37. bölüm / 85

Bölüm 37: Çatlayan Menteşeler ve Donan Zaman

Bölümler 85Şu an: Bölüm 37: Çatlayan Menteşeler ve Donan Zaman

Kapıya inen darbeler yalnızca ahşabı değil, Mina’nın saatler önce zar zor toplamaya başladığı tüm dünyasını paramparça ediyordu.
Güm. Güm. ÇAT.
Her tekme sesinde Mina’nın ciğerlerindeki hava biraz daha çekildi. Ayakları parkeye çivilenmiş gibiydi. Odaya kaçması, kapıyı kilitlemesi, saklanması gerekiyordu ama bacakları beyninin hiçbir komutunu dinlemiyordu. Zihni aniden bugünden koptu; rutubetli dar koridora, kırık rakı şişelerine ve kapının arkasından yükselen o tehditkâr kükremelere savruldu. Yanaklarındaki o canlı pembe renk saniyeler içinde kül grisine döndü. Göz bebekleri dehşetle büyümüş, elleri iki yanında titreyerek kasılmıştı. Bedeninin hafızası, kurban psikolojisini bir refleks gibi geri çağırmıştı: Bir canavar kapıyı kırıyorsa, kaçış yoktu.
"Mina, içeri gir dedim lanet olsun!"
Pamir’in sesi çatallandı. Sırtını kapıya dayamış, iki ayağını kaygan parkede güç alabilmek için çapraz basmıştı. Damarları alnında birer urgan gibi kabarmış, dişlerini sıkmaktan çene kemikleri birbirine geçmişti. Ancak dışarıdaki güç tek bir kişiye ait değildi. İki kişi aynı anda omuzlarıyla kapıya yüklendiğinde, ahşap pervaz çatırdadı. Üst kilit yuvasından fırlayıp antrenin zeminine sekti.
Demir dışarıdan tüm hıncıyla bir tekme daha indirdi.
Aralanan boşluktan savrulan beyzbol sopası, kapıyı tutmaya çalışan Pamir’in omzuna korkunç bir sesle çarptı.
Pamir acı dolu bir iniltiyle sendeledi, dengesini kaybetti. Kapı sonuna kadar ardına dayandı ve duvara çarparak yankılandı.
İçeriye ilk giren Demir oldu.
Gözlerinde kural tanımayan, hastalıklı bir zafer parıltısı vardı. Üzerindeki kolej ceketinin kolları çamurluydu, elindeki sopayı avucunda çevirerek antreye adım attı. Arkasındaki iki çocuk da hemen eşikten içeri süzüldü; biri kolunu tutuyor, az önce Pamir’in vurduğu kül tablasının acısıyla yüzünü buruşturuyordu.
"Vay vay vay..." dedi Demir, nefes nefese ama zehirli bir sırıtışla. Bakışları yerde omzunu tutan Pamir’den, koridorun sonunda bir heykel gibi kilitlenip kalmış Mina’ya kaydı. "Saint Jude’un prensi bir kapıyı bile tutamıyor demek. Karadağ sana bir kızı korumayı bile öğretememiş."
Pamir yerdeki döküm kül tablasını yeniden kavrayıp doğrulmaya çalıştı. "Ona dokunursan... seni bu evden sağ çıkarmam piç kurusu!"
Demir arkasına bile bakmadan sopayı savurdu; sopanın ucu Pamir’in göğsüne sertçe indi ve çocuğu tekrar yere mıhladı. "Sen kapa çeneni. Sıran gelecek."
Demir ağır adımlarla Mina’ya doğru yürüdü.
Mina kıpırdayamadı. Gözlerini Demir’in yüzüne dikmişti ama gördüğü kişi o değildi. Gördüğü; her an üzerine inmeye hazır bir yumruk, kırılan kemiklerin sesi ve dinmeyen bir karanlıktı. Dudakları titredi, tek bir ses, tek bir çığlık bile çıkaramadı. Boğazı tamamen düğümlenmişti.
Demir aralarındaki mesafeyi kapattı. Sopanın ucuyla kızın yeşil kazağının yakasına hafifçe dokundu.
"Demek Karadağ’ın da, Kutay’ın da aklını başından alan küçük burslu sensin," dedi Demir, yüzünü kıza doğru yaklaştırarak. "Kutay senin yüzünden bana el kaldırdı. Karadağ senin için dünyayı yakıyor. Ama bitti güzelim. Şimdi bizimle geliyorsun. O kibirli heriflerin senin için nasıl diz çökeceğini hep beraber izleyeceğiz."
Demir elini uzattı; kaba, nasırlı parmaklarıyla Mina’nın kolunu kavramak için hamle yaptı.
Mina’nın gözlerinden tek bir damla yaş yanağına süzüldü. Gözlerini kapattı, geleceğe dair kurduğu o birkaç saatlik hayalin tamamen yok oluşuna teslim olmak üzereydi.
Tam o anda...
Apartman boşluğundaki yangın merdiveninin demir kapısı öyle bir gürültüyle menteşelerinden fırladı ki bina temelinden sarsıldı.
Merdivenlerden yukarıya doğru yankılanan ayak sesleri bir insanın değil, zapt edilemez bir canavarın kükremesini andırıyordu.
Ve ardından, açık duran daire kapısının eşiğinde, koridorun tüm ışığını yutan iki devasa gölge belirdi.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

25okunma 1beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.