11 - Af dilemek

Televizyonun karşısına oturmuş röntgen sonuçlarımı inceliyordum, düşmeye bağlı kafa travması geçirmiştim şaka mı?
Bu nedenle de yüksek ölüm riski taşıyormuşum; bayılma, baş dönmesi, kafa uyuşması yaşamam artık günlük hastalıklarımdan birine dönüşmüştü.
İşe nasıl odaklanacaksın Gülsima?

Röntgen sonuçlarımı kenara bırakıp iş için arayan numarayı geri arayacağım sırada üstten gelen ‘gönderiniz dağıtıma çıkmıştır’ mesajıyla bir an ne aldığımı sorguladım.
Tabii yaa kumaş!
Numaraya tıklayacağım sırada aklıma gelen düşünceyle yanımdaki koltuğa yaslanıp yavaşça oturdum.
“Kuryeye nasıl davrandım hastanede, Allah seni ne yapmasın Gülsima, nasıl bakacaksın adamın yüzüne?”
Düşünceler beni yiyip bitirirken anksiyete bedenimi ele geçirmişti.
“Yüzsüz gibi nasıl bakacaksın yüzüne?” Utanç duygusuyla kendimi yırtıp boğazlamak istiyordum.
Yerdeki kâğıtları bile yiyebilirdim.
“Aptal Gülsima, neden öyle şeyler dedin adama? Hayır yani yetmiyormuş gibi haksızım orada!” Dudağımı yediğimi anladığım gibi boş boş duvarı izliyordum.
Özür dilemek zorundasın!
Özürü fazlasıyla hak ediyor.
Yerdeki kâğıtları elime alıp, “Hayvan gibi muamele yaptım resmen hayatımı kurtaran adama!” diyerek buruşturarak ağzıma götürdüm.
“Hayır yani bir de adam benim için o kadar siparişlerimi adresime getiriyor,” Çığlık atmamak için ağzıma kâğıtları tıkarken zil sesiyle mıh gibi çakıldım.
Kalbim davulculara rakip.
Ağzımdaki kâğıdı yere tükürüp sakin adımlarla elimi kalbime koydum ve derin bir nefes alarak kapıyı yavaşça açtım.
Sıkma dişlerini Gülsima!
Boğazıma kaçmak üzere kâğıdı güçlü bir öksürükle çıkarmak istediğim an, merdivenleri hızla çıkan kuryenin, “İyi misin?” Soruyla kapının önüne midemi bıraktım.
Gülsima kafanı kapıya kapıya vur Allah'ını seversen.
Elim kolum birbirine bağlandığı için, kapıyı mı kapatıp kaçsam yoksa kendimi mi açıklasam bilemiyordum.
“Ben çok iyiyim, Gülsima Asil benim, paketimi alabilir miyim?” Ayağımın dibindeki pisliği görmezden gelirken kurye benim hiç iyi olmadığımı fark etmiş olmalıydı.
“İlaçlarını içiyorsundur inşallah?” Kaşlarımı çatarak uzattığı paketi teslim aldım. Sorduğu soruyu umursamadan, “Hastanede sana karşı olan ruh hâlim yüzünden özür dilerim, ölümüne haklısın ben orada o anlık sağlıklı düşünmeden saydırdım. Haksız olduğumun farkındayım, affetmek sana kalmış.” Tek solukta bu kadar şeyi söylediğime ben bile şaşırdım. Kehribar gözlerine gözlerimi sabitlediğimde farklı bir duygu gördüm.
Merhamet veya acıma duygusu gibiydi.
Ya da başka bir his duygusu.
Gözlerimi ayırmadan paketi alarak, “Özür dilerim tekrardan,” dedim.
Dudağı hafiften kenara kıvrıldı ve tek bir şey söyledi. “Kendine çok dikkat et!”

Gittikten sonra kapıyı kapatmadan yeri temizledim ve kalp çarpıntımı geçirmeye çalıştım.
Olmuyordu işte, ve bu an yaşanmamalıydı.
Paketimi açtığımda istediğim kumaşa kavuşmanın mutluluğunu az buçuk yaşarken, artık ofisin numarasını aramam gerektiğini fark ettim.
Kumaşı masamın üzerine bırakarak numarayı tek elimle tuşladım. Elim kalbime gittiğinde yavaş adımlarla yatağımın ucuna oturdum.
Telefon açılır açılmaz hemen konuşmaya atıldım. “Merhaba, Gülsima Asil ben.” Karşıdaki kadın hemen samimi bir ses tonuyla karşıladı.
“Merhabalar Gülsima Hanım, kararınızı bildirmek için aradınız sanırım?”
Bu kadar açık sözlü birini tanımamıştım.
“Evet onun için aradım, siz ne zaman ofise davet ederseniz en yakın zamanda gelip işime başlamak istiyorum.” Dudağımı soymaya başladığım sırada gelen cevap kısa süre kendimi sorgulattı.
“Adresinizi söylerseniz bizzat kendim gelip sizi ofise götürmek isterim, çünkü ofisimizdeki ilk ve tek moda tasarımcı elemanım siz olacaksınız. Uzun uzun tanışmak isterim.”
Af buyur canım?
Oturduğum yerden ayağa kalkıp ciddiyete büründüm.
“Ofise kendim gelip sizinle tanışmak isterim, ayağınıza kara sular indirmeyelim şimdi.” dediğimde yanıt gecikmedi.
“Narin ayaklara sahip olduğumu siz bile anladınız demek ki, Burdur şubesindeki Asilzade ofisine yarın sabah saat dokuzda bekleniyorsun canım,” Telefonu öyle acele yüzüme kapattı ki, ne olduğunu ve az önce ne yaşadığımı fazlasıyla sorguladım.
O benim Burdur’da yaşadığımı nereden biliyor oğlum?
Kim lan bu karı?
“Kısasa kısas cicim, bir de canım diyor haspam! Sanki ofisin sahibi gibi havalara girmiş,” Sinirim bozulduğu için yarın oldukça iddialı gözükecektim.
Sergilerde ve okulda en çok beğenilen tasarımlarımı çantama koymakla hazırlanmaya başladım.