77. bölüm / 85

Bölüm 77: Çift Randevusu, Devrilen Labutlar ve Sahil Esintisi

Bölümler 85Şu an: Bölüm 77: Çift Randevusu, Devrilen Labutlar ve Sahil Esintisi

Son dersin ardından Saint Jude’un kapısından çıkan altılı için rota bu kez ne bir kriz masası ne de izbe bir depo oldu. Pamir’in "Kafayı dağıtmazsak Koral arabanın döşemelerini kemirecek" ısrarıyla soluğu şehrin sahil şeridindeki popüler bir eğlence merkezinde aldılar.

Neon ışıklarının parladığı, patlamış mısır kokulu bowling salonuna girdiklerinde Koral kollarını sıvayıp koca bir topu parmaklarına geçirdi bile.

"Bakın şimdi," dedi Koral, göğsünü kabartarak. "Bu salonda tek bir kral var, o da benim."

Topu öyle bir hırsla fırlattı ki parke zemin inledi; labutların hepsi tek bir patlamayla dört bir yana uçuştu: Strike! Koral arkasını dönüp zafer dansı yaparken Saran elindeki gazozu yudumlayıp sadece kafasını salladı.

Asıl şov ise diğer hatta dönüyordu.

Pamir, en hafif toplardan birini Elif’in eline tutuşturmuş, arkasına geçmişti. "Bak ufaklık, olay tamamen bilek açısında. Bırakırken parmaklarını kasmayacaksın, hedefe odaklan..."

Elif topu savurduğunda top yan kanala doğru ağır ağır süzüldü; sıfır puan. Pamir durumu kurtarmak için hemen havalı bir tavırla en ağır toplardan birini kaptı: "İzle şimdi, ustanın elini gör."

Adımını attı, kolunu geriye savurdu ama ayağındaki kaygan kiralık ayakkabı parkeye tutunamayınca ayakları havaya fırladı; sırtüstü yere kapaklandı. Top ise tıngır mıngır yuvarlanıp sadece tek bir labutu güçlükle devirdi.

Elif ellerini ağzına kapatıp kıkırdamaya başladı, ardından kendini tutamayarak kahkahayı bastı. Pamir yerden kalkıp pantolonunu silkerken, Elif’in o gözlerinin içi parlayan neşesini görünce yüzü yine alev aldı ama sırıtmaktan da geri duramadı. "Bilerek yaptım, moralin bozulmasın diye..."

Mina koltuklardan birine oturmuş, elindeki içecekle onları izleyip gülerken, arkasında beliren sıcak gölge içini ürpertti.

Boran elindeki iki ceketle yanına yaklaştı. Montunu Mina’nın omuzlarına usulca bıraktı.

"Hadi," dedi Boran, sesi salondaki müzik gürültüsünü delen kısık, kadife bir tondaydı. "Biraz hava alalım."

Mina başını kaldırıp ona baktı; Boran’ın uzattığı eli tereddüt etmeden tuttu.

Salondan çıkıp ahşap iskelenin ucuna, serin deniz rüzgârının vurduğu o sessiz köşeye doğru yürüdüler. Dalgaların kıyıya vuran ritmik sesi, şehrin uzaktaki sarı ışıklarıyla birleşiyordu. Denizden gelen iyot kokusu ve ayaz, Mina’nın yanaklarını hafifçe pembeleştirdi.

Korkuluklara dayandıklarında Boran aralarındaki mesafeyi neredeyse sıfıra indirdi. Yan durup kollarını korkuluğa yasladı; bakışlarını ufuk çizgisinden ayırıp Mina’nın yüzüne sabitledi.

"Seni böyle gülerken görmek..." dedi Boran, sesi rüzgârın uğultusuna karışırken içindeki tüm o sert zırhların eridiğini belli ediyordu. "Bütün o kavgaya, gürültüye, her şeye değiyor."

Mina başını hafifçe eğip parmaklarıyla montun fermuarıyla oynadı. "Eskiden bu şehirden, o okuldan nefret ediyordum Boran. Her sabah uyanmak kabus gibiydi. Şimdi ise..." Başını kaldırıp doğrudan çocuğun koyu kahve, siyaha çalan gözlerinin içine baktı. "...yanında olduğum her an kendimi güvende hissediyorum. Sanki bana hiçbir şey zarar veremezmiş gibi."

Boran elini yavaşça kaldırdı. Rüzgârın Mina’nın alnına savurduğu birkaç asi saç telini parmak uçlarıyla usulca geriye, kulağının arkasına taradı. Parmakları kızın sıcacık yanağında bir saniyeliğine duraksadı; teninin kadife yumuşaklığı çocuğun nefesini kesti.

"Kimse sana zarar veremez," dedi Boran, gözlerinde hiçbir tereddüde yer bırakmayan derin, sarsıcı bir yeminle. "Nefes aldığım sürece kimse senin tek bir teline bile dokunamaz."

Yüzleri birbirine o kadar yakındı ki, Mina çocuğun her nefes verişinde kendi dudaklarına çarpan ılık havayı hissedebiliyordu. Kalbi göğsünü parçalayacakmış gibi atmaya başladı. İkisi de bir adım daha atmak, aradaki o son nefeslik mesafeyi kapatmak üzereyken...

İskelenin başından Koral’ın koca sesi yankılandı: "Boran! Mina! Pamir iddiayı kaybetti, waffle ısmarlıyor, gelin!"

Büyü bir anlığına bozuldu ama ikisinin dudaklarındaki o tatlı tebessüm silinmedi. Boran elini kızın yanağından indirip Mina’nın elini avucunun içine aldı, parmaklarını sımsıkı kenetledi.

Birlikte içeriye doğru adımlarken, sahil yolunun karşı kaldırımında park etmiş siyah bir motosikletin üzerindeki siluet farlarını kapattı.

Rüzgâr, kaskının altından elindeki telefonu kulağına götürdü.

"Gördüm," dedi Rüzgâr, buz gibi bir sesle. "Boran tamamen gardını düşürmüş. Yarın biyoloji maketinin teslimi için laboratuvarda kalacaklar. İşi yarın bitiriyoruz."

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

16okunma 0beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.