74. bölüm / 85

Bölüm 74: Kalkan Maskeler ve Saklanan Yüzler

Bölümler 85Şu an: Bölüm 74: Kalkan Maskeler ve Saklanan Yüzler

Boran’ın dudaklarındaki o zafer dolu tebessüm bahçenin ayazında sıcacık parlarken, Mina adeta taş kesilmişti. Az önce okulun ortasında neşeyle bağıran o pervasız kız gitmiş, yerine kalbinin küt küt atışından kulakları uğuldayan, nefesi boğazında düğümlenen biri gelmişti.
Tam o saniyede, az önce utançtan Mina'nın kolunu çimdikleyen Elif'in gözlerinde yepyeni, muzip bir ışıltı parladı.
Elif başını hafifçe yana eğdi, kirpiklerinin altından doğrudan Pamir’e baktı ve tek gözünü usulca kırptı.
Pamir’in radar antenleri o anda sonuna kadar açıldı. Hayatı boyunca afacanlık, laf sokma ve anlık krizleri eğlenceye çevirme konusunda uzman olan Pamir, bu minik işareti tek bir milisaniyede yakaladı. Yüzündeki o mahcup ifade yerini anında o tanıdık, serseri sırıtışa bıraktı.
Elif tek bir adımla öne çıktı; Pamir de hiç vakit kaybetmeden kızın tam yanına geçip kollarını kavuşturdu. Rol bir anda değişmiş, avcıyla av yer değiştirmişti.
"Eee, Mina Hanım?" dedi Elif, kaşlarını taklitçi bir ciddiyetle yukarı kaldırarak. "Duyduk duymadık demeyin diyordun en son? Cümle yarım kaldı sanki, devamını da getiriverseydin ya?"
"Aynen öyle!" diye atıldı Pamir, göğsünü kabartıp Elif’e doğru eğilerek. "Yok efendim Pamir’in bir kızı varmış, yok itirafmış... Asıl tapu devri burada yapıldı haberimiz yok! Küçük kabadayıymış... Boran Bey'in kızıymış... Ne oldu senin o bahçeyi inleten sesine?"
Elif dudaklarını büküp başını salladı. "Bence sesi kısıldı Pamir, baksana yüzünün rengi kazağının kırmızısını geçti."
Pamir hayranlıkla Elif’e baktı. Kızın içindeki o bastırılmış neşeli, fırlama ve hazırcevap taraf açığa çıktıkça,
Mina daha fazla dayanamadı. Ne Elif’in muzip sataşmalarına ne de Pamir’in o zafer nidalarına karşılık verecek tek bir kelimesi kalmamıştı. Yanaklarındaki ateş bütün bedenini kavuruyordu.
Yer yarılsın ve içine girsin istediği o anda, arkasında bir dağ gibi dikilen Boran’a doğru hızla döndü.
Hiçbir şey düşünmeden, tek bir hamlede başını Boran’ın göğsüne, üzerindeki siyah kaşe kabanın yakasının tam arasına gömdü. İki eliyle kabanın eteklerini sıkıca kavrayarak yüzünü tamamen karanlığa sakladı.
"Niye söyledin ki sanki..." diye mırıldandı Mina kumaşın ardından. Sesi öyle boğuk, öyle minik bir fısıltıydı ki sanki kendi zihninin kadın versiyonunu izliyor gibiydi. Elif aylardır ezik ya da sessiz olduğu için değil; sadece kendi dilinden anlayan, sırtını yaslayabileceği gerçek bir dünyadan mahrum kaldığı için o kabuğun içine saklanmıştı. Şimdi o kabuk çatlamıştı; Elif ait olduğu çeteyi bulmuştu. Hatta belki de çok daha fazlasını... kalbini yerinden sökercesine çarptıran o çocuğu da bulmuştu.
Koral arkadan kahkahayı bastı: "Lan bunlar takım oldu! Çift kale maça döndü olay!"bahçedeki rüzgâr bile o sözcükleri yuttu. "Herkesin içinde... Niye söyledin..."
Ne Elif, ne Pamir, ne de başını göğsüne yasladığı Boran duyabilmişti ne dediğini.
Boran kumaşın üzerinden kızın dudaklarının kıpırdadığını, nefesinin sıcaklığının kazağını delip göğsüne işlediğini hissetti ama sözleri yakalayamadı. Yine de umurunda değildi.
Boran elini yavaşça kaldırıp Mina’nın atkuyruğu yapılmış saçlarının üzerine koydu. Başını usulca okşarken dudaklarındaki tebessüm derinleşti; kızı kollarıyla dış dünyadan tamamen soyutlayarak göğsüne biraz daha bastırdı. Etraftaki kahkahalar, okulun bahçesi, hatta az önce oradan fırtına gibi geçen Rüzgâr bile o anda silinip gitmişti.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

15okunma 0beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.