60. bölüm / 85

Bölüm 60: Parmak Uçlarındaki İp ve Sessiz Tehdit

Bölümler 85Şu an: Bölüm 60: Parmak Uçlarındaki İp ve Sessiz Tehdit

Bahçenin ortasındaki gerilim, sonbahar sabahının ayazından çok daha keskin bir bıçak gibi havayı yardı.
Boran’ın parmakları Rüzgâr’ın yakasında kilitlenmişti; kumaş avucunun içinde gerildikçe derinin dikişleri inliyordu. Boyun damarları şakaklarına kadar fırlamış, gözlerindeki o karanlık alev karşısındaki çocuğu kül etmeye hazır bir yangına dönüşmüştü.
Fakat Rüzgâr ne geri adım attı ne de yakasını kurtarmaya çalıştı.
Dudaklarındaki o zehirli, küstah tebessüm bir milim bile bozulmadı. Aksine, başını hafifçe öne eğip doğrudan Boran’ın gözbebeklerine baktı. Sancak’tan buraya neden ve nasıl geldiğini çok iyi biliyordu; en önemlisi de Saint Jude’un disiplin kurulunun Boran Karadağ dosyasını hangi şartla rafa kaldırdığını adım gibi ezberlemişti.
"Vur hadi," diye fısıldadı Rüzgâr. Sesi sadece aralarındaki birkaç santimlik mesafede yankılandı ama her hecesi zehir damlatıyordu. "Tek bir yumruk salla Karadağ. Sonra izleyelim bakalım... Okuldan atılman kaç dakika sürecek? O çok güvendiğin ailen bile seni bu sefer kurtarabilecek mi? Ben kapının önüne konurum, umurumda bile olmaz. Ama sen gidersen..."
Rüzgâr gözlerini Boran’dan ayırmadan, bakışlarının ucuyla arabanın yanında dikilen silueti işaret etti. "...arkanda bıraktığın o kızı kim koruyacak?"
Boran’ın dişleri birbirine öyle bir kuvvetle kenetlendi ki çene kemiğinin sesi duyuldu. Haklıydı. O dağ evindeki baskın, Demir’in hastanelik edilmesi ve okul idaresine verilen son taahhütler... Boran’ın sicilinde tek bir çizik daha açılırsa, okul yönetimi onu kapının önüne koymak için saniye kaybetmezdi. Ve o giderse, Mina’nın etrafındaki kalkan bir anda parçalanırdı.
Koral arkadan bir adım öne çıkıp devasa elini Boran’ın omzuna koydu. "Boran... Değmez. Bırak şu iti."
Saran da sessizce yaklaştı, ses tonu buz gibi bir uyarı taşıyordu: "Oyununa gelme. Kameralar tam tepemizde."
Boran göğsü körük gibi inip kalkarak birkaç saniye öylece durdu. İçindeki o saf öldürme arzusuyla mantığı birbirine girdi; sonunda parmaklarını Rüzgâr’ın yakasından adeta kendini zorlayarak, tiksinircesine çözdü. Çocuğu sertçe geriye itti.
Rüzgâr sendelemedi bile; yakasını silkip sırıtmaya devam etti.
Birkaç metre ötede, gri arabanın kapısına yaslanmış duran Mina ise her şeyden habersiz gözlerle bahçedeki bu garip restleşmeyi izliyordu.
Yüzünde derin bir şaşkınlık ve hafif bir merak vardı. Sancak Koleji’nde dönen o derin savaşlardan, Demir’in arkasındaki asıl çatlaklardan haberi yoktu. Karşısındaki çocuğun kim olduğunu, neden bir anda ortaya çıktığını bilmiyordu; sadece Boran’ın az önce birini parçalamak üzereyken kendini nasıl güçlükle frenlediğini görebiliyordu.
Alp, Mina’nın hemen yanında kollarını göğsünde kavuşturmuştu. Bakışları Rüzgâr’ın motorundan, Boran’ın kaskatı kesilmiş sırtına kaydı. Sokakların kokusunu iyi bilen Alp, durumun rengini saniyesinde sezmişti.
"Kim bu herif?" diye mırıldandı Alp, gözlerini kısıp motorun üzerindeki armaya bakarak.
"Bilmiyorum..." dedi Mina usulca. "Ama Boran... Onu daha önce hiç böyle birini dövmek isterken kendini tutarken görmemiştim."
Mina adımlarını öne doğru attı, bahçedeki çakılları ezerek gruba doğru yaklaştı. Onun hareketlendiğini gören Pamir hemen yönünü değiştirip Mina’nın önüne doğru bir adım attı; askıdaki kolunu hafifçe öne çıkarıp kızın bakış açısını kapattı.
"Küçük fare," dedi Pamir, sesine zoraki bir neşe katarak. "Hoş geldin. Biz de tam yeni 'arkadaşımıza' okulun kurallarını anlatıyorduk."
Mina, Pamir’in arkasından hafifçe boynunu uzatıp Rüzgâr’a baktı.
O anda Rüzgâr da kaskını eline alıp doğrultmuştu. Bakışları Pamir’in omzunun üzerinden Mina ile buluştu. Kızın o duru, ürkek ama tertemiz kahverengi gözlerini gördüğünde Rüzgâr’ın yüzündeki o alaycı ifade bir anlığına dondu; gözlerinde karanlık, çözülmesi zor yeni bir parıltı çaktı.
Mina’ya doğru hafifçe başını eğdi. "Demek Mina sensin," dedi, sesindeki tekinsiz tını bahçedeki ayazı dondurdu.
Boran bir adımda Mina’nın tam önüne geçti; kızı tamamen kendi gölgesinin ardına sakladı.
"Ders zili çalıyor," dedi Boran, arkasına dönmeden, sesi doğrudan Rüzgâr’a bir sınır çizer gibiydi. "Uzak dur."

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

17okunma 1beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.