51. bölüm / 85

Bölüm 51: Dökülen Kıvılcımlar ve Çarpışan Bakışlar

Bölümler 85Şu an: Bölüm 51: Dökülen Kıvılcımlar ve Çarpışan Bakışlar

Geniş mermer merdivenler, inen botların sert yankılarıyla sarsıldı.
Koral en önde, omuzlarını kırmış, adeta önündeki havayı yararak yürüyordu. Hemen arkasında askıdaki koluna rağmen yüzündeki o tekinsiz, iğneleyici ifadeyle Pamir ve cebinde sıkıca kilitlediği çakmağıyla soğuk bir gölge gibi ilerleyen Saran vardı.
Boran ise grubun bir adım gerisinden geliyordu.
İçinde öyle kontrolsüz, öyle yakıcı bir ateş alev almıştı ki ciğerlerine dolan hava bile boğazını yakıyordu. Günlerdir dokunmaya kıyamadığı, ürkütmekten korktuğu o narin bedenin bahçenin ortasında bir yabancının boynuna nasıl atıldığı sahnesi zihninde her saniye yeniden oynuyordu. Parmak boğumlarındaki sıyrıklar yumruklarını sıkmaktan yeniden zonkluyor, çenesindeki kemikler çatlama noktasına geliyordu.
Bahçede ise zaman tamamen durmuş gibiydi.
Mina, Alp’in kollarından sıyrılıp bu kez gözyaşları içinde halasına doğru atıldı. Yaşlı kadının ellerini tuttu, ardından boynuna sarıldı. "Hala... Buradasınız... İnanamıyorum..."
Kadın, Mina’nın saçlarını titreyen elleriyle okşadı, kızın yanaklarını öptü. "Yavrum... Güzel kızım benim. Bitti, o adamın elinden kurtulduğunu öğrenir öğrenmez atladık geldik. Bir daha kimse seni bizden ayıramaz."
Alp, annesiyle kuzeninin bu duygu dolu kavuşmasını yüzünde derin, korumacı bir tebessümle izliyordu. Çocukluğundan beri babasının zulmü altında ezilen o küçük kızı koruyamamış olmanın vicdan azabı nihayet omuzlarından hafifliyordu. İki elini deri ceketinin ceplerine sokmuş, derin bir nefes alarak duruyordu.
Tam o sırada, ana binanın çıkış kapısından bahçeye taşan o ağır, zehirli aurayı hissetti.
Alp’in gözleri yavaşça okul binasının merdivenlerine doğru kaydı.
İlk olarak önden gelen üçlüyü fark etti. Devasa cüssesiyle bir duvar gibi yaklaşan Koral’ın kilitlenmiş çenesini, askılı koluyla gözlerini kısmış bir yırtıcı gibi bakan Pamir’i ve hemen yanlarında adımlarını hiç aceleye getirmeyen ama gözleriyle adeta hedef biçen Saran’ı gördü.
Üçünün de bakışlarında tek bir duygu vardı: Saf, tahammülsüz bir düşmanlık.
Fakat Alp’in asıl nefesini kesen şey, o üçlünün bir adım gerisinden, sisin içinden çıkan bir gölge gibi beliren çocuk oldu.
Boran Karadağ.
Boran’ın boyu, yapısı ve üzerindeki o mutlak otorite bahçedeki diğer öğrencilerin çoktan geri çekilmesine yetmişti. Ama Alp’i asıl tetikleyen şey bu değildi; Boran’ın gözleriydi. Kan çanağına dönmüş, alev alev yanan o simsiyah gözler doğrudan Alp’in ellerine, az önce Mina’yı kavrayan bel hizasına ve ardından yüzüne kilitlenmişti.
İki yabancı gencin bakışları bahçenin ayazında birbirine çarptı.
Alp sokakların, zorlukların içinden gelmiş bir çocuktu; karşısındaki bakışın ne anlama geldiğini saniyesinde çözdü. Bu bir kabadayılık bakışı değildi; bu, hayatındaki her şeyi bir kenara itip sadece önündeki tehlikeyi yok etmeye programlanmış, delice bir kıskançlıkla bilenmiş bir yırtıcının bakışıydı.
Alp ellerini ceplerinden ağır ağır çıkardı, omuzlarını dikleştirdi. Mina’nın ve annesinin bir adım önüne geçecek şekilde duruşunu milimetrik olarak değiştirdi.
Mina hâlâ halasının kokusunu içine çekerken, bahçedeki çakıl taşları Boran’ın adımları altında ezilmeye başladı.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

31okunma 0beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.