mutluluk beklemedim. Seni tanıyarak, seni severek yaşama katlanmamı sağlayan şeye kavuştum ve hâlâ da sahibim. Sevgim için ışık gözlerime, renk görmeme neyse, müzik de iç kulağa neyse sen öyle oldun; silik bir huzursuzluğu canlı bir bilince yükselttin. Sana ait sevinç ve kederi doğrudan kendime ait olanlardan daha çok önemsemekle bulduğum yeni hayat, başkalarının hayatını benimseyerek büyüyüp gelişen o genişlemiş yaşama beni başlatmış olmalı; çünkü önceleri, sürekli ve acı veren benlik bilincim beni hep ondan geri çekiyordu. Bazen, seni severken bana gelen bu başkasının hayatını kendi hayatına katma yeteneğinin, bana yeni bir güç kazandırmış olabileceğini bile düşünüyorum.

“Öyleyse, sevgilim, bütün bunlara rağmen hayatımın en büyük nimeti sen oldun. Benim yüzümden kendini suçlayıp durma. Duygularımı sana dayatıp seni, tutsaklık gibi hissettiğin sözler söylemeye zorladığım için asıl kendimi suçlamalıyım. O sözlere sadık kalmak istedin; sadık kaldın. Benimle olduğun, beni en çok sevdiğini düşlediğim o tek yarım saatte yaşadıklarımdan, senin fedakârlığının ölçüsünü anlayabilirim. Ama Maggie, senden sevgi dolu bir anıdan fazlasını istemeye hakkım yok.

“Bir süredir sana yazmaktan kaçındım; çünkü kendimi yeniden önüne atmak istiyormuş gibi görünmekten, böylece ilk hatamı tekrarlamaktan bile kaçındım. Ama beni yanlış anlamayacaksın. Uzun süre ayrı kalmamız gerektiğini biliyorum; başka hiçbir şey olmasa bile acımasız diller bizi ayırırdı. Ama buradan gitmeyeceğim. Nerede yolculuk edersem edeyim, senin bulunduğun yer, zihnimin yaşamak zorunda olduğu tek yer. Ve unutma, ben değişmez biçimde seninim; bencil arzularla değil, o arzuları dışarıda bırakan bir bağlılıkla seninim.

“Tanrı seni teselli etsin, sevgili, yüce ruhlu Maggie’m. Herkes seni yanlış anlamışsa, on yıl önce yüreği seni tanımış olan kişinin senden hiç kuşku duymadığını unutma.

“Dışarıda görünmediğim için hasta olduğumu söyleyenlere inanma. Yalnızca sinirsel baş ağrılarım oldu; daha önce de zaman zaman yaşadıklarımdan daha kötü değil. Ama dayanılmaz sıcaklar gündüzleri tam bir dinginlik içinde kalmamı gerektiriyor. Sana sözle ya da eylemle hizmet edebileceğimi söyleyen her sözü yerine getirecek kadar güçlüyüm.”

“Sonuna dek senin,

“Philip Wakem.”

Maggie yatağın yanında diz çökmüş, hıçkıra hıçkıra ağlarken, mektubu göğsüne bastırmıştı. Duyguları tekrar tekrar aynı sözlerle, fısıltılı bir haykırışa dönüşüyordu:

“Tanrım, sevgide onların acısını unutturabilecek bir mutluluk var mı?”

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…