5 - Göz Teması

Anksiyete mi korkuyu beslerdi yoksa, korku mu anksiyeteyi?

İkisi de aynı kapıya çıkıyordu sonuçta…
Ya da anksiyetem olduğu için, anksiyete tetikleyici tüm olaylar beni buluyordu.

Şüpheli vatandaş olarak sözde polislikten ayrıldığını dile getiren kurye şahsı tarafından siteden çıkarılıyordum.
“Bir dakika durur musun?” deyince önümü kesti ve cebinden çıkardığı poşeti kafama geçirmek için hamle yaptığında kollarından tutarak durdurdum.
“Ne yapmaya çalışıyorsunuz? Kafama poşet mi geçireceksiniz cidden?” Gözlerimi belerterek gözlerine kilitlediğimde gözlerini kısarak bakmaya başladı.
“Suçlu konumda olduğunun farkındasındır umarım?”
Eben suçlu senin.
Neyse!
“Suçlu konumdasın Gülsima, kime neyin iftirasını atıyorsun?”
“Kes sesini pezevenk!” İçimden söylediğimi sandığım cümleyi kurye duymuş olamazdı değil mi?
“Pardon?” deyince arkasından kelepçe çıkardığını görmemle hemen savunmaya geçtim.
“İç sesimle tartışıyordum, size hiçbir şey demedim. Haklısınız ama ben o maddeden kullanmıyorum.”
İnanmayan bakışlar eşliğinde siteden çıktığımızda kollarımı göğsümde birleştirip kuryenin arabaya binmesini izliyordum.
“Karakola gidiyoruz ya hani komisere anlat bir de kullanmadığını,” Arabanın içinde beni arabaya bindirmeye çalışmasını idrak edemeden yanıma gelip kapımı açtığında sormak istediğim soruyu sordum.
“Pardon da güncel mesleğiniz kuryelik değil mi, ne hakla beni karakola götürmeye cüret edebiliyorsunuz?”
Açtığı kapıyı sertçe geri kapatıp kaldırımda durdum.
Sabır çeker gibi nefes alıp verdiğinde yanıma gelip benimle aynı boya geldi.
“Geçen seneye kadar narkotik polisi olarak çalışıyordum, sancılı bir olay yaşadıktan sonra geçen sene mesleği bıraktım. Kuryeliği de iş bulamadığım için yapıyorum.” Bakışlarım değiştiğinde jeton beynimin tam ortasına dank etmişti.
Abi adam haklı dağılın.
Şüphelenmesine bir şey diyemezdim.
Telefonunu çıkarıp polis kimliğinin fotoğrafını gösterdi. “Kanıt olarak kimlik,” kafamla onaylayarak hiçbir şey demeden arabaya bindim.
Kanıt bile göstermiş olamaz değil mi?
Ne yaşadı acaba mis gibi mesleğini bırakacak?
***

Karakolun önüne gelene kadar içim içimi yemiş, kalp ritimlerim halay çekmişti.
Anksiyetesi olan birine yapılır mı bu?
İmdat!
Hâlâ adını bilmediğim adam tarafından komiser dediği kişinin odasına girmiş bulunmaktaydık.
“Komiser şüpheli vatandaş bu, madde kullanmadığını iddia ediyor fakat saçında fazlasıyla bulunuyor.”
Bari azıcık savundaydın bee.
“Evde yaşadığım olayı bilmeden nasıl üstüme atabilirsiniz suçu yaa?” diye çıkıştığımda komiser beni dinlemek istediğini söyledi.
“Halam ve eniştem ile yaşıyorum ben evde, eniştem sayılan herifle kavgalıyım zaten. Bugün evde eniştemin elinde toz paketten olduğunu görünce kullanmasına izin vermemek adına ondan almaya çalıştım ama elimde patladı ve başımdan aşağı döküldü.” Tek nefeste anlatırken yorulmuştum.
“Yine de sen bir kan tahlili ver ondan sonra git, eniştenin ismi ne?” Komiserin sorduğu soruyu yanıtlamak üzere ağzımı açmıştım ki, kurye benden önce davrandı.
“İbrahim Teflon.”
Teflon mu? Bildiğimiz teflon mu yoksa..
Gülmemek için dudaklarımı birbirine bastırdığımda kuryenin elinde kelepçeyle geldiğini fark ettiğimde kalbime ağrı girdi.
Anksiyetenin en zirvesini yaşıyordum şu an ve cidden kalp krizi geçirmem an meselesiydi.
Arkamdaki sandalyeye tutunarak oturduğumda elim kalbime gitti. Karşımda endişeli gözlerle bakan kuryeyi sanrı gibi seçmeye çalışıyordum.
“Gülsima iyi gözükmüyorsun, neyin var?” Söylenen sözler kulağımdan giriyor beynime yankı yapıyordu. Rüyada olduğumu düşünmeye başladığımda sağımdaki sandalyeye yığıldım.

Gözlerimi zorla açmaya çalıştığımda damar yolum açılmış kanım alınıyordu.
Sayın okurlar yardım eli uzatınız..
Kafamı sağıma çevirmek istediğimde kuryenin kehribar gözleri anında gözlerimi buldu ve bana tebessüm etti.
Kalbim…
Bir daha yığılayayım mı abi?
Şaka lan şaka gül diye.
Gözlerimi devirerek çene kasımı var gücümle sıktım. Hissizsin kızım sen iki tebessüme iki bakışa heyecanlanacak mısın?
“Kan tahlili yapıldı çıkabilirsiniz, geçmiş olsun.” Zoraki tebessümle çıkışa doğru ilerledim.
Ulan İbrahim sıçtım senin kalıbına!
Bekle sen.
“İbrahim Teflon’u gördüğün an ara beni!” Arkamdan peşime takılan kuryeye bir hışımla dönüp çıkıştım.
“Sen kimsin birader? Bıraktım dedin polisliği şimdi bana mı polislik oyunu oynuyorsun?”
Sakin ol Gülsima.
Abartma!
Yutkunduğunu fark ettiğimde gözlerinde farklı bir bakış vardı.
Endişe ve kaygı.
Acı çekmiş gibi gözlerini kapatıp açtığında sakin sakin konuştu.
“Onun yakalanması lazım, başka birinin daha canı yanmasın.”
Dediği gibi sarsıcı bir hikâyesi vardı sanırım..
“Merak etme hallederim,” Önüme dönüp hızlı adımlarla evin yolunu tuttum. Bir daha arkama bakmak istediğimde kalbim çarptı.
“Hissizleşen kalbimi hissetmeme neden olan bu göz teması da neydi?”