84. bölüm / 85

Bölüm 84: Saint Jude Balosu ve Tahtın Gerçek Sahibi

Bölümler 85Şu an: Bölüm 84: Saint Jude Balosu ve Tahtın Gerçek Sahibi

Boğaz’a sıfır, saray yavrusu tarihi otelin balo salonu, kristal avizelerin göz kamaştıran ışıltısıyla yıkanıyordu. Şehrin en köklü aileleri, Saint Jude Koleji’nin seçkin velileri ve son sınıf öğrencileri salonu doldurmuş, klasik müzik eşliğinde şampanya kadehleri tokuşturuluyordu.

Köşede toplanmış olan Melis ve eski çevresi, üzerlerindeki pahalı elbiselere rağmen sönük bir fısıltı yumağı halindeydi. Melis'in gözleri sürekli ana giriş kapısındaydı; içindeki o eski kibir, yerini derin bir tedirginliğe bırakmıştı.

Tam o sırada otelin girişindeki ağır meşe kapılar iki yana açıldı. Salondaki canlı keman nağmeleri sanki bir anlığına geri çekildi, yüzlerce çift göz kapıya kilitlendi.

Önde Koral ve Saran yürüyordu. Koral smokini içinde bir kule gibi heybetli, Saran ise yakasındaki gümüş iğnesiyle bir gölge kadar asildi; salonun girişindeki kalabalığı tek bir bakışla iki yana açtılar.

Hemen arkalarından Pamir ve Elif girdi. Pamir’in yakasındaki zümrüt yeşili mendil, Elif’in omuzlarını açıkta bırakan ipek elbisesiyle kusursuz bir uyum içindeydi. Elif’in duru güzelliği, Pamir’in koluna zarifçe girişi salondakilerin nefesini kesti. Pamir başı dik, yanında parıldayan kıza sanki dünyanın en nadide mücevheriymiş gibi bakarak adımlıyordu.

Ve sonra... Zaman durdu.

Boran Karadağ, yanında Mina ile salonun mermer merdivenlerinin başında belirdi.

Boran’ın simsiyah smokini içindeki o otoriter, kusursuz ve heybetli duruşu her zamanki gibiydi; ama o gece yanında bambaşka bir ışık vardı. Mina’nın üzerindeki gece mavisi saten elbise, merdivenlerin kırmızı halısına su gibi dökülüyordu. Açık bıraktığı dalgalı saçları, boynundaki o incecik zarif pırlanta kolye ve hepsinden öte; başını asla öne eğmeyen, kahverengi gözlerindeki o duru asalet...

O salondaki hiç kimse, karşısında duran kızın o eski "ezilen burslu" olduğuna inanamazdı. O, Saint Jude’un fırtınalarından kendi tırnaklarıyla geçmiş, boyun eğmemiş ve şimdi Karadağ’ın elini tutan gerçek bir kraliçeydi.

Boran basamakları inerken adımlarını Mina’nın adımlarına uydurdu. Parmaklarını kızın beline usulca doladı; bakışlarını bir saniye bile salondaki fısıltılara çevirmeden, sadece Mina’nın kulağına doğru eğildi:

"Herkes sana bakıyor," dedi Boran, sesi salondaki tüm o yapay gürültüyü silen derin bir fısıltıydı. "Ve haklılar... Bu gece buradaki tek bir yıldız bile senin yanına yaklaşamaz."

Mina başını kaldırıp gülümsedi. Yanaklarındaki o hafif pembeleşme duru güzelliğine can katıyordu. "Sen yanımdayken hiçbirinin önemi yok."

Merdivenlerin dibinde duran Melis’in yanından geçerlerken, Melis başını hafifçe eğmek zorunda kaldı. Mina tek bir kibirli bakış atmadı; ne bir intikam ne de bir öfke... Sadece görmezden gelmenin o ezici asaletiyle geçip gitti.

Salonda çalan vals müziği yavaşça yükseldiğinde pistin ortası boşaldı.

Boran elini uzattı, Mina narin parmaklarını çocuğun avucuna bıraktı. Pamir ve Elif hemen yanlarında piste adım atarken, Koral kenardaki içecek masasından kaptığı kadehi Saran’a doğru kaldırıp sırıttı: "İşte şimdi başladık."

Boran bir elini Mina’nın ince beline yerleştirdi, diğer eliyle kızın elini kavrayıp onu hafifçe kendine çekti. Ritme uyarak ilk dönüşü yaptıklarında, gece mavisinin Boğaz’ın suyundaki aksi gibi savrulan elbisesi salondaki herkesi büyüledi.

Boran başını kızın şakağına yasladı. Göğsü Mina’nın kalbinin hemen üzerindeydi.

"Korkuyor musun hâlâ?" diye sordu Boran usulca.

Mina başını çocuğun omzuna dayadı, gözlerini kapattı. "Sen buradayken hiçbir şeyden korkmuyorum Boran. Ne bu okuldan, ne geçmişten, ne de yarından."

Valsin son notasında Boran kızı kendine doğru çekip alnından öptüğünde, salonda başlayan alkış tufanı sadece bir mezuniyetin değil; Saint Jude’un soğuk duvarlarına diz çöktüren bir aşkın zafer ilanıydı.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

10okunma 1beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.