82. bölüm / 85

Bölüm 82: Tepedeki Şehir Işıkları ve Beklenen İtiraf

Bölümler 85Şu an: Bölüm 82: Tepedeki Şehir Işıkları ve Beklenen İtiraf

Okulun o boğucu atmosferi, polis sirenleri ve tutanaklar geride kalmıştı. Şehrin üzerini kaplayan alacakaranlık, gökyüzünü lacivertten kızıla çalan bir örtüyle sarmalarken Boran’ın siyah cipi sahil yolundan ayrılıp tepelere doğru tırmandı.

Araba, şehri ve körfezi tepeden gören, rüzgârın çam kokularını taşıdığı seyir terasının ıssız bir köşesinde durdu. Aşağıda uzanan metropol, binlerce sarı ışığıyla parıldayan bir deniz gibiydi.

Boran arabadan indi, bagajdan kalın siyah bir yün battaniye alıp Mina’nın tarafındaki kapıyı açtı. Mina indiğinde akşam ayazı hafifçe yanaklarını yaladı. Boran battaniyeyi kızın omuzlarına özenle sarıp onu arabanın kaputuna doğru yönlendirdi; ikisi yan yana kaputun üzerine oturdular.

Aşağıdaki manzara nefes kesiciydi ama Boran’ın gözleri sadece Mina’nın profilindeydi. Rüzgâr kızın saç tutamlarını savururken, yüzündeki o yorgun ama dingin ifade gecenin karanlığını delip geçiyordu.

"Bittiğine hâlâ inanamıyorum," dedi Mina usulca, battaniyeye biraz daha sarınarak. "Aylardır bir sonraki adımda ne olacağını düşünmekten, köşeyi dönünce kimin çıkacağını beklemekten o kadar yorulmuştum ki..."

"Geçti güzelim," dedi Boran. Sesi o kadar derin, o kadar yumuşaktı ki rüzgâr bile o tona saygı duyar gibi sustu. "Seni o gün o sokakta ilk gördüğüm andan beri... Tek istediğim o korkuyu gözlerinden silmekti."

Mina başını çevirip Boran’a baktı. Ay ışığı çocuğun keskin yüz hatlarını, çenesindeki sert kıvrımı ve gözlerindeki o dipsiz samimiyeti aydınlatıyordu.

Boran elini yavaşça uzattı. Battaniyenin kenarından kızın soğuktan hafifçe üşümüş elini tuttu, parmaklarını Mina'nın parmaklarına kenetledi.

"Mina..." dedi Boran, nefesi dudaklarının arasında beyaz bir buğuya dönüştü. "Ben hayatım boyunca duvarlar arkasında yaşadım. Herkesten şüphe etmeyi, yumruklarımı sıkmayı, kimseye zayıf noktamı göstermemeyi öğrendim. Bana göre sevmek, birine sana zarar verme yetkisi vermekti."

Mina’nın nefesi kesildi; kalbi göğüs kafesini zorlamaya başladı.

Boran bakışlarını bir saniye bile kızın gözlerinden ayırmadı. "Ama sen o duvardan içeri öyle bir girdin ki... Önce seni korumam gerektiğine inandırdım kendimi. Sonra fark ettim ki, aslında ben senin o temiz, boyun eğmeyen kalbine sığınmışım. Ben sana aşığım Mina. Korkmadan, hiçbir kuralı umursamadan... Hayatımda ilk defa kendim için bir şey istiyorum; o da sadece sen."

Mina’nın kirpikleri titredi, gözlerinin pınarında biriken tek damla yaş yanağından aşağı süzüldü. Ama bu bir hüzün değil, ayların ağırlığının bir anda buharlaşmasıydı.

"Boran..." diye fısıldadı Mina, boğazındaki düğüm çözülürken. Elini kaldırıp çocuğun soğuk yanağına usulca dokundu. "Ben de seni seviyorum. Beni koruduğun için değil... Yanındayken kendim olabildiğim, beni gerçekten gördüğün için."

Boran gözlerini kapattı; kızın avucunun sıcaklığını yanağında hissettiğinde göğsünden derin bir soluk döküldü. Yavaşça gözlerini açtı, Mina’ya doğru eğildi. Aralarındaki o son nefeslik mesafe, rüzgârın fısıltısıyla kapandı.

Dudakları buluştuğunda, şehrin bütün gürültüsü, geçmişin bütün yaraları ve o karanlık hesaplaşmalar bir anda yok oldu. İlk defa ne bir tehdit ne de bir kaçış vardı; sadece iki kırık kalbin birbirine kavuştuğu o saf, büyüleyici an vardı.

Aynı dakikalarda, sahil şeridindeki küçük, loş kafelerden birinde...

Pamir elindeki sıcak kahve kupasını masaya bıraktı, karşısında oturan ve çantasının askısıyla oynayan Elif’e baktı. Her zamanki o dalgacı tavrını bir kenara bırakmıştı ama dudaklarındaki tebessüm samimiydi.

Elini masanın üzerinden uzatıp Elif’in parmaklarını kavradı.

"Bak ufaklık," dedi Pamir, sesi hafifçe çatallanarak. "Ben öyle Boran gibi süslü laflar bilmem. Racon kesmeyi de Koral kadar beceremem. Ama..." Başını hafifçe kaldırıp kızın yeşil gözlerinin içine baktı. "...o gün tuvaletten çıktığında saçlarını gördüğüm andan beri aklım başımda değil. Yanımda kalmanı istiyorum. Yani... resmi olarak. Benim sevgilim olur musun?"

Elif’in yanakları saniyeler içinde alev aldı ama yüzündeki o tatlı gamzeler belirdi. Başını hiç tereddüt etmeden salladı, Pamir’in elini iki eliyle birden sıkıca tuttu.

"Olurum," dedi fısıltıyla. "Zaten çoktan öyle değil miydik?"

Pamir rahat bir nefes alıp arkasına yaslandı, yüzü hayatında hiç gülmediği kadar aydınlandı. Şehirde o gece iki ayrı aşk, tüm fırtınalara inat kök salmıştı.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

15okunma 0beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.