54. bölüm / 85

Bölüm 54: Yeni Bir Sayfa ve Havalanan Adımlar

Bölümler 85Şu an: Bölüm 54: Yeni Bir Sayfa ve Havalanan Adımlar

İdari katın merdivenlerinin başında görünen tanıdık siluet, koridordaki kahkaha seslerini tatlı bir bekleyişe bıraktı.
Mina’nın halası Sevim Hanım, elindeki evrak dosyasını çantasına yerleştirerek mermer basamaklardan indi. Yüzünde günlerin yorgunluğunu silip atan, dik ve huzurlu bir ifade vardı. Koridorun ortasında yan yana duran altı gence doğru yaklaştığında gözleri doğrudan Mina’nın parıldayan yüzüne kilitlendi.
"Hala?" dedi Mina iki adım öne çıkarak. "Bitti mi işler?"
Sevim Hanım kızın iki elini birden avuçlarının içine aldı; şefkatle sıktı. "Bitti yavrum," dedi, sesi koridorda yankılanacak kadar kendinden emin ve dingindi. "Müdürle her şeyi konuştuk. İletişim bilgileri, resmi velayet dilekçeleri... O adamın bu okulun kapısından içeri adım atması bile yasaklandı artık. Sana ait hiçbir resmi evrakta onun adı geçmeyecek."
Mina derin bir soluk aldı; sanki göğsünde yıllardır sıkışıp kalan son düğüm de o an çözüldü.
"Dahası da var," diyerek devam etti halası, gözlerinin içi parlayarak. "Alp’le konuştuk. Bir süre senin yanındayım Mina. O yeni taşındığın dairede birlikte kalacağız. Düzenini kuracağız, eksiklerini tamamlayacağız, sana sıcak bir yuva yapacağız. Ta ki sen tamamen kendini toparlayıp, 'Ben artık tek başıma hazırım' diyene kadar."
Mina donakaldı.
Duyduklarını zihninde tartan birkaç saniyelik o sessizlik, yerini saf, taşkın bir sevince bıraktı. "Gerçekten mi?!" diye haykırdı.
Yıllarca babasının sarhoş naralarından, kırılan kapılardan sonra boş bir evde tek başına kalma korkusu... Gece lambasının altında nöbet tutarak uyuma tedirginliği... Hepsi tek bir cümleyle silinip gitmişti. Artık akşamları onu bekleyen, çorbasını kaynatan bir ailesi olacaktı.
Mina kendini tutamadı; yerinde adeta havalanarak halasının boynuna atıldı. "İnanamıyorum! Birlikte kalacağız... Gerçek bir ev gibi!"
Kızın ayakları sevinçten yerden kesilirken koridordaki herkesin yüzüne bu neşe yansıdı.
Alp gülümseyerek annesinin omzuna elini koydu. Koral arkada derin bir nefes alıp başını onaylarcasına salladı; Mina’nın bir kadın şefkatiyle, kendi kanından biriyle sarmalanacak olması içindeki son endişe kırıntılarını da süpürmüştü. Pamir askıdaki kolunu hafifçe kaldırıp, "İşte bu harika haber! Artık Koral’ın yanık tostlarına muhtaç kalmayacaksın küçük fare," diye laf attı. Saran ise cebindeki çakmağı parmaklarının arasında çevirerek Sevim Hanım’a saygıyla başını eğdi.
Boran bir adım geride durmuş, kollarını göğsünde kavuşturmuş halde onları izliyordu.
İçinde küçük, bencil bir sızı kıpırdadı önce; kızın o dairede sadece onlara, onun korumasına muhtaç olmasını istemiş o karanlık tarafı hafifçe sarsıldı. Ama Mina’nın halasının omzunda çocuk gibi kıkırdayışını, gözlerinden akan o sahici mutluluk yaşlarını gördüğü anda o bencil gölge tamamen yok oldu. Kız artık korkudan değil, huzurdan titriyordu. Ve Boran Karadağ için bu dünyada o kızın yüzündeki huzurdan daha kutsal hiçbir şey yoktu.
Boran’ın dudaklarında gururlu, sakin bir tebessüm belirdi. Mina’nın gözleri halasından ayrılıp ona döndüğünde, Boran başını hafifçe eğerek kıza baktı. Bakışlarıyla ona tek bir şeyi fısıldıyordu: Sonunda bitti. Kazandın.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

17okunma 0beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.