Bölüm 11: Buğulu Camlar ve Kesişen Nefesler

Ihlamur Kafe’nin sarı ışıklı tabelasına doğru adımlarını hızlandıran Boran ve Saran’a, sokağın diğer ucundan nefes nefese koşan Koral ile Pamir de katıldı. Dört gencin yüzündeki gerginlik, sokağın dondurucu ayazını bile bastıracak kadar keskindi.
Kafenin ahşap çerçeveli, buğulanmış camına birkaç adım kala Boran aniden durdu. Sağ kolunu kaldırarak arkasındakileri de durdurdu.
"Ne oldu Boran?" diye fısıldadı Koral, yumruklarını sıkarak.
Boran cevap vermedi; gözleri vitrinin buğusunu delip içeriye dikilmişti.
İçeride, kapının hemen karşısındaki masada oturan bir siluet vardı. Üzerindeki siyah montu, dağılmış saçları ve masadaki çay bardağıyla Kutay. Ama asıl Boran’ın kanını donduran şey, Kutay’ın yüzündeki ifadeydi. Dün okul kapısında metal muştalarıyla kan dökmeye ant içmiş, gözlerinden vahşet saçan o sokak çetesinin lideri gitmiş; yerine gözlerini bir köşeye dikmiş, dudaklarının kenarında istemsiz, buruk ve daha önce hiç görülmemiş yumuşak bir tebessüm taşıyan bambaşka biri gelmişti.
Kutay gülümsüyordu. Korumacı, sakin ve dalgın bir tebessümdü bu.
Pamir öne doğru bir adım atıp camdan baktığında dişlerini sıktı. "O şerefsizin burada ne işi var lan?! Sabahın köründe bu döküntü kafede..."
"İçeride biri var," dedi Saran buz gibi bir sesle. Çakmağını cebine attı, gözleri Kutay’ın baktığı o kör noktaya kaydı. "Ona bakıyor."
Boran’ın beynindeki bütün şalterler aynı anda attı. Dün kapıda kıza dikilen o tehditkâr bakışlar ve şimdi Kutay’ın yüzündeki o akıl almaz tebessüm tek bir ihtimali işaret ediyordu: Kutay kızı bulmuştu.
Boran beklemedi. Ahşap basamakları ikişer ikişer çıktı ve kafenin kapısını öyle bir güçle itti ki tepedeki pirinç çan çılgınca şıngırdadı, kapı duvara çarpıp sert bir ses çıkardı.
Kafenin içindeki sakin dünya bir anda parçalandı.
Kutay kapının çarpma sesiyle anında irkildi. Yüzündeki o istemsiz, yumuşak tebessüm bir saniyede silindi; yerini kaskatı kesilmiş, savunmaya geçmiş bir sertliğe bıraktı. Elini hızla masanın altına, montunun cebine doğru kaydırdı ve ayağa fırladı. Gözleri kapıda dikilen dörtlüyle buluştuğunda şaşkınlık ve öfke aynı anda yüzüne vurdu. "Sizin ne işiniz var burada?!"
Fakat Boran Kutay’a bakmıyordu bile.
Gözleri, Kutay’ın az önce baktığı köşeye; sobanın hemen yanındaki kadife sedire kilitlenmişti.
Mina oradaydı.
Üzerinde Müşerref Teyze’nin verdiği bol gri hırka, dizlerine çekilmiş ekose bir battaniye vardı. Masadaki sıcak çay bardağını kavramış zayıf parmakları, kapının açılma sesiyle havada donup kalmıştı. Şakağındaki morluk, sabahın gri ışığında bile bir leke gibi parlıyordu. Yüzü kireç gibiydi ama dün okulda titreyen, nefes alamayan o cenin hali gitmişti; sobanın sıcağında birkaç saatlik de olsa huzur bulmuş gibiydi.
Ta ki kapıda onları görene kadar.
Mina’nın gözleri dehşetle büyüdü. Elindeki çay bardağı titreyerek tabağına çarptı, tiz bir şıngırtı koptu. Dudakları aralandı ama tek bir ses bile çıkaramadı. Gözleri sırasıyla Boran’a, ardından kapıyı kapatıp arkasını tutan Koral ve Pamir’e, en son da köşede kaskatı kesilmiş Saran’a kaydı. Kaçtığı, sırrını bıraktığı ve onu yerin dibine sokan o dört kişi, sığındığı bu son delikte de tam karşısındaydı.
"Mina..."
Boran’ın dudaklarından dökülen bu tek kelime, haftalardır koridorlarda savurduğu emirlerden o kadar uzaktı ki... Sesi çatlamış, içindeki tüm kibir ve güç o buğulu kafenin ahşap zeminine dökülüvermişti. Kız buradaydı; hayattaydı, nefes alıyordu.
Koral’ın yumrukları istemsizce gevşedi, ciğerlerindeki nefesi derin bir rahatlamayla dışarı verdi. Pamir bir adım gerileyip kapının pervazına yaslandı; üzerindeki o ağır suçluluk yükü ilk kez hafifçe aralanmıştı.
Ama bu sessizliği bozan, iki grubun arasına bir duvar gibi giren Kutay oldu.
Kutay sandalyeyi tekmeleyerek bir adım öne çıktı, Mina ile Boran’ın tam ortasında durdu. Gözleri alev alev yanıyordu. "Buraya kadar mı takip ettiniz lan kızı?!" diye kükredi Kutay, sesi kafenin ahşap tavanını titretti. "Okulda yaptığınız pislikler yetmedi mi? O kızı bu halde bile rahat bırakmayacak kadar mı alçaksınız?!"
Boran bakışlarını Mina’dan çekip Kutay’a dikti. Gözlerindeki o rahatlama anında yerini vahşi bir meydan okumaya bıraktı. Çenesindeki kaslar gerildi, bir adım öne çıktı. İki çetenin lideri, sobanın çıtırtıları ve Mina’nın korku dolu bakışları arasında burun buruna geldi.
"Sen çekil aradan Kutay," dedi Boran, fısıltısı bir kurşun kadar ağırdı. "Bu bizim meselemiz. Ve ona dokunmaya kalkanın elini kırarım."
Mina ise sedirde kaskatı kesilmişti. Bir tarafta onu günlerce ezen, dün sırrını öğrenen okulun dört zorbacı prensi; diğer tarafta sokakların acımasız lideri Kutay... Ve hepsinin gözü, kendi kırık dökük hayatının tam ortasındaydı.