44. bölüm / 85

Bölüm 44: Kırılan Kilit ve Kapıdaki Nefesler

Bölümler 85Şu an: Bölüm 44: Kırılan Kilit ve Kapıdaki Nefesler

Odadaki loş ışık, yatağın kenarında birbirine kenetlenen ellerin üzerine vuruyordu.
Boran, avucunun içine aldığı o buz gibi parmakları bırakmaya korkar gibi iki eliyle sardı. Göğsü öyle bir ağırlıkla inip kalkıyordu ki Saint Jude’un hiçbir kavgası, hiçbir zaferi onu bu kadar sarsmamıştı. Mina’nın solgun yüzüne, güçlükle aralanan kahverengi gözlerine kilitlenmişti.
Mina çatlamış dudaklarını hafifçe araladı. Boğazı günlerin susuzluğundan yanıyordu, ciğerlerinden çıkan nefes ancak bir fısıltı kadar güç bulabildi:
"İyi ki... varsın."
O üç kelime, Boran’ın göğsünün tam ortasındaki o sert, aşılmaz zırhı tuzla buz etti. Günlerdir beynini kemiren "Onun hayatını mahveden benim" düşüncesi, kızın bu dürüst ve kırık fısıltısıyla yerle bir oldu. Boran başını hafifçe eğip alnını kızın elinin sırtına yasladı; gözlerini sımsıkı kapatarak derin, titrek bir soluk verdi. Omuzları ilk defa yenilgiyle değil, tarifsiz bir hafiflemeyle düştü.
Pamir ise yatağın başında donakalmış halde onları izliyordu. Kızın dudaklarından dökülen kelimeleri duyduğu an gözlerinin kenarı yandı ama kendini hızla toparladı.
"Uyan... Uyandı lanet olsun!" diye fısıldadı Pamir, sesi sevinçten ve şaşkınlıktan kısılarak. Askıdaki omzunu unutup bir adım geri çekildi. "Ben... Ben doktora gidiyorum hemen!"
Pamir sendeler adımlarla kapıya doğru atıldı. Kapı kolunu telaşla aşağı indirip koridora fırladı.
Kapının açılma sesiyle birlikte, dışarıda iki gündür birer nöbetçi gibi bekleyen grubun geri kalanı aynı anda irkildi.
Koridordaki bankta oturan Koral ayağa öyle bir hızla fırladı ki arkasındaki çöp kutusu devrildi. Pencere pervazına yaslanmış olan Saran, cebindeki gümüş çakmağı anında elinde sıkıp doğrulttu. Birkaç metre ötede, koridorun yangın çıkış kapısının yanında iki gündür eşikte bekleyen Kutay bile kaskını yanındaki sandalyeye bırakıp başını çevirdi.
Hepsinin gözleri, Pamir’in dağılmış yüzüne ve ardından aralık kalan oda kapısına kilitlendi.
"Pamir?" dedi Koral, sesi koridoru dolduran bir fısıltı gibiydi. "Ne oldu?!"
Pamir göğsünü tuttu, yüzünde iki gündür ilk defa sahici, ışıl ışıl bir sırıtış belirdi. "Gözlerini açtı," dedi nefes nefese. "Uyandı. Boran'la konuşuyor."
Koral derin bir küfür savurup ellerini dizlerine dayadı; sırtındaki o devasa kamburu bir anda atmış gibiydi. Saran gözlerini kapatıp başını geriye, beyaz duvara vurdu ve ciğerlerindeki tüm havayı dışarı üfledi; yüzündeki o taş gibi ifade ilk kez çözüldü.
Kutay ise yangın kapısının önünde öylece durdu. Başını hafifçe eğip koridorun zeminine baktı. İçindeki o zehirli suçluluk düğümü nihayet gevşemişti ama adımlarını kapıya doğru atmadı; kızın uyandığını bilmek, o eşiği geçmeye cesaret edemese de ona yetmişti.
Pamir koridorun sonundaki hemşire bankosuna doğru, "Doktor! Doktor Bey, hasta uyandı!" diye bağırarak koştururken; Koral ve Saran aralık kapının camından içeriye baktılar.
İçeride, loş odanın ortasında Boran Karadağ, yatağın kenarına çökmüş, kızın elini iki avucunun arasında tutmaya devam ediyordu.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

18okunma 0beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.