2 - Anksiyete

Kıyafet tasarım çizimlerimi dört bir yana dağıtmakla meşguldüm, önüme düşen perçem saçlarım, kulaklıktan sebep rahatsız etse de çizimlerimi kontrol etmek zorundaydım.
Harika bir ofis kurumuna tasarımcı olmak için başvuru yapmıştım.
Alınma olasılığım %85
Alınmama olasılığım ise, %100

Çizimlerim çevrem tarafından aşırı çok beğenilse de, ben ne yapsam içime sindiremiyordum.
Kurşun kalemimi favori tasarımımın üstünde oyalarken zil sesi yüzümü buruşturmama neden oldu.
“Başlarım böyle işe de, şimdi ben hepinizin topunu-” Söylenmeye devam ederken çalan kapıyı açtığımın farkında değildim.
Umarım duymamıştır.
Nasıl göründüğümün umurumda olmaması bir yana, karşımdaki kuryeyi az kalsın küfrederek karşılayacaktım.
O gözler şaka mı?
Benim yaşlarımda olduğunu varsaydığım, kumral güzeli, kehribar gözleri - beynim gözlerini flash kamerasıyla belleğine kaydetti, - gayet yerinde olan yüz hattı, fit olmasını da eklesem mi..
Kes sesini abartmayalım. İstersen bir de âşığım de olsun yani?
“Gülsima Asil?” Ses tonunun karizmalığı şakaydı kesinlikle.
“Hanımefendi Gülsima Asil siz mi oluyorsunuz?”
Uykusuzluk başıma vurdu beyefendi.
Afallayarak yavaşça kafamla onayladım, “Evet!” dedikten sonra paketi teslim alıp kapıyı kapattım.
Rüzgârı hesaba katmamıştım Allah kahretmesin, bina sallandı.
“Tipim bile değil ki, ne bu aptallık Gülsima?” Kendimi boğazlamayı falan düşünürken elimdeki paketi odama götürdüm.
Anksiyetenin şimdi koyacağım bir tarafına.
Elimle kalbimi tutarak derin derin nefes almaya çalışıyordum.
“Sabah sabah kargo mu çalışır oğlum?” Söylenerek kendimi teselli etmeyi de deniyordum ama anahtar sesiyle yüksek sesle bir küfür savurdum.
Halamdı tabii ya!
Hanımefendi evde mi duruyor sanki?
“Gülsima senin belanı sikeceğim!” Odamdan çıkmaya tenezzül etmediğim için kapıma kadar gelmiş üstelik odama pat diye dalmıştı.
Sarhoş değil mi bu? Nasıl bu kadar hızlı gelebildi?
Gözlerim duvarıma astığım tasarımlarımda gezinirken gizlice halamın diyeceklerini bekliyordum.
“Orospunun kızı!” diyerek yükselip tasarımlarıma yönelmişti tek elimle halamı geri savurdum.
Söylediği kelimenin üstüne ela gözlerimi kısarak halamın yüzüne doğru eğildim.
“İşitemedim ne dedin sen az önce sevgili, halacığım?”
Üzerine biraz daha eğilirken kaşlarımla ne demek istediğini anlamaya çalışıyordum.
“Oro-” Cümlesini tamamlamasına izin vermeden saçının sol tarafına yapışıp yanındaki duvara kafasını sürttüm.
“Annem hakkında bir kelime daha yerleşirse o ses teline, ses telini ruhun duymadan sökerim!” Kafasını duvara bastırmaya devam ederken çığlıklarıyla gücümü engellemeye çalışıyordu.
Hissiz bir kalbe sahip olmak bunu yapmayacağım anlamına gelmezdi sanırım.
Söz konusu beni terk eden annem olsa bile.

Kimsesiz kalmak zorunda kalmış olmam, hatta beni terk edip kaçan annemi böylesine ölümüne savunmak içgüdülerim yüzünden oluyordu.
Sanırım yani..
Evet olması lazım..
İç sesim yine başladığında halamı iterek odadan çıkardım.
Ellerimi saçlarıma götürüp karıştırdığımda gözlerim odamın neredeyse dörtte üçü tasarım çizimlerimle donatılmış etrafta gezindi.
Halam her zaman benim bu mesleği seçmemden ve yapacak olmamdan nefret ediyordu.
Kendi kendime dil çıkarıp, - deli yanımın olmasından eminim- bugün gelen paketi açtım.
Harika kalem ve defterim istediğim şekilde gelmişti.
Yıldızlı köşeme geçip kucağıma defterimi aldığım anda fikir aydınlanması yaşadım.
“Tabii yaa, ben niye odamı tüm yıldızlarla kaplamıyorum ki?”
Süper zekâ Gülsima ile yarışamazlar güzelim.
‘Benimle daha yeni yeni tanışıyorsunuz, durun bir bakalım!’
Ellerim istemsizce sipariş ekranını açmıştı.