25. bölüm / 85

Bölüm 25: Kararan Gölgeler ve Demir Kalkan

Bölümler 85Şu an: Bölüm 25: Kararan Gölgeler ve Demir Kalkan

Çamurlu kağıtların toplanmasıyla birlikte bahçedeki ölümcül sessizlik yeniden çatladı.
Boran, yerdeki dosyayı cipin ön konsoluna fırlattıktan sonra arkasındaki iki korumaya başıyla sert bir işaret verdi. Takım elbiseli adamlar hızla öne atılıp yerdeki adamı kollarından yakaladılar. Kırık bileğinin acısıyla inleyen adamı karga tulumba kaldırıp siyah cipin arka koltuğuna doğru sürüklemeye başladılar.
Ama içindeki zehir, kırılan kemiklerinden bile daha derindeydi.
Korumaların kollarında debelenen adam, cipe tıkılmadan hemen önce son bir gayretle başını geriye, verandaya doğru savurdu. Yüzündeki kan ve çamur, gözlerindeki çirkin nefretle birleşmişti. Ağzından köpükler saçarak basamaklarda donup kalmış kızına kilitlendi.
"Bitti mi sandın lan orospu?!" diye haykırdı adam, hırıltılı sesi çam ağaçlarının arasında yırtıcı bir yankı yaptı. "Bu piçlerin koynunda gününü gün et sen! Senin o kemiklerini tek tek kırmazsam, o zengin piçlerinin önünde seni—"
Cümlesi havada asılı kaldı.
Mina’nın kulaklarına o iğrenç hakaretler dolarken ve gözleri dehşetle büyürken, önündeki dünya aniden kapkaranlık bir duvara çarptı.
Kutay tek bir saniye bile düşünmedi.
Mina’nın omzundaki kolunu hızla çekip kızın tam önüne, basamağın bir adım aşağısına geçti. Geniş sırtı, siyah deri montu ve boynuna kadar uzanan gölgesiyle Mina’nın tüm görüş açısını tek bir hamlede kapattı. Kızın gözleriyle o çirkin adamın arasına aşılmaz bir etten kemikten kale ördü.
Bununla da kalmadı; Kutay iki elini birden kaldırıp Mina’nın kulaklarını avuçlarının içine aldı. Parmakları kızın saçlarının arasına gömüldü, başını hafifçe kendi göğsüne doğru bastırdı.
"Bakma," dedi Kutay, sesi adamın çığlıklarını bastıracak kadar gür ve emrediciydi. "Duymuyorsun. Hiçbiri yok. Sadece benim sesim var."
Mina’nın yüzü Kutay’ın montunun sert derisine gömüldü. Kulaklarındaki o baskıyla babasının iğrenç küfürleri boğuk, anlamsız birer uğultuya dönüştü. Titreyen elleri refleksle Kutay’ın ceketinin fermuarına tutundu; yere düşmemek için o karanlık gölgeye sımsıkı sarıldı.
Aşağıda ise kıyamet koptu.
Boran’ın beynindeki bütün kilitler o küfürle ve ardından Kutay’ın kızı tamamen sarıp sarmalamasıyla paramparça oldu. Korumaların arasına adeta bir fırtına gibi daldı. Cipin kapısına sıkıştırılan adamın boğazına öyle bir yapıştı ki adamın nefesi gırtlağında tıkandı, gözleri yuvalarından fırlayacak gibi oldu.
"Sana konuşma hakkı vermedim lan!" diye kükredi Boran. Yüzü adamın yüzüne santimler kala durdu, damarları patlayacak gibi kabarmıştı. Yumruğunu kaldırdı ve adamın suratının tam ortasına balyoz gibi bir darbe indirdi.
Koral da arkadan yetişti, cipin açık kapısına doğru bir tekme savurdu. "O ağzını lağıma gömerim senin şerefsiz!"
Korumalar adamı baygın bir çuval gibi arka koltuğa fırlatıp kapıyı çarparak kilitlediler. Kilit sesi dağın soğuk havasında yankılandı. Araç hemen geri vitese takıp orman yoluna doğru gazladı; arkasında sadece çamur ve tokat gibi çarpan egzoz dumanı bıraktı.
Tehdit gitmişti. Ama bahçedeki gerilim bitmek yerine şekil değiştirdi.
Boran göğsü hızla inip kalkarak, nefes nefese basamaklara döndü. Yumruk boğumlarından adamın kanı sızıyordu. Gözleri doğrudan verandaya, Kutay’ın göğsüne sığınmış, elleri onun ceketine kenetlenmiş Mina’ya kilitlendi.
O görüntü, Boran’ın az önce adamın küfürlerine duyduğu öfkeden çok daha yakıcı, çok daha zehirli bir kıskançlığı ateşledi.
Koral adımlarını durdurdu, gözlerini verandadaki ikiliden ayıramıyordu; çenesi kaskatı kesilmişti. Pamir ellerini saçlarının arasından geçirip derin bir nefes verdi ama yüzündeki o huzursuz, hazımsız ifadeyi gizleyemedi. Saran ise cebindeki gümüş çakmağı öyle sert sıktı ki metalin köşeleri avucuna battı.
Dördü de kızın o kâbustan korunmasını istiyordu. Ama o kalkanın arkasındaki kişinin, ezeli düşmanları Kutay olması... Bu durum Saint Jude’un krallarının göğsüne çakılmış en ağır hançer gibiydi.
Kutay ise bahçedeki o dört çift düşman bakışı hissetmesine rağmen Mina’yı hemen bırakmadı. Kızın sırtındaki titremenin durulmasını, nefesinin yavaşlamasını bekledi. Başını hafifçe eğip kızın saçlarına doğru fısıldadı:
"Gitti Mina. Bir daha asla bu kapıdan içeri giremeyecek."
Mina yavaşça, nefes nefese başını Kutay’ın göğsünden kaldırdı. Gözleri yaşlar içindeydi ama ilk defa o dehşet dolu karanlık dağılmıştı. Kutay ellerini kızın kulaklarından yavaşça çektiğinde, Mina basamakların dibinde kanlı elleriyle dikilen Boran’ı ve arkasındaki üçlüyü gördü.
Boran’ın gözlerinde alev alev yanan o karanlık hırs, Mina’ya tek bir şeyi fısıldıyordu: Dağdaki fırtına dinmişti belki, ama asıl savaş şimdi başlıyordu.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

33okunma 0beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.