72. bölüm / 85

Bölüm 72: Firar Eden Cümle ve Bahçedeki Kahkaha

Bölümler 85Şu an: Bölüm 72: Firar Eden Cümle ve Bahçedeki Kahkaha

Motorun gürültüsü caddenin virajında kaybolup egzoz dumanı rüzgârla dağıldığında, nizamiye kapısının önündeki şaşkınlık havada asılı kalmıştı. Rüzgâr’ın o kibirli oyununu tek bir hamleyle bozan Elif’in cesareti, herkesin zihninde adeta bir deprem etkisi yaratmıştı.
Tam o ölümcül sessizliğin ortasında, Pamir’in içindeki o taşan heyecan, hayranlık ve göğsünü sıkıştıran garip duygu seli filtrelere çarpmadan koptu.
Pamir iki elini birden yumruk yapıp havaya fırlattı, ciğerlerinin tüm gücüyle avazı çıktığı kadar haykırdı:
"İŞTE BENİM KIZIM BE!"
Ses öyle gür, öyle coşkulu ve pervasız çıktı ki nizamiye kapısının demir parmaklıklarında çınladı; bahçede servislere doğru yürüyen, arabalarına binen onlarca öğrencinin adımları bıçak gibi kesildi.
Bahçedeki yüzlerce çift göz, tek bir saniyede mekanik bir senkronizasyonla dönüp Pamir’e kilitlendi.
Pamir’in kolları havada donakaldı.
Göz bebekleri korkuyla büyüdü, boğazındaki o coşku bir anda kurşun gibi boğazına tıkandı. İçinden geçirmeyi planladığı, zihninin en kuytu köşesinde saklamak istediği o hissi okulun orta yerinde bağırdığını idrak ettiği an, boynundan kulak memelerine kadar alev aldı.
Ellerini yavaşça indirip teslim olur gibi göğsüne bastırdı; gözlerini kırpıştırarak etrafındaki kalabalığa baktı.
"Ne dedim lan ben?!" diye fısıldadı Pamir dehşetle. Kendi sesini bile tanıyamamıştı. "Dışımdan mı söyledim oğlum ben onu?!"
Elif’in yanakları saniyeler içinde nar gibi kızardı. Ellerini yüzüne kapatmak istedi ama yapamadı; utançtan topuklarının üzerinde geriye doğru bir adım sendeledi, kirpiklerini yere indirip parmaklarıyla eteğini sıktı.
Sessizliği ilk bozan, Mina’nın dudaklarının arasından kaçan o küçücük, tutulamayan kıkırtı oldu.
Mina elini ağzına kapattı ama nafileydi; omuzları sarsılmaya başladı, ardından koridorları çınlatan o duru, berrak kahkahası bahçeye yayıldı.
Mina’nın gülüşü bir kıvılcım gibi ortalığı sardı. Koral devasa cüssesini geriye atarak öyle bir kahkaha patlattı ki boğazındaki damarlar fırladı; elini Pamir’in sırtına "Küt!" diye indirip, "Kızım mı?! Oğlum sen kafayı mı sıyırdın, ne ara senin kızın oldu lan?!" diye haykırdı.
Saran cebindeki çakmağını gülmekten elinden düşürme noktasına geldi; başını geriye atıp kabanının yakasını tutarak sarsıla sarsıla güldü.
Ve en inanılmazı... Günlerdir yüzünden fırtına eksik olmayan, Saint Jude’un soğuk duvarlarını bile donduran Boran Karadağ; kollarını göğsünde kavuşturup başını iki yana sallarken, dudaklarından hayatında nadiren duyulan, içten, tok ve derin bir kahkaha döküldü. Boran elini alnına vurup Pamir’in bu pervasız şapşallığı karşısında gözlerinden yaş gelene kadar güldü.
Elif, Pamir’in yüzündeki o yerin dibine geçme arzusunu ve etrafı saran bu sahici neşeyi gördüğünde, utancın o boğucu ağırlığını kaybetti. Ellerini yüzünden çekti; dudaklarının kenarındaki o tatlı gamzeler belirdi ve başını öne eğip yanakları kıpkırmızı halde kıkırdamaya başladı.
Pamir elleriyle yüzünü sıvazlayıp arkasını döndü, "Gülmeyin lan! Ağzımdan kaçtı işte, refleks oldu!" diye homurdansa da göz ucuyla Elif’in gülen yüzüne baktığında, rezil olmanın getirdiği o hararet göğsünde sıcacık, yepyeni bir bahara dönüştü.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

13okunma 0beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.