9 - Kedi Fobisi

Evet ben bir katilim, duygularımı öldürmüştüm..
Lakin öfke ve sinir duygularım hariç!

Bomboş bakışlarım yollardaki şeritleri izlerken yanımdaki kuryenin bakışları altında kalıyormuşum gibi hissediyordum.
Yol ne zaman bitecek baba?
Boğazıma teller batıyor, gözlerim kızarıyor ve midem gırtlağıma kadar çıkacak gibi oluyordu.
Bunlar içimde yaşanırken ikinci şahsa hiçbir şey belli etmiyordum.
Yolun uzunluğu yetmiyormuş gibi bir de ani fren yaptığında neye uğradığımı şaşırdım.
Burdur abi burası? Ne oluyor lan?
Önümde tutunacak bir şey bulamayınca torpidoyu tuttum.
Zeki kız seni!
Kurye bir hışımla araçtan indiğinde sessizce sindiğim koltukta alışveriş siteme girdim.
Kumaş siparişini ver artık Gülsima.
“Yol benim kardeşim, arabada kız varken küfretme bana!” diye bir ses ekrandan kafamı kaldırmama neden oldu.
Kuryeyi bana bakarken yakaladığımda içimden sövdüm. Tartıştığı adam oturduğum koltuğun kapısına doğru ilerlerken kurye sertçe kolundan tutup bana doğru gelmesini engelledi.
Fakat tartıştığı adam gözlerini bir anda kısınca, “Gülsima?” dedi.
Açık kahve gözlerindeki bakışlar beni çocukluğuma götürdü. Yüzüne daha dikkatli bakınca az çıkan sakalları, tanıdığım Alihan’ı bambaşka biri yapmıştı sanki. Kumral saçları ve uzun boyuyla epey değişmişti.
Alt tarafı 4 senedir görmüyordum.
Sakal elbette bir erkeği değiştirir aptal Gülsima!

Gözlerine korkuyla bakmaya devam ederken bakışları tanıdık geldi.
Aynı üniversiteden mezun olduğum çocukluk arkadaşım.
Harika, harika bir senaryo alkış tutalım bu sahneye.
“Alihan?” Endişeli bir ses tonuyla konuştuğumda kuryenin gözleri bu sefer Alihan’da geziyordu.
Alihan benimle sohbet etmek ister gibi kuryenin açık bıraktığı kapıdan bana bakmaya devam etti.
“Neler yapıyorsun, bulabildin mi bir iş canım?” diye sohbeti başlattığında gözlerim kurye ve Alihan arasında gidip gelirken, bakışlarım kuryede bir süre oyalandı.
Kehribar gözleri Alihan’ı her an parçalara ayıracakmış gibiydi.
İyi ama neden öyle bakıyordu ki?
Gözlerim tuhaf bir şekilde Alihan’a kayınca cevap verdim. “Üniversitede gördüğün gibi her şey, henüz bulamadım ama haber beklediğim yerler var.”
Hayır, hiçbir yerden haber beklemiyorum.
“Vallahi ben resim öğretmeni oldum, gayette memnunum şahsen. O kadar ısrar etmiştim sana gel öğretmen olalım, belki aynı okula denk geliriz diye ama sen inat edip moda tasarımcılığı seçtin.”
Ee yani Alihancığım şu an ne ima ediyorsunuz? Hah?
“Öğretmen olmak kim ben kim oğlum?” diye terslediğimde aralık kalan aradan koltuğa kedi çıktı.
Alihan, “Selâmetle canım!” diyerek tebessümle olay yerinden ayrılırken gözlerim kuryeyi aradı ama o bir tık uzakta telefon görüşmesi yapıyordu.
Sırası mıydı cidden?
Kediyle bakışırken panikatak geçirdiğim gözlerimden okunuyordu. Sadece gözlerim değil tüm vücudum kırmızı alarma geçmişti.
Kedi fobim var, kalbim ritmim 180’lerde.
İmdat ki, ne imdat!
Kedi bana bakarak üzerime gelmek istediğinde, “Git oğlum, git lan şuradan!” Bağırarak arabadan inmek istediğimde kapıyı ne kadar zorlasam da açamadım.
Kedi bana temas ederse oturur ağlardım.
Şakam yok…
“Allah rızası için alın şu kediyi, lan kurye arabada kedi var oğlum!” Kuryeye doğru seslendiğimde saniyelik bakış atıp geri önüne döndü.
Hayır siz benimle ne geçiyorsunuz?
Anksiyete atağım zirveye çıkmış, panikle bakışlarımı kediye yönelttim.
Miyavlayıp sırtını koltuğa sürterken bana doğru gelmek istiyor gibiydi.
Bakışlarımı kediden çekemeden sağ elimle kapıyı açmaya çalışırken aşırı zorladığımı elime kulpu gelince anladım.
“Siktir!” Dişlerimin arasından ettiğim küfürü kedi yanlış anlamış olacak ki, üzerime hoplayınca güçlü bir çığlıkla kediye zarar vermeden arabadan çıkış yolu arıyordum.
Bir Allah'ın kulu da yardım etmiyor ki..
Az önce kucağımda olan kedi arkama geçtiğinde bir anlık refleksle önümdeki cama doğru hamle yapıp kaputtan yere doğru yuvarlandım.
Cam kırılma sesiyle kendimi cam kırıklarıyla yerde buldum.
Allah senin belanı vermesin, intihar mı ettim ben yanlışlıkla?
Hiçbir yerimi korumadan dümdüz sanki baskına gidiyormuşum gibi kaputtan asfalta yuvarlanıvermiştim.
Asfaltın üzerinde cenin pozisyonunda dururken ilk işim kediye bakmak oldu.
Haspam koltukta oturmuş, beni izliyordu.
Hasbinallah..
Önce ellerime sonra ayaklarıma baktığımda hiçbir cam kesiği ya da yaralanma yoktu.
Düşmenin verdiği etkiyle kafama cam parçaları girmiş, kafam kaputa sert çarpmıştı.
Saçlarımı düzeltirken kuryenin şaşkınlık ve endişeyle bana doğru koştuğunu gördüm.
Ama sanki sanrı gibiydi..
“Gülsima, ne oldu burada?” Bir arabaya bir bana bakarken keskin bir kafa ağrısıyla ani göz kararması yaşadım.
Ama bir anlıktı.
Kediye de bakmış olabilirdi.
“Gülsima kim yaptı bunu? O Alihan denen şerefsizde kaçmış zaten, o mu yaptı?” Söylenen sözler kafamda uğultuyla esip geçiyordu. Gözlerim arada gidip gelirken son dediğim cümle, “Bana neden yardım etmedin?” oldu.