6 - Vicdan Azabı

Mirza Kanoğlu

‘Her şey göründüğü gibi olsaydı, eline aldığın deniz suyu mavi olurdu.’

-1 SENE ÖNCE-

Görevimi arkadaşıma devrettikten sonra hafif yağmurlu havada arabama doğru ilerlerken cebimdeki telefonumun titreşimli çaldığını görür görmez kulağıma götürdüm.
“Acil gelsene buraya amına koyayım!” Sesi kulağımı tırmalarken, “Kapa lan telefonu!” deyip suratına kapattım.
Kuzenim, yaklaşık iki senedir narkotik polisi olduğumu bildiği hâlde bir türlü kurtulamadığı illeti bana anlatıp duruyordu.
“Sıçayım senin maddene, yüz bin kere uyarılıyorsun pezevenk!” Arabaya binip son sürat kuzenimin bulunduğu konuma doğru gaza basarken komiserin aramasını fevri bir hareketle cevapladım.
“Buyur komiser?” Sol elimle direksiyonu sağa sola çevirirken komiserin söylediği ani fren yapmama neden oldu.
“Baskın yapılacak, konum Beyoğlu'nda kırmızı bültenle aranan bina.”
Kuzenimin bulunduğu konum, şimdi elime düştün piç!
“Anlaşıldı komiser, konuma intikal ediyorum.”
“Mirza sen tek gitmiyorsun, görev arkadaşlarını bekle.”
Emniyetin önüne park ettiğimde zırhlı araçlara intikal ettiğimizi görünce telsizimi arka cebime koyarak araçtan indim.
Abdullah yanıma yaklaşıp kulağıma fısıldadı, “Kuzeninin olduğu mekânı basıyoruz ne düşünüyorsun aslan?”
“Onun o maddeyi münasip bir yerine sokmayı,” diyerek baskın yapacağımız araca tek adımda atlayıp yola koyulduk.
Elimizdeki cihaz konuma ulaştığımızı gösterdiği gibi herkesten önce araçtan inip hızlı ve bir o kadarda temkinli adımlarla ilerliyordum. Herkesin önünde olduğumdan uzun menzilli silahla kapıyı tek vurmamda yere serdim.
Arkamdan gelen ekip evin her tarafına dağılırken benim gözüm kuzenimi arıyordu.
“Neredesin ulan amına koyduğumun piçi?” Evde gözle görülür canlı olmamasına rağmen bu manzaraya alışıktık.
En umulmadık her boktan çıkabilirlerdi.
Salonun altını üstünü getirdiğimde yüksek sesle küfrederek yatak odasına geçtiğimde yatağın yanında yere yığılmış kuzenimi gördüm.
“Buradasın işte kalıbına sıçtığımın.. Neyse!” Silahımı yatağa koyup yakasından yakaladığım gibi cansız bir varlığa dokunuyormuşum gibi hissettim.
Ellerim şok içinde yakasından kayarken hissettiğim şok dalgası beni dumura uğratmıştı. Boş gözlerle karşımdaki kuzenimi izlerken sanki hâlâ bana piç gülüşü atıyordu.
Ölmüş olamazsın İbrahim.
Seni kurtarmak bana adanmıştı lan.
Ölemezsin!
Yanına diz çöktüm. “Lan oğlum ölmedin değil mi, uyan! Açsana lan gözlerini.” Yanaklarına tokat atıyordum.
Açmıyordu gözlerini..
Ben söz verdim lan seni bu illetten kurtaracağıma.
“İbo açsana lan gözlerini, kurtaracağım seni bu illetten!” Gözlerim hiç yaşamadığı bir ana tanık oluyordu. Uğradığım şoku üzerimden atamıyordum ve ne yapacağımı bilmiyordum.
Cansız bedenine tokat atıyordum..
Kalbim vicdan azabıyla sızlayıp değişik ritimde atmaya başladığında istemsiz dolan gözlerimi yok etmek istedim.
“İbo annen kanser lan senin, bu illetten kurtulduğunu görüp iyileşecekti oğlum, yaktın lan hepimizi!” Tüm damarlarımı sıktığımı fark edip yataktaki silahı boş duvara fırlattım. “YAKTIN LAN BİZİ!” diye bağırdığımda Abdullah koşarak yanıma geldi. “Mirza ne bağırıyorsun oğlum?”
Boş gözlerle İbo’ya bakarken dizlerim hâlâ yerdeydi, “Kurtaramadım abi, söz vermiştim ben o maddeden temizleyip teyzeme teslim edecektim..” Gözlerim yaşlarla dolduğunda kafamı göğsüne doğru sakladığında Abdullah’a daha çok sarıldım.
“Geçecek kardeşim, geçecek..” Ekipte beni en iyi teselli eden birinin yanında olmak mucizeydi.
“Geçmeyecek biliyorum,”
Abdullah yaşadığım şoku ve kıpkırmızı olduğumu fark edince kolumdan tutarak beni odadan çıkarmaya çalıştı. “Yasin, cenazeye haber edip buraya gelin. Ben Mirza’yı dışarıya çıkaracağım.” Kolumdan tutup beni ayağa kaldırmak istedi ama yere mıh gibi çakılmış dizlerimin kalkmaya mecali kalmamıştı.
“Mirza bakma lan şu cesede, daha kötü oluyorsun gel bir su iç.” Kafamı yere doğru eğip gözyaşlarım sel gibi aktı. “Kurtaramadım Apo, kurtaramadım..” Oturduğum yerden ileri geri sallanmaya başladığımda sayıklıyordum. “Yapamadım, söz vermiştim.”
Abdullah tam önüme geçip omuzlarımdan sarstı. “Bu şekilde sızlanarak geri gelmeyecek kuzenin Mirza, güçlü kalmalısın ki, diğer kurtarılmayı bekleyen kişilerin sonu böyle olmasın!” Ayaklanıp sırtımı sıvazlayarak, “Kalk şimdi aslan gibi ayağa!” dedi. Kolundan destek alarak ayağa kalkıp arkasından odadan çıkarken aklıma geleni yapmak için elim belime gitti.
Apo elinde suyla bana doğru döndüğünde gözünde endişe vardı. “Mirza ne yapıyorsun lan? Çek şu silahı amına koyacağım şimdi!” Odadan çıkmıştık ama gözümün önünden ve aklımdan nasıl silecektim o sahneyi?
“Kurtaramadım abi,” Sürekli aynı şeyi söylememden sabır çeker gibi bana bakarken silahı kafama daha çok bastırdım.
“Bizim mesleğimiz bu Mirza, işimiz bu! Bu illete düşen ailemizden herhangi biri olabilir, ama biz bu mesleği seçtiğimiz için dinç ve güçlü durmak zorundayız!” Elimin tetikte olmasını umursamadan hâlâ şokun etkisindeydim. Abdullah tek bir tekme hareketiyle kafamdaki silahı tavana fırlattığında beni kendine doğru çekip sıkıca sarıldı. “Geçecek kardeşim, sen biraz inzivaya çekil!”
Çok güzel çekileceğim inzivaya ben!