40. bölüm / 85

Bölüm 40: Dilsiz Çığlıklar ve Kırık Bir Sığınak

Bölümler 85Şu an: Bölüm 40: Dilsiz Çığlıklar ve Kırık Bir Sığınak

Aralanan kapının eşiğinde duran Boran’ın sorusu havada asılı kaldı.
Mina başını kaldırdı ama gözleri ne Boran’ın kan çanağına dönmüş bakışlarına ne de arkasındaki yıkıntıya odaklanabildi. Boğazı kızgın bir demirle dağlanmış gibiydi; ciğerleri nefes almak için çırpınıyor ama tek bir hece bile dudaklarından dökülemiyordu. Zihninin içinde duvarlar hâlâ üstüne yıkılıyor, geçmişin o karanlık koridorları şimdiki zamanı bir sis gibi yutuyordu. Ne kaçabiliyor ne de kendini savunabiliyordu.
Tüm o kalabalığın, kan kokusunun ve gürültünün ortasında Mina’nın dudaklarından sadece tek bir kelime, kırık bir inilti gibi döküldü:
"Pamir..."
O tek bir fısıltı, odadaki herkesin göğsüne kurşun gibi saplandı. Boran eşikte donup kaldı; uzanmak isteyen eli havada öylece kilitlendi.
Pamir omzundaki zonklayan, kemik batıran acıyı tek bir saniyede unuttu. Dizlerinin bağı çözülmüş halde hemen yere, Mina’nın yanına çöktü. "Buradayım... Buradayım, geçti," dedi aceleyle, sesi titriyordu.
Mina boşluğa bakan gözlerini güçlükle Pamir’in yüzüne çevirdi. Parmakları havalandı, çocuğun darbe almış, gömleği yırtılmış omzuna doğru uzandı ama dokunmaya korkar gibi geri çekildi. Titreyen dudaklarının arasından bir fısıltı daha koptu:
"Kolun..."
Kendi zihnindeki yangının içinde boğulurken bile Pamir’in aldığı yarayı fark etmişti. Mina daha fazla dayanamadı; ellerini Pamir’in sağlam sol koluna doladı. Yüzünü o kola gömüp tüm gücüyle sarıldı, sanki o kol dünyada tutunabileceği son sığınaktı.
Ve ardından o sessiz kriz başladı.
Mina hıçkırmıyordu, bağırmıyordu, tek bir feryat bile etmiyordu. Sadece içine içine, ciğerlerini yırtarcasına sarsılarak ağlıyordu. Bütün bedeni kontrolsüzce titriyor, sessiz gözyaşları Pamir’in kolunu sırılsıklam ediyordu. Bu sessizlik, salondaki herhangi bir çığlıktan çok daha yıkıcı, çok daha ağırdı. İnsanların gözlerinin önünde acı çekmemek için yıllarca öğrendiği o çaresiz, gizli ağlayış refleksi geri dönmüştü.
Pamir sağlam kolunu kızın sırtına doladı, başını Mina’nın saçlarına bastırdı. "Ben iyiyim, koluma hiçbir şey olmadı Mina... Ağla, bırak kendini, buradayız..."
Kapı eşiğindeki Boran yumruklarını öyle bir sıktı ki yaralı elinden sızan kanlar parkeye damladı. Kızın ona değil, Pamir’e sığınışı; kendi elindeki kanın kıza hissettirdiği o korku Boran’ın boğazını tıkadı. Korumak istemişti ama varlığıyla kızı o eski cehennemine geri fırlatmıştı.
Arkasındaki Kutay duvara yaslandı, başını öne eğip gözlerini kapattı. Saran kapı pervazına tutunup derin, kesik bir nefes aldı. Koral ise salondaki kırık camların üzerinde sırtını dönüp yumruğunu duvara öyle bir vurdu ki sıva tozları yere döküldü; bu çaresizliği taşımak hiçbirine kolay gelmiyordu.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

23okunma 1beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.