Bölüm 27: Sıcak Bir Çorba ve Çözülen Düğümler

Çakıl taşlarının üzerindeki gergin sessizlik, dağdan inen akşam ayazıyla daha da keskinleşti.
Kutay basamakların başında kollarını çözdü. Bakışları yerde hırkasının ucuyla gözlerini silen Mina’dan, kanlı elini arkasında saklayan Boran’a ve etrafı birer muhafız gibi saran diğer üç gence kaydı. Bu tabloda artık kendisine ait bir yer kalmadığını biliyordu. Sokakların kanunu basitti; savaş bittiğinde herkes kendi sınırına çekilirdi.
"Ben gidiyorum," dedi Kutay, sesi dağın uğultusunda tok bir şekilde yankılandı. Montunun fermuarını boğazına kadar çekti, çakılları ezerek arabasına doğru ilk adımını attı.
Mina başını hızla kaldırdı. "Kutay, bekle!"
Sendeleyerek basamaklara doğru yürüdü. Kutay durup omzunun üzerinden geriye baktı. Mina onun birkaç adım önünde durdu, başını hafifçe kaldırıp çocuğun yüzünü dikkatle inceledi. Kaşının kenarındaki hafif sıyrığı, parmak eklemlerindeki kızarıklıkları tek tek taradı. O sokak çetesinin lideri, hiç tanımadığı, okul kapısında alay ettiği bir kız için kendi canını ortaya koymuştu.
"Sen... iyi misin?" diye sordu Mina fısıltıyla. Gözlerinde derin, sahici bir minnet vardı. "Bileğin, elin... Bir şey oldu mu?"
Kutay hayatında ilk defa birinin onun kavga sonrası yaralarını böyle saf bir endişeyle sorguladığını gördü. Alışık olduğu dünya kan, zafer ve intikamdan ibaretti; kimse sokak liderine "canın yandı mı" diye sormazdı. Kutay’ın yüzündeki o sert, kavgacı ifade bir anlığına tamamen çözüldü. Dudaklarının kenarında buruk, yarım bir tebessüm belirdi.
"Bana bir şey olmaz," dedi Kutay, sesi alışılmadık kadar yumuşaktı. "Ben sokaklarda büyüdüm, taş gibiyimdir."
"Teşekkür ederim," dedi Mina, sesi titreyerek. "Gerçekten... Eğer sen önüme geçmeseydin, o sözleri duysaydım..."
"Unut onu," diye kesti Kutay. Bakışları bir an Mina’nın arkasında dişlerini sıkarak onları izleyen Boran’a kaydı, ardından tekrar kıza döndü. "Artık sana kimse dokunamaz. Ne o adam... ne de bu züppeler. Eğer canını sıkarlarsa, tek bir haberin yeter."
Kutay arabasına bindi, kapıyı sertçe çekti. Motorun homurtusu sessizliği yırtarken aracını hızla döndürüp sisli yolda gözden kayboldu.
Kutay’ın gidişiyle birlikte bahçede kalan dört genç derin bir nefes verdi ama havadaki o tuhaf gerginlik dağılmadı. Boran kanlı parmaklarını ceketinin cebine sokmuş, çenesini kasmıştı.
Mina arkasını döndü. Yüzündeki o ağlamaklı, dağılmış ifade yerini garip bir kararlılığa bırakmıştı. Artık ağlamayacaktı; korkunun ve borçluluk hissinin altında ezilmeyecekti. Bir şey yapmalıydı. Hayatında ilk kez birine sığınmış değil, birilerine karşılık veriyor gibi hissetmek istiyordu.
Basamakları hızla indi. Boran’ın sağlam sol koluna yapıştı.
Boran irkildi, donakaldı. "Mina, ne yapıyorsun?"
Mina cevap vermedi. Boran’ı arkasından çekiştirirken diğer eliyle de Koral’ın montunun kolundan tuttu. "Yürüyün," dedi Mina, sesi titrese de geri adım atmayan bir ciddiyetteydi. "İçeri."
Koral şaşkınlıkla kıza baktı ama kolunu çekmedi; itaatkâr bir dev gibi kızın peşinden sürüklendi. Pamir ve Saran da şaşkın bakışlarla arkalarından içeriye girdi.
Mina onları doğrudan salonun ortasındaki geniş deri koltuğa götürdü. Boran’ı koltuğun kenarına, Koral’ı hemen yanına adeta zorla oturttu. Ardından Pamir’i diğer berjerin üzerine itti, Saran’a da şöminenin yanındaki sandalyeyi işaret etti.
"Oturun ve kıpırdamayın," dedi Mina nefes nefese. Kaburgası biraz sızladı ama elini karnına bastırıp dik durdu. "Yaralarınızı temizleyeceğim ve... size bir şeyler hazırlayacağım."
"Mina, saçmalama," dedi Boran ayağa kalkmaya yeltenerek. "Sen daha yeni ayakta duruyorsun. Kaburgan kırık, dinlenmen lazım."
"Otur dedim Boran!"
Mina’nın bu ani çıkışı, salondaki dört genci de kelimenin tam anlamıyla dondurdu. Saint Jude Koleji’nin krallarına bugüne kadar hiç kimse, okul müdürü dahil, bu tonla emir vermemişti. Pamir gözlerini belertip sırıtmamak için dudaklarını ısırdı; Koral ise başını yana eğip ilk defa kıza hayranlıkla karışık bir teslimiyetle baktı. Saran çakmağını cebine atıp koltuğun arkalığına usulca yaslandı.
Boran kıza baktı. Kızın gözlerindeki o inatçı, kırılgan ama pes etmeyen ışığı görünce itirazı boğazında tıkandı. Yavaşça geri oturdu.
Mina hızla banyodan ilk yardım çantasını getirdi, sehpanın üzerine bıraktı. "Pamir, Boran’ın elini temizle," dedi emrivaki bir tavırla. Ardından hiç vakit kaybetmeden mutfağa yöneldi.
"Ben size borçlu kalamam," diye mırıldandı mutfağın eşiğinden, sesi bu kez yumuşamıştı. "Bana yaptığınız şeyin bir bedeli yok, biliyorum ama... En azından bu gece karnınız doymalı. Sabaha kadar başımda nöbet tuttunuz, açlıktan öldüğünüzü biliyorum."
Mutfak tezgahına geçtiğinde dolapları açtı. Şehirdeki villalardan getirtilmiş zengin erzaklar doluydu; taze sebzeler, tavuk göğsü, pirinç ve baharatlar... Mina hırkasının kollarını dirseklerine kadar sıvadı. Yıllardır o harabe evde, sarhoş bir adamın önüne tek bir kap sıcak yemek koyabilmek için öğrendiği o hünerli parmaklar, bu kez onu korumak için canını ortaya koyanlar için çalışmaya başladı.
Salonda ise çıt çıkmıyordu.
Pamir pamuğa tentürdiyot döküp Boran’ın parmak boğumlarına bastırırken Koral mutfak kapısından gelen soğan ve tereyağı kokusunu içine çekti.
"Bize yemek yapıyor..." dedi Pamir fısıltıyla, hâlâ inanamıyormuş gibi. "Biz bu kızın kantinde tostunu yere fırlatmıştık Boran. Hatırlıyor musun?"
Boran elindeki tentürdiyotun yakıcı acısını hissetmedi bile. Gözleri mutfaktan yansıyan sarı ışığa, tezgâhta sessizce çorba kaynatan kızın gölgesine kilitlenmişti.
"Hatırlıyorum," dedi Boran, sesi göğsünün en derininden gelen bir sızıyla kısılarak. "Ve hayatım boyunca unutmayacağım."