22. bölüm / 85

Bölüm 22: Çamurlu Taşlar ve Kırılan Namlu

Bölümler 85Şu an: Bölüm 22: Çamurlu Taşlar ve Kırılan Namlu

Ihlamur Kafe’nin önündeki sokakta zaman, paslı bir çakının havayı yarmasıyla dondu.
Adamın titreyen, kirli parmakları arasındaki metal namlu Boran’ın göğsüne doğru savrulduğu an, Boran gözünü bile kırpmadı. Yıllardır ringlerde, babasının getirdiği özel boks antrenörlerinin yumrukları altında yoğrulmuş refleksleri tek bir saniyede devreye girdi. Gövdesini milim farkıyla geriye çekti; bıçağın ucu deri ceketinin fermuarına sürtünüp kıvılcım gibi bir ses çıkardı.
O ıskalama, adamın ayakta durabildiği son andı.
"Senin o elini..."
Kutay bir panter gibi adamın solundan daldı. Parmaklarındaki metal muşta, adamın bıçağı tutan bileğine korkunç bir sesle çarptı. Kemik çatlamasına benzer tok bir gürültü koptu; çakı adamın gevşeyen parmaklarından fırlayıp ıslak parke taşlarının arasına yuvarlandı.
Adam acı dolu, yırtıcı bir haykırışla dizlerinin üzerine çökmek üzereyken Koral arkadan yetişti. Adamın montunun yakasını iki eliyle kavrayıp onu havaya kaldırdı ve Boran’ın çaprazlama park ettiği cipin çamurluğuna öyle bir şiddetle çarptı ki kaportadan boğuk bir inleme yükseldi.
"Mina'ya vuran elin bu muydu lan?!" diye kükredi Koral. Gözleri kandan farksızdı. Adamın boğazını tek koluyla sac levhaya bastırdı; diğer yumruğunu havaya kaldırdı. "Konuş lan! O kıza dokunan elin bu muydu?!"
"Bırakın lan beni... Polis çağırırım... Kızımı kaçırdınız!" Adam nefes alamıyor, ağzından tükürükler ve ağır alkol kokusu saçılıyordu ama gözlerindeki o çirkin, çaresiz hırs hâlâ sönmemişti.
Boran yavaş adımlarla yaklaştı. Yerdeki paslı çakının üzerine botunun tabanıyla bastı; metal bıçağı ikiye ayırana kadar ağırlığını verdi. Ardından Koral’ın yanına geldi. Elini Koral’ın havada titreyen yumruğuna koydu.
"Dur," dedi Boran. Sesi sokaktaki ayazdan daha dondurucuydu. "Burada olmaz. Sokak ortasında bu leşi serersek işin içine polis girer, Mina’nın adı mahkeme tutanaklarına geçer."
Kutay yerdeki kırık bıçağa bir tekme savurdu, nefes nefese Boran’ın yanına geçti. "Ne yapacağız peki? Bırakacak mıyız bu iti?!"
Boran adamın yüzüne birkaç santim kala eğildi. Adamın gözlerindeki alkol sisi, Boran’ın gözlerindeki saf, katıksız ölüm tehlikesini gördüğü an dağılmaya başladı. Boran deri ceketinin cebinden telefonunu çıkardı, kulağına dayadı.
Telefonun diğer ucunda Saran vardı. Ve onun hemen arkasında, nefesini tutmuş bekleyen Mina.
"Kafenin önündeyiz. İt elimizde," dedi Boran. Gözlerini adamın titreyen gözbebeklerinden bir an bile ayırmıyordu.
Telefonun hoparlöründen Mina’nın boğuk, titrek nefesi duyuldu: "Boran... Lütfen... Yapma..."
Kızın sesini duyan adam cipin kaportasında debelenmeye çalıştı. "Mina! Neredesin lan orospu—"
Kutay adamın midesine öyle bir yumruk indirdi ki adamın nefesi tamamen kesildi, iki büklüm oldu. "Adını ağzına alma lan!" diye bağırdı Kutay dişlerinin arasından.
Boran telefonu hafifçe indirip kulağında tutmaya devam etti. Saran’a tek bir talimat verdi: "Saran. Pamir arabayı hazırlasın. Korumalara haber verin, orman yolunun girişini kapatsınlar. Biz geliyoruz."
Telefon kapandı.
Boran doğruldu, Koral’a ve Kutay’a baktı. İki okulun, iki ayrı dünyanın gençleri; bir suçlunun infazında ilk defa tek bir vücut gibi hareket ediyordu.
"Arka koltuğa atın," dedi Boran, cipin arka kapısını tek bir tekmeyle ardına kadar açarak. "Bunu dağa götürüyoruz. Kızın gözlerinin önünde, bir daha o kıza nefes bile aldırmayacak o anlaşmayı kendi elleriyle imzalayacak."

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

35okunma 1beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.