21 - Yarım Ruhlar

Her yara görünmez…

Dayı ne anlatıyorsun bee?
Yaşlı gözlerimi sesin geldiği yöne doğru çevirdiğimde erko bireyi diye hitaplandırdığım şahıs yayık ağzıyla, baygın gözleriyle beni izliyordu.
Siktiğimin bireyi!
“Gel gel sarışınım gel!” Adımlarını sarsak bir şekilde oturduğum yere atarken çantamın içinden çıkardığım maket bıçağımı açtım ve adama doğru fırlattım.
Ov, tam isabet miydi o?
“Siktir git ula şuradan!” diye seslendim fakat attığım maket bıçağı kafasını sıyırmıştı.
Bela geldi, gene başladı, gene başladı..
Sarsak adımlarıyla birkaç adım ötemde dururken boynumu kütlerek ayaklanıp pençelerimi öne çıkardım.
“Senin organlarını söker, hayvanlara yemek ziyafeti yaptırırım siktiğimin herifi!” Neyime güveniyordum bilmiyordum ama elim yay gibi gerilmiş hâlde herifin üzerine yürüyordum.
Adam pis pis sırıtırken sağ kolu saçıma doğru havaya kalktığı gibi kolunu kavrayıp bir karış tırnaklarımı derisine batırarak ters çevirdim. Dişlerini sıkıp hâlâ bana yanaşmaya çalışırken, “Orospu!” dediğini işittim.
“Bırak lan piç kızı!” Tanıdık gelen sesle dumura uğradım ama bana saldırmaya çalışan adamla dumura uğrayamazdım.
Sesin sahibi gelmeden adamın yüzüne tiksinerek dirseğimi geçirdim. Olay yerini arkamı dönüp bakmadan çarpan kalbim ve buğulanan gözlerimle koşarak kaçtım.

Önüme çıkan ilk parkın bankına oturup dizlerimi karnıma çekerek oturup sadece ağlamaya başladım.
Ne yapacaktım sahiden ben?
Kime, nereye giderdim, kim benim gibi birini kabul ederdi ki?
Ben bir hiç değil miydim?
Olay yerinden kişisel eşyalarım olduğu çantamı yanıma almıştım sadece; valizim ve sırt çantalarımı orada bırakmak zorunda kalmıştım.
Ki umrumda bile değildi..
Sığınacak bir evin yoksa, eşyaların ne önemi var ki?
Sol gözümdeki yaşı içimde tuttuğum hıçkırıkla sildiğimde yenisi düştü yanağıma.
Bildirimlerimi kontrol etmek istediğimde saatin çoktan 23:00’yi geçtiğini fark ettim.
Gece yarısı oluyor Gülsima, ne yapacaksın?
Çantamı boynumdan geçirip parkın çıkışına doğru yavaş adımlarla yürürken temiz havayı biraz olsun içime çekmeyi denedim. Kafamı sağa yatırıp kısa süre gökyüzündeki maviliğe baktığımda bir yıldız kaydı.
İşaret olabilir miydi?
Yıldızın kaydığı son noktaya gözlerimi çevirdiğimde cami minaresi gözüme ilişti.
Yüzüme tebessüm yerleşirken hemen gözyaşlarımı yok ettim.
Cami de kalsam kim ne diyebilirdi ki bana?

Adımlarımı hızlandırıp cami’nin bahçesine adım attığım gibi ruhum yeniliyor gibi hissediyordum.
Bu geceden sonra her şey istediğim şekilde olacak.
Kimsesiz olmak istemiyorum artık..
Ayakkabılarımı çıkarıp dolaba koyduğumda kendimi içerdeki atmosferin huzur bulgusuna bıraktım. Büyük bir cami olmadığından içerisi çok kalabalık değildi, kafama bulduğum yazmayı geçirip gözüme kestirdiğim kenar köşeye oturdum ve ellerimi semâya açtım.
Allah'ım ne olur karşıma beni gerçek anlamda sevip, sayacak, koruyup kenara köşeye atmayacak birini çıkar.
Allah'ım ne olur hayatımda, mesleğimde çok güzel yerlere geleyim.
Lütfen bana güç kuvvet ver. Bana yardım et.
Gözyaşım sessizce gözümden süzülürken burnumu çekerek ellerimi yüzüme götürdüm.
“Âmin!” Buğulu gözlerim cami'nin ihtişamlı yapısını incelerken kalbimin ferahladığını hissediyordum.
Peki ben insanların içinde nasıl uyuyacaktım?
Kadınlar kısmına gidip uyuyabilirdim.

Oturduğum yerden kalkıp aklıma gelen kadınlar kısmına gittim, iki üç kişiden fazla kişi olmamasına dudağımı büzdüm. Cam kenarındaki pervaz geniş olduğu için cenin pozisyonunda kıvrılıp uykuya dalabilirdim.
Burnumu çekerek dizlerimi karnıma çekip sırtımı yaslayarak pervaza oturdum ve bakışlarımı cama çevirdim.
Ben hiç değildim..
Ben hayatta başarılı olmaya çalışan biriydim.
Canımı acıtanlara haddini bildirmeyi seven, ama hiçbir zaman içine bir şeyleri sindiremeyen biriydim..
Kariyerim elimdeydi lakin aşk hayatımdaki adam nerelerde geziyordu?
“Sen sadece kendi kendine konuşan psikolojik vakasın Gülsima,” Kafamı cama yaslayıp yakaladığım huzurda gözlerimi yumdum.
Ama bu son değildi; yeni hayat, yeni başlangıçtı.
Her şerrin altında bir hayır vardı en nihayetinde.
***

Sabah ezanıyla göz kapaklarım birden açıldı. Nerede olduğumu idrak edemediğimi sandığım sırada gözlerim semâya kaydı.
Kafan bu kadar dolu olamaz Gülsima..
Temiz hava almak için cami’nin avlusuna gidip herhangi bir çardağa oturup elimi yanağıma yasladım.
“Ben kötü biri değildim, değilim de.. Kötüler bu dünyada krallığı yaşarken, iyi niyetliler sadece kötülerin ağzından çıkan tek bir kelimeye bakıyor..” Cüzdanımın içine bakıp tekrar düşündüm. “Ama her iki dünyada da iyiler kazanıyor, iyiler kazanmak zorunda!”
Kötü kişilere haddini bildirdiğim için kötü bir şahıs olarak anılamazdım.
İki günlük param vardı, çantamı karıştırırken telefonumu alıp alışveriş sitelerinde gezmeye başladım. O anda beynime jeton gibi düşen aydınlanma ile kısık sesle küfrettim.
Eliz’in daveti vardı..
Bahane bulmalıydım çünkü yanımda hiçbir kıyafetim yoktu..
Sanki o da hissetmiş gibi saat daha sekiz bile olmadan arıyordu. Bir elim kalbimin üzerindeyken aramayı yanıtladım. “Gülsimacığım kusura bakma lütfen, yaa ben daveti bugün sanmışım canım, meğersem yarınmış. Boşuna gelme diye aradım, cuma günü zaten bugün biliyorsun izin günün. Yarın dediğim saate gelirsin ofise!” Söylediği cümleleri tek tek sindirirken iyi ki o evden kovulmama neden olunmuş diye düşündüm.
Allah'ım, çok şükür.
Duygusuz olmama rağmen tam şu anda ağlayabilirdim.. “Sorun değil Eliz Hanım, tamamdır!” Aramayı sonlandırıp telefonu masaya koydum ve ellerimle yüzümü kapattım.
Defalarca teşekkür ederim.. Defalarca şükürler olsun..
Dudaklarımdan titrek bir nefes alıp mayışmış gibi hissettiğimi anladığım an, kollarımla masaya kapanıp kafamı kollarımın arasına aldım ve gözlerim kendini uykuya bıraktı.

Ne kadar zamandır uyuduğumu çözemeden kafamı kaldırıp saate baktım.
13:05.
Çok geç olmuş yaa..
Çantamdan aynamı çıkarıp yüzüme baktığım esnada çığlık atmamak için kendimi sıktım.
Lan bu ne?
Gözlerim kan çanağına dönmüştü, göz altlarım tiner çekmiş gibi renk değiştirmişti, gözümden alnıma kadar da kolumun izi çıkmıştı..
“Allah'ım..” Hâlime ağlamamak için etrafı incelemeye başladım.
Sakin, sakin, geçecek..
Yüzümü bu sefer masanın üzerine koyduğum çantama gömdüm.
“Ben bugün ne yapacağım peki?” İçli bir ağlama sesiyle sessizce ağlamaya başladığımda yanıma birinin geldiğini hissettim.
Bismillahirrahmanirrahim..
Kafam hâlâ çantama gömülüyken hissettiğim biri karşımdaki oturağa oturdu.
Şu an gözleri beni inceliyordu.. O kadar emindim ki..
Gözyaşlarım kurur gibi olduktan sonra yavaş hareketle kafamı kaldırdım. Ellerim yüzümü ovalarken karşımdaki yüzü gördüğüm gibi kaşlarım çatıldı.
“İyi misin?” Tek bir soru kalıbı.. Peki bu tek bir soru kalıbı insanda nasıl bu kadar etkili bir hissiyat bırakabiliyordu?
İyi misin?
‘Kimsenin görmediği, içindeki acıları görüyorum iyi olup olmadığını öğrenmek istiyorum..’ demiş gibi sarsmıştı beni..
O kadar yakınım bile bana iyi olup olmadığımı sormayıp, sadece görevini yapan kuryenin sorması oldukça tuhaf gelmişti.
Ortada tuhaf bir şey yok Gülsima..
Boğazımdaki tellere rağmen yutkunup, “İyiyim desem inanmayacaksın değil mi?” diye sordum.
Ya bu da bir işaret ise?
Ağzından, ‘cık’ diye ses çıktığında kehribar gözleri gözlerime daha çok yakınlaştı. “Ciddi bir mesele olduğu ortada, ruh sağlığının kötü durumda olduğunu fark edebiliyorum Gülsima.” Burnumu çekip saçlarımı arkaya doğru düzelttim. Ben diyecek bir şey bulamazken o gözlerini çekmeden devam etti. “Bak seninle tanışmıyoruz ama sanki gözüne baktığımda tamamlamak istediğim eksik bir yanım gibi görüyorum, yaşadığın zorlukların hiçbirini bilmiyorum istersen anlatmak zorunda da değilsin, ruhun daha fazla ölmeden iyileşmeyi çabala..” Kan çanağına dönmüş gözlerimi gözlerine sabitlediğimde konuşma gücünü buldum kendimde. “Dediğin gibi tanışmıyoruz ama belki de ruhlarımız birbirini tanıdığı için bu şekilde konuşma gücünde bulunuyorsun, ayrıca benim ruhum canlı falan değil Mirza.” İlk defa ismiyle seslendiğimi anladığında dudağını kenara kıvırıp birkaç saniye boyunca yüzümü inceledi.
Bir dakikadan uzun olabilirdi..
Kafasını büküp bıyık altından tebessüm ederek ayağa kalktı.
“Cumayı kaçırmadan gideyim, sana da dua etmek istiyorum, ruhun için en azından.” Alttan gülümseyerek cami’ye girerken arkasından sadece idrak etmeyi denedim.
Bana da mı dua edecek?
Ruhun için en azından..
“Ne yani benim ruhuma dua mı okuyacaktı?” Fazlasıyla salağa yattığımı anladığım an ayaklandım.
Ruh eşini bulmuş olabilir misin Gülsima?
Adam düpedüz sana da duamda yer var dedi..