69. bölüm / 85

Bölüm 69: Çözülen Tokalar ve Kilitlenen Bakışlar

Bölümler 85Şu an: Bölüm 69: Çözülen Tokalar ve Kilitlenen Bakışlar

Arka bahçenin serin rüzgârı, yangın merdivenlerinin paslı gölgesini dalgalandırırken Mina tamamen sakinleşmişti. Bileğindeki yedek tokayla kendi saçlarını sıkı bir atkuyruğu yapmış, üzerindeki kazağı düzeltmişti. Yanaklarındaki o hırslı kırmızılık yerini tatlı bir canlılığa bırakmıştı.
Bankta oturan Elif’in yanına çömeldi. Kızın soğuktan ve korkudan hafifçe titreyen ellerini avuçlarının içine aldı; gözlerinin içine sıcacık, sarsılmaz bir kararlılıkla baktı.
"Artık o sıralarda tek başına oturmak yok," dedi Mina, sesi bahçenin sessizliğinde berrak bir güven veriyordu. "Bundan sonra yanımdasın. Kantine de birlikte ineceğiz, derslere de birlikte gireceğiz. Kimse sana bir daha sesini bile yükseltemeyecek, söz veriyorum."
Elif’in gözleri doldu ama bu kez korkudan değil, hayatında ilk defa birinin onun arkasında böylesine dimdik durduğunu görmenin getirdiği o derin ferahlıktandı. Başını hafifçe sallayarak gülümsedi.
Mina kızın yüzünü kapatan, gözlerinin önüne dökülmüş o karmaşık tutamlara baktı. Elif, okulun o acımasız koridorlarında dikkat çekmemek, adeta yok olmak için saçlarını hep bir perde gibi yüzüne siper eder, başını önüne eğerdi.
"Böyle olmaz ama," dedi Mina tebessüm ederek. "O güzel yüzünü niye saklıyorsun ki?"
Elif'in cebinden çıkardığı diğer tokayı nazikçe aldı. Parmaklarıyla kızın yumuşak, dalgalı saçlarını usulca geriye doğru taradı; iki yandan özenle toplayıp ensesinde zarif bir atkuyruğu yaptı. Yüzünün önüne düşen birkaç ince teli de kulaklarının arkasına sıkıştırdı.
Saçlar arkaya çekildiği anda, adeta bir tülün altından çıkan porselen bir bebek gibi... Elif’in duru, pamuk gibi beyaz teni, iri yeşilimsi gözleri ve utangaç gamzeleri ilk defa gün ışığına çıktı.
Elif ellerini yanaklarına götürdü; hayatında ilk kez saklanmadan, yüzü açık bir şekilde derin bir nefes aldı ve gözlerinin içi parlayarak güldü.
Saran sırtını dayadığı çınar ağacının altından onları izliyor, cebindeki çakmağını sessizce çevirirken yüzündeki o sakin tebessümle bu dönüşümü süzüyordu.
Tam o sırada, binanın arka kapısından çıkan üç çift botun sert yankısı bahçeye ulaştı.
Boran en önde, üzerindeki kaşe kabanın yakalarını düzeltmiş, adımlarını Mina’ya doğru hızlandırmıştı. Arkasından devasa cüssesiyle Koral ve elleri ceplerinde yürüyen Pamir geliyordu. Boran’ın gözleri bahçeye adım attığı an sadece tek bir noktaya kilitlendi; Mina’nın bankın kenarında sağlam, yaralanmamış ve gülümser halde oturduğunu gördüğü an göğsündeki o son yangın da söndü.
"Mina," dedi Boran, aradaki mesafeyi kapatıp kızın tam karşısında durdu. Sesi yumuşacık ama içinde hâlâ az önceki krizin ağırlığını taşıyordu. "İyi misin? Bir yerine bir şey oldu mu?"
"İyiyim," dedi Mina başını kaldırıp Boran’ın simsiyah gözlerine bakarak. "Hiçbir şeyim yok. Melis... bir şey dedi mi?"
"Melis bir daha bu okulda kimseye dokunamayacak," dedi Boran net bir tavırla. "O konu kapandı."
Koral arkadan eğilip Mina’ya baktı, bıyık altından sırıtarak başını iki yana salladı: "Reis, asıl Melis’e bir şey oldu mu diye sormak lazımdı. Kızın saçlarını elinde görünce az kalsın küçük dilimi yutuyordum."
Mina utançla başını öne eğerken, hemen yan tarafta birdenbire garip, alışılmadık bir sessizlik oldu.
Pamir konuşmuyordu.
Her olayda bir espri patlatan, laf sokmadan duramayan, ortamın en geveze çocuğu olan Pamir... Tek bir kelime bile etmeden olduğu yerde çivilenmiş gibi kalmıştı.
Gözleri, bankta oturan ve saçları toplanınca adeta başka birine dönüşen Elif’e saplanmıştı.
Elif, yanlarına gelen bu heybetli çocukların varlığıyla hafifçe irkilip başını kaldırmış, o koca yeşil gözleriyle Pamir’e bakmıştı. Rüzgâr kızın şakağındaki tek bir saç telini hafifçe havalandırırken, Pamir’in ağzı hafifçe aralandı. Boğazında bir şey düğümlenmiş gibi yutkundu. Yüzündeki o her zamanki alaycı, umursamaz ifade bir anda silinip gitmiş; yerini hayatında ilk kez ne yapacağını bilemeyen, afallamış bir şaşkınlığa bırakmıştı.
Elif çocuğun bu kilitlenmiş, delici bakışları karşısında yanaklarının alev alev yandığını hissetti. Utançla bakışlarını yere indirdi, parmaklarıyla eteğinin kenarını sıktı.
Pamir bir adım geriye sendeledi; elini gayriihtiyari ensesine götürüp ovuşturdu. Kalbinde daha önce hiç bilmediği, yabancı ve tekinsiz bir çarpıntı zonklamaya başladı.
Koral yan gözle Pamir’in bu donup kalmış hâline baktı, ardından banktaki Elif’e ve tekrar Pamir’e döndü. Kaşları havalandı.
Saint Jude’un soğuk arka bahçesinde bir fırtına dinmişti ama yangın merdivenlerinin gölgesinde, kimsenin hesap edemediği yepyeni ve bambaşka bir ateşin ilk kıvılcımı çakmıştı bile.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

15okunma 0beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.