57. bölüm / 85

Bölüm 57: Geceye İnen Huzur ve Sessiz Bir Hafta Sonu

Bölümler 85Şu an: Bölüm 57: Geceye İnen Huzur ve Sessiz Bir Hafta Sonu

Duvar saatindeki akrep gece yarısını vurduğunda, salondaki demli çay bardakları boşalmış, kahkahalar yerini yavaş yavaş tatlı bir rehavete bırakmıştı.
Boran bileğindeki saate bakıp ayağa kalktı. Onun doğrulmasıyla birlikte Koral esneyerek gerindi, Pamir askıdaki kolunu hafifçe toparlayıp koltuktan fırladı ve Saran cebindeki çakmağını son bir kez kapatıp kabanını eline aldı.
"Vakit geç oldu," dedi Boran, sesi Sevim Hanım’a karşı saygılı ve alabildiğine sakindi. "Her şey için ellerinize sağlık. Artık biz kalkalım."
Sevim Hanım ayaklanıp hepsini tek tek kapıya doğru geçirdi; Koral’ın sırtını bir anne şefkatiyle sıvazladı. "Yine gelin çocuklarım, bu kapı size her zaman açık."
Antreye geçtiklerinde Alp, Boran’ın omzuna hafifçe vurdu. İki delikanlı arasındaki o ilk günkü soğuk savaş tamamen buharlaşmış, yerini sessiz bir güven anlaşmasına bırakmıştı. "Yarın buralardayız, merak etmeyin gözüm üzerinde," dedi Alp.
Boran başıyla onayladı ama adımlarını kapı eşiğinde durdurup arkasına döndü.
Mina, kucağında Barnie’yi sımsıkı tutmuş, kapının hemen kenarında onlara bakıyordu. Yanaklarındaki o pembe tazelik gitmemişti; gözlerinde ne bir korku ne de en ufak bir tedirginlik kırıntısı kalmıştı.
Boran kıza doğru iki adım attı. Mina’nın başucuna kadar yaklaştı; aralarındaki mesafe kapandığında, Boran elini kaldırıp kızın alnına düşen birkaç tutam saçı usulca geriye itti. Parmaklarının dokunuşu tüy kadar hafifti.
"Bu kapı kilitli kalacak," dedi Boran fısıltıyla, sadece Mina’nın duyabileceği o derin tonla. "Ama korktuğun için değil, sadece rahat uyuman için. Bir telefon kadar yakınız."
Mina başını kaldırdı, gözlerinin içi gülerek baktı. "Biliyorum. İyi geceler, Boran."
"İyi geceler küçük fare," diye araya girdi Pamir kapının aralığından sırıtarak. "Horozlardan uzak dur rüyanda!"
Koral arkadan Pamir’in kafasına hafifçe vurdu, Saran kapıyı çekmeden önce Mina’ya hafifçe başını eğdi ve çelik kapı tok bir sesle kapandı. Kilitler bu kez korkuyla değil, huzuru içeriye hapsetmek için çevrildi.
Mina, odasındaki yumuşacık yatağa girdiğinde pencereden süzülen ay ışığı beyaz tülleri aydınlatıyordu.
Barnie’yi göğsüne bastırdı. Yıllardır ilk defa arkasında bir kapının tekmelenmesinden korkmadan, gece gelen ayak seslerini dinlemeden, kalbi boğazında atmadan gözlerini kapattı. Burnunda hâlâ tarhana çorbasının, evin taze boyasının ve Boran’ın ceketinden sinen o ferah sedir ağacı kokusu vardı. Zihni tek bir kâbus görmeden, derin ve tarifsiz bir sükûnetin kollarına kendini bıraktı.
O hafta sonu, Mina’nın hayatında bir milat oldu.
Ne bir tehdit, ne bir panik dalgası, ne de bir hastane kokusu vardı. Cumartesi sabahı halasının yaptığı mis kokulu pişi kokularıyla uyandı; öğleden sonra Alp’le birlikte salonda çocukluk anılarını tazeleyip eski albümleri karıştırdılar. Telefonuna düşen mesajlar ise yüzünden gülücükleri hiç eksik etmedi:
Pamir: "Koral bizim mutfağı yine yaktı, Sevim Teyze bir tencere daha yemek göndermezse bu ayı açlıktan beni yiyecek." Boran: "Günün nasıl geçiyor? Bir şeye ihtiyacın olursa anında ara."
Pazar günü ise pencere kenarında kahvesini yudumlarken ders notlarını toparladı. Hayat ilk defa olması gerektiği gibiydi: Sade, sakin, gürültüsüz ve neşe dolu.
Pazartesi sabahına uyanırken Mina ilk defa alarmın sesinden ürkmedi; çünkü biliyordu ki okulun kapısında onu bekleyen bir kâbus değil, onun gülüşüyle nefes alan koca bir dağ vardı.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

17okunma 0beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.